Brak chęci na ponowny związek ?

Marne podstawy takiego związku, myślę że koleżanka ma kogoś innego na oku, albo była z nim dla jakiś benefitów, które są już nieaktualne. W każdym razie słabe to z jej strony. Zresztą nie wiadomo , znamy tylko jej wersję, równie dobrze moze On chce ją wymienić na inny model i odstraszyć Albo Ona Ciebie ewentualnie od niego jestes solo to ciesz się że na imprezy Cię zapraszają, u mnie słabo z tym było

Lubię ją jako koleżankę jednak czasem ta wyniosła postawa jest efektem tego że jest sama od wielu lat i zawsze w każdym znajdzie jakiś drawback
Czy mnie zapraszają?

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Wiele kobiet wychodzi z założenia że zawsze on płaci za kolację czy coś innego. Dla mnie to nie jest ok ale wiem że wiele kobiet tak ma, że jednak tego oczekuje. Pytanie czy jeśli ona płaci czy go nadal szanuje czy już nie. Niestety wiele kobiet ma taka tendencję że to jest niemęskie i powie że sorry ale nie. Z drugiej strony czy każdego stać na to żeby ja stałe zapraszać na droga kolację. Ok rozumiem że koszty wyjścia po stronie kobiety są wyższe od paznokci po odzież niż po jego stronie. Dlatego znajduje usprawiedliwienie dla każdego z tych produktów widzenia.

ech, to się jakoś i tak w równowadze poukłada, jeśli ludzie do siebie pasują. Bierze się pod uwagę nie tylko wyjscia do knajpek, przeciez np  tankowanie samochodu czy kawa na stacji benzynowej, bilety na koncert to moga być większe koszty niz lunch po drodze,

tu właśnie to też w sumie trzeba brać pod uwagę- stawianie drogich kolacji dla kogoś to groszaki i nie swiadczy o zaangażowaniu.
ale jak wiesz że jego nie stać na kolację na mieście parę razy w tygodniu, to wypada się też wysilić w tym temacie.
inteligentna kobieta domyśli się. W ogóle płacenie pół na pół- czyli składanie się przy rachunku dla mnie dopuszczalne tylko przy 1 randce, gdy wiadomo że to ostatnia. Przy kolejnych lepiej płacić naprzemiennie, jak ma być dzielenie się.

Dokładnie: rachunek na pół jak wiadomo, że nic z tego i tak nie będzie, to wchodzi czysta kalkulacja - po co komus takiemu stawiać? I tu na logikę można zrozumieć takich panów, ale to wciąż dla mnie słabe.

Tyle, że Ty opisujesz przypadek, który dla mnie jest dopuszczalny będąc na studiach, a nie będąc w związku z dojrzałym facetem, który ma dobrą pracę.
Nigdy jeszcze chyba nie zapłaciłam za kolację z mężem. Prezenty? Owszem, jak najbardziej kupuje i sprawia mi to ogromną frajdę, ale każde wyjście = on stawia. I tak było od samego początku.
Ktos powie, że jestem rozpieszczona.. Ja tego tak nie odbieram. Dlatego, że zawsze faceci, którzy wyrywali się do płacenia cos ode mnie jednak chcieli. Więc nikogo nie zmuszałam do niczego.
Ale z czasem uznałam to za normę faktycznie, a za anormalne gdybym miała płacić za radnkę. Jeszcze o ile rozumiem sytuacje typu: on płaci za kolacje, ja za jakieś dodatkowe atrakcje po drodze typu popcorn w kinie czy kawa po drodze na jakis wyjazd.

I nie uważam żeby było jak mówisz, że im więcej pieniędzy ma facet tym mniej uwagi przywiązuje do ich wydawania. Często jest odwrotnie.. Są bardziej czepialscy
Ale jeśli już decyduja się w coś inwestować to nie jest to np. kobieta, która może mieć każdy kto wyrazi taka chęć albo da jej 100zł.

Oczywiste, że jak facet inwestuje w kobietę to nie z czystego miłosierdzia tylko w jakimś celu. Albo chce seksu, albo i czegoś więcej. Nigdy nie miałam z tym problemu, że facet za mnie płacił, zwłaszcza jak miał pieniądze. Chciał to płacił. Są tacy, co lubią wydawać pieniądze na kobiety i kto im zabroni? I są kobiety, co lubią, jak mężczyzna wydaje na nie pięniadze i kto im zabroni?
Dodam, w odpowiedzi na głosy panów, że dlaczego mają inwestować nie mając gwarancji, że cos wyjdzie z tego... Nie muszą, gwarancji nigdy nie ma, ale kto nie ryzykuje ten nie pije szampana

Pozostaje przybic sobie pionę

Otóż właśnie, słowo-klucz, to "chcieć", które gdzieś wyżej padło..

Nie wątpię, że część kobiet wręcz oczekuje z góry, iż w związku to facet powinien: raz - załatwiać sporo rzeczy i organizować, dwa - płacić za to. Jeśli zaś jest temu niechętny, czyli właściwie nie bierze na siebie większości tego wysiłku, nie jest w ogóle męski. Z drugiej strony, być może sporo mężczyzn dobrze sytuowanych, dla których pieniądze nie są żadnym problemem, czują, że to jest ich główna wartość, więc przyciągają takie kobiety, nie wyobrażając sobie sami jednocześnie, żeby to ich partnerka za cokolwiek płaciła.
Dla mnie z kolei(może to właśnie się wiąże z tym, że jednak nie zarabiam co najmniej sześciocyfrowej kwoty miesięcznie) wydaje się to nieco niekomfortowe inwestować zdecydowanie więcej do związku, skoro razem mieszkamy czy spędzamy czas. Zatem to nie koszty, ale CHĘCI, grają tutaj rolę. Skoro sam coś załatwię, kupię czy gdzieś zaproszę: raz, drugi i trzeci, to pytanie brzmi czy całe moje życie ma tak wyglądać? Czy te 70 albo więcej % wydatków i ogólnego wkładu mam sam wnosić w zamian za towarzystwo, seks czy co tam jeszcze? Nie lepiej w miarę to wszystko wyrównać? Oczywiście niekoniecznie zawsze do do poziomu "pół na pół" z aptekarską precyzją, ale żeby się człowiek nie czuł w związku jak wieczny "wodzirej", który się wszystkim zajmuje.. To nie kwestia zdolności, ale zdrowego rozsądku, gdzie po prostu nie chcę się cały czas czuć wykorzystywany. Raz ja coś zorganizuje, innym razem ona - co w tym złego? To samo dotyczy płacenia. Prezenty z okazji czy bez - spoko, ale już wspólne wakacje? Zawsze za moje pieniądze? Nie mówię o małżeństwie, gdzie jednak ta wspólnota majątkowa istnieje(choć też każdy z małżonków może przecież mieć swoje "zaskórniaki" na swoje własne wydatki.

Prawda jest taka, że nie średnia a mediana zarobków mówi więcej o tym, ile kto dostaje do kieszeni. Jeśli w większości gospodarstw oscyluje to wokół tych 5 czy 6 tysięcy, to rzeczywistość okazuje się brutalna. Sam nie startuje do tych kobiet sukcesu, ale warto sobie uświadomić, że jeśli tą średnią czy medianę zarabiają oboje, to już przecież się żyje na pewnym poziomie, niekoniecznie w dużych miastach, ale wiadomo, że na owych miastach świat się nie kończy.

Wszystko zależy od tego jak na coś patrzymy, możemy się zastanowić czy 10 tys. netto to dziś dużo czy mało? No tak tyle mniej więcej zarabia 10% Polaków, kwoty powyżej 20 tys. miesięcznie netto to już 5% Polaków i teraz nałóżmy do tego co promuje się w social mediach? Jaki przekaz dziś dostają młodzi ludzie, że każdego stać na weekend w Dubaju a na wakacje to co najmniej Seszele, problem w tym, że relatywnie za te kwoty jakie się dziś zarabia to ludzi na to nie stać!
Zatem albo szara strefa albo las wytworzony przez AI?

Rozumiem, gdzieś tak złość tych panów, bo legalnie w Polsce takie kwoty to nie jest łatwo zarobić.
Moja kuzynka wynajmuje kawalerkę w Warszawie i płaci 2500 ze wszystkim na Rembertowie Ci którzy znają stolicę to wiedzą że no zadupie trochę. Zarabiając nawet 7000 netto nawet kokosy nie zostają, a jak tu odłożyć na wkład własny na mieszkanie
I tu pojawia się błędne koło bo te wszystkie kolacje czy wycieczki kosztują bardzo dużo.
Inaczej kiedy są małżeństwem bo teoretycznie kasa jest wspólna, chociaż coraz więcej osób kusi się na intercyzę.

Wszystko prawda. Tylko w tym momencie niech panowie, ktorych nie stać po prostu urealnią swoje aspiracje względem partnerki.
Dokładnie tak samo jak sami uwazają, że brzydsze kobiety nie powinny do nich "aspirować", bo na ich uwagę i pieniądze nie zaslugują ze swoją aparycja, tak niech wezma na klatę, że ANALOGICZNIE - nie są na celowniku kobiet powyżej średniej w skali atrakcyjności. I już

Ale obie wiemy, że panom to drugie ciężej przychodzi niz mniej atrakcyjnym kobietom godzenie się na "płacenie po równo w Mcdonaldzie"

Haha i tu dochodzimy do etapu fantazjowania "co bym zrobił gdybym" to tak nie działa.
NIE WIESZ co bys zrobił, bo nie byłes w tej sytuacji. Nie wiesz co i jak tacy panowie myślą. Tylko domniemujesz. Natomiast ja jako kobieta wiem to z racji przebywania z nimi.

Bardzo łatwo jest powiedzieć, że "gdybym byl na ich miejscu to bym..", to nic nie kosztuje
Ale oni wiedza ile kosztowało ich zarobienie tych pieniędzy i własnie dlatego decyzja na kogo CHCĄ je wydać ma swoje uzasadnienie, którego Ty czy inni panowie, którzy nie sa na ich miejscu moga nie tyle nie rozumieć, co bajac sobie jak to oni by tak nie robili. Bo tak jak mowię: pisanie nic nie kosztuje, a kobiety, z ktorymi oni się spotykaja są w "waszym" zasiegu na zasadzie wygenerowania sobie obrazka w AI

No ale tak na powaznie dyskutowac się nie da.

Giaa2 tak jak pisałam uroda jest kwestia gustu, znam bardzo dużo mężczyzn na prawdę zamożnych i to bardzo który są w tym 1% najlepiej zarabiających i zdziwię Cię wiele z ich partnerek to nie są kobiety o wyglądzie modelki owszem są ładne ale żadna nie ma wyglądu modelki.

Ja i wiekszośc moich znajomych jestesmy samodzielne, tzn. każda z nas ma swój zawód i zarabiamy, tyle, że "dla siebie" Tzn., że mamy wspólne konta  z mężami i swoje - osobne, gdzie mężowie celowo nie chca mieć do nich dostępu.
Także to nie jest jakis przestarzały model, gdzie siedzimy zamknięte i obieramy ziemniaki, bo mąz tak chce. A jeśli siedzimy, np. jak ja na macierzyńskim to z wyboru niz na polecenie mężów.

Hmm.. Zawsze mi się wydawało, ze u kobiety wzrost nie jest decydujący. W modelingu owszem, ale w zyciu prywatnym?
Znam przesliczne kobiety o wzroście około 1,6 i maja partnerow i to wyższych od mojego męża nie raz, haha.
Także nie wiem czy w tym tkwi szkopuł. Oczywiście masz prawo do swojego spojrzenia na to. Pewnie czyms jest podyktowane.

Nie mówię, że nie jest to możliwe, zależy czego kto szuka i czy szuka, czy raczej świadomie, wie że nie chce.

Mylisz się.
Rozmawiam i odnosze sie do konkretnego tematu:  w tym przypadku status/uroda i pieniądze, a raczej ich wzajemne korelacje, to koncentruje się na tym.
Jak rozmowa jest na inny temat, bez problemu go podejmuje

I nie zyje "w świecie urody", tylko uroda i moda to tematy, z którymi z racji zawodu byłam/jestem wciąz blisko związana, dlatego mam pewne wnioski przy okazji

Nie znam książek pani Ślotały i nie wiem co cię tak uruchomiło.
Napisałam jak to wygląda w praktyce w moim rpzedziale wiekowym +-10 i już.

Słownik.. Poprawiłam w oryginalnym poście dawno, ale widze, że ewidentnie coś Cię striggerowało i że nie mam z tym nic wspólnego.

Miedzy 30 a 50 powiedzmy.

Nigdzie czegoś takiego nie napisałam.. Cały czas piszę coś przeciwnego, ze dla facetów to nasza główna "waluta" i że nic na to za bardzo nie da sie poradzić.
Więc mozna albo wykorzystać to na swoją korzyśc, gdy jest czym "grac" albo NIESTETY zejść z aspiracji i brac przyslowiowe frytki kawe za 5 zł? (bo serio nie wiem po ile kawa w Maku ) na spółke w Mcdonaldzie czy innym przybytku i wmawiac sobie, że wszystkie kobiety maja takich partnerów.
Mozna tez spróbowac się tym cieszyć, ale to cieszenie chyba smakuje dośc gorzko gdy spotka się znajoma, której mąz za prawie wszystko płaci i to chętnie.
Przykre to jest, że tacy są faceci w większości przypadków, ale nie ma co obrażac się na fakty.

Przeciez mój mąż nie zaprzeczyłby, że najpierw sie zakochał ze względu na czysto powierzchowny aspekt, a dopiero to skloniło go do tego żeby poznać calkoształt mojej fascynującej osoby

Jak już, to JEDNA Z głównych walut. Gdyby kobieta była piękna, ale miała wstrętny charakter, zero zainteresowań, wiecznie marudziła, a do tego posiadała niski iloraz inteligencji, to nie byłaby wcale łakomym kąskiem.

Czy tylko ludzie żyjący „na poziomie” mogą być szczęśliwi i cieszyć się swoją codziennością?

...c.d Uważam, że taka postawa, czasem nachalna ze strony kobiety, żeby płacić na pół bo co sobie pomyśli, że jakaś materialistka itp. to tworzenie sztucznych problemów. Ja nie oczekuję takich zaproszeń od faceta, więc jak on ma ochotę mnie zabrać w jakieś urocze miejsce to niech płaci.
Ale to nie jest tak, że wybieram tylko tych, co chcą za mnie płacić. Byłam z takim, co nie miał za dużo i też było fajnie. A jak się zakocham to w ogóle o pieniądzach nie myślę. Możemy pod namiot jechać , siedzieć przy ognisku i on będzie mi grał na gitarze.

Trochę dziwnie mi sie czyta te ostatnie posty. Chyba jestem zbytnim idealista. Jestem czlowiekiem starej daty place za kolację randki itd. Jak kobita chce zapłacić to prosze bardzo ale ustawienie domyslne jest ja place. Ja wiem rownouprawnienie itd ale jeszcze do tego levelu nie dotarlem. Ale..... wiem jak jest jak sie dolary z kieszeni wysypuja i wiem jak to jest klepac biedę. I nie ma lepszej dzieczyny na swiecie niz ta ktora powie przy klepaniu biedy - daj spokoj zrobmy popcorn i odpalmy jakis film. Przeczytalem w ostatnich postach ze placa za siebie nieatrakcyjne dziewczyny. Atrakcyjne to trofeum do kupienia. To ja z taką atrakcyjna nie chcialbym być. Żadna atrakcja. Nie chodzi o placenie za to czy tamto. Czytam ze facet placi bo chce seksu albo czegos tam. Najczesciej chce czegos i seksu ktory jest tego naturalnym wynikiem (a czemu faceci tak lubia seks każdy wie - z tego samego powodu z ktorego babki lubia byc adorowane) Nie wiem ale odbieram to jako jakiegos rodzaju pozerstwo. Jak ludzie maja się ku sobie to chyba maja wyczucie glebokosci swoich kieszeni nawzajem. Raz ktos stawia kolację raz ktos kupuje bilety na koncert. Raz wyciaczka na Malediwy raz nad jezioro.

Tak masz rację, kiedy ja poznałam mojego byłego to nawet samochodu nie miał i jakoś mi to nie przeszkadzało.
Nie zgadzam się ze stwierdzeniem że jak jest atrakcyjna (to też musimy zauważyć co jest atrakcyjne usta w rozmiarze xxl rzęsy jak u szczotki czy jest naturalne delikatna) to on ma płacić. Jednak tak jest takie określenie żona trofeum czyli 15 lat młodsza i bardzo ładna.

Popcorn i film w domu tez jest fajny i nie trzeba do tego towarzystwa

No ja nie wiem dlaczego faceci lubią seks
A kobiety to niby nie? Są takie, że facet nie jest stanie im dorównać. Przecież nie można wszystkich mierzyć jedną miarą, natura robi swoje, choć nie daje każdemu po równo

Pięknością bym siebie nie nazwała, ale również nigdy nie narzekałam na powodzenie. Jeśli chciałam zapłacić za siebie, albo nawet pokryć całe koszty randki, to nie dlatego, żeby sprawiać pozory, tylko by działać w zgodzie ze sobą i swoją naturą. Daleka też jestem od podejścia, jakoby to tylko facet czerpał korzyści ze spędzania wspólnie czasu, więc powinien za niego zapłacić. Oboje jesteśmy w tym kinie, na kolacji, czy koncercie. Korona mi z głowy nie spadnie, jeśli czasem to ja wyciągnę portfel.

Ale faceci lubia seks z innych powodow

I oczywiscie masz racje - libido bywa rozne niezaleznie od plci. Ale to powyzej ktos napisal ze to faceci placa  a randkach zeby miec seks. Wiec do tego sie odnioslem

Ale wiesz, że są osoby, które po prostu czują dyskomfort, gdy ktoś bez przerwy wydaje na nich swoje pieniądze? To tak, jak jednej kobiecie będzie pasować, że facet w pełni ją utrzymuje i rezygnuje z pracy, a inna nigdy w życiu nie poszłaby na taki układ, bo woli być niezależna finansowo. Twierdzenie, że kobieta płaci za siebie na randkach, ponieważ nie ma innej opcji, jest krzywdzącą generalizacją.

Myślę, że to nie gierki, choć nie da się wykluczyć, a głównie obopólna niewiedza
odgrywa główną rolę w takim wzajemnym niezrozumieniu się i błędnym odczytywaniu.

Prawda. Koniec offtop. Choc temat i tak "zbaczal" 300 razy

Rozumiem, nie pisałam o kobietach, którym natura nie pozwala aby za randki płacił facet tylko o takich, które robią z tego jakiś problem, gdy on chce i nalega, bo im się  wydaje, że to nie wypada i tym podobne konwenanse.  Ja nie mam takich oporów, pozwalam mężczyznie płacić, jeśli ma kasę, i czuć się dżentelmenem
Łatwo zresztą mi zauważyć, który nie ma z tym problemu, dlatego nie komplikuję prostych spraw

Spoko, nie mam nic do mężczyzn, którzy lubią płacić za kobiety, ani do kobiet, które chętnie korzystają z ich zasobów. Jeśli obie strony czują się dobrze w danym układzie, to nic mi do tego. Niech im się wiedzie. Ważne, żeby nie ukrywać swoich prawdziwych intencji i potrzeb, ani nie bawić się w tanie gry pozorów. Chciałabym, żeby dziś za mnie zapłacił, ale nie chcę wyjść na materialistkę, więc wciskam mu na siłę połowę kwoty za randkę. Albo chciałbym, żeby ona czasem mnie gdzieś zabrała, ale przecież jej tego nie powiem, bo pomyśli żem sknera i gołodupiec. A przecież tu nie chodzi tylko o kwestię finansów, bo to nie są zwykle żadne zawrotne kwoty, tylko o sprawianie partnerowi przyjemności. Takie gesty pokazują, że ktoś jest dla nas ważny i chcemy, by on też czasem poczuł się zaopiekowany. Przy okazji facet ma dowód na to, że jest dla partnerki czymś więcej niż tylko źródełkiem łatwej mamony.

Podsumowując, niedobrze jest zarówno wtedy, gdy nie potrafi się dawać, jak i wtedy, gdy nie potrafi się przyjmować.

Chyba masz tu rację; na ogół zdrowym środkiem jest w takim wypadku waga będąca ostatnimi dwiema cyframi wzrostu wyrażonego w centymetrach. Gdy przy wzroście 187 chwilowo ważyłem 79-80 kg (bywało i mniej), to szczerze mi wypaliła że jak na jej gust jestem za chudy. Po kilku kolejnych latach doszedłem do wniosku, że przy mojej budowie ciała nie ma kompletnie sensu schodzenie poniżej 85 kg. Zdjęcie profilowe, które bynajmniej nie czyniło mnie przezroczystym dla kobiet kiedy ostatni (i w sumie jedyny) raz byłem na portalu randkowym, wykonałem mając jakieś 88 kg. Czyli 92 kg u Kaszpira (jeśli ma 178 cm) raczej widać.

Tu poruszyłaś ciekawą kwestię, bo dość istotne dla Twojej historii i Twojej przyszłości związkowej jest to, co Cię tak ukształtowało. Jeśli to żal za podcinanie skrzydeł i chęć pokazania/odpłacenia facetowi za to, to mogła to być jedynie chęć odreagowania, odpłaty za konkretne działania, która po jej zaspokojeniu mogła Cię "opuścić" (też wyjaśnię łopatologicznie: facet babce podcinał skrzydła, gnoił ją, a gdy jemu się powinęła noga - a ona z kolei "wskoczyła na wóz" - to nastąpiło odreagowanie w stylu "Taki z ciebie był kozak, a teraz gdzie jesteś?). I takie coś, po zaspokojeniu "zemsty", może naturalnie przejść. Jest jednak jeszcze druga, niepokojąca możliwość że to Twoje naturalne podejście (mam na myśli to podejście wyrażone zwłaszcza w ostatnim zdaniu zacytowanego fragmentu Twojego posta. Takie podejście nie tylko źle wróży relacjom (bo do prawdziwej relacji człowiek z reguły szuka kogoś - zwłaszcza człowiek po różnych doświadczeniach - kto będzie z nim na dobre i na złe, a nie tylko na dobre), ale i wręcz powoduje naturalną chęć podcięcia tak antypatycznej osobie skrzydeł.

@Solaris
Nie, nie jest wszystko ok i to nie jest na zasadzie "komu to przeszkadza" (tym bardziej że te pozory w jakimś stopniu zawsze są, jak by tego nie zaklinać). Jedynie relatywizujesz moralnie coś, z czego (jak przyznajesz) sama korzystałaś. Jedyną uczciwą drogą w sytuacji gdy gość Ci stawia wszystko, licząc na seks którego Ty absolutnie nie planujesz, jest zakończyć to w chwili, w której konkluzja odnośnie jego celu pojawiła Ci się w głowie, przy rozłożeniu kosztów po równo (jak w koleżeńskim - a nawet nie tyle - spotkaniu, którego to etapu w Twoim założeniu znajomość nie ma przekroczyć).

Swoją drogą ciekawie się dyskusja rozwinęła, ze stałymi uczestniczkami. Wyszła z tego pisana na zamówienie "analiza" wykonana w Instytucie Z Dupy, w Katedrze Mchu i Paproci, na podstawie której dyskusja przeszła na znany tor: komu argumenty pasowały do jego tezy, ten przyklaskiwał i był mile w dyskusji widziany; kto wytykał oczywiste luki, ten od razu był ustawiany protekcjonalnie w pozycji osoby, która "i tak nie wie jak myślą i działają prawdziwi faceci, z domyśle: faceci z jedynej, słusznej klasy".
Ogólnie, jak napisałem: dyskusja skierowana pod tezę i to tezę oczywistą do bólu; ciężko podejść do niej bardziej poważnie niż z wygodnym fotelem i popcornem (chociaż odpuściłem, bo obżeranie się popcornem na noc niekoniecznie służy systemowi trawiennemu)

Tak każdy ma swoje granice, znam pary gdzie ona nie pracuje jest na jego utrzymaniu i są szczęśliwi, a innym nic do tego. Ja nie zgodziłabym się na to lubię być gospodarczo potrzebna, nie lubię leżeć i nic nie robić. Wyjście do pracy ma swoje plus jak możliwość poznania innych ludzi i nie mówię tu o romansach, ale np. o wielu ciekawych miejscach dowiedziałam się od koleżanek z pracy, od koleżanek z pracy poznałam masę sposób na uproszczenie życia i codziennych obowiązków. Wiele z nich jest z różnych części kraju i poznałam masę ciekawych obyczajów teraz też są międzynarodowi co jeszcze bardziej daje fajne możliwości . Nawet zajęcia dodatkowe dla siebie czy dziecka to o wielu możliwościach dowiedziałam się właśnie w pracy.

Kiedy nie pracowałam tak 2 lata po urodzeniu dziecka i od 4 miesiąca ciąży niestety nie pracowałam, do tego się przeprowadziłam to żyłam cudzym życiem, byłam uwieszona na ex i tego żałuje.

Nowe_otwarcie tak masz rację, doświadczyłam pocięcia skrzydeł i to bardzo. Dziś wiem, że gdym pozwoliła sobie podciąć je jeszcze bardziej to byłabym na dnie. Nie mam w sobie złości czy chęci zemsty. Absolutnie, nawet kilka dni temu podczas jednego ze spotkań usłyszałam jakim sposobem ja mogę być przejawem tak iście żeńskiej energii wykonując taką pracę jaką wykonuję. Nie mam do nikogo żalu, staram się być pozytywną osobą. Co do związków odpuściłam, wiem, że podobnie jak autor nie osiągnę założonego targetu, bo panowie w wieku 35-40 którzy są samodzielni, ambitni, mają życiowe cele i nie jest to obejrzenie meczu Zawiszy ( w pełni szanuję ten klub i jego kibiców) i wypicie kilku piw, dla których praca rozwój to coś więcej niż tylko praca 8h na etacie i nara, a później narzekam jak mi źle. I nie jest to kwestia wyglądu czy nadwagi lecz tego, że oni po prostu szukają młodszych bezdzietnych kobiet z którymi będą mogli mieć własne dzieci. Rozumiem, wybór szanuję, dlatego cieszę się z tego co mam. Z tego że jest dziś ładna pogoda, że mam wspaniałe dziecko, że mogę się rozwijać i realizować zawodowo i nie tylko np. zaczęłam się uczyć innych mało przydatnych języków jak hiszpański. Doceniam drobne rzeczy, np. właśnie to że córką możemy jechać na 3 dni do SPA. Nie ma we mnie zawiści czy złości po prostu rozumiem co mogę a czego nie mogę i cieszę się z tego co mogę.