Brak chęci na ponowny związek ?

Są różne miejsca pracy o ile to jakiś chwilowy projekt który się szybciej skończy niż relacja rozwinie to jak Cię mogę jeszcze można pomyśleć, ale nigdy w przypadku jakiejkolwiek zależności. Owszem wiele kobiet marzy o romansie w "Dwa tygodnie na miłość" ba ja sam byłam kiedyś na tej liście, jednak większość kończy się niepowodzeniem i pozostają tylko problemy.

Problem portali polega na niskiej weryfikacji tj. ludzie piszą co chcą w większości kłamią, dają stare albo przerobione zdjęcia, więc to jest duży problem.

Ja pamiętam czasy nawet czaterii gdzie ludzie też się poznawali i było to całkiem w ciemno, a jakoś dawało radę.

O matko, jaki obchód, i tu się zaczyna problem, bo wiele kobiet nie chce mieszkać w mieszkaniu gdzie mieszkała była żona, czy mężczyźni tak mają nie wiem. Ja wiem, że raczej bym nie chciała.

Co do majtek nastolotenich córek to owszem moja ma 11 i już prawie ten sam rozmiar z tym, że ja jestem dość drobna a ona po ojcu raczej będzie duża.

Wiele osób będąc jeszcze w związku to ukrywa bo robi "badanie rynku"

Minnie, to nie mieszkanie tylko wielki bardzo stary wiekowy  dom
mieszkało tam już  chyba z 10 pokoleń albo i więcej
nie mam problemu z byłymi żonami poza tym deklarację że mogę coś zmieniać, a nawet i chętnie

To ciekawy sposób patrzenia na sprawę.
Ludzie często kupują używane mieszkania lub domy i zupełnie im nie przeszkadza fakt, że ktoś tam wcześniej mieszkał. W końcu każde mieszkanie czy dom to swego rodzaju czysta kartka – można je urządzić tak, jak się chce, aby pasowały do gustu i potrzeb nowych mieszkańców. To właśnie oni nadają miejscu klimat i sprawiają, że staje się prawdziwym domem

Po pierwsze dla czego sam skoro masz dzieci, masz jakaś rodzine, więc nie jesteś całkiem sam.
Z mojego doświadczenia powiem, że jak powiedziałam do mojej terapeutki, że odniosłam porażkę, bo liczyłam na ogranietęgo zaradnego życiowo a nie jakaś ciapę w wieku 35-40, wydaje mi się że stała praca pozwalająca na zaspakajanie potrzeb a nie tylko wegetację i nieruchomość to nie jest za duże wymagania. Na co się dowiedziałam, że po pierwsze owszem tacy są ale raczej szukają kobiet w wieku 30-34 z którymi założą rodzinę, więc ja nigdy nie będę dla nich targetem to się wkurzyłam, że ja płace i to nie mało żeby się dowiedzieć, że jestem II sort, no jeszcze czego.
Na co ona z zupełnym spokojem, że po pierwsze aktualnie mężczyźni zostają ojcem poraź pierwszy ok 34 roku życia, więc szansa że on już rozstał się z partnerką jest znikoma, bo raczej to jeszcze nie ten etap. Na mój brak chęci otwarcia się na panów dużo młodszych którzy w skrócie szukają przygód stwierdziła że to dobre posuniecie, bo w mojej sutacji to najgorsze rozwiązanie.
Na brak otwartości dla Panów po 40 stwierdziła, że w jej ocenie nie powinnam ich szufladkować z uwagi na wiek, nie że 48 ale 42 może mieć nieco podobną sytuację z tym, że musze się liczyć z tym, ze te dzieciaki będą raczej młodsze niż moja córka. I tym sposobem zdajesz sobie sprawę że sztywne kryteria zazwyczaj nie będą dobre.
Mimo, że sama jestem na etapie odpuszczam i w pełni Cię rozumiem, to warto się zastanowić czy jest w Tobie coś co mógłbyś zmienić, aby dla tego grupy stać się bardziej atrakcyjnym.

W kwestii mieszkania, to nie jest kwestia wymiany zasłon z szarych na czarne ale myśli kurcze on tu mieszkał z nią mieli dzieci wspólna przyszłości razem coś planowali i kim ja w tym domu jestem lokatorką? Zupełnie inaczej jest kiedy to jakiś wielopokoleniowy dom jak są często w Hiszpanii zajmowowane przez rodziny od pokoleń i nie jest stara sypiąca się chałupa pod lasem zbudowana z 1961 roku z wątpliwych a wtedy dostępnych materiałów.

Dużo ludzi nie posiada własnych mieszkań czy domów – przez całe życie je wynajmuje. Dla mnie mieszkanie czy dom to czysta kartka, a to, czym się stanie, zależy od nas. Nawet w przypadku kredytu hipotecznego przez kilkadziesiąt lat tak naprawdę pozostajesz tylko lokatorem, bo właścicielem jest bank. Dopiero po spłacie zobowiązania mieszkanie staje się w pełni Twoją własnością.

Twoje podejście przypomina mi podejście mojej byłej partnerki. Ona też źle się czuła w moim kawalerskim mieszkaniu, bo nie było jej. Nawet po sprzedaży mieszkania i kupieniu wspólnego domu jakoś ciągle miała wrażenie, że to nie jej miejsce i nie chciała go urządzać. A po rozwodzie, gdy kupiła własne mieszkanie, nagle polubiła urządzanie wnętrz.

Naprawdę, jeśli ktoś ma 'takie problemy', to lepiej od razu pominąć taką osobę przy wyborze partnera – szkoda życia na królewnę. W końcu dom to nie tylko ściany i dach, ale przede wszystkim ludzie, którzy go tworzą. Jeśli ktoś nie potrafi się odnaleźć w przestrzeni, która jest budowana wspólnie, to może to być znak, że brak mu prawdziwego zaangażowania i gotowości do dzielenia życia z kimś

Ale czego Minnie byś oczekiwała na początku znajomości?
Bo chyba nie aktu notarialnego na 50 % wartości domu?
Można teoretycznie wynająć razem mieszkanie czy inny dom, ale czy to ma sens ?
Dobrze jeśli otwartość na wszystkie opcje jest, ale czy wszystkie z różnych względów nie są tak samo racjonalne?
Może jednak coś na początku zawsze trzeba zaryzykować? Wpuszczenie kogoś do swojego życia i domu, opuszczenie środowiska które jest znajome.?
Przecież jak będzie nigdy pewności nie mamy

Przy inwestowaniu pieniędzy można się różne zabezpieczyć to raz, po drugie nie inwestuje się wszystkich środków w jedno po trzecie w przypadku  spółki z oo omawia się wszystko na początku dokładnie,  ale w prywatnych znajomościach tak się nie da.
Po kolejne, inwestuje się w wspólne życie, a więc swoje też.
Więc jest oczywistym że nie będę polegać na odziedziczeniu majątku partnera

Kaszpir, przeczytałam ten post przed zmianą.
Uważam że to byłaby uczciwa propozycją, szkoda że skasowałeś, bo to sprawdzam w pokerze było:)
Znam mężczyznę akurat, który po 2 latach związku z pomieszkiwaniem u siebie dostał taką propozycję od partnerki która miała warte prawie 2 miliony mieszkanie.
By zostać jego współwłaścicielem, spłacając połowę domu, którymi to środkami ona spłaci swoje dorosłe dzieci
Powiedziałam mu, że to uczciwa propozycja i kobieta widocznie traktuje go poważnie.
Musiałby w tym celu sprzedać swoje mieszkanie.
Inwestycja była tez sensowna finansowo.
Natomiast ich związek się rozpadł, bo Pan stwierdził że Pani chce go wykorzystać finansowo

Mam znajomego, który odziedziczył mieszkanie. Poświęcił mnóstwo czasu i pieniędzy na jego remont, chcąc stworzyć komfortowe warunki dla przyszłych najemców – tak, aby czuli się jak w domu. Niestety, trafił na bezdzietne małżeństwo z psem, które zupełnie nie dbało o przestrzeń, w której mieszkało. Pies załatwiał się na świeżo wycyklinowany dębowy parkiet, a nowa kuchnia pod wymiar została dosłownie zmasakrowana. Ściany poobijane, porysowane, meble zniszczone, łóżko pełne plam. Aż trudno mi uwierzyć, że można żyć w takim bałaganie i brudzie, i nawet tego nie zauważać.

Podobne sytuacje obserwuję u sąsiadów mojej mamy – ich mieszkania są wynajmowane, ale wyglądają fatalnie. Firany czarne od brudu, okna w opłakanym stanie, a pies na balkonie załatwiający swoje potrzeby mówi sam za siebie. Można się tylko domyślać, jaki chaos panuje w środku.

Zawsze mnie zastanawia, dlaczego niektórzy ludzie nie czują potrzeby dbania o swoją przestrzeń. Ja zostałem wychowany w przekonaniu, że o cudze rzeczy powinno się dbać nawet bardziej niż o własne. W końcu mieszkanie – niezależnie od tego, czy jest wynajmowane, czy własne – to nasza wizytówka. Jeśli ktoś żyje w brudzie i nie dba o swoje otoczenie, to znaczy, że taki jest jako człowiek. Nie ma tu żadnych usprawiedliwień.

Wiele osób żyje na granicy minimalnej krajowej pensji i ledwo stać ich na wynajęcie najmniejszego mieszkania, a potem z trudem pokrywają miesięczne wydatki. Czy właściciela mieszkania interesuje, co się stanie z taką osobą za 30 lat, gdy przyjdzie jej żyć z groszowej emerytury? Raczej nie. Dlatego wielu ludzi szuka współlokatorów, bo życie we dwójkę jest po prostu tańsze i łatwiejsze.

Widzę to po sobie – gdybym nie miał własnego mieszkania kupionego za gotówkę, moja rodzina nigdy nie mogłaby podróżować. Jeśli co miesiąc trzeba by płacić za wynajem albo spłacać kredyt, to wyjazdy zagraniczne pozostawałyby jedynie w sferze marzeń. Prawda jest taka, że posiadanie majątku poprawia życie obu stron – daje bezpieczeństwo i stabilność.

Najlepiej jest jak kobieta ma swoje mieszkanie i to facet idzie mieszkać pod jej dach,a nie.na odwrót.  Tak jest większa niezależność mieszkaniowa

Ela kurcze trudne pytanie nie wiem pewnie zależy czy ów dom byłby aż tyle wart też zależy czy byłby sens. Czy po roku to już jest ten czas czy jeszcze nie. Czy warto zamienić komfortowe mieszkanie w dogodnej lokalizacji na dom za miastem gdzie dojeżdżałabym do pracy z 1,5h co też jest w pewien sposób ważne. Jeśli propozycja byłaby sprzedaj i daj mi ja Ci dam pół starej chałupy w Żukowie to raczej nie bardzo byłoby to uzasadnione

Wszystko jest do ustalenia jednak mając moje doświadczenia wolałbym zostać u siebie

Ela miał być przed 40
Czy jest tak mało no nie wiem kurczę sypialnia pokój córki salon kuchnia chyba nie tak mało.
Jeśli pytasz o wcześniejsze mieszkanie w który mieszkałam razem z moim byłym to miało 115 m więc tak strasznie ciasno nie było

Ela tak realnie ilu znasz facetów w przedziale 35-40 zainteresowanych samotną mamą nastolatki którzy mają nieruchomość o wartości powyżej 2 mln ? Nie na zasadzie wydaje mi się ze jest tyle warta. Przykład kolega mojego brata był pewien że za dom w Tarnowie dostanie 1,8 mln pośrednik do niego że jak dostanie realnie 1.2 to jest sukces bo dom jest słaba inwestycja wymaga nakładów zawsze nie ma tej wygody co w mieszkaniu i gereralnie jest niesprzedawalny, bo słaba komunikacja miejską bo odśnieżać trzeba i milion innych problemów.
Drugi przykład mój kolega dom po rodzicach pod Gdańskiem był pewnie ze 2 mln na koniec to już nawet 900 tys miał ofertę bo nie ma tam komunikacji ludzie są wygodni.
Generalnie domy zwłaszcza te z lat 60 są niesprzedawane. Jak napisał mi biegły w jednej z opinii „dom to najsłabsza lokata kapitału jest trudny w sprzedaży i nie ma takich przyrostów wartości jak mieszkanie” w pełni się z tym zgadzam mimo że opinia ogólnie była słaba.

Minnie, ale po co w ogóle ta dyskusja o starych ruderach, daleko od miasta? Chcesz się jakoś dowartościować, czy to tylko rozmowa dla rozmowy?

Mój dom jest nowy i komfort mieszkania w nim jest na pewno wyższy niż w Twoim mieszkaniu – i to dzięki elementom, które trudno spotkać w blokach, a które zdecydowanie wpływają na wygodę i jakość życia.

Do miasta dojeżdżam w kilkanaście minut, a do pracy jedynie 25 minut. Człowiek szybko przyzwyczaja się do przestrzeni i wygody, a później trudno z tego zrezygnować.

Mój dom był wyceniany przez rzeczoznawcę – potrzebowałem tej wyceny na potrzeby podziału majątku. To solidny dokument, szczegółowa analiza wartości nieruchomości, a nie jakieś subiektywne szacunki pośredników nieruchomości. Opiera się na realnych transakcjach w podobnych lokalizacjach, więc wycena jest rzetelna. Była wykonana kilka lat temu, więc dziś wartość może być już inna.

Kaszpir nie ma tygodnia żebym nie kwestionowała wycen dokonanych przenie rzeczoznawców wystarczy inne nieruchomości przy porównaniu i już cena będzie inna więc nie przywiązuje żadnej wagi do tego co piszą tym bardziej jak jest to nieruchomość gdzie tych transakcji nie ma dużo.
Nie chce się dowartościować absolutnie odnoszę się do tego co Ela napisała na ile ktoś jest gotowy żeby budować związek partnerski a nie układ sponsorowany
Dziś kiedy moje dziecko jest w 5 klasie ciężko by jej było dojeżdżać do szkoły gdzie jedzie autobus raz na godzinę a nie chciałbym aby była uwiązana w zależności od tego czy ja ją zawiozę do kina czy do koleżanki.
Jasne że dom dla pewnej grupy osób zwłaszcza starszych tj nie mających dzieci które potrzebują iść do szkoły może się okazać wygodniejszy. Jednak mogę podać przykład rodziców koleżanki mojej córki kupili dom pod Gdańskiem odległość 30 km niby blisko problem że tam nic nie jedzie efekt muszą ją wozić codziennie do szkoły, czy za rok 2 będzie lepiej nie bo szansa na komunikację miejską jest zerowa ale dom jest nowy i ma 300 metrów. Można się zastanowić czy komfort metrażu przewyższa komfort godziny w jedną i drugą stronę a z czasem niesamodzielnego dziecka bo nie ma jak dojechać. Pewnie gdyby była na studiach i kupiliby jej jakieś tanie autko to byłoby inaczej ale przed nimi 10 lat wożenia do szkoły
Ciekawie też wypowiedział się Pan wąsik że generalnie kobiety chcą kogoś kto ma tyle samo co one albo więcej i problem jest wtedy kiedy one zaczynają mieć więcej niż znaczna ilość facetów. Ani oni nie chcą czuć się gorsi ani one nie chcą kogoś takiego

Ale sobie temat o nieruchomościach znalezliscie

To jest różnie, ale generalnie punkt widzenia zależy od punktu siedzenia o ile moje dziecko będzie coraz bardziej samodzielne, to o tyle jak ktoś ma obecnie 4 latka, to sorry ale z 10 lat zanim dzieciak będzie sam jeździł. Czy ktoś mając takiego dziecko zdecyduje się na przeprowadzkę raczej nie.
Można też kupić coś wspólnie i spłacić wynajmem tego co się ma, są różne możliwości. Ważne, aby obie strony chciały tego i nie było to na zasadzie, że jedna ma sponsorować drugą.

Nowe otwarcie gdzie ja napisałam, że oczekuję bezdzietnego singla? W przeciwieństwie do autora który ma dwoje dzieci i oczekuje kobiety 7 lat młodszej niezależnej finansowo zarabiającej co najmniej średnią krajową gotowej się do niego przeprowadzić ja oczekuję tego samego co oferuję.
Zatem jeśli ja mam 1 dziecko to raczej ktoś kto ma 1 dziecko stanowi to samo, natomiast nie mówię że jak ma 2 to niech spada na drzewo.
Ja nie oczekuję młodszego tylko rówieśnika, jeśli ja mam 36 lat to za rówieśnika uznałam 35-40.
Jeśli ja utrzymuję się sama to chyba normalnym jest że tego samego oczekuję od drugiej strony, no ciężko oczekiwać ode mnie że ja mam utrzymywać jego jego dzieci bo on się będzie dla nich poświęcał, i co ja mam w tym układzie? Absolutnie nie oczekuje tu sponsoringu. Słusznie Ela zapytała, czy byłabym gotowa sprzedać to co mam, żeby kupić coś większego ale na zasadzie 50/50 a nie na zasadzie, ja sprzedam to co mam żeby kupić duży dom dalej po co żebym on i jego dzieci mieli gdzie mieszkać i jeszcze najlepiej dom ma być wspólny, no nie.

Ja nie oczekuję, upgrade ja oczekuję tego samego co oferuję, nic więcej i nic mniej.
Rok ma 52 weekendy jeśli w połowie będzie spotykał się ze SWOIMI dziećmi to drugą połowę może spędzić ze mną. Chyba trochę niepoważnym byłoby wymaganie że skoro on ma 3 latka to w tym czasie kiedy jego była chce odpocząć co jest zrozumiałe to że ja mam się tym dzieckiem zająć.

Powiem Ci ze ja Minnie tak nie odbieram. Wyszła z potluczonego zwiazku i mam przeczycie ze trudno jej zaufać facetowi.  Trudno jej uwierzyc że mozemy byc ok. Jedzie "na hamulcu". Mysle ze ze strachu moze nawet jakos sabotowac niektore rzeczy nieświadomie.  Ale z Twoja ocena sie nie zgadzam moze po prostu więcej czytalem jej wypowiedzi  i dlatego niektore oceniam inaczej.

Minnie, nie wiem, czemu wciąż mijasz się z prawdą, ale wielokrotnie podkreślałem, że szukam kobiety w przedziale wiekowym 39-47 lat. Jak widzisz, minimalna różnica wieku to 2 lata.

Dziecko może być, ale musi być samodzielne.

Nie chcę kobiety z małym dzieckiem, bo wiem, że byłoby to niekomfortowe—wożenie do szkoły czy przedszkola, dopasowywanie planu dnia do obowiązków związanych z wychowaniem. Niepotrzebne komplikacje. Najchętniej wolałbym partnerkę bez dzieci, bo jest wiele kobiet, które świadomie nie zdecydowały się na macierzyństwo. Jednak jeśli dziecko byłoby pełnoletnie i samodzielne, to nie miałbym nic przeciwko.

Jesteśmy w innym wieku, na innym etapie życia i mamy różne potrzeby oraz oczekiwania.

Dlatego Twoja perspektywa nie ma dla mnie większego znaczenia. Myślę, że za kilka lat, gdy Twoja córka będzie pełnoletnia i niezależna, Twój punkt widzenia również się zmieni, a Twoje priorytety będą zupełnie inne.

Nie , Minnie taka nie jest. Pewnie jak ktoś by przeczytał więcej jej postów to zakręcona wciąż jest, ale na pewno nie buńczuczna.
Oczywiście że idzie się na kompromisy, ale trzeba iść na takie, że nawet się ich nie zauważa, bo inne cechy partnera czy partnerki przysłaniają ten kompromis.
Wtedy nie jest on zgniły.
A ci do posiadania dzieci, cóż wiele osób nie może ich mieć i są to też mężczyźni.
A chcą mieć rodzinę.
Więc nie ma co kategoryzować ludzi i sortować.
Po prostu są ludzie którzy są dla siebie 1 sortem, a dla innych mogą być i 4.

Absolutnie daleko mi do osoby mającej wysokie mniemanie o sobie, czy rozbudowane ego.
Każdy z nas patrzy z innej perspektywy i tak nawet nie umniejszając tej średniej w wielu miastach to dużo a w tych najwiekszych to nie jest coś co pozwala na stabilne życie, ale nie o tym mowa.
Zgadzam się z Elą, że dla kogoś ta osoba będzie super a dla drugiej osoby słabo, bo. milion rzeczy

Co do autora i jego ageizm to powiem tak przyzwyczaiłam się do tego, że od kobiet wymaga się więcej. Gdyby 45 latka mająca dorosłe dzieci powiedziała, że poznała kogoś kto ma 46 lat ale on ma 8 letniego syna i oczekuje, że w weekend usmaży naleśników kiedy ona chce iść spokojnie pić kawę na tarasie czy biegać to zlinczowalibyście ją, że przecież to dziecko, to normalne że 46 latek będzie miał tak małe dziecko i o co jej chodzi, że jest wredną jedzą, jak może dziecku odmówić, korona jej z głowy nie spadnie. Tak punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

A jakbyś zrobił Kaszpir taki eksperyment: wpisał sobie na portalu wiek : 39- 52 , odległość od Ciebie: 250 km, dzieci starsze niż 15 lat- czyli samodzielne lada moment, niezależność finansowa, Pani która lubi i podróże i wylegiwanie się na hamaku w ogrodzie
i napisał: uwaga: że lubisz szczupłe i o normalnej budowie, atrakcyjne kobiety to ciekawe mogłyby być Twoje doświadczenia, a my mielibysmy co poczytać w tym wątku
przeciez jakby fizycznie nie była do akceptacji to byście się nie sparowali.
boisz się że będą nieaktualne zdjęcia trudno, każdy ponosi takie ryzyko.

Minnie myśle że twoim głównym problemem jest mieszkanie w Polsce. Kult matki polki męczenniczki, kobiety skorej do wyrzeczeń i poświęceń, jest ciągle żywy. W krajach gdzie rozwody i patchworkowe rodziny to norma byłoby ci łatwiej żyć na luzie i normalnie. W Polsce od kobiet wymaga się więcej i rodzicielstwo domyślnie ma być męczące, a jak nie jest to znaczy żeś zła matka. Czasem dochodzi do patologii i nawet matka, teściowa czy babcia dokłada młodej mamie i pilnuje żeby na pewno doświadczenie rodzicielstwa było odpowiednio ciężkie. Wynajmujesz cetering? Ja to dla moich dzieci SAMA gotowałam. Rozwiodłaś się? Ja to się pozwalałam bić meżowi DLA DOBRA DZIECI!! ty też musisz. Dla mężczyzn rodzicielstwo ma być miłe i sympatyczne. Taki luzik po pracy pół godzinki zabawki klockami z maluchem, zagadanie nastolatka co tam w szkole i luz, ojciec może odpłynąć w swoje hobby.

Po co te kilometry zaznaczyłaś? Skoro wiesz, że Kaszpir nie bierze pod uwagę takiej odległości.
To już lepsze te szybkie randki niż te znajomości z portali. A była okazja…

Tak, kiedyś nawet mojej mamie powiedziałam, że ona robi wszystko tak żeby się naje*** maksymalnie dużo, a jak nie jest utrudzona po łokcie to normalnie szok. To było apropo że jak mi nie wstyd iść na siłownię 3 razy w tygodniu, że normalne matki tak nie robią. Bo w jej ocenie masz siedzieć w domu robić roladki wołowe i napieprzać jak Ci cieżko bo wołowina się długo robi. Jak raz zaproponowałam, żeby na święta się podzielić co kto ma zrobić to strzeliła takiego focha, że no jak kto to widział, co to za nowy wymysł. Nie, bo trzeba się natrudzić i zrobić tylko te ciasta przy których trzeba robić z 3-4h bo tak jest najlepiej, a nie że sernik rosa z thermomix co to za głupi pomysł, nie ma takiej możliwości. Jak mięso z rękawa to nie trzeba normalnie, stać przy piecu 3h bo tak trzeba.  Wiecie to że moja praprababka nie miała pralki automatycznej to nie znaczy że ja mam chodzić prać do morza, mam pralkę, suszarkę co więcej nawet da się sterować z telefonu ale nie najlepiej stać przy prace i pilnować. I kto to widział żeby robić makaron jak normalni Polacy to jedzą ziemniaki. Wycieczka rowerowa z dzieckiem kto to widział siedź w domu i marudź jak Ci ciężko. Jak to z dzieckiem na wakacje, jak się ma dzieci to się w domu siedzi. Czemu pojechałaś do SPA z dzieckiem co to ma być.

Minnie, wymieniłaś grzechy główne naszych rodziców. Smutna prawda dawnych czasów, tych obecnych też póki co, w pewnym stopniu. Chociaż powiem tak na marginesie, że można spotkać i normalnych rodziców, nieco nowocześniejszych, bardziej elastycznych. Na szczęście to wszystko się zmienia na lepsze. Poza tym od zawsze istniał konflikt pokoleń i będzie istnieć, może w innej, zmodyfikowanej formie, ale będzie.

Julka niezależność mieszkaniowa nie polega na tym, że on musi mieszkać u Ciebie, polega na tym, że ty możesz odejść w każdej chwili bo masz gdzie.
Alessandro nie che robić offtop ale tak, dla mojej mamy MACIERZYŃSTWO = POŚWIĘCENIE, i oczywiście każdą rzecz którą można robić w 2h ona robi w 4 żeby wszyscy widzieli jaka jest strudzona.
Kaszpir co do dzieci w młodym wieku absolutnie się nie zgodzę, bo brat mojej mamy jest w Twoim wieku i ma córkę o 2 lata starszą niż moja. Jak ja chodziłam do szkoły to owszem rodzice byli w tym samym wieku, w klasie mojej córki większość mam jest 40+  a jedna nawet w ciąży teraz są też takie 50+ i nie jest to 51 ale 57-59, więc nie absolutnie się nie zgadzam, z tym, że jak ktoś chce dzieci to ma je młodo. Może na wsiach tak jest ale wróć brat mojej mamy mieszka na wsi i to nie pod miastem ale totalna wieś. Dziecko nie było z drugą żoną tylko normalnie planowe.
Większość moich koleżanek z którymi studiowałam teraz ma dzieci w sensie ma roczne dwuletnie, pierwsze czy planuje drugie, więc absolutnie nie potwierdzam teorii że kobiety rodzą w dniu 22 urodzin, nie zdecydowanie więcej jest tych 30+, więc trudno aby w wieku 42-46 lat miały pełnoletnie dzieci. Zapytam też inaczej czy Twoje córki mieszkają z matką czy się wyprowadziły?

Julia.

Ty nie masz żadnego własnego mieszkania. Masz mieszkanie SOCJALNE przyznane Tobie przez miasto. Właścicielem mieszkania jest miasto. TY jesteś zwykłym lokatorem który może dostać nakaz eksmisji w dowolnym czasie. Twoja córka tego mieszkanie nie dziedziczy, bo to nie twoje mieszkanie.
Wiec ciężko porzucić coś czego nie jesteśmy właścicielami

Minnie, Twoja babcia pochodzi z zupełnie innego pokolenia—pokolenia ludzi niezwykle silnych i zdrowych. W tamtych czasach rodziły się głównie jednostki o dużej odporności, ponieważ nie było inkubatorów, a słabsze dzieci często nie przeżywały. Pamiętam, jak moja mama opowiadała, że moja babcia urodziła wiele dzieci, ale tylko nieliczne przeżyły.

Dodatkowo tamto pokolenie dorastało w czystym środowisku, żywiło się naturalnym, zdrowym jedzeniem i wykonywało dużo pracy fizycznej, co pozytywnie wpływało na ich kondycję.

Dziś wielu ludzi nie dożywa wieku emerytalnego. Mój kolega ze szkoły zmarł na zawał serca po trzydziestce—stres, presja, nieustanny wyścig szczurów. Gdy się o tym dowiedziałem, zdecydowałem się zwolnić tempo życia, bo warto je szanować i cieszyć się każdym dniem.

Ostatnio dowiedziałem się o śmierci znajomego, z którym przez lata pracowałem w korporacji. Przeszedł na emeryturę w marcu, a w kwietniu zobaczyłem jego nekrolog... Cieszył się wolnością tylko przez miesiąc.

Jestem przekonany, że młodsze pokolenia nie będą żyły tak długo, jak ich rodzice czy dziadkowie. Choć medycyna rozwija się w zawrotnym tempie, to styl życia, stres, jakość jedzenia i środowiska w coraz większym stopniu odbijają się na naszym zdrowiu.

Dla mnie samodzielność to życie na własną rękę—samodzielne mieszkanie, zarządzanie własnymi obowiązkami i codziennymi wyzwaniami. Jeśli ktoś nadal mieszka z rodzicami, trudno nazwać to pełną niezależnością. Samodzielność wymaga podejmowania decyzji i mierzenia się z konsekwencjami swoich wyborów, co daje prawdziwe poczucie wolności.
Dlatego kiedy czytam, że ktoś uznaje osiemnastolatka za w pełni samodzielnego, jedyne co mogę zrobić, to się uśmiechnąć. Życie szybko pokazuje, że samodzielność to nie tylko kwestia wieku, ale przede wszystkim odpowiedzialności, doświadczenia i zdolności do radzenia sobie z wyzwaniami codzienności.