Brak chęci na ponowny związek ?

Julka a Ty tą wiedzę masz od prawnika czy z jakiegoś forum, na którym każdy może napisać co chce? Ogólnie biorąc pod uwagę wartość nieruchomość w UK mało prawdopodobne aby chętnie je rozdawali.

Julka, ja Ci życzę dobrze, ale pamiętaj, to że coś przeczytałaś na stronie nawet z domeną gov nie oznacza, że dobrze to odczytałaś. Dodatkowo przepisy prawa mają to do siebie że lubią się zmieniać, w popularna zasada dot. ochrony praw nabytych nie obowiązuje w UK. Jesteś dorosła i chyba wiesz co robisz.

Mieszkania socjalne funkcjonują w wielu krajach, w tym w Polsce, jako forma wsparcia dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Są to lokale mieszkalne o charakterze lokatorskim – ich właścicielem jest miasto lub gmina, a osoby w nich przebywające pełnią rolę najemców. Oznacza to, że nigdy nie staną się właścicielami tych nieruchomości ani nie będą mogły ich dziedziczyć. Nawet jeśli dziecko najemcy będzie mogło w nich zamieszkać, nie oznacza to przejęcia mieszkania na własność.

Mieszkania socjalne są przyznawane osobom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji, np. bezdomnym, osobom niezdolnym do pracy ze względu na stan zdrowia czy tym, których zarobki nie pozwalają na wynajem mieszkania na wolnym rynku. Istnieje również kryterium dochodowe – jeśli dochody najemcy wzrosną znacząco, miasto może wypowiedzieć umowę najmu ze względu na niespełnianie warunków przyznania lokalu.

Najemca mieszkania socjalnego nie posiada żadnych praw własności do lokalu. Sam fakt długotrwałego zamieszkiwania w danym miejscu nie czyni go właścicielem. Podobne błędne przekonanie funkcjonuje również wśród osób wynajmujących mieszkania komunalne, które często traktują je jako swoją własność. W rzeczywistości mieszkanie staje się prywatną własnością dopiero w momencie nabycia go na podstawie aktu notarialnego. Zasada ta obowiązuje w Polsce oraz w wielu innych krajach na świecie – bez aktu własności nie można być właścicielem nieruchomości.

Niepokojąco brzmi to zdanie Elu; po jego lekturze pojawia się obawa, że nie jesteś zdolna do prawdziwego kompromisu (być może JUŻ nie).
To, o czym piszesz (o ile się dobrze zrozumieliśmy) to nieistotne pierdy, niewarte dyskusji; prawdziwy kompromis to taki, nad którym naprawdę musisz się zastanawiać, który nie jest dla Ciebie jak splunięcie i przy którym musisz sobie na spokojnie odpowiedzieć na pytanie: czy ten związek jest dla mnie ważniejszy od potrzeby/zachcianki którą muszę poświęcić?

PS. Gratulacje dla Julci za strollowanie kolejnego wątku.

Ale jakich dochodów? Przeciez ja nie pracuje... w Anglii trzeba byc na zasilkach, zeby urząd oplacal za mieszkanie, jezeli ktos jest biedny, a nie ma zasilkow, bo np nie ma settled status to nie ma oplacanego mieszkania i nawet go nie dostanie od urzędu,wiec to nie jest tak,ze ja musze byc skrajnie biedna,by dostac mieszkanie 

Wiesz gdyby doszlo do sytuacji, ze musiała bym iść do pracy to napewno by to nie byla zwykla 8 godzina robota.  Na sposoby sa sposoby  -ale masz rację temat jest o czyms innym

Do Ela:

Kończę z portalami randkowymi. Dam jeszcze jedną szansę ostatniemu portalowi, ale widzę, że nawet konto premium nie zmienia sytuacji. Wygląda na to, że nie jestem atrakcyjny dla kobiet, które mnie interesują, i czas się z tym pogodzić.

Szczerze mówiąc, uważam, że korzystanie z portali randkowych dla mężczyzny ma sens przez 1-2 miesiące. Jeśli w tym czasie uda się znaleźć kogoś wartościowego – świetnie. Jednak przeciąganie tego procesu na dłużej nie ma żadnego sensu, bo odbija się negatywnie na psychice i samoocenie.

Byłem na portalach zbyt długo i widzę, jak mnie to wyczerpało. Nadszedł moment, by odpuścić.

Jeśli uda mi się poznać kogoś poza portalami, to będzie to miłe zrządzenie losu. A jeśli nie – widocznie nie jest mi to dane.

Nie chcę już eksperymentować, Elu. Szkoda mi na to czasu i nerwów.

A teraz minnie gdy już znasz sytuację (rzeczywistość) zadaj sobie pytanie, czy jesteś osobą, która łatwo się poddaje w życiu.

Trochę mnie tu nie był a tu taki ciekawy temat (z milionem pobocznych tematów jak to zwykle...).

Powiem Ci Kaszpir, że doskonalę Cię rozumiem, bo mam dokładnie tak samo jak Ty...

Z "Panią od kurników" rozstałem się kilkanaście miesięcy temu (nota bene, Pani znalazła w niecałe 3 miesiące od naszego rozstania kolejnego "parobka", o którym mi na Whatsupie pisała "jest magiczny, wszystko potrafi, kocha ogród, od małego pracował..." zatem "cód, miód, ultramaryna

Trochę czasu mi zabrało by wrócić do siebie po tym chorym związku ale jakoś się udało (udaje - bo tak na moje oko to w 70-80% jest już ze mną OK) dlatego jakieś trzy miesiące temu zaczalem się rozglądać za kimś "płci przeciwnej" i....to jakaś masakra...

Generalnie mam dość podobne wytyczne jak Kaszpir - Pani lat ok 47-51, zadbana, stosunkowo atrakcyjna, kobieca, niepalaca, mająca pracę, która zapewnia coś więcej niż tylko przeżycie, z dziećmi odchowanymi na tyle by były samodzielne.

Dlaczeo tak? Ano dlatego, że trochę jak Kaszpir - chciałbym partnerkę, która już się spełniła jako matka i teraz też uważa, że czas zacząć korzystać z życia poświęcając czas na zwiedzanie Świata bo jest piękny, na spokojne dobre życie bez chęci tworzenia dram "by coś się działo".

Byłem przez kilka miesięcy aktywny na portalu eD (gdzie tak swoją drogą kilka lat temu poznałem "Panią od kurników") i się załamałem...

Pomijam fakt, że ów portal ma jakieś problemy z geografią i podsyłał mi propozycje Pań w odległości 200-300 km nawet przy ustawionych moich paramaterach "max 50 km" ale generalnie odniosłem wrażenie, że dla części Pań to facet jest kimś w stylu "zapchaj dziury" pomiędzy jej zajęciami na siłowni a pilatesem....

Ja nie mówię, że zakladając profil na takim portalu to już trzeba mieć w szafie suknie ślubną/garnitur na wszelki wypadek (no i obrączki czekające w kieszeni marynarki) ale chyba mimo wszystko jak ktoś zakłada takie konto na takim portalu to jest to w jakimś celu a nie tak sobie.

Druga sprawa to, jak pisze Kaszpir, sporo Pań się zupełnie nie odezwało (jakieś fake konta?), ale co gorsza z wieloma to rozmowa była taka, że jak ja nie zadałem pytania to ze strony Pani - echo...Sam się gubiłem czy to jeszcze dialog czy już monolog...

Nie wiem skąd taka postawa Pań, szczególnie, że na serio się starałem by do każdej zagadać indywidualnie po dokładnej lekturze jej opisu, co lubi, czym się interesuje itp. I co jeszcze mnie zastanawiało to fakt, ze Panie same narzekały, na Panów, których większość właściwie bez żadnych ogródek proponowało seks...Czyli na małą liczbę "normalnych".

W każdym razie doskonale rozumiem Kaszpira bo sam mam dość i co gorsza - zastanawiam się gdzie właściwie można kogoś fajnego poznać...Po klubach w piątek nie będę się szlajał, zatem gdzie? W bibliotekach? Albo mam zacząć jeżdzić komunikają miejską i zaczepiać Panie, które mi się podobają?

Elu wiesz miałam 33 lata kiedy zaczęłam jeździć na nartach, czyli bardzo późno ale mega mnie to wciągnęło czy jeśli on nie jeździ czy w wieku 40+ będzie chciał zacząć czy hamak?
Pływam wiesz że większość osób 40+ nie potrafi przepłynąć 400m.
Podróże lubię nie jeżdżę z biurami podróży czy jak nie jeździ na własną rękę czy w wieku 40+ będzie chciał zacząć?
Nawet jakiekolwiek planowanie przyszłości ja raczej nie chce zostać na zawsze w Trojmiescie i tego nawet nie ukrywam. Ile osób 40+ będzie gotowych na mobilność raczej mało.
Generalnie raczej stateczne życie na tyłku to nie jest to czego bym chciała.
Nie dyskryminuje ale z rówieśnikiem zawsze łatwiej

Wieka nie ma reguły bo to jest tak jak ktoś jest aktywny to i mając lat 60+ będzie jak ktoś tego nie lubi to 30latka można próbować przekonać a czy starszego raczej nie. A może za kilka miesięcy napiszę że poznałam super 42latka i się dobrze dogadujemy. Nie wykluczam bardziej po prostu ja nie chce takiej kotwicy która chce siedzieć w jednym miejscu

Myślę ten wątek przebił wszystkie inne w ilosci wymionych liczb między 25-65

no tak, bo jest tu parę osób, które przywiazują do tego wielką wagę.
ja z praktyki wiem, że osoby w tym samym wieku mogą wygladać i czuć się bardzo różnie.
nie podjęłabym sie oceniać czy ktos ma 40 czy 50 lat, albo czy ma 50 czy 60.
można się bardzo pomylić.
myślę ze zbytnie przywiązanie do wieku ma swoje żródło w strachu przed starzeniem się
zresztą na tym forum jestem jedną z nielicznych kobiet po 40 która pisze bez oporów ile ma lat,
w realu dla niektórych kobiet to takie tabu, że serio nie wiem w jakim są wieku niektórzy ludzie z którymi pracuję

To nawet nie jest kwestia odmłodzenia się co braku chęci postarzenia się. Też tego że jeśli dziś ktoś ma 45 lat to za 15 lat to jest 60.
Tak jak pisałam kiedy miałam lat 20 on mógł być i z 15 lat starszy teraz nie ma takiej możliwości po prostu to nie miałoby perspektyw. Jasne że są wysportowani ludzie i to dojrzałym wieku.
Jakiś czas temu spotkałam osoby z którymi uczęszczałam do podstawówki i mimo moich trudnych przeżyć zachowałam pogodę ducha mimo tego że ja jako jedyna wśród znajomych jestem samotną mamą to jednak nadal chce się uśmiechać czy cieszyć dlatego stary piernik i ja to nie koniecznie jest to. Jeśli ten ktoś ma mnie ciągnąć w dół czyli nic mu się ma nie chcieć to wolę być sama

Ja poznałam sekret diety młodości i długowieczności

Bo wcześniej rozwody nie były takie „modne„ jak w obecnym pokoleniu młodych ludzi.

Widzę że temat mocno zboczył na jakieś boczne tory, ale spoko bo ile można o tym samym pisać

Zrobiłem ostatnie podejście. Wykupiłem premium na miesiąc na Sympatii. Wysłałem naprawdę olbrzymią ilość wiadomości i bardzo delikatnie mówiąc ilość odpowiedzi była fatalna.
To mi uświadomiło że jednak naprawdę czas dać sobie spokój bo na portalu nikogo nie znajdę a jedynie padnie mi samoocena i psychika.

Od wczoraj jestem na objazdówce i czesze się ładna pogoda o fajnymi widokami i miejscami i wole zapomnieć o ostatniej próbie.

A co ma być to będzie , może kogoś poznam na żywo, ale na portalu nie liczę

Minie co do objazdówek to uwierz jeżdżą na to także młodzi ludzie. Różne pokolenia.
Po prostu często objazdówka to wygoda a czasami taniej wychodzi niż zorganizowanie samemu.
Wiem z własnego doświadczenia

Ponieważ? IMHO prędzej tam niż na pewnym znacznie grubiej płatnym

Chociaż faktycznie trochę niepokojąco i przygnębiająco wygląda relacja Kaszpira o odzewie na jego wiadomości.
Może Kaszpir pisał do tych już nieaktywnych? Zanim się wgryzłem w ten portal, to właśnie taka wtopa mi się zdarzyła; te aktywne zazwyczaj jednak odpisywały.

brak checi na ponowny zwiazek ? nie dziwie sie Ja mam tez takie objawy to normalne gdy facet ma z glowa nie hallo .... dam rade jesli jest mozliwosc trzeba ulotnic sie jak najdalej od takiego szkodnika !!!! Jesli nie trzeba to zglosic i walczyc o social !!!!

Jestem tu nowa ale czytam Wasze wypowiedzi i analizuję.
Miałam konto na portalu randkowym i być może jeszcze raz kiedyś spróbuję tej formy poznawania ludzi, chociaż w tej chwili wątpię czy jeszcze kiedyś to zrobię ponieważ gdy mi się ktoś spodobał to nie odpisywał a proszę mi uwierzyć, jestem dość ciekawą osobą, czytającą opisy ze zrozumieniem no ale nie jestem sex bombą i nie wychodziło
Sama też z czasem przestałam odpisywać facetom, którzy mnie niczym nie zainteresowali a na zwykłe "Hej" to mogę odpisać tak samo z tym, że z góry wiem, że z tego nic nie będzie.
Także świetnie rozumiem, że można się zrazić, bo sama przez to przeszłam.
Panowie zamiast zwyczajnego przywitania pytali o sex - no słabe to! Chyba żaden z Panów, nie przeczytał mojego opisu!
Generalnie ..... porażka.
Także Kaszpir i Franek..., nie martwcie się. Porażki ma nie tylko WASZA płeć to dotyczy również kobiet.
Podobno to my (kobiety) wybieramy ale nawet jak wybierzemy to nie odnotowujemy sukcesu (nie wszystkie jednak).

Fizyczność jest ważna dla obu stron ale umówmy się, ja nie szukam przystojniaka z żurnala a Panowie i owszem. Najczęściej miss polonia by ich zadowoliła.

Trudno. Takie czasy a portale to sklepy z towarem i jeśli się coś komuś spodoba to kupuje za zgodą sprzedawcy:)

Wszystko się zgadza
Panowie z punktu 1 i 2 łatwo zlać a marudy są chyba najgorsze! Zawsze mam z nimi problem, bo z jednej strony może potrzebują tylko chwili uwagi i to ich na nogi postawi a z drugiej strony, dlaczego ja mam ich pocieszać.
Moje życie nie było i nie jest różami usłane ale czy to powód by komuś na głowę zrzucać całe zło. które mnie spotkało?? No, nie Trzeba mieć w sobie siłę i odwagę i nie oczekiwać, że ktoś mi pomoże, bo pomóc mogę sobie tylko ja sama

Poza tym, warto otaczać się ludźmi wesołymi (mimo, że też mają swoje troski), zatem MARUDOM, też mówię NIE

Marud chyba nikt nie lubi, tak samo, jak tych oczekujących pocieszenia czy opieki(płci obojga). Moim zdaniem, wszyscy, którzy pragną czy wręcz uporczywie łakną nadmiernej atencji ze strony obcych ludzi, powinni się pochylić nad sobą i swoimi problemami.

Natomiast cały czas mnie nurtuje fakt, skąd wy bierzecie te całe stada niemal niedołężnych czy "niepełnosprawnych" facetów, w przedziale wiekowym między 30 a 40 rokiem życia. Albo projektujecie sobie całość ich zachowań na podstawie tylko i wyłącznie faktu mieszkania z rodzicami albo przyciągacie jakiś zupełnych nieogarów..
Który facet, choćby miał np. przejściowe problemy z pracą, jeśli nawet mieszka w domu rodzinnym, nie jest w stanie poradzić sobie z najprostszymi rzeczami? Czy to będzie ugotowanie sobie obiadu, wypranie gaci czy ogarnięcie kilku mniejszych lub większych spraw(nie tylko wokół siebie) już przekracza ich możliwości? Czy są zbyt leniwi czy może rzeczywiście nie potrafią? Facet 40 letni, który nie potrafi sobie pralki uruchomić ani zrobić jajecznicy na śniadanie? No proszę Was...
Z pewnością chodzi raczej o nieco poważniejsze kwestie a tutaj, to już zdecydowanie zależy, czego sprawa konkretnie dotyczy..
Szczerze mówiąc, to czasami ciężko jest mi w to zwyczajnie uwierzyć, bo jeszcze takiego nie spotkałem w gronie znajomych.. Nie mieści mi się to w mojej skali wyobraźni..

Odnośnie pracy, być może pierwszym krokiem na poprawę swojej sytuacji , będzie zatrudnienie się w takim miejscu czy zajęcie się taką branżą, która kogoś rzeczywiście interesuje? Taka, która daje możliwości, nie tylko finansowe, ale i rozwojowe a przede wszystkim dotyczy PRZEDMIOTU(ÓW), które kogoś rzeczywiście kręcą.
Czasami mam wrażenie, że połowa ludzi wykonuje swoją pracę z czystego przymusu, nie widząc w niej absolutnie żadnych pozytywów a rano do pracy idzie, jak na egzekucję..

Zacznijmy od tego, że po pierwsze: nie mam zamiaru od razu(jak wiele kobiet) krytykować ani tym bardziej gardzić kimś, kto mieszka z rodzicami. Przynajmniej na tym etapie, kiedy tylko się o tym dowiaduje, nie znając kompletnie przyczyn TEGO KONRETNEGO przypadku.
Inaczej ma się sytuacja, jeśli on się zachowuje jak typowy pasożyt, i absolutnie nie robi niczego w tym domu, oczekując, że taka mamusia go będzie obsługiwać na każdym kroku. Nie oceniam nikogo na podstawie jakiegoś tam wyświechtanego hasełka czy pojedynczego faktu. Zasadniczym błędem jest momentalne przypisywanie osobie mieszkającej w domu rodzinnym całkowitego nieogaru, braku ambicji czy lenistwa. Po pierwsze, zastanowiłbym się DLACZEGO właśnie tam mieszka, zamiast ferować od razu wyroki..

Otóż to!
Sytuacje bywają rozmaite, dlatego nie warto tak prosto szafować wyrokami, jakoby każdy(niezależnie od płci) mieszkający z rodzicami, miał być życiową niezdarą i przegrywem. Czasami nawet wynikać może to z chłodnej kalkulacji, gdzie ktoś nie chce nabijać kieszeni komuś za wynajem a bezskutecznie stara się o kredyt.
Co wtedy? Na siłę szukać tego najmu, wywalając kasę na mieszkanie, gdzie można ją przeznaczyć na znacznie ciekawsze i pożyteczniejsze cele, jak choćby dokształcanie, samorozwój, podróże, hobby lub bieżące potrzeby. Te, powiedzmy, 35 czy 40 m2 w ciasnocie z obcymi lokatorami zawsze będzie lepszą opcją?
Dotyczyć może to bardziej nieco młodszych ludzi, powiedzmy między 25 a 35 rokiem życia, tudzież kogoś, kto tak naprawdę w tym domu za dużo nie przebywa, ze względu na charakter swojej pracy czy inne zajęcia.
Fakt, że inaczej się patrzy na osobę 35+, czy tym bardziej 40+, inaczej zaś np. na świeżo upieczonego absolwenta studiów, któremu się jakoś nie powiodło i wraca do rodzinnego domu, bo wychodzi mu to taniej. Nawet, jeśli pracuje, może się dokładać do rachunków, ale już zaoszczędzi nieco więcej. Wychodzi zatem z tego nieco pragmatyczne i wykalkulowane podejście. Na przeciwległym biegunie jest to poczucie prywatności, chociaż na samym wynajmie też nieraz ciężko o tą prywatność..
Idąc dalej, co z rodzinami wielopokoleniowymi, gdzie często np. rodzice zajmują parter a dzieci ze swoją rodziną - górę? Każde z poziomów zajmuje względnie sporo miejsca, jedynie wejście jest wspólne. Albo sytuacja, jaką ma mój znajomy, gdzie mieszkają z żoną we własnym domu, ale na sąsiedniej posesji, tuż przy domu jego rodziców..

Jeżeli każda osoba miałaby a danym momencie kierować się perspektywą rozwoju potencjalnego związku, to może i własne mieszkanie urasta do rangi najważniejszej kwestii, choćby to była przysłowiowa klitka, grunt, że własna..
No, w ostateczności wynajmowana.

Całe szczęście w życiu człowiek zwraca uwagę na inne rzeczy.. Można oczekiwać od partnera pewnych standardów, ale niekoniecznie trzeba od razu uciekać się do umieszczania go w worku" maminsynek i nieudacznik", jeśli się nie zna DOKŁADNIE danej sytuacji.

Życie jest piękne bez związku-ptaszki śpiewają, słoneczko swieci...

No ale tak działa lwia część kobiet. Ważny jest dla nich status społeczny, zaradność mężczyzny.

Bo kobiety w przeciwieństwie do facetów mogą pokazać biust, czy tyłek i nam łatwiej zwrócić uwagę na "inne rzeczy".

Na wygibasy to może lepiej do hotelu się udać?

A tak zupełnie na poważnie, to jeszcze raz widać, jak bardzo się od siebie różnimy. Mam wrażenie, że dla Pań dużo bardziej istotniejsze bywają te drobne aspekty, niuanse, które my traktujemy dość pobieżnie. Może i na dłuższą metę miałoby to znaczenie, ale już przecież sam początek takiej relacji, gdzie oboje spotykają się po hotelach, bywa dla kobiety niezręczny. Kiedyś tutaj, w dyskusji na tematy mieszkaniowe, któraś z Pań podawała wyłącznie JEDEN argument, przemawiający za choćby wynajęciem mieszkania czy też "własnym kątem" nad mieszkanie z rodziną, choćby w dużym domu: "poczucie prywatności i intymności. Żadne koszty, kalkulacje czy kwestie pragmatyczne, stojące za mieszkaniem z rodzicami nie grały roli. Tam nawet chodziło nie blisko 40 letnie osoby, ale dużo młodsze, jeszcze przed 30stką, czy raczej będące tuż po studiach.
Warto zwrócić uwagę, że z tą prywatnością też bywa ciężko na wynajmie, gdzie cały czas się ktoś kręci albo nagle wpada właściciel mieszkania. To już chyba nawet osobny poziom w domu wielopokoleniowym zapewnia większą intymność, niż niewielkie, wynajmowane mieszkanie.

I tym właśnie się różnimy

Nawet przez sekundę nie pomyślałem, że można sobie coś takiego wyobrazić...W takim razie, czy potencjalna kochanka, jeśli spotyka się z zajętym facetem w hotelu, też będzie się czuć, jak k.... Choćby w przypadkach, kiedy oboje zdradzają i robią swoich partnerów na boku...?
Może i kulawe porównanie, zważywszy na charakter relacji.. No, ale i tak dochodzi do tych spotkań, czyż nie?

No ok, a nie przyszło Ci do głowy, że jednak życie bywa różne i dwoje dorosłych ludzi, może chcieć sobie miło spędzić czas, właśnie w hotelu?
Choćby w ramach urozmaicenia i odskoczni, jako swego rodzaju wyraz spontaniczności? Ciężko mi jest uwierzyć, że przeciętna para z dłuższym stażem nie ma za sobą choćby jednego noclegu w takim miejscu..
Do hotelu nie pójdziesz także w przypadku wyjazdu do innego miasta, gdzie masz okazję się z kimś spotkać, kto również tam nie mieszka, ale jest przejazdem..

Ciężko uwierzyć, że choćby taka jednorazowa akcja miałaby oznaczać koniec znajomości...

Ok, Twoje odczucia, Twoje wybory, choć dla mnie dość radykalne, może nawet niekoniecznie z punktu widzenia faceta, ale tak ogólnie..
To coś, jak wyciąganie zbyt pochopnych wniosków a wysłuchać drugą stronę zawsze warto. Jak ktoś od razu się obraca na pięcie i odchodzi, nie chcąc niczego słuchać, to   by dla mnie z kolei niezbyt dobrze wróżyło na przyszłość.
Tak już ogólnie, pomijając temat schadzek hotelowych czy spotkań gdziekolwiek indziej..

Tak mam radykalne poglądy ale też ja nie spotykam się na seks z obcymi więc to nie jest tak że muszę się z tym kryć.
Na koniec jeszcze kwintesencja kto za to płaci?