Opieka naprzemienna

Nie martw się wyciągnęłam wnioski, jakby się kolejny trafił to nawet parówki nie ugotuję

Minnie, do analizowania relacji to SWAT się nie za bardzo nadaje...ludzie i relacje międzyludzkie to nie biznes. Jeśli już musisz analizować to skieruj się w stronę psychologii, analiza systemu rodzinnego, te klimaty.

Poza tym mnie z analizy wychodzi jasno, że ty nadal jesteś z tym ojcem dziecka w związku (mentalnie) ino technicznie już nie. Oraz że stosujesz w relacji z panem  strategię stałego ustępowania pola w imię "świętego spokoju" co nawet w SWAT nie rokuje sukcesu rynkowego. Zastraszył cię totalnie. Ładne hasło "dobro córki jest moim priorytetem" - no to w punktach określ, co jest tym dobrem córki w obecnej sytuacji? Ideału jak wiadomo nie będzie czyli uczciwie mamy do czynienia z opcją minimalizacji strat jako jedyną dostępną. Jak na razie przy tej twojej strategii ustępstw idzie w złym kierunku, już się dziecko ojca boi i lepiej nie będzie. To między innymi. A boi się, bo ty się go boisz. W weekend ma siedzieć w swoim pokoju ale u niego, żeby mu się "godziny zgadzały"? No weź, włos się jeży.

Opieka naprzemienna jest jedną z możliwości. Zapewne są sytuacje, w których jest to wersja najlepsza, ale nie sądzę, żeby było ich wiele. Bo taka opieka wali w bardzo ważne dla dziecka poczucie bezpieczeństwa, destabilizuje codzienne funkcjonowanie przez brak jednego, własnego "miejsca na ziemi". Jak pisano - dziecko niczym walizka raz tu raz tam. Żaden dorosły by czegoś takiego nie wytrzymał psychicznie na dłuższą metę, a dziecko musi, bo nikt go o zdanie nie pyta.

W odniesieniu do twojej sytuacji - minnie, ten konkretny ojciec to się kompletnie nie nadaje do opieki naprzemiennej z wielu powodów. Jednym z nich jest to, że wy się wcale nie dogadujecie, ty się do niego dostosowujesz co i rusz składając na ołtarzu bożka Świętego Spokoju ofiary. A bożek wymagający jest... pomysł, że przed notariuszem złożysz oświadczenie, że nie będą gościli w twoim mieszkaniu mężczyźni inni niż członkowie rodziny to przyznam -  zdołał mnie zadziwić. Na taki pomysł bym nie wpadła, a nie narzekam na brak wyobraźni i dziwię się rzadko.

Czytając  kilka Twoich wcześniejszych wpisów zastanawiam się, co będzie, gdy faktycznie kogoś pozna i nowa kobieta exa polubi Twoją córkę, ze wzajemnością.

Jak zamiast mniej, będzie chciał spędzać czas podobnie, jak teraz.

Nie byłabym zazdrosna, absolutnie, ale myślę, że to raczej niewykonalne. Moja córka nie akceptuje nawet jak ja czasem zajmuje się dziećmi mojej kuzynki.

Jej poziom zazdrości o ojca byłby wyższy niż Himalaje, ale to już nie mój problem.

Tak boję się jak ktoś krzyczy, w moim rodzinnym domu nigdy nie było kłótni. Dlatego nawet jak on coś mówił to ja stałam jak wryta, nie umiałam go zwyzywać, bo to nie mój styl.

Raczej nie mam zamiaru go w tym wspierać.

Doceniam Twoje mądre i cenne wypowiedzi ale tak jak pisałam, w mojej analizie SWOT nie mieściłoby się to jako szansa, bo niby na co szansa. Nie miałabym zamiaru celowo utrudniać, ale też pomagać z pewnością nie. Nie widzę żadnej przesłanki dla której miałabym ewentualnie pomóc w tej sytuacji.
O mi nie pomaga, ja robię wszystko dla świętego spokoju, zatem dlaczego miałabym mu pomóc w tym zakresie? Czy innym jest pomóc w biznesie, bo tu moje dziecko może coś przejąć, ale w tym? Dlaczego miałabym to robić?

To jest ogólnie zawsze trudne, zależy kiedy się ta druga pojawi, kiedy pojawi się tuż po rozstaniu, to jest cień tego, że jednak była już wcześniej.
On w ubiegłym roku cisnął strasznie, bo ktoś był, ale już jej nie ma, chciał jak najszybciej zakończyć związek ze mną, najlepiej wystawić mnie na bruk.

Wszystko też zależy od tego, czy mamusia ułożyła sobie życie, czy jest np. szczęśliwa z tego ze jest sama. To w jakich okolicznościach się rozstajemy procentuje.
Trudno oczekiwać od tej kobiety że ma się cieszyć, że jej były jest szczęśliwy a ona jest sama.
Często czytam, była mnie alienuje od dziecka, ale tło jest takie, że on ją zostawił dla innej, dlaczego oczekujemy heroizmu.

Nie jest to dobre, ale to nie jest mój problem, tylko mojego byłego, że nie zaakceptuje jego ewentualnej partnerki. Serio mnie to nie interesuje, mam swoje problemy.

Pies ogrodnika czyli zazdrość zawiść złe cechy ale ludzkie
Nie krytykuje takich kobiet gdzieś tam rozumiem że to boli
Ciężko jest się cieszyć tym że byłemu czy byłej się układa. Kiedy się nie ma dzieci wspólnych to jest inaczej bo kontaktu nie ma tu zawsze jakiś jest. A macocha to jednak jest ta zła. To nie jest łatwa rola nie każda kobieta umie się w niej odnaleźć ale prawie żadna nie umie się odnaleźć w sytuacji kiedy ona jest sama a jej były mąż ma super partnerkę

Dlaczego w opozycji do jakiejkolwiek kobiety ma być pomoc córce w trudnej sytuacji.? To pomóc córce, a nie patrzysz się że przy okazji pomożesz czy nie utrudniasz innej kobiecie.
To w sumie wcale nie jest trudne jak ktoś się z rozstaniem po prostu pogodzi.
I przy rozdzieleniu pewnych spraw I miłości do dziecka.
A u Ciebie niestety ex jest nadal w centrum, nadal chcesz mu vos udowadniać,  zamiast ograniczyć swoje kontakty z nim do minimum, to organizujesz rodzinne obiadki.
Wiesz, ja po prostu I dosłownie trzasnęłam drzwiami i kontaktowałam się z exem smsami o konkretach.
Nasz rozwód był 2 lata po  separacji od siebie i mimo że formalnie byłam męzatką, to byłam mentalnie nią mniej niż Ty, już w swoim mieszkaniu
Kurczę,  jednak mężczyźni mają swoją intuicję gdy czują jakiegoś faceta cały czas mentalnie przy kobiecie, może to powód ich nastawienia do Ciebie,  nawet tu na forum.
Sama piszesz, że mieliście niezbyt udany związek, nie wiem naprawdę dlaczego tak kurczowo się tego faceta trzymasz.
Dla niego obiadki, nowemu nie zrobisz nawet parówek, bo "wyciągnęłaś wnioski"
Normalnie brak słów.

Nie będzie żadnego nowego, póki nie uwolni się od byłego, a widać, że na to się nie zanosi.
Dziewczyna oszukuje samą siebie, że to wszystko niby efekt kalkulacji, analiz.
Prawda jest taka, że nie potrafi stawiać granic, on to wie i korzysta ile wlezie.

A myślałaś o tym, by go nagrać jak "rozpętuje aferę"?

Minnie, jeśli chcesz pokoju, szykuj się do wojny. Wiele razy mówiłaś, że on bardzo dba o swój wizerunek. Zatem, czy jest gotowy poświęcić swoje nienaganne oblicze kosztem rozpętania totalnego konfliktu? Takie osoby zrobią wszystko, aby na ich perfekcyjnym, doskonałym obrazie nie powstała choćby najmniejsza rysa. Twój stanowczy i zdecydowany opór szybko otrzeźwiłby go. I wykorzystaj to co udało Ci się zebrać na niego.

Nie internuje mnie czy dla innych jestem atrakcyjna czy nie, nie chce aby moja córka też żyła w tym przekonaniu, że jedyną misją kobiety jest życie w patriarchacie.

Nie tak do końca, ja zapamiętałam mamę z czasów dzieciństwa jako męczennicę, zawsze nie uczesaną, niezadbaną, strudzoną, czasem nie bardzo wiem czym.
Mojej mamie to przez myśl nie przyszło że mogłaby coś robić inaczej, jak tylko pokazywać jak bardzo jest umęczona robieniem kotleta.
Nigdy nie poszła do lepszej pracy bo ona ma dzieci, co było skrajną wymówką i usprawiedliwianiam się.
Nigdy z tatą nigdzie nie poszli razem, bo są dzieci jak wiadomo umylibyśmy samodzielnie siedząc przez 2-3h

Trochę tak, ja też za cel obrałam obie założenie rodziny, dzieci. Walczę z tym, ale nie jest łatwo, bo ten cel już wybrałam. Trudno w moim wieku powiedzieć a teraz pstryk i moim celem będzie...
Mimo, że gdzieś tam jeden zadowolona z mojego życia, to jednak w głębi serca czuję, że nie spełniłam tego celu i mimo że obiektywnie nie mogę jakoś strasznie narzekać, to nie mam nic co mogłoby mi zrekompensować właśnie te braki. Ehhmm bez znaczenia trzeba się otrzepać i iść dalej, rekompensując sobie to gdzieś indziej.

No to masz cel krótkoterminowy do realizacji.  Przy czym już na wstępie wiesz, że on do tego pomysłu jest nastawiony negatywnie. Jakim sposobem masz zamiar go przekonać? Kolejnym wycofaniem, kolejną defensywą? Tym to jeszcze nikt nikogo nie przekonał.  Logiczną argumentacją? Wrzaśnie i nici z argumentacji, spłoszysz się i uciekniesz.
Zauważ na początek, że z  jego punktu widzenia nic nie musicie zmieniać. No chyba że w kierunku takim, że ty się jeszcze lepiej dostosujesz do niego, będziesz sprzątać jego mieszkanie, gotować, pilnować prania...normalnie służąca darmowa, pod hasłem "dla dobra dziecka". 

Pierwsze z czym się musisz zmierzyć w tej opiece nad córką to koncepcja liczenia godzin. To jest idiotyzm. Po prostu. Nikt normalny tak się nie dzieli opieką nad dzieckiem. I albo mu to liczenie godzin  skutecznie z głowy wybijesz albo...będzie tylko gorzej. Jeśli tu zdołasz postawić na swoim to być może zauważysz, że tak ogólnie w relacjach z nim nie jesteś na z góry przegranej pozycji... skoro pan ma zwyczaj wrzeszczeć może w tej sprawie skorzystasz z pomocy mediatora rodzinnego? Wiesz,  w obecności osoby trzeciej będzie się hamował, mediacje to spisane na papierze z pieczątką ustalenia na temat. Nie będzie chciał z mediatorem -  masz kwit że ty chciałaś a on nie chciał. Jak mądrze pisał Alessandro - tu jest sytuacja "chcesz pokoju, szykuj się do wojny" i bardzo prawdopodobne, że jak on zobaczy, ze się wojny nie boisz zacznie się zachowywać sensowniej. Po dobroci najwyraźniej nie pojmuje.
Zamiast myśleć jak go nie urazić weź pomyśl jak go spacyfikować. W obecnej sytuacji niezależności ekonomicznej to już masz ogromne "armaty" do dyspozycji. Wniosek do stosownego sądu o ustalenie kontaktów z małoletnią, napisany i gotowy do wysyłki i ...wysyłać nie musisz, wystarczy zapewne, że będziesz mentalnie gotowa do wysłania.
Myśl jak osiągnąć cel czyli o tym, co dla córki będzie dobre. Z tego co piszesz mieszkanie naprzemienne znosi źle, z czego wniosek iż należy spróbować czegoś innego. To coś innego zaś albo na nim wymusisz albo po raz kolejny poniesiesz porażkę i będzie tak, jak on sobie wymyślił. Źle znosisz porażki - no to wygraj tym razem, realizując cel prosty w bieżącym życiu.

Nie wydaje mi się, żeby dobrym celem to aby dziecko było przy mnie. Mimo wszystko chciałabym zachować zdrowy rozsądek w tym wszystkim, dziecko ma dwoje rodziców i powinno mieć podobny kontakt z każdym z nich.

Myślę, Zee trochę za bardzo to rozdrapałam, weszłam w rolę ofiary bo nie osiągnęłam celu. No trudno, cel już jest "nierabialny" jak mówią niekorzy trzeba się skupić na tym co radialne i iść dalej

Bardzo mądrze napisane, chyba sama sobie pożyczę tę radę na swój własny użytek.

minnie.89 weszłaś w rolę ofiary, to jest pewnik.
Do tego mam wrażenie, że wciąż próbujesz mu udowodnić (bardziej, niż sobie), że świetnie dajesz sobie radę. Co czujesz, jak się u Ciebie stołuje?
Satysfakcję? Obowiązek? Litość? Strach?
Próbuję zrozumieć mechanizmy, które Tobą kierują.

Tak naprawdę, to wciąż w tym tkwisz.
Może nie ekonomicznie, bytowo, ale emocjonalnie nadal w jakimś stopniu jesteś od niego uzależniona.

Gdyby mi ktoś zaproponował teraz, masz 10 mln $$ i wróć do swojego ex meza to powiedzialam "never.".
Więc tracisz swoją cenną energię na tkwienie mentalne w dawnym związku.
Więc bronisz mentalnie niesłusznej sprawy.

A zdajesz sobie sprawę z tego, minnie, że najprawdopodobniej twoja mama czciła tego samego bożka co ty czyli "święty spokój"?
I dokładnie jak u twojej mamy - sama myśl, że ty mogłabyś coś zrobić inaczej  czyli na przykład postawić partnerowi granice jest dla ciebie tak przerażająca, że można odnieść wrażenie iż mózg racjonalny ci się odłącza i rzeczy oczywistych nie widzisz. Dokładnie tak samo jak twoja mama nie robisz rzeczy, które zrobić byś mogła.
Ty jesteś zadbana, niezależna finansowo i za nic nie chcesz pokazać słabości czyli nie robisz z siebie męczennicy - to jest opakowanie, inne niż u mamy. A w środku dokładnie ten sam schemat.

@Motocyklistka - jeśli chcesz pojąć mechanizmy kierujące minnie to szybciej ci pójdzie jak wklepiesz w wyszukiwarkę temat "związki z przemocą psychiczną", bo w takim związku minnie nadal tkwi po uszy w charakterze strony doświadczającej przemocy psychicznej oraz w jakiejś nieco pokrętnej wersji też ekonomicznej, jest przez pana totalnie zmanipulowana. Czego - rzecz jasna - nie dostrzega. Co racjonalizuje umiejętnie a skutecznie. Wypiera. Zaprzecza i co tam jeszcze.

Minnie - to co się dzieje w tej twojej relacji to jest PRZEMOC z jego strony. Perfidna, umiejętna, skuteczna. Z takimi panami ( i paniami, bo i panie takie bywają, ale tu mamy konkret w postaci pana akurat) nie idzie się dogadać normalnie ani po ludzku. Im się nie ustępuje, bo dasz palec rękę urwie. Sorki, taki real.
Ty nie weszłaś w role ofiary, ty od lat doświadczasz silnej przemocy i jeśli wchodzisz wchodzisz w rolę  osoby, która sobie znakomicie radzi ze wszystkim. Prawda jest zaś taka, że z tą przemocą sobie nie radzisz. I wcale się nie dziwię, bo skala duża. Przemoc psychiczna bywa elegancko opakowana, pokrętna, ukryta - ale pozostaje przemocą.

Bo Minnie jeszcze pewnie kocha ex

W mojej ocenie rodzina to bardzo ambitny cel.
Nie uważam, jakoby ambitnym celem było posiadanie czegoś materialnego, wszystko co potrzebne do życia już mam.

Masz rację rodziną jest bardzo ambitnym celem

Minnie, co Twoim zdaniem musiałoby się wydarzyć, żebyś obudziła się z tego letargu i wróciła na ziemię? Darujmy sobie pierdoliny typu analizy takie czy siakie, SWOT czy pierdot. Jeśli nie zmienisz swego zachowania ani postępowania to Twoja córka powieli w przyszłości to wszystko, czego nauczyła się od Ciebie przez te wszystkie lata. Chcesz skazać ją na życiową porażkę? Póki co wszystko na to wskazuje.
Wszystkie dobre rady, sugestie, podpowiedzi tak naprawdę spuszczasz do sedesu. I dalej robisz swoje. Twoje słowa to powtarzająca się mantra z tym samym przekazem pomimo zmieniającej się scenografii i scenariusza.
https://www.youtube.com/watch?v=439b6ah3L-8

Trudno mi na to wszystko odpowiedzieć.

Kiedy stawiasz wszystko na jedną kartę ponosisz spore ryzyko, możesz wygrać więcej, niż inni, ale kiedy przegrasz to zostajesz z niczym.
Tak ja się czuje, że zostałam z niczym.
Nawet to liczenie godzin jest dla mnie przykre,

Bolesne jest to, jaki mamy bilans wejścia i wyjścia w ten związek. Jakie mamy możliwości teraz jak on jest postrzegany jako człowiek sukcesu, a ja jako kobieta III kategorii nie chce nawet o tym myśleć.

Minnie, czas wziąć d.. w kupę. Miejsce, w którym obecnie znajdujesz się zawdzięczasz wyłącznie sobie. Było ciężko, ale dałaś radę. Wbrew wszystkiemu i wszystkim. Dlatego podejmij rękawicę, którą przewrotny los rzucił Ci pod nogi.
Zacznij lubić siebie, szanować siebie, uśmiechać się do siebie, słuchać siebie, wierzyć w siebie, walczyć o siebie...Tak, to trudne, ale nie niemożliwe.

Żyjemy w kraju gdzie samotna matka jest czymś gorszym

Że co proszę? Gorszym ?!?

Ileś lat za samotną matkę robiłam. W tym samym kraju. W życiu nie czułam się gorsza z tego powodu, ba! ja się przewrotnie czasami czułam sprawniejsza, silniejsza oraz bardziej niezależna tudzież wielce sobie samopoczucie podnosiłam tym, że oto ja daję radę a i Iksińska, Igrekowska i Zetowska to połowy tego co ja nie są  w stanie ogarnąć oraz obrobić. Ludzie czyli tzw.o otoczenie jak wyżej, nigdy nikt mnie za gorszą nie uznał, za to wyrazy podziwu i owszem, pojawiały się. Nie w wielkiej obfitości, ale się zdarzały.
Tak z perspektywy lat wielu ten okres był niesamowicie twórczy w moim życiu. Jakby ...dorosłam. Chyba. I ewidentnie się usamodzielniłam. Przede wszystkim mentalnie, we własnej głowie.
Byłam lat 5 młodsza od ciebie, minnie,  jak u  mnie to macierzyństwo samotne zaistniało po 8 latach związku i dziecię miałam wtedy młodsze. Jak porównywać to porównywać - nie byłam finansowo niezależna tak, jak ty jesteś, musiałam kompletnie zmienić zawód z takiego co lubiłam na taki całkiem inny za to dający przychód ( co spokojnie można uznać za porażkę jeśli się chce w tych kategoriach), mieszkałyśmy z Młodą  w dwuklitkowym lokalu  z ciemna kuchnią w odrażającej wielkiej płycie, a eksio czyli ojciec Młodej ...no osobna historia. Miał sporo ciekawych pomysłów na ciąg dalszy, zwłaszcza odnośnie opieki nad Młodą oraz łożenia na jej utrzymanie. Pieniądze miał, ale miał też swoje wizje, na przykład kiedy, ile i za co łaskawie będzie płacił. Wtedy w praktyce przećwiczyłam, że jego pomysły to jego pomysły, a ja mam pełne prawo mieć inne i wcale nie muszę jego koncepcji realizować. Podobnie jak spotkań z Młodą zgodnych z jego wydumanym harmonogramem, który uwzględniał li tylko jego wygodę. W ogóle zauważyłam, ze skoro potraktował i mnie i nasze małżeństwo tak, jak potraktował (osobna historia, uwierz że nieładnie to rozstanie wykonał i to bardzo) to właściwie dlaczego ja mam go jakoś super dopieszczać? Naprzeciw jego potrzebom wychodzić?
Wszak ze mną chciał się rozstać i rozstał. No kurczę, nie to nie, ileś milionów mężczyzn jest na świecie, nie on jeden.  W tamtym czasie nie w głowie mi było szukanie następcy, małe dziecię do zaopiekowania poziom wczesne przedszkole, ja zasuwam w nowym zawodzie z nienormowanym czasem pracy, zasypiałam czytając Młodej bajkę na dobranoc...ona do dziś to pamięta Jak to nieco ogarnęłam następca sam się pojawił, jakoś tak. W ogóle się nad tym nie zastanawiałam, nie szukałam, nie zastanawiałam nad swoimi szansami i ot - pojawił się. Chętny jak najbardziej, zachwycony, że pieluchy go ominęły, własnych dzieci mieć nie chciał. Możliwe, że rzadki egzemplarz ale ...ale wszak jedna sztuka wystarczy.

Masz powiedziałabym ekonomicznie lepszą sytuację niż ja miałam w swoim czasie. Doceń siebie w tej sprawie.
Żyjecie w dziwnej symbiozie - no powiedzmy że tak. On z tej symbiozy  nie zrezygnuje. Nie licz na to, on to będzie modyfikował, zmieniał i robił ci wodę z mózgu tak długo, jak mu na to pozwolisz. Jesteś tu jedyną osobą, która ma zdolność sprawczą.
Im dłużej ta chora symbioza trwa, tym większe straty. Niektóre - zapewne nie do odrobienia, inne będziesz odrabiała w pocie czoła plując sobie w brodę, że "mogłam ale się bałam", to przede wszystkim w kwestii córki. Bo ona w tym chorym układzie tkwi jak najbardziej i im dłużej tkwi tym większe spustoszenia  w psychice. 

Pisałam ci już, ale powtórzę - póki boisz się i działasz tak, by go "nie urazić" będzie coraz gorzej z psychiką i twoją i córki. Dziecko już potrzebuje psychologa - a to nie jest norma przy rozpadzie związku.

Nie wierzysz w udane  związki ludzi dojrzałych - sami wybieramy, w co wierzymy, bo wiara nie jest racjonalna. No to nie wierz. Istnienie takowych związków cię nie przekona, bo wiara silniejsza jest czasem niż fakty.
A zaufanie to warto mieć przede wszystkim do siebie i swojego osądu.