Opieka naprzemienna

I to musisz zmienić

I dobrze

Pracodawca to doceni

Nie na atrakcyjność jako taką, ale na potencjał do związku

Za rok powinno być łatwiej pod względem sytuacji z ex. Nie musisz szukać wśród rówieśników.

Równo rok temu, było mi bardzo ciężko, czułam się upokorzona na każdej płaszczyźnie. Czułam się nic nie warta. Rok temu rozpoczęłam zupełnie Innu etap swojego życia, zmieniłam pracę rozpoczęłam nową drogę.
Niczego się nie boję, w sensie że się czegoś dowiem, czego już nie wiem. Od wielu lat żyłam w obłudzie i zakłamaniu, że tworzymy rodzinę, będąc dla kogoś wygodną opcją. Żyje schematami, a nawet stereotypami czy statystyką. Statystycznie samotna matka przed 40 ma zdecydowanie mniejsze szanse na ułożenie sobie życia niż jej młodsza koleżanka. Ja nie żyję marzeniami, tylko kalkulacją.
Oczywiście, że nie chciałabym, żeby moja córka tkwiła w gównianych związkach, ważne, żeby podeszła do tego z rozwagą, żeby nie popełniła tego błędu co ja, żeby się związać z kimś bo pociąg odjedza. Dużo bardziej wolałabym, żeby skorzystała, sprawdziła przekonała się co jest dla niej ważne zanim pomyśli o poważnym związku.
Kiedy pomyślę, jaki był pomysł rok temu a jak się skończyło, mogę powiedzieć, że sporo wygrałam, sporo uzyskałam, więcej niż początkowo zakładałam.
Mimo, że nie miałam miłości i wsparcia partnera z zewnątrz można powiedzieć, że miałam wszystko. Rodzina, zdrowie, różne dobra materialne, wakacje, perspektywy.
Dziś optyka jest inna, nie mam jakiś zacnych perspektyw, ale jest stabilnie, nie ma co prawda prestiżu, ale nie jest źle, mniej jest nieprzewidzialnych sytuacji co dla mnie akturat teraz jest bardzo ważne.
Farmer, co do rówieśników, raczej nie wyobrażam sobie innej możliwości, to nie jest ten okres życia, że inne relacje miałby jakiś sens.

Co zrobię? Odpowiedź jest prosta z każdym miesiącem jego "lewar" jest coraz słabszy o czym on doskonale wie. Wie, że rok temu to miał więcej do powiedzenia, a teraz ma coraz mniej.  Dziecko jest coraz starsze, więc to nie jest już tylko wola rodziców w przypadków sądowych rozgrywek, początkowo był pewny, że w sądzie może ugrać wiele, ale już wie, że realnie ma małe szanse.

Zapraszam, chętnie posłucham jak w sądzie wywodzi że mu się należy, z racji samego bycia ojcem.
To że ma dużo wyższy dochód, to nie robi wrażenia, bo po pierwsze dziecko woli mieszkać ze mną, dziecko się go boi, z nim nie odrabia prac domowych, mniej się uczy, nie ma tam koleżanek. Na co on liczy?

Opieka naprzemienna w chwili decyzji o niej wydawała się nam odpowiednia dlatego że ja miałam widmo że będę musiała pracować z poza Trójmiasta a z czegoś trzeba żyć. Stad jest tak nietypowo że on ma pierwszą część tygodnia. On też trochę nie chciał weekendów bo ma wtedy dużo innych zajęć.
Ja ogólnie gdyby nie to że córka sama powiedziała że tak nie chce to myślałabym o zmianie.
Kiedy ten argument odpadł do tego doszło że córka jest niezadowolona to nie widzę sensu kontynuować tego.
On doskonale wie że ja nie należę do emocjonalnych histeryczek.

Przewrotne pytanie. Minnie a nie siedzi gdzieś gleboko w Tobie przekonanie ze odejście Twojego exa to była Twoja porażka z ktora sie nie pogodziłaś? Moze to nie strach przed nim. Moze jestes taka "nice girl" w nadziei ze wroci? Że uratujesz twor pt. rodzina? Nie wystarczyłoby zeby ładnie przeprosił i po sprawie?

Czy nie jest tak ze wyczekujesz az on sie z kims zwiaze bo wtedy "zapadnie klamka", powrotu nie będzie i w końcu bedziesz mogla pojsc dalej?

Jesli Cie uraziłem to przepraszam. Jest w Tobie tak wiele - brak zaufania do facetow, niskie poczucie własnej wartości, nieumiejętność spacyfikowania krzykaczy, dziwne rozumienie rodziny, przkonania dot. kobiety z dzieckiem itd itd. Tego jest za dużo bez pomocy zawodowca ciezko bedzie - bedziesz tylko łatać dziury.

Co do przekonania o którym piszesz powyżej dot. roli kobiety w zwiazku - mylisz sie da sie to zmienić (ale najlepiej nie o 180 stopni jak robisz teraz). Da sie zmienić na zdrowe podejście. Ale samo sie nie zrobi.

PS. Dzieciom przekazujemy nie to co chcemy tylko to co one widzą. Ty sobie mozesz glosno mowic A a dziecko i tak wyczuje prawdę. Mozesz mowic ze eks jest ok - Twoja córka bedzie sie go bala (faceta ktory buduje jej wizje drugiej plci), przekonasz ja zeby uwazac na facetow i jak piszesz zeby nie spieszyła sie ze ślubem. Moze bedzie optymalizować facetow i żaden nie "doskoczy" do oczekiwanego poziomu i w wieku 36 lat stwierdzi ze to dziwne ze jest sama. Każdy krzykacz w zyciu, w pracy itd rozłoży ja jednym słowem na łopatki. Bedzie bezbronna. A Ty jej jeszcze pokazujesz ze kobiecie można napluc w twarz (u Ciebie byly wszystkie kombinacje przemocy) i ona ma sie dajel starać (obiadki gotowac). Uwierz mi lepiej byłoby zeby Twoja corka zobaczyła pewna siebie, wesoła, stojąca na nogach, przyjazna mamę która szanuje ludzi ale nie pozwala wejść sobie na głowę.

Masz dużo więcej możliwości prawnych zeby rozegrać eksa (co ja mówię???). Ale nice girl tak nie robi. Ty jesteś ta porzadna zona i matka.

Czyli spokojnie uzależniasz życie codzienne swoje i córki od tego czy on sobie kogoś znajdzie? Dobrze ja czytam?
I jeszcze sądzisz, że wiesz, jak te jego hipotetyczna relacja będzie wyglądała? Że on uprzejmie odczeka rok zanim córce tą swoją (jeszcze nie istniejącą) partnerkę przedstawi? Zdajesz sobie oczywiście sprawę, ze to jest twój scenariusz oparty na wielce wątłych podstawach ? Że w tym scenariuszu bardzo dużo może pójść zupełnie inaczej i na dodatek twój wpływ na wydarzenia będzie znikomy? Tak uczciwie to zakładasz, że on się z kimś zwiąże, córka da tej "nowej" popalić i były w związku z tym odpuści opiekę naprzemienną. No to jest nic innego jak czysto przedmiotowe traktowanie córki, ten scenariusz, w którym  jej rękami czy raczej emocjami (domniemana/zakładana silna zazdrość o nową partnerkę ojca) chcesz rozwiązać kwestię opieki naprzemiennej. Która to opieka naprzemienna już teraz źle na córkę wpływa czyli dla dobra córki należało by to zmienić jak najszybciej. A ty sobie spokojniusio analizujesz, że opłaca ci się poczekać....gdzie tu jest, za przeproszeniem, dobro dziecka?

Nie chcesz iść do sądu bo się wstydzisz? Jasne, wstydzę się, że mąż mnie leje to siniaki korektorem zatuszuję, powiem że ten siniak to od upadku ze schodów i będzie mnie tak lał latami, bo ja brudów publicznie prać nie będę, na policję nie zadzwonię, a do sądu to już na pewno nie pójdę bo "wszyscy się dowiedzą". To jest klasyka u części ofiar przemocy domowej, ten schemat myślenia. Jasne,  może być bardziej elegancko, były cię nie leje i siniaków nie tuszujesz, taka różnica. Myślenie - identyczne.

minnie.89 trochę pobieżnie przeczytałem kilka wypowiedzi wstecz i jedno się rzuca w oczy dosyć mocno - Ty nie rozstałaś się jeszcze z byłym. Owszem, "technicznie" nie jesteście już parą, ale On dalej kieruje Twoim życiem i dalej ma na nie wpływ, dalej jest w Twoich myślach. Zwracasz uwagę na to co powie, co robi, jak się do Ciebie zwraca, czy kogoś ma.

Nie.

A niech radośnie spłonie w ogniu zapomnienia

Dopóki się go z tego życia nie pozbędziesz (oczywiście w ramach pewnych ograniczeń, ponieważ to dalej ojciec Twojego dziecka a więc jeszcze sporo lat się będziecie widzieć i komunikować) dopóty nie zaczniesz życia od nowa.
Zrób to dla siebie i zrób to dla córki.
To nastolatka (z tego co pamiętam) - myślisz, że nie obserwuje sytuacji i ta sytuacja nie ma na nią negatywnego wpływu?

PS. Nie wiem też skąd się wzięło przeświadczenie, że Twoi rówieśnicy nie chcą być w związkach z kobietami z dziećmi. A może sami mają swoje i wcale tak nie jest, ponieważ takie podejście zalatywałoby hipokryzją?

PS.2 ( ) tak się wgłębiam w Twoje wypowiedzi teraz - może prościej dla Ciebie samej będzie porozmawiać i zebrać wszystkie informacje, jak założysz swój własny wątek? Widzę, że dyskusja rozgorzała w kilku kierunkach w kilku wątkach równocześnie.

Wspaniale podsumowane, Bert. On wie, że Minnie się boi.

Minnie, piszesz. że sprawę opieki należy załatwić jak najszybciej. Pisałaś też, że były w tej sprawie już się wypowiedział, że mianowicie córka przesadza czy jakoś podobnie, jak mu o tym wspomniałaś, a sama córka już teraz boi się z ojcem porozmawiać, ze wolałaby jednak w jednym miejscu mieszkać.
Pytałam, co zrobisz, jeśli były się nie zgodzi na zmianę sposobu opieki. To jest całkiem konkretne pytanie dotyczące całkiem konkretnego wycinka bieżącej rzeczywistości.
Wychodzi na to, że jeśli on powie "nie zgadzam się na zmiany" to ....jak piszesz do sądu o ustalenie sposobu sprawowania opieki nad córkę nie pójdziesz czyli...no kurczę, co zamierzasz zatem ZROBIĆ?
Możliwości sprawowania opieki zasadniczo są takie, że córka mieszka stale z jednym z rodziców albo jest opieka naprzemienna. Sugerowalaś, że on chciał naprzemiennej miedzy innymi z powodu alimentów, woli płacić za konkrety a nie przekazywać ci pieniądze. Jeśli tak, to na pewno nie zechce z opieki naprzemiennej zrezygnować, bo niby czemu.

Przy okazji alimentów - to nie ty jesteś od decydowania i unoszenia się honorem, że "ja od niego alimentów nie chcę" bo to się pieniądze córki, nie twoje. Ty masz prawo nimi zarządzać do jej pełnoletności. A należeć jej się będą dłużej niż do 18 roku życia. Nie chcesz tych pieniędzy używać - to załóż konto osobne, zbieraj tam te alimenty, córka będzie miała ładną sumkę na start jak dorośnie. Alimenty na dziecko nie są twoją własnością.
W mojej rodzinie od pewnego momentu, chyba od 16 roku życia  Młoda alimentami od ojca sama dysponowała, były jej pierwszymi własnymi pieniędzmi - i całkiem nieźle się to sprawdziło.

Co zrobię jak się nie zgodzi, córka rozpocznie terapie za 2 tygodnie, takie opóźnienie, bo zależało mi na konretnej godzinie, żeby to zawsze były wtorki o 18

Jeśli psycholog stwierdzi, że w jej przypadku lepsze będzie aby mieszkała z jednym z rodziców, to nie będzie dyskusji, jak nie pójdzie dobrowolnie to załatwię to sądownie z tym to akturat sobie poradzę

On doskonale wie, że na wojnę ze mną nie może iść i to otwartą, może ja to źle przedstawiam, ale to nie jest tak, że ja jestem biedną dziewczynką do bicia. To, że zachowałam się w swoim życiu nieracjonalnie i nie zabezpieczyłam się finansowo i po wyjściu z tego związku ja wyszłam z długami a on z nieruchomościami o wartości kilku mln, to wyciągnęłam wnioski z tego takie, że dla żadnego więcej facet nie poświęcę swojej kariery i swoich możliwości. I też z pewnością nie będę go wspierać tak jak robiłam dla niego w imię, tego, że ja się poświęcę, żeby było dla rodziny.

On tez wie, że jak będzie mocno podskakiwał to ja mu to błyskawicznie ukrócę. Nie jest idiotą, nikt tyle o nim nie wie co ja, w tym o problemach z hazardem.

Ten żal poczucia ogromnej niesprawiedliwości jest dla mnie przytłaczający. Mimo terapii, to poczucie krzywdy zawsze gdzieś będzie, może nie słowo krzywda, ale ten bilans wejścia i wyjścia po tylu latach jest dla mnie trudny. Nawet nie jest to kwestia kasy, co perspektyw, ze ja nie ma szans tego odrobić. Gdzieś tam świadomie wybrałam rodzinę zamiast pracy.

Mogłabym być jak większość kobiet i powiedzieć o to teraz zobaczysz jak będziesz mial pod górę, bo ja zrobię z Ciebie hazardzistę bez mrugnięcia okiem. Dalej kilka moich kolezenk z chęcią będzie zezowalo przeciw Tobie że jesteś niezrównoważony, pamiętając że większość z nich jest doskonale obyta z sala sądową i kto będzie bardziej wiarygodny.

Prawdę mówiąc to ja teraz nie chce się z kimś związać, bo nie czuję takiej potrzeby, dobrze mi samej, mogę sobie robić co chce na co mam ochotę.

Odnosiłam się bardziej do tego, że Minnie sama siebie dyskwalifikuje, bo jest samotną matką. Co jakiś czas pisze, że jest gorsza, bo tak jej się to życie poukładało..

Tak, zgodzę się z Tobą, że nadal tkwi w tym związku i nie jestem pewna, czy sama będzie potrafiła z tego wyjść.

Czujesz się gorsza, bo w Polsce jeszcze panuje zascianek pod tym wzgledem.  Gdybyś mieszkała na zachodzie to by Ci nawet przez jedną sekundę nie przyszło do głowy "ze jesteś gorsza". W Anglii setki tysięcy kobiet(a także facetów) wychowują dzieci sami, wiele z nich jest w nowych związkach i nigdy nie słyszałam "ze by czuli się gorsi "

Tak, tą wizję zbudowałam w oparciu o pozycję na rynku matrymonialnym, co przełożyłam na inne aspekty.

Po prostu to rozstanie zepsuło mój idealny wizerunek i pora się do tego przyznać.

Jak minnie boi się powiedzieć, że powinni coś zmienić, bo córka czuję się jak walizka i lepiej jakby miała swoje stałe miejsce u jednego rodzica, wolałaby u matki, w tej sytuacji nic by się nie zmieniło w kosztach utrzymania, to o czym tu mówić.

minnie.89 pozwolę sobie zacytować i zestawić w jednym miejscu Twoje wypowiedzi z kilku wątków, na przestrzeni...zaledwie czterech dni.

Może to da Ci więcej do myślenia:

Oraz coś, co najbardziej mnie uderzyło:

Po pierwsze: Miałaś do czynienia z wieloletnią przemocą psychiczną
Po drugie: Twoje dziecko również i doświadcza jej nawet obecnie. I zaczyna reagować. Nie dziwię się, że nie chce opieki naprzemiennej.

I to ostatnie jest najgorsze. Chroń swoją córkę i nie wiem, czy w Twoim wypadku nie byłoby najbardziej zasadne bardzo mocne ograniczenie jej kontaktów z ojcem.
I chroń siebie - przede wszystkim zrób wszystko żeby zakończyć tą "dziwną symbiozę" (to o symbiozie to też Twoje słowa). Ty jesteś uzależniona od przemocowca.

Nic dziwnego, że poczucie własnej wartości szoruje u Ciebie po dnie - "ktoś" zadbał o to przez kilkanaście lat co najmniej

W punkt

Tak mam zakrojony plan, w największym skróci chodzi o to, żeby się ze mną normalnie rozliczył i przytył na zabronowaną przeze mnie kwotę. Aktualnie ma do mnie nie mały interes. Wstępnie juz się zgodził, kwestia żeby to dopiąć formalnie.
Tak jak pojawiają się nowe okoliczności sukcesywnie z nich korzystam.

Oczywiście on to, wie, że ma do niego żal o zmarnowane lata, o to, że jako kobieta zabrał mi najlepsze lata, że teraz to już za późno dla mnie żeby sobie z kimś życie ułożyć, że mogłam zrobić karierę zawodową, że się przeprowadziłam dla niego na to wygwizdowie i z tytułu utraconych korzyści mi się coś należy.

Prawda jest gdzieś po środku, rzeczywiście wiele straciłam, czego nie odzyskam, nie będę już miała rodziny, pięknych wspomnień, bajkowego ślubu, kariery zawodowej też już nie zrobię. Natomiast  mogę mieć jeszcze lepszą relację z córką i to już jest jedyne co mogę mieć, co też jest fajne

Nie żyję marzeniami, jestem ogromną realistką, ja nie mowię o rzeczach prawdowpodobnych tylko o realnych nigdy o nich nie rozmawiam. Od kilku lat a w ostatnim czasie już szczególnie podchodzę do wszystkiego z zimną kalkulacją co jest możliwe a co nie jest, nie skupiam się na tym, czego prawdopodobieństwo jest niskie.

Tak, za "rodzinę" z obrazka znosiła przemoc, psychiczną, ekonomiczną, czasem fizyczną, bo miałam, wrażenie, że tak trzeba, za tą obłudę dla ludzi z zewnątrz idealnych. Wielu z zewnątrz nie widzących tego co jest w środku, widziało wakacje, samochody, piękne mieszkanie, on który się realizował przy jej pomocy, ładnej ciepłej, dobrej, dziecko w prywatnej szkole z idealnym mundurkiem wyprasowanym aż sztywnym. Było minęło, od jakiegoś czasu układam inne życie, zupełnie niepodobne do tego jakie było tamto, czy lepsze czy gorsze nie wiem, na pewno inne.

Jasne, że się może wydarzyć, ale już coś innego. Po prostu teraz bardziej liczę na coś innego.

Teraz skupiam się na czymś innym. Na dziecku, bo w gruncie rzeczy jest jeszcze małe i to jest dla mnie ważne.

Nie wydaje mi się, żeby Twoje szanse były aż tak małe

A właśnie ze sa male. Faceci na tinderze są przeuwani w prawo czy lewo (w pozytywna strone) 5 razy na sto prob. Z tych 5 osób 15 % umawia sie na kawę. Ile przebrnie jeszcze dalej nawet nie wiem. Skutecznosc 0.5%. Wsrod mlodych. A w tym wieku? Chyba ze jakas małolata jak wrzucę zdjęcie w rollsie (rollsa nie mam ale mogę pożyczyć). Nie ma szans, nie ma szans. ZERO.

Widzisz jak to jest jak sie ktoś zabetonuje?

Zmieniłam zdanie. Nie sądze że jesteś zaradną babką, która da sobie radę ze wszystkim, ale ma kompleksy na punkcie samotności i braku faceta.
Moim zdaniem jesteś kompletie bezradna i chcesz oddać pałeczkę w życiu komuś, komukolwiek, żeby nie ponosić za nic żadnej odpowiedzialności.
Opisujesz przemoc psychiczną i fizyczną, której doświadczałaś. Powinnaś była odejść. Nie odeszłas bo córka. A jaki psycholog powie, że jest zdrowo dla córki obserwować jak jej mama doświadcza przeocy? Więc o jakim dobru dziecka mówimy?
Rozstanie. Nie układasz sobie życia jak chcesz, bo ex ma inne preferencje. Niby możesz, niby on wie, że ty wiesz, niby cośtam, ale nic nie robisz.
Opieka naprzemienna. Zmuszasz córkę do podejmowaniu decyzji dla niej zbyt dużych. 12 latka ma zdecydować czy woli spędzać po równo godziny z mamą i tatą, czy więcej tu czy więcej tam? I sobie najlepiej sama to wynegocjować z tatą z którym nawet ty, dorosła osoba sobie nie radzi. Aha. Czyli 12 latka jest w stanie przewidzieć skutki psychiczne normalizowania towarzystwa osoby, któa na jej oczach dopuszczała się przemocy różnej maści? Ty jesteś zbyt nieporadna, żeby zdjąć z niej ten ciężar i po prostu postawić na swoim? Niech ona i ojciec decydują, albo najlepiej nowa dziewczyna twojego exa. Wystarczy poczekać samo się załatwi
Robisz bardzo duże fikołki żeby tylko zwalić odpowiedzialność na kształt swojego życia na kogoś.

Teraz razem z exem gaslightingujesz córkę. No niby nie chce mieszkać z tatą, niby widziała jakieś przejawy przemocy, ale niech zapomni, teraz jesteście super happy i jecie razem obiadki, bo tak chciał ex.

Myślę, że wątek który poruszała Ela z tysiac razy jest prawdziwy. Skoro nie odeszłaś miałaś jakieś korzyści. Może to, że nie musiałaś brać za nic odpowiedzialności? Za to czy twoje dziecko jest szczęśliwe-tata zdecydował że nie, że będzie miała gównianą przemocową rodzinę, pełną stresów. Za to czy ty jesteś szczęsliwa- no raz poznałaś jednego faceta no to juz tak wyszło, że nie będziesz.

Może to jest różnica charakterów, dlatego tak negatywnie cię oceniam. Z tego co widzę ty wolisz przeczekać, jakoś to będzie, jakoś się ułoży, ktoś za ciebie ułoży. Ja czegos takiego nie rozumiem. Nie wiem, może strategia czekania aż się samo ułoży ma jakiś sens, jestem jednak w stanie zrozumieć że twoja strategia na przeczekanie wymaga od twojej córki aktywnej postawy-ona musi oceniać wasze kompetencje jako rodziców i decydowac gdzie i jak zamieszka. A jest w podstawówce.

Ale wiesz ze droga do szczęścia Twojej corki wiedsie przez magakonflikt z eks?

No i jak się to, co zacytowane, ma do nie czekania? Nie będziesz czekać z tą naprzemienna opieką czy jednak będziesz? Póki co  czekasz, bo on ma do ciebie mały interes i trzeba to dopiąć formalnie. Na co przecież trzeba ...poczekać. Już powiedziałaś córce, że najprędzej to od września, bo są wakacje.

Owszem, z tego co piszesz czekasz. Bo córka jasno ci powiedziała, jak się czuje i czego chce. Czekasz, bo realizujesz swój plan pt. normalne rozliczenie się z nim - cokolwiek to normalne rozliczenie oznacza. I to rozliczenie wydaje się być priorytetem.

Córka nic nie musi ocenić - Minnie, ona ocenia. Nie dlatego, że musi czy nie musi, ocenia cały czas. Między innymi to, co robisz i to, czego nie robisz. Decyzje, które podejmujesz w sprawie jej życia też ocenia. Bo dzieci nas oceniają, chcemy czy nie, tak mają. Widzą i rozumieją więcej niż by to było dla nas, rodziców, wygodne. Wiele rzeczy wiedzą i dostrzegają intuicyjnie, nie będąc w stanie ich dokładnie opisać czy nawet ująć w proste słowa, bo jeszcze są dziećmi. Oceniają i rozliczają, czasem także ponownie po latach. Ty swoją matkę oceniasz - córka oceni ciebie. Oby ci bilans na plus wyszedł.

Bert - znowu w punkt, ten konflikt jest nieunikniony. Bo eks to nie jest człowiek , z którym idzie się porozumieć w normalny sposób. On w relacjach stosuje przemoc - będzie to nadal robił, bo czemu nie? Sprawdza mu się, działa.
Co cię obchodzi, czy on sobie ułoży życie?

Minnie napisze to ostatni raz nie będę Cie już męczył. Nie dasz sobie z tym sama rady mając taki mętlik w głowie. Masz spokoj na wyciągnięcie ręki tylko decyzji brakuje. Potrzebujesz terapii. Ty jak nikt inny. Za duzo chaosu, za duzo bólu, za dużo zastanawiania sie ktoredy pojsc. My wszyscy mowimy zrob tak zrob siak, to dla Ciebie zle, to dla Twojej córki źle. Ty sama bedziesz wiedziec co jest dla Ciebie zle a co dla corki. Jak odzyskasz równowagę. Za duzo "smieci" wyniesionych z domu, za dużo rozczarowania w życiu, za dużo przemocy która trwa. To za dużo dla człowieka. Nie udźwigniesz. Nie chcę gloryfikowac terapii ale mam przeczucie ze akurat Ty tego potrzebujesz. Już nie będę o tym wiecej pisał ale nie ma dla Ciebie lepszej drogi niż "akcja" po której będziesz wiedziała co robić, co jest dobre, jak spacyfikowac krzykacza czy manipulanta. My mowimy o wycinkach Twojego życia, decyzji itd. Ale to wycinki, to zalepianie dziury,  to nie naprawa. Wzmocnij się dla siebie samej i corki.

Tylko z kim ten 60 latek będzie miał te dzieci, z inną 60 latką? Odpada.
Z 50 latką również. Zostają mu 40latki, czyli 20 lat młodsze, to duża różnica, wieku. Pewniejsza będzie 30 latka pod względem płodności, ale 60 latek i 30 latka? Spójrzmy realnie, tu nie ma celebrytów

To był zawsze zarzut wobec mnie brak drugiego dziecka brak męskiego potomka. Oczywiście że on ma dużo większe szanse niż ja tylko po co mam o tym myśleć? To jakby zapytać czy a mam większe szanse na poznanie kogoś fajnego czy 23 latka, ale po co się dołować?

Pewnie gdzieś tam tak. Ja już nie mam na to wpływu. Jest dość młody więc …

Ja wolę się skupić na moim jedynym dziecku i na sobie niż na zastanawianiu się dlaczego on nie ma syna i co teraz

Tak tylko normalne jest jak chłop mówi że chce drugie dziecko a nie mówi jej w chwili rozstania że nawet drugiego dziecka nie urodziłaś.
Nie ma co nad tym myśleć

W Anglii tego jest pełno daje sobie leb uciąć,ze na kazdej ulicy jest conajmniej jedno takie mieszkanie lub dom,w ktorym tak wlasnie jest 

Ciekawe ?
Gdzie takie otoczenie?
Może nie ta grupa wiekowa w sensie młodsi starsi?
W moim najbliższym nie ma nikogo
W dalszym też w sumie nie
Gdzieś tam kogoś znam na zasadzie wiem jak się nazywa ale bez żadnej znajomości mogłabym wskazać
Kiedyś nawet zapytałam kolegi który jest prawnikiem specjalnie bo przecież to dla niego chleb powszedni czy dałby radę w takim związku to wskazał że byłoby mu trudno raczej nic poważniejszego a już gdyby jednak się zdecydował to z pewności bez małżeństwa, bo nie chciałby brać na siebie tego. Takie słowa dają do myślenia ale raczej ja nie wybiegam w przyszłość dalej niż do końca miesiąca

20% pisało wprost, a gdzie reszta która nie umiała się do tego przyznać? Generalnie to jest ciężka sytuacja. Jeden powie wolę jak są małe, bo mogę do siebie przyzwyczaić ktoś inny powie, dziecko powyżej 15 lat prędzej zrozumie. Mało to nawet tu przypadków gdzie dorosłe 20+ czy nawet 30+ dzieci są oburzone że mama sobie kogoś znalazła, że jak śmiała, że się jej zachciewa.

To jest zawsze bardzo trudne, to jednak tylko dziecko, nie wszystko rozumie, ale bardzo dużo czuje.

Nie jestem odklejona widzę co się dzieje, że rośnie ilość rodzin patchworkowych, co z jednej strony jest dobre, ze ludzie nie zniechęcają się, a z drugiej pokazuje, jak źle wybieramy, skala rozwodów jest coraz większa.
Kiedyś się zasatanwiałam kiedy zaczęło się po między nami psuć i myślę, że to był 2017 rok a pandemia tylko to dobiła, wtedy dowiedziałam się że się z kimś spotykał, chociaż twierdził, że nie było chemii i odpuścił. Serce pęka, ale dziś są inne tematy. Dziś ważniejsze jest, żeby wyjść z kryzysu.
Co do mojej terapii to bardzo nieregularnie chodzę, ale tak staram się.

Generalnie ja mam ten problem że myśle stereotypowo, czyli samotna matka = patologia, której nikt nie chce, III sort.
Zarówno mnie jak i mojemu dziecku które jest tu ważniejsze jest cieżko odnaleźć się w wariancie, że teraz to będzie inaczej. Dla dziecka które miało wszystko, rodziców na każde skinienie, wakacje, zabawki jakie chciało. I teraz kiedy tego nie ma, jest jej cieżko.

Herne poświęciłaś masę czasu na tą wypowiedź, za co dziękuję.

Każdy kto tu pisze, że chciałam żyć w obłudzie ma rację bo taka jest prawda.
Doskonale wiedziałam, że pomiędzy nami nie ma miłości ale jest wzajemna współpraca? Nie wiem jak to nazwać, może dosadniej wrażenie na otoczeniu.
Nie było pomiędzy nami miłości czułości bliskości. Dobrym obrazem tego jest to, że czasem jechaliśmy 8h samochodem i nie zamieniliśmy słowa, po pierwsze bo bałam się ze się zdenerwuje i coś uderzy, po drugie widziałam że i tak wydźwięk tego będzie taki, że jestem cymbałem i mam siedzieć cicho.
Po trzecie z czasem odaliliśmy się tak od siebie, że nie było o czym rozmawiać.

Wczoraj powiedziałam do mojej córki, że moje najpiękniejsze wpomnienie z dzieciństwa to kiedy siedzieliśmy na malutkim balkonie z mamą i rozmawialiśmy, ciepły letni wieczór nawet noc i zapach maciejki. Z nim każde rozmowy kończyły się tak, że uznał mnie za głąba i po temacie.

Mój były zwrócił mi uwagę, że córka nie szanuje jego ani jego mamy problem polega na tym, że on nie szanował też mnie, dziecko to widziało i tak się też do nich odnosi.
Problem mojego byłego jest taki że mamy inna definicję szacunku, dla mnie szacunek to prawo do inności, odmiennego zdania czy poglądu, czy innego rozwiązania sprawy, własnych potrzeb, uwzględnienie tej drugiej osoby. Dla mojego byłego szacunek = posłuszeństwo. Tym samym, jeśli ja nie byłam posłuszna to go nie szanowałam, dziecko nie jest posłuszne to go nie szanuje, nie szanowałam teściowej bo jej nie słuchałam. I tak można mnożyć.

Dziś już oboje wiemy, że ta opieka naprzemienna się nie sprawdziła, że czasem trzeba odpuścić. On też już jest tego świadomy.
Mam nadzieję, że mimo wszystko dogadamy się do kwestii finansowych i ostatecznie każdy pójdzie w swoją stronę.

A co do samotnego macierzyństwa i ewentualnych związków, wpisałam w Google samotna matka a związki i masa hejtu ;/ i jak budować świadomość że jest inaczej?

Tak, bo hejt, ostracyzm, ocenianie jest naszym sportem narodowym.

Młodo urodzi zmarnowała sobie młodość i całe życie najlepiej, rodzi po 40, jak tak można kto to widział.
Jasne że każdy by chciał mieć kochającego męża, 2 czy 3 dzieci, dobrą pracę piękny domu i być zdrowym, ale większość tak nie ma.
Wiesz ile ja usłyszałam kazań że czemu zrezygnowałam z kariery, że czemu nie wybrałam pracy w jakimś korpo które pewnie już wykończyłoby mnie tak, że ważyłabym 42kg, ale co tam. Ważne jest to, że można sobie powiedzieć, że jest samotną matką, że ją zostawił, bo pewnie była chu****, ocenianie przychodzi nam bardzo łatwo i przypisywanie winy.

Oceniamy zawsze każdego przez pryzmat czegoś, jaką szkołę skończył, co robi, ile zarabia. I to jest bolesne.