Opieka naprzemienna

mi się wydaje, że Ciebie wyjątkowo ciągnie do dupków i dlatego tak wyławiasz ich opinie.
Albo żyjesz w jakiejś ułudzie i uważasz że wszyscy muszą Ci sprzyjać po prostu.
wiesz, ja zostałam sama w wieku lat 48 i uwierz wiele znajomych mnie żałowało, że już nic mnie czeka, co ja teraz biedna zrobię.
i wybraż sobie, że te same osoby, które miały bardzo smutne miny i użalały się nade mną, jeszcze smutniejsze zrobiły, gdy mi się powiodło: zawodowo, z dziećmi, z nowym partnerem.
takie sytuacje weryfikują znajomości- i to jest dobre.
co Twoje przyjaciółki na to?, Twoi rodzice? Nie widzieli jak Cię były traktuje?

Przypuszczam, że sama to tak intelektualnie już pojęłaś, ale dla porządku napiszę.

Minnie, to przekonanie to chwast, który musisz wyrwać z korzeniami. Wyrwać, spalić, unicestwić. Możesz samodzielnie nie dać rady, bo takie chwasty są niczym perz - silne, rozgałęzione i trudne w eliminacji. Są jednak ludzie, którzy już swoje chwasty pousuwali, bo to da się zrobić. Nie zakładaj, że tobie na pewno się nie uda - bo  przy takim założeniu udać się nie może, robi się samospełniające się proroctwo. Tobie się uda tak samo jak bardzo wielu ludziom, w tym rzeszy kobiet, które podobnie jak ciebie wychowano w takim modelu rodzinnego życia. Dla ciebie terapia to nie powinien być dodatek do całej reszty życia tylko jeden z priorytetów na teraz. Inaczej nic z sensem nie zbudujesz, bo fundamenty spaprane. Nie z twojej winy, ale ty je musisz naprawić, nikt inny tego niestety za ciebie nie zrobi.

Najwyraźniej dom rodzinny wychował cię na ofiarę przemocy wdrukowując ci to aż tak silnie, że właściwie nadal pracujesz na tym domowym oprogramowaniu, choć chyba już do ciebie dociera, że ono kompletnie nie jest tym prawidłowym.

Minnie dobrze Ci w takim ukladzie? Nie wolalabys szczęśliwego zycia bez tego zatruwania sie? Mielisz w kolko to samo w glowie. Forumowicze Ci nie pomoga. Tracisz czas a nawet jeszcze mocniej toniesz. Bo zderzenie z ludzmi o tak roznych opiniach i rozgryzanie naszych mądrości wykończyłaby każdego.

Nieważne kto ma racje. Znajdz dobrego terapeute i koniecznie ochote na to. Onaczej nie ruszysz z miejsca. Wiem ..  miałem juz nie pisać

Oczywiście, że wiem, że to było gówno które wybrałam.
Dziwne, że jak się rozstaliśmy to praktycznie każdy powiedział, cóż Wy od początku do siebie nie pasowaliście. Szkoda tylko że wtedy kiedy już było za późno.

Dziś wiem, że zmarnowałam najlepsze lata dla kobiety w których mogłam coś stworzyć.
Za jakiś czas przecież będę jak Kaszpir zmanierowana do bólu uważając się za 8 cud świata.

Problem w tym, że kiedy są ludzie młodzi to jest im łatwiej, bo mają podobny etap swojego życia kiedy są to dojrzali ludzie zdecydowanie rzadziej mają podobny etap życia.
Kiedy jest się studentem czy świeżym absolwentem to etap życia jest ten sam, podobne możliwości.

Z czasem mimo tego samego wieku etapy życia są bardzo różne i to jest trudne do przeskoczenia. Dziś nie wyobrażam sobie życia z kimś kto jest na innym poziomie mentalnym, intelektualnym, zawodowym i najważniejsze emocjonalnym. Ja nie lubię dram, krzywych akcji, robienia z igły widły. Nie wyobrażam sobie jakiejkolwiek relacji z kimś kto Jets lekkoduchem, kto żyje na koszt rodziców.

Co we mnie jest, bardziej żal, złość, zmarnowane szanse. Absolutnie ma ma we mnie tęsknoty, nie ma we mnie żalu z nim, tylko żal utraconych szans. Czasem się łapię na tym, że żal mi nawet tak prostej rzeczy jak możliwość radosnego wyczekiwania na maluszka. Ja nie mam żadnego zjęcia z tego okresu. Nawet na każdym ślubie jest mi gdzieś tam żal, że tego nie było. Zatem absolutnie nie jest mi żal tego związku a tego czego nie miałam i odeszło bezpowrotnie.

Bardzo mnie też boli to, że moja córka nie widziała na codzień czułości pomiędzy ludźmi dorosłymi.

Nie zgodzę się z tym, raczej nie jestem osobą marudzącą wbrew tego co mogłoby się wydawać na tym forum.
Nie dałabym mu szansy na powrót, bo już próbował i jej nie dostał.

Oboje zdajemy sobie sprawę, że popełniliśmy błędy, ale nie ma szans na powrót i każde z nas jest tego świadome.

To dlaczego nie uznasz waszego rozstania za dobry zwrot? Tylko masz jakieś interpretacje z dupy?
no błagam Cię Minnie, nie wierzę że na terapii tego nie przerabiałaś.
A moze Ciebie po prostu napędza teraz walka z nim, to też jest uzależnienie.
powiem Ci tyle, mi mój były zwisa i powiewa jak sa takie w życiu momenty, gdy go widzę, to jest jak jakiś daleki znajomy, z ktorym nie mam ochoty na bliższe układy.

Sto razy fajniejsze niż żyć pod jednym dachem z agresywnym mezem i jeszcze mu uslugiwac 

Ciebie i owszem, "wybawiać" trzeba, ale ty jesteś z tych, co to prędzej utopią  "ratownika" niż dadzą się wywlec z topieli. Niesamowitą siłę psychiczną  masz, problem w tym miedzy innymi że ona jest poza twoją kontrolą, marnuje się.
Stanęłaś na rozdrożu i usiłujesz iść w dwóch kierunkach jednocześnie, co jest nie do zrealizowania i w efekcie kręcisz się w kółko.  Każdy z tych kierunków ma jakieś wady i jakieś zalety, ale najpierw byś musiała wybrać, w którą stronę idziesz.
Masz totalny chaos w priorytetach. Pytałam o doprecyzowanie priorytetu "dobro córki" - zbyłaś. Czemu - bo ci koliduje z drugim "priorytetem" czyli tym, że interesuje cię głównie temat rozliczenia wspólnych działań z byłym oraz to, że ważne jest by się z nim dogadać.

Bycie samotną matką ma wady i zalety jak każdy stan funkcjonowania. Tu nie ma co marudzić, bo jest jak jest. W ramach roztropnej automanipulacji skupić się na zaletach tego stanu ma spory sens, bo stan jako taki ma gdzieś, czy my go lubimy czy nie. Nie możesz zmienić - spróbuj polubić.
Ty nie robisz z igły wideł, Minnie, ty raczej jednego od drugiego nie odróżniasz, mylą ci się. Przemoc ze strony byłego to na przykład widły ogromne, ostre i w gnoju upaprane, ale ty ...nie uciekasz. Bo jednak te pieniądze, bo interesuje cię głównie rozliczenie z nim wspólnych działań finansowych. Choć z drugiej strony piszesz, ze dobra materialne nie są twoim priorytetem i nowszy, lepszy samochód cię nie ucieszy.

Piszesz " nie wyobrażam sobie życia z kimś kto jest na innym poziomie mentalnym, intelektualnym, zawodowym i najważniejsze emocjonalnym." trochę masło maślane, ale powiedzmy intelektualny ok, wymaganie zwykłe. Zawodowy - powiedzmy dyskusyjne, widać pewien brak elastyczności. Ale to najważniejsze twoim zdaniem, poziom emocjonalny? Tu faktycznie trudno ci by było znaleźć kogoś aż tak chaotycznego i niespójnego jak ty obecnie. Wiem, wredne to, co napisałam. Ale taka jesteś w tej chwili, na tym etapie życia. Emocjonalny totalny chaos, choć w roli racjonalnej i poukładanej silnej kobiety  przy pierwszym kontakcie jesteś nawet miejscami wiarygodna. Przez krótki czas.
Na tym etapie intensywnie szukając to może byś i kogoś znalazła - inny model byłego. Bo póki siebie nie poukładasz jesteś bardzo łatwym łupem dla "byłego 2" czyli innego pana stosującego przemoc. Taka, jaka jesteś teraz przyciągasz ich niczym magnes.
Dołączę się do tutejszego chóru - terapia. Terapia dla ofiar przemocy, nie jakakolwiek i u dowolnego terapeuty.

Może odwiedż jakiegos prawnika, który specjalizuje sie  w takich sprawach i dowiedz jak możesz zabezpieczyć córkę, a może i siebie?
chodzi o kogoś, kto całkiem weżmie to na siebie, byś nie musiała sie kontaktować z nim.

Drodzy,

Może ja się źle komunikuję ale tak
1. Nie mówię dziecku o przyczynach rozstania, tylko że nie jesteśmy pierwsi ani ostatni, i to nie jest dziejowa tragedia.
2. Pytania i żal miała mniej więcej do końca marca w czerwcu jest już ich dużo mnie, raczej nawet to zaakceptowała i w sumie się nawet cieszy

Moim problemem jest
1. Żal utraconych lat możliwości
2. Frustracja, ze kiedy ja wchodziłam w ten związek miałam perspektywy możliwości zawodowe, towarzyskie, społeczne on miał dużo mniejsze teraz jest odwrotnie.
3. Ja wszyłam na minusie z gigantycznym kredytem a on na plusie i to bardzo duży
4. On rzeczywiście może mieć z jakaś lafiryndą 3 ślubnych dzieci ja nie, bo jest to z przyczyn zdrowotnych bardzo mało prawdopodobne i w trakcie leczenia teracykilną niedopuszczalne

Co jest na plus
1. Moje dziecko jak i ja jesteśmy ogólnie zdrowe, co jest mega ważne, że nawet jak mam jakieś schorzenia to nie jest coś tragicznego
2. Mam pracę, zawód, zarabiam i nei musze korzystać z pomocy opieki społecznej co w tym kraju jest ważne, bo na wodę by mi brakło
3. Jestem stosunkowo młoda, więc mam jeszcze siłę żeby to wszystko ciągnąć.
4. Mam dach nad głową co też nie jest takie oczywiste w tych czasach.

Nie zamierzam pilnować jego majątku, czy czegokolwiek jest wolnym człowiekiem, nie życzę mu źle. Po prostu nei wyszło i tyle, są inne rzeczy które w życiu cieszą a ktore jeszcze mogę mieć.

No dobra Minnie. Przepraszam Cie ale od jakiegoś czasu nie czytam Twoich opisów historii Waszego zwiazku. Po przeczytaniu Twojej historii dawno dawno temu pomyślałem (ze współczuciem- tak) ze babka dostala od życia po dupie. Potem dzisiatki slow wsparcia od wszystkich, rady jak stanac na nogach. Wydawało się ze sie pozbieralas, potem przebijały rozne dziwne "fazy", decyzja ze wejdziesz tylko w fwb, ze faceci to sa tacy owacy, potem zmiana zdania, potem wykluczające sie podejscia i coraz większy chaos, do tego sytuacja z córką eks - no po prostu sieczka.

Teraz wiem ze masz duze problemy z (zgaduje) przekonaniami, schematami wyniesionymi z domu, permanentnym stresem, byciem ofiara w przemocowym zwiazku, porzucona przez faceta, potłuczona życiem. To skutek rzeczy na ktore nie mialas wplywu. Nikt nie uwaza Cie za wariatkę (jesli tego boisz sie jak ognia unikając terapii). Raczej widzę czlowieka po przejściach który potrzebuje spokoju ale jednocześnie jest tak  okopany w szkodliwych przekonaniach ze nie chce sam z tego wyjść. Szkodliwych tylko dla Ciebie (i Twojej corki). Reszta ludzi ma wywalone i specjalnie nie cierpią.

Jak dla mnie minął czas współczucia a przyszedł czas oczekiwania na wyniki (zaraz uslysze ze jestem zimny). Jesli te setki postow kierowanych do Ciebie  maja miec sens tondo czegos musza doprowadzic. I wspolczucie tu nic nie da. Wyczerpalo sie. Jest tylko jedna droga do wyników. A Ty jesteś uparta jak osioł. Glupi osioł. Unikasz terapii i pomimo tego ze wszyscy na to cisna nawet słowem nie podejmujesz dyskusji. Ja sie juz nie rozczulam - albo zrobisz cos dla siebie albo bedziesz się staczać. Duża dziewczyna jesteś (choć mloda) ale to Twoja decyzja. NIKT Ci nie pomoze tylko Ty sama. Jak nic nie zmienisz to za 5 lat bedziesz dalej mielić temat.

To forum anonimowe - nikt Cie nie zna. Zrob jedna rzecz o którą Cie proszę 10 raz. Napisz czego boisz sie w terapii. A my postaramy się ustosunkować i może Cie przekonać.

Bert, nie mam nic przeciwko terapii, warto pracować z psychologiem nad podniesieniem swojej wartości, ale ona nie zmieni osobowości i charakteru kształtowanych od początku życia.
Geny i wychowanie robią swoje. Nie każdy potrafi wyciągać wnioski, tym bardziej się zmieniać, jak już nie raz pisałam z gołębia nie zrobi się jastrzębia.
Minnie przypomina mi Michała w swojej bezradności, bojaźliwości. Takich tak zwanych dobrych ludzi inni ogrywają.
Trzeba to też zrozumieć, człowiek to nie maszyna, żeby działał na „rozkaz”.

Jaki zestaw cech miał, pewny siebie, ambitny mający cel w życiu. Wizualnie 15kg nadwagi

Nie będzie kolejnego, więc nie ma ryzyka, ze będzie taki sam.

Co do ogrywania, ograł mnie jeden bo mu zaufałam, bo uwierzyłam w jego słowa.

Po prostu cieżko mi w to uwierzyć, że wchodziłam w związek jako świetnia zapowiadająca się wówczas studentka a skończyłam tak marnie, no wstyd od ludzi.

Są momenty gdzie to mnie wprost kur***

Tak, od dziecka spełniałam oczekiwania innych.
Spełniałam oczekiwania rodziców, nauczycieli, później jego

Tak masz rację rysa na idealnym wizerunku, mnie nie jest żal jego ale tego wręcz przekreślenia idealności

Minnie przepraszam mam wrazenie ze podcialem skrzydła. Ale opadła jedna maska, na terapii opadną inne i w końcu zobaczysz siebie. Bez gierek, cukrowania, udawania. Jestes fajna babka nie poddawaj sie. Spróbuj chociarz. Na terapii bedzie bolalo jak teraz i dużo bardziej ale wyjdziesz z tego dużo dużo dużo silniejsza.

Nie wiem jakbym zareagowała na taki tekst, ale może hmmm nie przejmuj się mam spory zapas arszeniku

Po prostu gdzieś jest ta zazdrość, że on ma jeszcze szanse a ja już nie.
Dlatego staram się zbudować świat wokół własnych zaintersowań, żeby mieć coś innego, co daje radość

A co cie wk...wia? to, w jakiej on jest sytuacji (uważasz, ze lepszej niż twoja) czy że on ma taką władzę nad twoimi myślami? Bo jeśli to drugie to dobrze, powinno wkur...iać.

@wieka - nikt  w terapii nie zmienia ani osobowości ani charakteru, cokolwiek by pod ten "charakter" podciągnąć. W terapii się inne rzeczy zmienia. Geny to potencjał, faktycznie nie do ruszenia, ale wychowanie - nie masz pojęcia, jak bardzo da się akurat wdruki "wychowania" przekształcić tudzież przetworzyć.
Poza tym Minnie jest bardzo, bardzo silna, , spójrz jak skutecznie na forum sie opiera argumentacji wielu osób mówiących bardzo podobne rzeczy. Bezsilna to akurat nie jest i do bezradności to jej daleko.  Żebyż jeszcze tą swoją siłę była w stanie skierować w odpowiednim kierunku to liczne góry przeniesie ...na razie siły używa przeciwko samej sobie, z tym problem wielki niczym dwie stodoły.

Osoby ustawione w dzieciństwie na spełnianie oczekiwań nie są jakimś ewenementem, z tym akurat da się sporo zrobić, to jest do ruszenia.

Arszeniku powiadasz...no no no, z kim my tutaj rozmawiamy

Masz jeszcze bardzo dużo szans
Spokojnie, inteligentna z Ciebie kobieta. Dasz radę.

I to jest bardzo dobra koncepcja!

Tak dlatego zaczęłam grać w tenisa, po to żeby nie myśleć

Wstyd mi za to, ale po prostu to głupia zazdrość że ktoś może a ja nie mogę, w sensie, że nie zaprzeczę biologii czy naturze, że no taki jest świat.

Tenis dobry pomysl

Minnie nie jesteś jedyną ktora sie na "zyciu" przejechała. Co mają powiedzec zakochani po uszy a zdradzeni przez druga strone, co mają powiedziec rodzice przepisujący majątek na dzieci i ladujacy ponl tygodniu w domu opieki,  co mają powiedziec oszukani w interesach budujący swoją firmę 20 lat i konczac z długami? Historie są rozne - ludzie sie ponoszą. Ty też mozesz

Tak ja to rozumiem, tylko jak wiele razy pisałam nie rozumiem po co? W czym może być lepiej? Bo taniej? Wszystko ograniam sama, jestem w pełni samodzielna. Ograniam nawet lepiej niż jak byłam w związku obowiązki domowe pracę, rozwój, więc w czym będzie mi lepiej, w tym że będę miała więcej do zrobienia?

Wiesz co, Minnie, już za mojej młodości ( a dawno temu to było) jak ktoś określał samotne matki (hurtem) jako patologię uznawany był za osobę, powiedzmy eufemistycznie zacofaną, żywą skamielinę i zaścianek, ale taki zapyziały, zatrzymany w mocno przedwojennym "kościółkowym" myśleniu, no takie podejście w owych naprawdę całkiem już dawnych czasach  jeszcze uchodziło ówczesnym staruszkom za sanacji wychowanym, a i tu wcale to nie było podejście powszechne wśród osób wówczas starych.

Ja także miałam okazję być wedle tego poglądu patologią (o czym pisałam, zaliczyłam kilka lat samotnego macierzyństwa) i wybacz ale takie określenie, tak przy okazji tej rozmowy i nieco obok tematu  mnie zwyczajnie i po ludzku obraża. Mnie i przy okazji wiele wspaniałych kobiet, ktore z różnych przyczyn samotnymi matkami były i są. Nie żebym ja się personalnie obraziła, ale jest obrzydliwe, paskudne oraz cholernie nieprawdziwe, normalnie jeszcze do kompletu "bękarta" brakuje na określenie dziecka co to bez ślubu poczęte i narodzone.  I jeśli byś się miała czegoś wstydzić to powiem  ci - takiego poglądu na samotne macierzyństwo to i owszem, w XXI wieku w RP można i należy się chyba właśnie - wstydzić.

Patologią natomiast jest przemoc w rodzinie i jeśli kogoś śmiało można zaliczyć do patologii to twojego byłego.

Ty byłaś (i nadal jesteś faktycznie) w patologicznym związku z facetem stosującym przemoc. Co ty wiesz o przynajmniej mniej więcej zdrowym związku? Pewnie, że bez przemocowca obok ci łatwiej z pracą, obowiązkami domowymi itd. Ale tego, że może być fajniej we dwójkę niż samemu już sobie wyobrazić chyba  zwyczajnie nie umiesz.

Skąd się to bierze odpowiedź jest prosta, bo nie ma równych standardów bo porostu kobietom wybacza się mniej.
Wystarczy zobaczyć jaka jest fala hejtu dla samotnych matek a jaka dla mężczyzn z dziećmi, o niej się mówi, że puszczała się, że to bakomnat, że tylko na ruchanie się takie nadają i nic więcej. Odwrotnie nie ma takich słów, raczej ze to problem, bo co drugi weekend będzie miał dzieci bo za te 2000 alimentów to moglibyście sobie jechać na jakiś fajny weekend, a tak będziecie siedzieć w domu. Raczej padają racjonalne argumenty, anie po prostu hejt i pogarda.
Czy w takim klimacie jest możliwość normalnego fukcjonowania?
To mnie boli i mnie dotyka, jestem pewna, że wielu z tych który to piszą zarabia mniej niż ja, ale mimo wszystko potrafią zaboleć takie słowa.

Tak macie racje, nie wiem co to znaczy być w dobrym związku gdzie jest wsparcie i pewnie nie będzie mi to dane.
Aktualnie, tak jest mi łatwiej godzić dwie prace, obowiązki domowe bo nie mam tej ciągłej krytyki, ze za mało, że to złe, że on dziś nie będzie tego jadł, że to jest takie czy inne.

Bert piszesz
A kochasz kogos i ktos Cie kocha?
Masz kogos komu możesz sie z tajemnic zwierzyć?
Wspiera Cie ktos?
Masz z kim w wyrku pobaraszkowac?
Robi Ci ktos kawe rano?

Tak, mam córkę i ona mnie kocha a ja ją, tajemnice raczej ich nie mam, mam przyjaciółki którym mogę się wygadać. Wsparcie mam chyba aktualnie największe w rodzicach. W łóżku mam dwa wibratory może pomyślę o kolejnym Rano kawę robi mi ekspres do kawy To żałosne, bo to próby znalezienia substytutów.

Oczywiście, że takie oczernianie samotnych kobiet jest niesprawidlwe, bo to nie jest tak, że każda ma dziecko z jakimś ziomusiem z dyskoteki a sama skończyła zaledwie gimnazjum.
Absolutnie tak nie mogę o sobie powiedzieć.

Oczywiście, że daję sobie też sprawę z tego, ze być może ja gdzieś coś wyolbrzymiam.
Nie angażowałam się bardzo mocno w poszukiwania partnera, więc też mogę być nie obiektywna. Na pewno sporą trudnością dla mnie jest to, że ja nie chce, żeby on ostawał ode mnie pod żadnym względem, co z pewnością nie pomaga, ale też na poszukiwaniach nie spędziłam więcej niż miesiąc logowania się na niezbyt popularnej aplikacji.

Ja tez odnioslam takie wrazenie 

Sorry minnie, ale słabo się robi gdy się wciąż czyta te brednie które wypisujesz.

Ja urodziłam córkę gdy miałam 17 lat. Mieszkałam w suterenie gdzie gdy padał deszcz, to woda się tak zbierała, że zalewało mi mieszkanie i miałam 20 cm wody na podłodze. Jedyne z czego się wtedy utrzymywałam, to było robienie różnych pierduł na wtryskarce która stała na środku i tak niewielkiego pokoju w którym mieszkalyśmy (18m 2).
Bieda czasem aż kwiczała po kątach i głodna byłam nie raz. Dla dziecka starczyło na jedzenie, dla mnie nie.

Dziś mam piękną, wyksztalconą córkę, tylko 17 lat młodszą ode mnie

I partnera, tylko kilka lat młodszego.

Życie jest cudowne, tylko wstań w końcu z tych kolan, minnie.

Nie sądzę, że cie ograł czy oszukał. Na pewno nie zaplanował, że będzie miał nieślubne dziecko z dziewczyną ze studiów, poczeka aż będzie miał więcej kasy, w międzyczasie zacznie stosować przemoc, a potem cię zostawi i poszuka sobie "lafiryndy".
To ty go wybrałaś i wybrałaś jak będzie wyglądać twoje życie. Rozumiem, że nie planowaliście dziecka, ale potem widziałaś w jakim kierunku zmierza twoje życie. Miałaś ambicje z których zrezygnowałaś, zamiast wciskać dziecko babci i migiem wrócić do realizowania się pracy w okolicy żłobka stwierdziłaś, że wolisz więcej robić sama. Sama podjęłaś taką decyzje, teraz ponosisz jej konsekwencje. Czyl masz dobre relacje z córką, ale kiepsko z pracą i rozwojem było.
Sama też zdecydowałaś że będziesz tolerować przemoc. Nie ma w twoim mieście domu samotnej matki? Raczej jest. Sama stwierdziłaś, że wolisz być w związku gdzie nie jesteś szanowana, bo lepsze to niż status samotnej matki. Lepszy ambitny facet z planami, niż postawić na święty spokój, ale być może skromniejsze życie.
Sama zdecydowałaś ze ślubu. Przecież jeśil to było dla ciebie ważne mogłas od niego odejść kiedy miałaś 30 lat, 31 lat, 32 lata.... i sobie znaleźć kandydata który tego ślubu chce i szanuje swoją żone. Do teraz byście na luzie mieli 2 dziecko i nawet byś nie pamiętała o ex.
Twoja bierność zawodowa to też niestety twój wybór. Córka ma 11 lat, mieszkacie w dużym, dobrze skomunikowanym mieście. Świetlice, darmowe koła po szkole, desant do babci na wakacje, korepetycje nawet z najtańszym studentem z łapanki. Pamiętam twoje pierwsze tematy, jak mówiłas że nie masz czasu na rozwój zawodowy, bo za dużo czasu spędzasz z dzieckiem i musisz mu pomagać odrabiać lekcje. Teraz nagle masz dziecko tylko dla siebie, a masz czas na rozwojową prace, dokształcanie się itp?
Brzmi okrutnie? Być może. Warto jednak sobie uświadomić, że wtedy miałaś opcje. Nie zapadłaś się w czarną dziure w momencie zajścia w ciąże i nie wyszłaś z niej wczoraj. Miałaś opcje, podejmowałaś decyzje. Teraz udajesz, że nie i że to zły ex. To po prostu nie jest prawda. To był związek 2 dorosłych osób.
Co ci to da że sobie uświadomisz jak dużo miałaś opcji, ale ich nie wykorzystałaś na własne życzenie? To że może zobaczysz jakie opcje masz teraz. Tak jak mówią dziewczyny, masz opcje, wszystko może być jeszcze dobrze. Twoje podejście - wszystko albo nic- to skutecznie uniemożliwia.

Każdego dnia podejmujemy jakieś decyzje, których poniesiemy konsekwencje.

Tak masz rację dziecko nie było planowane. Zaufałam jednemu lekarzowi, mogłam jednak iść skonsultować to gdzieś indziej, nikt nie ma monopolu i wybrać inną metodę antykoncepcji.
Dalej, tak nawet zachodząc w ciąże masz wybór, bo możesz urodzić lub nie.
Nawet jak wybierasz urodzę, możesz oddać do adopcji.
Już tu były 3 decyzje, które wybrałam takie a nie inne.
Dalej mogłam odejść już będąc w ciąży, nie zrobiłam tego, chciałam spróbować, że może się uda.
Mogłam odjeść kiedy dziecko było małe, być może teraz miałabym ułożone życie z kimś innym, a może nie, tego nie wiem. Kolejna decyzja.
Każdego dni, miesiąca roku mogłam odejść być może ułożyłabym sobie już życie.

Praca, mogłam wysłać dziecko do żłobka na 12h i wrócić do pracy, ale tego nie chciałam moja decyzja.

Tylko co mi da, że będę sobie uświadamiać jak wiele złych decyzji podjęłam? Czy to czy było ich 8 czy 80 coś zmieni? Powiecie tak, bo możesz wyciągnąć wnioski i tak nie zrobić owszem, możesz pod jednym warunkiem, że będziesz miał szansę. Zawsze podaję przykład sportowców jeden ma lat 21 drugi 35 żaden nie zdobył medalu na olimpiadzie, konsekwencje te same? Nie, bo ten 21 będzie miał jeszcze szanse a ten który ma 35 to w większości dyscyplin już nie, bo kolejna olimpiada jest za 4 lata.

Tak ja wyciągnęłam wnioski, są błędy które mogę naprawić a są takie których już naprawić nie mogę, bo jest to niemożliwe.

Rozpamiętywanie ile błędów się popełniło w mojej ocenie prowadzi tylko do niepotrzebnej frustracji. Masz sytuację jaką masz i ją możesz zmienić, nie da się zmienić przeszłości ma się wpływ wyłącznie na teraźniejszość i na przyszłość. Owszem popularne jest stwierdzenie wszystko jest możliwe, ale to wszystko w domyśle realne. Bo kiedy masz lat 40 nie cofniesz czasu żeby mieć znów 20. Kiedy budzisz się mając lat 42 i nie masz dzieci to szanse na ich posiadanie są mniejsze niż gdybyś się obudziła w wieku 32, bo takie są uwarunkowania. To tak, jakby ja dziś mieszkając w Trójmieście chciała uprawiać pomarańcze, teoretycznie w warunkach szklarniowych jest to możliwe ale czy jest to opłacalne?

Absolutnie nie mówię, że należy rezygnować z marzeń, ale wybierając cel warto kierować się metodą SMART czyli ów cel ma być osiągalny - achievable, jeśli zakładasz cel który już na początku jest niemożliwy to podasz we frustrację. Dlatego, rozliczenie przeszłości co było błędem a co nie, w mojej ocenie ma znaczenie tylko dla tych rzeczy w których możemy wyciągnąć wnioski i tych błędów więcej nie popełnić, a rozżalanie się nad czymś co było, nie da się tego zmienić i nie możemy tego poprawić w mojej ocenie nie ma sensu.

Jeśli pojechałeś na wakacje i było źle, to wyciągniesz wnioski i więcej tam nie podjedziesz, jeśli liceum było fatalne a już je skończyłeś to możesz powiedzieć komuś, że dla Ciebie było fatalne, ale drugi raz do liceum nie pójdziesz i co da Ci rozpamiętywanie, że ono było fatalne, no nic.

Tak popełniłam wiele błędów, pewnie jak każdy, czy mogę winić mojego ex za to, że on skorzystał w pewien sposób na tych błędach no nie mogę go winić, bo to tak jakbym winiła kogoś, że skorzystał z promocji w sklepie. Absolutnie nie mówię, że to jego wina. Nie mówię też, że życie mi się tak potoczyło i nie miałam na to wpływu, bo miała realnie miałam spory wpływ na to, tak zdecydowałam, tak mam, takie mam możliwości warunki i cofanie kijem Wisły nic nie da, ale można się skupić na czymś co jest możliwe, realne.

Mogę mieć dobre i jeszcze lepszą relację z córką.
W jakiś zakresie mogę naprawić pracę zawodową, jasne że nie będzie to tyle ile mogłam, ale coś tam mogę naprawić.
To jest możliwe i na tym mogę się teraz skupić

Smutna ja nie użalam się nad sobą, nie uważam, że ktoś coś zrobił i jak przez to cierpiałam.
Nie tak jak napisałam, że była to moja własna decyzja, decyzje okazały się nietrafne i ponoszę ich konsekwencje i tyle

Nie wiem, czy dobrze się wyraziłam, ale mam na myśli, to że aktualnie mam inne cele.
Nie mam zamiaru chodzić i codziennie marudzi, że no jak mi ciężko, bo los tak chciał, a ja jestem tak pokrzywdzona.

Podjęłam takie decyzje mam tego skutki i tyle idę dalej.

Droga Muqin po pierwsze dziękuję, że piszesz.

To jest tak, kiedy gdzieś widziałam co robią moje koleżanki, znajome z którymi często jeździłam na wakacje i dla ich partnerów to było normalne a ja zbierałam za to "lanie" to raczej cieżko mieć pozytywne doświadczenia. Kiedy widzisz jak inni się troszczyli o swoje partnerki a ja całe życie słyszałam tylko że jestem debilem to ciężko mieć pozytywne doświadczenia. Tak moim marzeniem, było mieć rodzinę, dzieci, dom. Czy marzyłam o wybitnej karierze zawodowej raczej nie. To przyszło w momencie kiedy z każdej strony słyszałam, że mam do tego talent, wyczucie. Jednak moje marzenie o tym, żeby mieć rodzinę było ważniejsze, wiec poświęciłam coś dla czegoś tak to była moja świadoma decyzja.
Dziś nie postąpiłabym tak, mam takie doświadczenie wyciągnęłam z niego wnioski. Tak jak piszesz wyciągnęłam wnioski i już tego nie chce, nie chce słuchać jaka jestem beznadziejna.
Nie zamykam się na inne relacje, ale nie w moim słowniku rodzina to ten tradycyjny model. Nie wykluczam, że być może z czasem kogoś poznam kto będzie mi bliski, ale to już będzie zupełnie inny typ relacji np. nie wyobrażam sobie żeby ta osoba miała ze mną zamieszkać. Można jechać razem na jakiś weekend czy nawet 4 5 dni, ale wspólne zamieszkanie nie wchodzi w grę.
Nie szukam kogoś kto będzie zastępował mi byłego.
W sumie jest na prawdę dobrze samej, mogę wreszcie robić to co lubię, to na co mam ochotę bez tłumaczenia się. Może potrzebuję tego odpoczynku, nie wiem ile on będzie trwał czy to będzie jeszcze rok czy 2 czy 10 czy może juz zawsze.

Wiele godzin rozmów, uświadamia w jak bardzo toksycznym związku byłam, jak bardzo to było trudne, jak bardzo przykre. Kiedy terapeutka poprosiła mnie żebym wymieniła 3 wspomnienia takie które mam w sercu a na których jesteśmy tylko we dwoje to miałam problem, bo ich nie ma, po prostu ich nie ma. Nie mam dobrych pozytywnych doświadczeń, ale nie mówię nie. Może za za jakiś czas poznam kogoś komu taka relacja będzie odpowiadać, kogoś kto nie będzie miał presji że chce założyć rodzinę.