Związek w którym oboje są po przejściach.

To jest częsty problem. Nie popieram zazdrości, ale gdzieś tam rozumiem, bo to jest ludzkie. Mało osób powie, cieszę się że byłemu/byłej się układa. Najczęściej powie, że jest mi to obojętne. Oczywiście, że lepiej aby dzieci miały dobry kontakt z partnerem rodzica.

Trudno jest się cieszyć że dzieci miały fajny czas kiedy ona mogla tylko płakać z samotności. Dlatego wiele dzieci nie mówi co robiło, albo celowo mówi źle, żeby mama poczuła się lepiej.
Wiem, ktoś napisze mogła coś robić, ale to coś to zazwyczaj zapychacz czasu.

Oj już tak nie współczuj mamuśce. Pani mamcia mogła pupcią podczas małżeństwa nadto na boki nie machać.  Co prawda on papiery rozwodowe złożył, ale pani mama miała wtedy swojego pocieszyciela od w sumie kilku lat.
Wyjątkowo mam w nosie, jak ona sobie radzi z myślą, że jej ex jest w fajnym związku.
Jedynie jestem w stanie zrozumieć, że może jej być nie do końca po drodze, że dzieci robią ze mną więcej, jak z nią, że chętniej ze mną rozmawiają.

Uwierz mi, że gdybym na początku mojej przygody jako macocha trafiła na to forum, to mogłabym wystosować podobny post, do tego Moniki.

Nie byłam negatywnie nastawiona, ale musiałam wpuścić do mojego życia dwie zupełnie obce osoby, które wywróciły mój świat (i mieszkanie ) do góry nogami.
Nawe nie wiesz ile łez było wylanych w poduszkę, bo nie tak wyobrażałam sobie "szczęśliwe początki". Ciężko się przygotować na pojawienie się w życiu dodatkowych osób, z którymi musisz się dzielić partnerem. Tylko ja wiem ile miałam po drodze wątpliwości, tylko ja wiem ile razy zadawałam sobie pytanie "po co mi to wszystko", zwłaszcza że w trakcie wypracowywania relacji na chwilę pojawiła się zazdrość dzieci o ojca.
Ciężko tu było o entuzjazm.
To jak jest teraz, to praca i chęci nas wszystkich zainteresowanych. Na ten moment jesteśmy totalnym patchworkiem, ale myślę że szczęśliwym.

Jeśli u Moniki jest to rzeczywista niechęć do córki, to za jakiś czas będzie musiała poddać związek.
Niestety, to nie przejdzie. Dodatkowo mam wrażenie, że dzieci w takim patchworku są wyczulone na emocje partnerki ojca. Same nie wiedzą do końca jak mają się zachować w towarzystwie "nowej pańci" i nieszczerość wyczują szybciej, niż może się wydawać.

No to z perspektywy obserwatora czyli mojej wygląda to mniej więcej tak, jak poniżej.

1. Twojemu partnerowi i jego byłej ten układ opieki nad córką odpowiada i pasuje. Wniosek - jeśli zaczniesz przy tym majstrować - będzie źle. Nie Twoja rola.
2. Córce partnera sytuacja odpowiada, bo musi. Dziecko się dostosowuje do tego, co zostaje mu narzucone. Poczucie bezpieczeństwa dla dziecka to po pierwsze zadowoleni rodzice. Dopiero po drugie stałe miejsce zamieszkania. W okresie nastoletnim kolejność może się zmienić, ale nie musi, zależy od dziecka.
Uważam za możliwe ze Ty, jako ktoś w rodzaju "cioci", dostrzegasz jakieś zagubienie córki partnera w tym układzie stałych przeprowadzek, ale nawet jeśli to obserwacja trafna, patrz pkt. 1 - jeśli to ruszysz, będzie źle. Partnerowi i jego byłej układ odpowiada. Być może im wygodnie nie widzieć zagubienia córki.
3. Dziewczynka ma lat 14 czyli do jej matury masz 5 lat. To będą lata dynamiczne, bo dziewczynka będzie dorastała, miała coraz więcej własnego zdania, własnych pomysłów na życie i funkcjonowanie, ogólnie będzie się działo. Co zapewne pamiętasz z tego okresu u swojego syna.  I co ogólnie wiadomo, czas 14-19 to bywa solidny rollercoaster dla rodziców.
4. Że ciebie męczy ten dwutygodniowy cykl - oczywiste. Każdego by męczył. Nikt sobie dobrowolnie czegoś takiego w życiu nie funduje jeśli nie musi, no może z wyjątkiem bigamistów mających dwie rodziny w dwóch rożnych miastach.
5. Tzw. dobra rada ciotki z kanapy czyli co teoretycznie możesz rozważyć - jest to ułożenie się nieco inaczej do tego, czego zmienić nie możesz.
Córka mieszka  z wami - ty się dostosowujesz. Tu jest być może jakieś pole manewru czyli stopień, skala i zakres twojego dostosowania. Możesz potraktować te dwa tygodnie jako "mam więcej obowiązków" albo "mam więcej czasu dla siebie, bo partner jest zajęty".

Ciekawostka. Słyszałam, że po tym, gdy kilka lat temu wprowadzono w stanie Kentucky domyślną opiekę naprzemienną, spadła tam liczba rozwodów, bo ludziom mniej się opłaca rozstawać.

A jaki jest mój stosunek do takiej formy opieki?
To zależy.
Przede wszystkim od tego, jacy są rodzice, czy na podobnym poziomie dbają o dziecko, dobrze je traktują, poświęcają uwagę, wzbudzają poczucie bezpieczeństwa, nie nastawiają go przeciwko sobie i czy przekazują mu podobne wartości.
Kolejna ważna kwestia, to jaka odległość dzieli oba domy.
Zupełnie inaczej jest cały rok chodzić do tej samej szkoły, mieć tych samych znajomych i podobne otoczenie, bo rodzice mieszkają względnie blisko siebie, niż tułać się co dwa tygodnie z walizkami do innego miasta, żeby tam prowadzić kompletnie inne życie. Mała szansa, że w obu miejscach zaadaptuje się tak samo dobrze.
Dlatego warto rozmawiać z dzieckiem i upewnić się, że czuje się dobrze prowadząc taki styl życia.

Niezmiennie zadziwiają mnie kobiety, które świadomie wchodzą w związek z dzieciatym mężczyzną, gdzie od początku jest jasne, w jakim stopniu angażuje się on w wychowanie, po czym próbują ingerować w łączące go z dziećmi relacje, bo odczuwają z tego powodu dyskomfort i uważają, że jakoś tam żyłoby się wszystkim lepiej, podczas gdy często jedynymi osobami, które narzekają na ten układ, są one same.
Kiedyś na grupie prawnej widziałam, jak jedna taka cwaniara doradzała się, w jaki sposób facet mógłby wydziedziczyć dzieci z poprzedniego związku, bo niedawno urodziło im się własne maleństwo i chciałaby, żeby to ono w przyszłości wszystko odziedziczyło.

No właśnie. A to są zawsze indywidualne przypadki a najczęściej opiekę naprzemienna sąd przyklepuje bez wnikania w szczegóły, bo w sumie nawet chyba się nie da? A jak to wygląda w życiu?

Pokażcie mi takich świadomych, zgodnych rodziców, którzy potrafią odłożyć animozje na bok i współpracować ze sobą dla dobra dziecka. Zawsze coś gdzieś mocno zgrzyta. A to jedno z rodziców nie może się pogodzić z rozstaniem i nastawia dziecko przeciwko, a to macocha niezadowolona z tego, że obcy dzieciak się plącze po domu...I tylko dziecko ma najtrudniej musząc się odnaleźć w tym świecie dorosłych, którzy zgotowali mu ten los. Ale przecież zawsze liczy się najbardziej jego dobro...

Z praktycznego punktu widzenia, to jeśli są zgodni to sąd może to przyklepać, ale tak, że są bardzo zgodni to co do zasady są to nieliczne przypadki ale jest ich coraz więcej. Z Opieka naprzemienna to nie jest prosty temat, dużo osób się z niej też wycofuje jak właśnie pozna partnera bo kurcze nie chce tu nikomu dogryzać, ale to, ze z opieki naprzemiennej jak pojawia się nowa pańcia, czy partnerka zależy jaką rolę chce pełnić ojca jest prawdą.

znany mi jest także przypadek gdzie to właśnie ojciec z nową partnerka przejęli opiekę.

Jednak zawsze ale to zawsze trzeba wiedzieć, iż jeśli są dzieci to te nie jest tak że nagle znikną bo Pani ich nie chce. Myślę, tez że autorka nie jest zadowolona z odpowiedzi, bo pisała nie chce współczucia a jakoś ono nie przyszło.

Podstawową kwestią jest to, że autorka chce spokoju bo ma dorosłe dziecko a przy nastolatce nie będzie go miała, więc po co zwalać winę

No właśnie, może i miałaby współczucie, gdyby napisała prawdę, że w ogóle się w tym nie odnajduje i dziecko jej przeszkadza, zamiast robić z siebie troskliwą macochę i zasłaniać się jego dobrem

Wracając do tematu wątku to wiesz, Monika, tak mi się pomyślało, ze paradoksalnie ta sytuacja może być znakomitą okazją do zyskania siebie (taki mój nieudolny antonim do "stracić siebie").

Córka partnera jest przez 2 tygodnie u was czyli w to wchodzi jeden weekend. Partner jest zajęty, bo opiekuje się córką i więź buduje oraz relację utrzymuje czyli , z pewnego punktu widzenia Ty, "masz wolne" Cały, calutki weekend dla siebie.
Możesz go poświęcić na cokolwiek, co jest tylko Twoje, tylko dla Ciebie. Spotkać się z od lat nie widzianą koleżanką, co mieszka daleko, pojechać do SPA jeśli lubisz, zafundować sobie jakieś warsztaty samorozwoju, nawet studia skończyć w trybie zaocznym, dowolne, tak "dla siebie". Takie "coś własnego" warto mieć, a jeśli jeszcze nie masz, zawsze możesz się porozwijać, czas w życiu stosowny, bo Ty już swoje dziecko odchowałaś.

O, przepraszam, z matką może o dojrzewaniu pogadać przy kawie czy herbacie. Do tego nie trzeba wspólnego mieszkania. A co z dojrzewaniem chłopców, oni też z matką o tym pogadają?

I tak i nie. Kiedyś fajne opracowanie czytałem na temat zmian w zachowaniu wywołanych wrogą architekturą i stresem środowiskowym. Połączenie jednego z drugim powoduje, że ludzie zaczynają ze sobą walczyć i wyładowywać na sobie frustracje. Kiedy ten czynnik znika, ich negatywne emocje względem siebie nawzajem również znikają.

Dla mnie nadal brzmi jak rozwód z nudów. Nie było źle, mogło być lepiej, ale pora na rewolucje.
Ciekawe czy Monika nam napisze jaki był powód rozwodu bo umieram z ciekawości.

Chodzi ci o aspekty praktyczny czy etyczny? Facet podjął te zobowiązania zanim poznał Monikę, teraz może mu się zmienić. Pogłębienie relacji z Moniką może dać mu więcej satysfakcji niż dotrzymanie ustaleń z żoną.

Jakiej satysfakcji Smutna? Bo chyba tego, że zawiedzie swoje dziecko satysfakcją nazwać nie można. Facet dał dziecku poczucie jako takiego bezpieczeństwa w tym chaosie jaki mu stworzyli z jej matką rozwodząc się i raczej nie wypada robić z gęby cholewy. Tym bardziej jak zaznaczyłaś, że deklaracje padły zanim poznał Monikę.

A Twój syn gdzie mieszka studiuje w innym mieście, ale tam mieszka czy przyjeżdża na weekendy?

Jasne, rozumiem. Po prostu nie znam ani jednego małżeństwa które się rozpadło w letniej atmosferze, dlatego mnie to tak interesuje. Zdrady, inne plany co do posiadania dzieci, nałogi, przemoc -tak. Ale nigdy pary ludzi którzy oboje są na tyle rodzinni, że kierują się dobrem dziecka, ale na tyle zorientowani na własne szczęście i samorealizacje, że mimo braku większego dramatu rozchodzą się.

Nielogiczne dla mnie jest dlaczego w takim małżeństwie się popsuło. Skoro byli zorientowani na komórkę rodzinną, na siebie i dobro potomstwa, to dlaczego dopuścili do eskalacji problemów. Do tego jeśli są na tyle cywilizowani, że cooparentingują sobie zgodnie.

Trochę jakby osoba, która uwielbia sport i zdrową żywność była otyła. Przecież trudno przytyć jeśli jesz na śniadanie eko gotowane jajka i chelb z niskim IG i lecisz zaraz na siłownie.

Chyba, że to była sytuacja "projekt dziecko" i partner i tak był zbędnym elementem układanki od początku.

Każdej osobie, która nie jest chaos addict by było. Mnie po prostu interesuje tak wzorcowy rozwód, który nie jest tu tematem głównym. Wzmianka o jednorożcu rozwodników- przyjacielskim, letnim rozwodzie bez nienawiści mnie zaintrygowała. Nie znam takich par, ciekawi mnie czym się różnią od tych nienawistnych.

Tak mi się wydaje, że rodzina z rozsądku może być jednym z czynników, które decyduje o letnim rozwodzie. Nie było wielkiej namiętności, więc nie ma wielkiej nienawiści.
Ciekawy temat. Może ktoś jeszcze podzieli się swoimi wrażeniami z takimi małżeństwami?

A po co jej bogaty facet? Kasa faceta to zguba dla kobiety

Nie zrozumiesz tego Smutna, bo nie masz dziecka.

Najpierw człowiek czuje, że nie chce jej więcej widzieć na oczy, że życie stałoby się o wiele prostsze gdyby np. samolot z nią na pokładzie się rozbił. Po pewnym czasie przychodzi jednak refleksja, że o ile jej byłemu mężowi byłoby łatwiej żyć i zacząć od nowa gdyby los ją totalnie wymazał ze świata, to jednocześnie to by przyniosło wielki ból jego jedynemu dziecku, które jest jednocześnie i jej dzieckiem. Bo to dziecko będzie zawsze w jakimś stopniu łącznikiem, nawet gdy oboje ułożą życie na nowo. Czas mija dalej i jedno i drugie koncentruje się na dobru dziecka. I po pewnym czasie oboje sobie przypominają, że że to drugie jest tą drugą z dwóch najbliższych ich dziecku osób; że poprawne stosunki i brak kłótni wpływają na nastrój dziecka, że dziecko dzięki temu jest weselsze i spokojniejsze. Gdy jeszcze bardziej dym po wybuchu nuklearnym opadnie, to oboje sobie dodatkowo przypominają, że mają to dziecko dzięki temu drugiemu. I dzięki temu, ze względu na dziecko, z czasem mogą dojść do całkiem poprawnych stosunków.

Czyli tak - ona cię zdradziła, ona cię zostawiła, ale wydaje ci się, że masz jakieś połączenie ze swoją narkotyczną ex ze względu na fakt, że macie dziecko ?

Ty na pewno. Ona je miała jeszcze zanim zakończyła związek z tobą

Poprawne stosunki masz z nią dlatego, że jakby ona pstryknęła palcami to ty poleciałbyś w podskokach, a nie dlatego, że macie dziecko. Dlatego piszesz o dziecku jako łączniku, o przypomnieniu, że masz to dziecko właśnie dzięki tej drugiej osobie. I dlatego pisałeś o niej per 'narkotyczna'. Dziewczyny ci tu już wypominały, że obecną partnerkę to opisywałeś wyjątkowo blado w porównaniu do ex.

Smutna rozumie czym jest dziecko i rozumie jak ono może wpływać na relację między ludźmi. Mniej rozumie dlaczego PO rozstaniu może być ok, a przed już nie może, skoro dziecko jest w tym układzie swego rodzaju stałą. Dlaczego to dziecko nie mogło tak łączyć przed rozpadem związku, a nagle już po staje się argumentem do utrzymania jednak "poprawnych" (cokolwiek by to nie znaczyło) stosunków.

A to nie jest trochę tak, że wtedy jest inny poziom zależności? Inny poziom oczekiwać itp?
Chodzi mi o to, że jako żona/mąż byli fatalni, ale całkiem dobrze można się dogadać w kwestii dziecka?
Mojego męża relacja z ex jest dość formalna i chłodna i tylko ze wzgl. na dzieci, ale jestem w stanie sobie wyobrazić dobrze współpracujących rodziców podczas, gdy małżeństwem byli fatalnym.

NO, czy twoja żona cię nie zdradzała czasem?

Tak jak pisał Jack, dziecko jest zawsze, więc dlaczego nie było motywacją żeby się ogarnąć wcześniej. Szczególnie że te pary potem wchodzą w nowe związki, więc nie mają predyspozycji samotniczych.
Trochę to jest po ptokach. Teraz zasłaniać się dobrem dziecka, które musi zrozumieć nowa partnera/ja, ale sam rodzic tego nie rozumiał na tyle żeby ratować małżeństwo.
Czy dziecko nie jest wtedy zagubione? Widzi rodziców współpracujących, ale po czasie.
Trochę dziwne te nowoczesne rozwody. Coraz bardziej skłaniam się do babcinego żeby nie bił i nie pił XD

A na poziomie emocjonalnym absolutnie zgadzam się z Salomonką. Po prostu brakuje mi logiczngo argumentu. Rodzina jest najważniejsza? To po co rozwód? Dobro dziecka? To dlaczego nie poczekać aż wyfrunue z gniazda. Partner musi się dostosować do dziecka? A dlaczego rodzice tego nie potrafili?

nie, nie jest zagubione. Takie emocje jak tu piszą niektórzy ma się do bylych, gdy sobie ich nie można odpuscić. Większość ludzi ze wzgledu na dzieci układy ma normalne. I rozwód nie oznacza, że małżeństwo było pełne awantur i niedogadywania się. Zdrada o dziwo tez tego nie oznacza.
normalnie były powiewa mi jako mężczyzna, ale jest ojcem moich dzieci i z tego względu życzę mu dobrze, by dzieci nie mialy smutnych czy trudnych chwil. Co tu jest do zrozumienia?
dobre małżeństwa się nie rozpadają więc jak sie rozpadło to nie było dobre i tyle

Chyba to jest sedno sprawy.
Po prostu mnie zaciekawiło, że po rozpadzie związku, ta sama para zachowuje się jak zgodne małżeństow Dziecko dogadane, zaopiekowane, sprawy finansowe dopiete, każdy zadowolony ma czas i przestrzeń na siebie.

No tak jest to jak najbardziej możliwe. Nie ma co się kłócić przez lata. Szkoda życia na złość

Z równym skutkiem, jak wyjaśniać tobie pewne rzeczy, można wyjaśniać widelcowi smak danej potrawy...

Jeśli z kimś się spędziło 20 lat, to ta osoba nigdy nie będzie już całkiem obojętna; gdyby była, to raczej psycholog powinien się dokładnie przyjrzeć właśnie temu, komu były wieloletni partner/partnerka byłby całkowicie obojętny. ZWŁASZCZA gdy niewygaszalnym łącznikiem jest dziecko, jedyne dla nich obojga. Ale to działa w dwie strony: tak samo jak dziecko jest nierozerwalnym łącznikiem, tak samo w tej sytuacji może być JEDYNYM łącznikiem. Gdy myślisz przede wszystkim o dziecku, jego samopoczuciu, gdy musisz pewne własne żale i animozje schować do kieszeni dla dobra dziecka. I znamienne, że rozumie to Ela, a z tobą i Smutną to jakby rozmawiać ze ślepym o kolorach.

Bo Smutna chyba właśnie dlatego nie rozumie; w jej życiu brakuje pewnych doświadczeń i czynników, które pozwalałaby jej w tej sytuacji widzieć coś więcej poza zewnętrzną otoczką. Dopóki nie masz dziecka, nie dotrzeżesz tego co trzeba dla niego zrobić; dopóki nie musisz walczyć o odzyskanie więzi z nim, to nie będzie dla ciebie oczywiste co trzeba poświęcić w razie konieczności.

Dalej nie rozumiesz, że ci, którzy nie chcą przebywać (a wręcz źle się czują gdy muszą) z kimś 365/7/24 też potrzebują (nieraz bardzo) uczuć (nie namiastki "czekoladopodobnej" zwanej przyjaźnią/koleżeństwem tylko uczuć i czułości, jakie mogą sobie dać jedynie kobieta z facetem) i potrafią je dać.

Smutna, ale moj rozwód nie był letni. Ja wręcz zamierzałem walczyć o to małżeństwo.  Tylko w międzyczasie zdarzyło się coś, co podcięło mi skrzydła: ona wznowiła i doprowadziła do końca (I to sporym kosztem) procedurę unieważnienia małżeństwa.  I w tym momencie zdałem sobie sprawę, że jeśli do tego stopnia jest zdeterminowana by wymazać nasze małżeństwo, to nie mam szansy niczego uratować. I dlatego skończyło się na jednej sprawie,, co wcale nie znaczy że chciałem końca małżeństwa ani że zapomniałem krzywdy jakich od niej doznałem. Nie zapomniałem, nie wybaczyłem, nie wybaczę. Ale w tym momencie została mi już tylko walka o utrzymanie więzi z córką, ona srała się wtedy jedyną już bliską mi isobą i na to przekierowałem wszystkie siły. Na to, by jej życie było spokojne, by konflikt między nami nie odbijał się na młodej.  Dla niej zawarłem pokój, mimo że w pierwszych miesiącach autentycznie uważałem  że gdyby podczas lotu z którejś z konferencji jej samolot się rozbił, to autentycznie byłoby mi łatwiej, że mógłbym całkowicie zamknąć ten rozdział. Ale zaraz potem przed oczami stanęła mi córka rozpaczającą po śmierci matki, a tego bym za żadną cenę nie chciał. Po prostu normalne stosunki.z matką dziecka to jedyny sposób by dziecko czuło się normalnie, by miało jako takie dzieciństwo i dalsze życie. Bo wojna między dwiema najbliższymi osobami najbardziej odbija się na tym, kto jest między młotem i kowadlem. Moja ex przez lata tego nie rozumiała, ha to odczułem na własnej skórze podczas jej konfliktu z moimi rodzicami. Teraz chyba i ona coś zrozumiała, choć trochę.

Przykre jest to, że właśnie tych letnich rozwodów przybywa, jakby rozejście się było nie jedynym, ale najłatwiejszym sposobem na "rozwiązanie" problemu.

Czasem się nie da, ja myślę, że problem jest w seksie, bo tu po latach pary się mocno rozjeżdżają, więc jak jeden chce, drugi nie chce/nie może, zgodnie mogą się rozwieść.
Albo jedno chce dziecko, drugiemu się odwidzi mimo deklaracji.
Jeszcze by się nie jedna przyczyna znalazła.

Instytucja małżeństwa ewoluuje, jej tak zwana rola społeczna się zmienia, a koncepcja "małżeństwo jest na cale życie" umiera. Z miliona powodów.

Dokładnie masz rację

Oczywiscie,ze ludzie sie rozwodzili dawno temu.