Być Chadem?

No właśnie. Po co robić coś, co i tak nie przyniesie żadnego rezultatu?

Nie jestem stałym bywalcem klubów, bo nie lubię takich miejsc, poza tym szukam związku, a nie przelotnej znajomości.

Ok, ale te działania nie przyniosły efektu, więc nie miały wpływu na znalezienie dziewczyny.

Ok.

Też bym chodził na randki, gdybym miał z kim, ale kobiety nawet rozmawiać ze mną nie chcą.

Dlatego napisałem żebyś się zmusił.
Nie ma nic śmiesznego w chodzeniu na imprezy.
Nie musisz tam pić.
"Zabawa" ma być zadaniowa - poznawanie kobiet. Ja chodziłem na błyskotekę właśnie w tym celu.

Czy Ty leczysz depresję?

A jak chcesz poznać dziewczynę skoro nie wierzysz w siebie?
Najpierw Ty a później dziewczyna a nie dziewczyna i dopiero Ty.

A jak chcesz poznać dziewczynę skoro nie zmieniasz swojego podejścia do tematu?
Wszystko zaczyna się w głowie - wszystko. Jeżeli nie zmienisz myślenia to nic się nie zmieni.

Czyli nie chcesz poznawać dziewczyn?
Dziewczyny lubią pewnych siebie facetów - jak nie masz tej pewności i nie chcesz jej udawać to jak chcesz kogoś poznać.
Nie masz udawać kogoś innego, tylko masz udawać pewnego siebie faceta - jakiś w miarę modne ciuchy, uśmiech na twarz i idziesz do klubu - tam się uśmiechasz, zagadujesz i sprawiasz wrażenie że dobrze się bawisz - nawet jeśli to Ciebie nudzi.
I przestań się bawić w smerfa marudę bo nie tędy droga.

Właśnie. Dlatego po co robić coś, co i tak nie przyniesie żadnego rezultatu?

Ale kurna nie lubię, źle się czuję w takich miejscach. I i tak nikogo tam nie poznam. Kto by chciał z kimś takim jak ja w ogóle rozmawiać?

Psychiatra dał mi jakieś tabletki na poziom serotoniny, ale nie brałem jeszcze. Zresztą, co to zmieni? No i kto by chciał kogoś, kto ma problemy? Ja jestem już do końca życia skreślony.

Czemu miałbym w siebie wierzyć? Wiara w siebie, poczucie wartości, itp., to są rzeczy nierozerwalnie połączone z osiągnięciami w życiu. Skoro mam same porażki, to nie wierzę w siebie. To chyba normalne? Gdyby mi się coś udało, to bym zaczął wierzyć.

Chcę poznać, ale nie mam na to szans. Jedyna bardzo nikła szansa, to portale internetowe.

Pewności siebie nie będę miał ot tak na zawołanie, ona się pojawi dopiero jak będę miał jakieś sukcesy, osiągnięcia, a nie same porażki. Zagadywać/zarywać nie umiem, nie ma szans na to. Totalna blokada. Ja nawet nie podejdę do nikogo, tylko bym siedział gdzieś.

Co jakiś czas muszę sobie sprawdzać kim jest ten mityczny Chad, żeby nie zapomnieć o czym tak w ogóle ma być ta dyskusja .

Ale te dziewczyny nie spojrzą na byle kogo. Jednak trzeba coś mieć w sobie. Tamci ludzie wymienieni przez twojeslowo na 100% mieli coś super w sobie.

Jak ktoś jest taki jak ja, to nie ma szans, nie pozna nikogo, nikt na kogoś takiego nie spojrzy. Bo po co?

A czego Ty nie rozumiesz w słowie - zmusić?
To się kurna zmuś i zacznij tam chodzić - nie musisz na pierwszym czy drugim wyjściu z kimś gadać. Idziesz obczaić teren, jak to wygląda, jaka atmosfera itd.

Z takim nastawieniem to faktycznie nie poznasz.

A skąd przekonanie że jesteś nikim?
Nie masz żadnych mocnych stron tylko slaby człowiek i nic więcej?

Nic tylko położyć się i umrzeć? Tak?
Zastanów sie nad terapią mającą na celu podbudowania Twojego morale bo leży.

Ja też miałem problemy i byłem sam ale się nie poddałem w pewnym momencie zmieniłem swoje nastawienie i świat stał się stosunkowo przyjemny.

Przestań w kółko powtarzać - nie da się - to nie motywuje tylko podkopuje Twoje morale. Portale możesz sowie wsadzić gdzie tam lubisz ale to błędne założenie  -tylko w naturze coś znajdziesz więc powtarzam - zmuś się.

Nie będziesz miał sukcesów jeżeli sam w nie nie wierzysz - zmień swoje nastawienie, nie bój się porażek one nas wzmacniają ale jeżeli sam w to wierzysz.

10 Ciebie zleje 11-ta odpowie.
Przestań się bać.

Ale nie wiem jak, nie umiem. Za dużo blokad. Gdybym miał z kim iść, kto by mi pokazał co i jak, to może bym się przemógł. Ale samemu nie da rady.

Sporo obserwacji w ciągu mojego życia. Gdybym coś znaczył, to bym miał szansę kogoś poznać. Widocznie nie nadaję się do niczego.

Ja nie jestem w stanie wymienić nawet jednej pozytywnej/mocnej strony, która by miała znaczenie dla dziewczyn. Mogę za to wymienić całą listę negatywnych, gdzie starczy jedna tylko i jestem skreślony. Kto by chciał znać kogoś, kto nie ma nic, nic nie osiągnął? A ma tylko same porażki?

Chodzę na grupową. Ale tam w sumie też był wniosek, że nie każdy się nadaje do związku i będzie miał dziewczynę. czasem tak po prostu jest.

A ja się poddałem. Jedyne co by mogło spowodować u mnie zmianę, to szansa, żeby mieć dziewczynę. Ale takiej szansy nigdy nie będzie.

Portale to moja jedyna szansa. Nadal bardzo słaba, ale nie zerowa tak jak w normalnym życiu.

Porażki to coś, czego nie powinno być. Kto chce mieć faceta, który ma same porażki? Jeśli mam mieć dziewczynę, to nie mogę mieć porażek. Taki facet to tylko pośmiewisko i naraża dziewczynę na wstyd przed innymi.

Nie da rady.

Dodam, że nawet przyszły król UK William, ani urodziwy, ani dobry w small talk'u, nawet średnio zainteresowany związkiem, chodził na imprezy, i bawił się do rana z dziewczynami, Kate jakoś wytrwała . Nie ma lepszego miejsca niż dyskoteka, na spontaniczne poznawanie się ludzi. Wspomniany kolega, już dawno po studiach, raz tylko umówił się przez aplikację, i zaraz po tym szybko skasował. Powiedział, że nie będzie w tym uczestniczył, woli pójść na dupeczki i w realu sobie sam wybrać. W domyśle na zawsze, ale jak chcą na raz, to też pewnie nie odmówi . Kolega lubi kobiety.

To niech idą do zakonu. Tam mają przynajmniej pewność, choć i to nie wiadomo. A niby z kim te dziewczyny, mężatki, singielki, się całują, obmacywują? Z kartonem? Obmacują je żonaci, single, studenci, przyjezdni. Tutaj rachunki są wyrównane .

Wszyscy tak zaczynaliśmy . Aplikacje, które pojawiły się w ostatnich 10/15 latach powinny być tylko dodatkiem, a nie jedynym źródłem pozyskania nowych znajomości. Poza tym, im wyższa inflacja, tym się ludzie więcej chcą bawić, taka moja środowiskowa obserwacja .

Ale czemu by tam miało być inaczej? W szkole/na studiach/w pracy, zawsze byłem nikim dla dziewczyn. Co najwyżej kolegą. I to takim niezbyt wartym uwagi.

Ja się nie wyróżniam niczym. Więc też nikt na mnie nie spojrzy.

Tak, nigdy nie byłem w żadnym klubie, na żadnej dyskotece. Nie lubię takiego czegoś. Nie wiedziałbym jak się ubrać do takiego miejsca, jak się zachowywać i co robić. Siedziałbym cały czas na jakimś krześle, ewentualnie podpierał ścianę. Nie umiem tańczyć, nie umiem się bawić. Czy ktoś by się zainteresował takim zerem? Nie. Kiedyś mi jedna koleżanka powiedziała, że nie nadaję się na faceta bo jestem zbyt grzeczny, zbyt miły, zbyt spokojny.

Sporo z Was chodzi gdzieś ze znajomymi, gdybym ja miał z kim, to może też bym chodził. Ale nie mam. Nie miał mi kto pokazać jak wygląda życie, jak wyglądają relacje między ludźmi, itp. Jestem 20 lat do tyłu. Dzieciaki w szkole średniej bardziej się nadają do związku niż ja.

Niby czemu? Bo wiem, że jestem nikim i nie zasługuję na żadną bliskość?

Mam takie zdanie o sobie, bo widzę jak jest, skoro przez całe życie nic mi nie wyszło. Wnioski się same nasuwają.

Tak, kobieta też człowiek. Ale też ma swoje wymagania. A ja ich nie spełnię. Nie jestem w stanie. Nawet coś, co ja uważałbym za mój plus, to dla kobiet jest minusem.

Są nadludzie, ale też są podludzie. Myślę, że to np. ja. Ostatnio jedna osoba z tego forum zadała pytanie "kim jest prawdziwy mężczyzna". Ja uważam, że mając 32 lata nie powinienem się nazywać mężczyzną, bo nie zasługuję na to. Nie spełniam nic, co by pozwoliłoby mi na takie miano.

Masz w sobie gen samobójcy. Jeśli nie będziesz leczył depresji, najpewniej je popełnisz. Użytkownicy tego forum nie są w stanie brać tej odpowiedzialności za ciebie, ani Ci pomoc. Odstaw porno, wyprowadź się od rodziców, zacznij leczyć depresję psychiatrycznie, idź na terapię do dobrego terapeuty. W tej chwili nie myślisz logicznie, masz zaburzoną percepcję i problemy adaptacyjne. Tylko Ty jesteś w stanie sam sobie pomóc.

A ja wiem. Masz ręce, nogi, nie jesteś niepełnosprawny, jesteś młody (tak, 32 lata to młody wiek w którym można zmienić swoje życie o 180 stopni). Mieszkasz w cywilizowanym kraju. Nie najlepszym, ale nie najgorszym. Polska to tak średni kraj do życia. Dobry kraj. Mieszkasz w kraju który daje duże możliwości. Trzeba tylko po nie sięgnąć.
Moim zdaniem jesteś wygrywem. Myślę, że tak 80% całego świata ma gorzej od Ciebie.

Widzisz? Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia jak to mówią.

W punkt! Nic tak mnie nie odstrasza od faceta jak wieczne malkontenctwo i przekonanie, że o własnej nieomylności. Skoro coś Cię uwiera, to nie siadaj z płaczem w kącie z oczekiwaniem na śmierć, tylko zastanów się co możesz zrobić żeby to zmienić. A uwierz mi, można dużo. Potrzebujesz tylko do tego dojrzeć. Mówi Ci to ktoś, kto 11 lat bujał się z depresją i myślami samobójczymi.

Ten pan jest dorosły. Narcystycznie skupiony wokół siebie i swojego cierpienia. Lubi to. W systemie, w którym żyjemy, ma dostęp do zaawansowanej wiedzy i wsparcia pscyhologicznego, leczenia. Pracuje, mieszka w mieście, ma pieniądze, nie jest zależny finansowo. Nie korzysta z tej pomocy, tak aby było skutecznie. Lubi swój pociąg do śmierci i uzależnienie. Nic nie zrobisz. On to lubi, inaczej chciałby to zmienić, wyrwać się z tego za wszelką cenę. On tak, jak jest, lubi. Inaczej nie chce. Ludzie przetrwali obozy koncentracyjne, jeśli ich nie zabili, bo chcieli. A ten pan ma dach nad głową, ciepłe jedzenie, własne pieniadze i narzeka. On nie chce żyć i chce też wciągnąć innych do tego. Dlatego tu jest.

Takich ludzi jest mnostwo.
To nie jest problem indywidualny tylko problem spoleczny.

Jesli ktos "Nie korzysta z tej pomocy, tak aby było skutecznie" to zanim zaczniemy mowic o genach samobojcy, nalezy obalic duzo prostsze wytlumaczenie tej sytuacji - moze ta pomoc w rzeczywistosci nie jest taka skuteczna (a jesli dla kogos taka sie okazala to to czy taka okazuje sie byc w kazdym przypadku).

Jesli np. zostalem zaatakowany nozem (jak w jednym z tematow na forum) i mam PTSD (boje sie isc ulica po ciemku, wejsc do parku itp.) to potrzebuje konkretnej pomocy:
- Chce wiedziec dlaczego tak sie stalo
- Tym samym, w jaki sposob moge przewidziec, ze cos takiego moze sie stac zanim sie wydarzy (wiec dopoki nie widze tych sygnalow moge byc spokojny)
- I co zrobic gdy zauwaze sygnaly nadchodzacego niebezpieczenstwa aby go uniknac.

Wizyta u psychoterapeuty, ktory mi pomoze "isc dalej" bez odpowiedzi na te 3 kluczowe pytania krytyczne dla mojego bezpieczenstwa jest bez sensu.
Co z tego, ze zbuduje poczucie bezpieczenstwa jesli nie stoi za nim rzeczywiste, fizyczne bezpieczenstwo?

To jest wlasnie udawanie.
Udajac i upraszczajac problemy tylko krzywdzimy siebie i innych.

Musimy widziec zagrozenia tam gdzie sa i szukac na nie wspolnych, spolecznych rozwiazan.
Nie rozwiazan we wlasnej glowie.

Gary, już u podstaw incelstwa leży kwestia względna. Dlaczego? Bo bez foty absolutnie nie stwierdzimy czy dany gość nie jest incelem z własnej woli,bo jednak gdyby tylko chciał,to znajdzie się kilka chętnych. A nawet jeśli my stwierdzimy na podstawie foty: "Tak gościu, masz faktycznie przejebane...",to i tak może się okazać że są jakieś 2 chętne... I człon "involuntary" idzie się...

Natomiast naprawdę mi żal "Jakiegoś...",bo może się okazać że on obiektywnie ma przejebane i wtedy bajki w stylu "każda potwora..." można sobie wsadzić.

Przede wszystkim z odrzuceniem spotykają się osoby, których obecność liczy się na minus dla innych. Bo po co ludzie robią różne rzeczy, zwłaszcza jeśli chodzi o czas wolny/rozrywkę/rzeczy nieobowiązkowe? Żeby im było lepiej (przyjemniej/weselej/ciekawiej itd.).
I teraz: czy spędzanie czasu z kimś, kto cały czas smęci, jest marudny, przygnębiony, nie widzi sensu w niczym i generalnie roztacza tylko negatywną energię, będzie czymś, czego ktokolwiek szuka? Chce? Czy taka osoba będzie wnosiła cokolwiek pozytywnego, dobrego do życia innych? Czy raczej będzie ich ciągnąć w dół ponurym nastawieniem, psuć atmosferę, wypompowywać z energii czy choćby nudzić?
I wiesz, to się może wydawać niesprawiedliwe, ale życie mamy jedno. I w nim mamy ograniczoną ilość czasu na kontakty z innymi. Ja zatem wolę, żeby te kontakty były dla mnie satysfakcjonujące, przyjemne i, powiedzmy, ubogacały mnie; przynosiły mi coś dobrego - energię, humor, inspirację do zrobienia czegoś itd. I żebym po takim spotkaniu czuła się lepiej, a nie gorzej niż przed nim.

Jeśli traktujesz dziewczynę jako antidotum na bycie nieszczęśliwym, to co powiesz i zrobisz, kiedy związek z nią przyniesie Ci rozczarowanie...?

Pomysl nad tym dlaczego ktos, kto "cały czas smęci, jest marudny, przygnębiony, nie widzi sensu w niczym" sprawia, ze czujesz negatywna energie i ciagnie Cie w dol.

Dlaczego stan glebokiej watpliwosci i poczucia bezsilnosci w innych ludzi sprawia, ze wielu z nas czuje negatywna energie?
Przeciez ten stan powinien - wrecz przeciwnie - motywowac do pomocy bo widzac, ze realnie pomoglismy komus kto cierpial widzimy, ze nasze zycie robi pozytywna roznice (daje nam zyciowe spelnienie).

Tylko wiekszosc z nas (mimo, ze bysmy chcieli to) nie jest w stanie pomoc (samemu).
I ta swiadomosc wlasnej bezsilnosci nas gleboko niepokoi.
Wiec racjonalizujemy to sobie udajac, ze my chcielismy pomoc (i potrafilismy) tylko to ta druga osoba nie chciala przyjac naszej pomocy bo... (i tutaj wytwor naszej fantazji - np. chce pozostac w tym stanie, wcale nie szuka pomocy, tak jest jej lepiej itp).

I dopoki wspolnym wysilkiem nie zmienimy dynamik spolecznych, ktore uniemozliwiaja pomoc dzielac nas - i w konsekwencji czyniac nas slabymi - bedziemy udawac, ze nasze zycie jest ok, motywowac sie wzajemnie po czym (w chwili przeblysku kontaktu z rzeczywistoscia, gdy nikt nie widzi) srac w gacie w strachu przed znalezieniem sie samemu w podobnych problemach.

To co można zaproponować obecnym tu kolegom którzy chcą mieć dziewczyny ale dziewczyny nie chcą ich? Jak i pomóc?

Ale przecież masę razy pisałem, ze chodzę na terapię grupową. To czemu cały czas wmawiasz, że nie?

Ile Ty masz lat? 16? "Dupeczki" i "dupeczki". Ja pierdolę...

Powtarzam, nie uważam się za incela. Za debila i nieogara życiowego - może, ale nie za incela.

Co ma fota do tego? Po prostu jestem aseksualny dla dziewczyn i tyle. Nie pasuje im wygląd, to co robię, co lubię, jaki mam charakter, itp. Nic. Jestem idealnym przykładem faceta, który jest aseksualny dla wszystkich kobiet i się żadnej nie podoba

Bo brzmi jakby to jakiś niewyżyty małolat pisał. Strasznie takie bez szacunku, uprzedmiotowione, itp.

Nigdzie nie napisałem mądralo, że czuję się lepszy. Ale po cholerę mam traktować ludzi jak przedmioty? Jak chcesz, to ich tak traktuj, Twoja sprawa.

Dla mnie takie rzeczy jak używanie słowa "dupeczki", obmacywanie nieznanych dziewczyn, itp., to jest coś na co normalny człowiek nie powinienem sobie pozwolić. Ciekawe czy będziesz taki mądry, jak kiedyś któraś cię posądzi o molestowanie. Obmacywać to sobie możesz dziewczynę jak z nią będziesz w jakimś związku (poważnym lub mniej), a nie losową osobę, która pewnie sobie tego nie życzy. Tylko nie ma jak zareagować, inaczej byś pewnie w mordę dostał. Patrz za co były pozwy np. w USA. Żeby zostać posądzonym o molestowanie to starczy powoli krzywo spojrzeć. Za obmacywanie byś szedł siedzieć.

Nic tylko pogratulować. Jesteś po prostu ideałem dla kobiet xD

A jeśli tak wygląda codzienność w klubach, to powinni pozamykać takie miejsca. No i jeśli dla ludzie tam chodzących to jest normalne, to ja też nie chciałbym nikogo poznać, kto tam chodzi.

Za to dziś opisałeś nam tu, jak bardzo sobą gardzisz. Nie znam człowieka, który gardząc sobą, lubi innych. Zbroja cnotki-niewinnki potrzebna jest Ci po to, aby choć przez chwilę poczuć się lepiej. Inaczej byłoby strasznie, trzeba by było nad sobą pracować, byłbyś jednym z nas . 

Uuuuuu, mocniej się nie da? Jeszcze palcem pogróź, a później obejrzyj pornola .

Wiem .

1. Dorastajac w domu mieliscie nietolerancyjnych, wymagajacych rodzicow
2. Wychodzicie na zewnatrz i jestescie tak samo nietolerancyjni i wymagajacy wobec innych
3. Spotykacie sie z kobietami i uciekaja od was tak samo jak wy chcieliscie uciec od rodzicow

1. Zgadza się
2. Absolutnie nie, jest wręcz przeciwnie, jestem bardzo tolerancyjną osobą
3. Nigdy żadna kobieta od mnie nie uciekła ani też nie została bo nigdy nawet nie było okazji by to sprawdzić

Nieeee ja... ale gdyby SaraS mówiła to przy stole, to pewnie tak bym tego słuchał...
POwiedziałbym jej

"No, nooo... faktycznie... to musisz robić tak, aby mieć dużo spotkań po których czujesz się lepiej..."

Wiele rzeczy da się załatwić metodą małych kroczków. Nawet przyzwyczaić własną matkę, że jej syn będzie nago w łóżku z kobietą, i w dodatku połączeni w jedno
To smutne, że dorosłe dziecko musi robić plan, aby wyrwać się spod klosza nierozumnej egoistycznej mamy... Ale niektórzy tak mają.
Niektórzy nie mają rodziców... niektrzy mają słych... niektrzy są zdrowi, a inni nie... niektórzy są bogaci, inni biedni...
Wysocy, niscy, grubi, chudzi, mądrzy, głupi, ładni, brzydcy...

No ale trzeba się starać...

Tylko chyba trwoga przed zrobieniem małego mini kroczku Cię blokuje...

CZy Ty w tej swoje rodzinie cokolwiek możesz? Wrócić godzinę później z pracy? Wyjść wieczorem na spacer? Spać do późna? Siedzieć do późna? Wyjechać gdzieś na parę dni?

Bo rozumiem, że pracujesz. Nie masz rodziny na utrzymaniu, więc pieniądze są...

No przecież koleżanka wyżej mówi, że jej koledzy "chodzą na dupeczki".

No bo później się nauczysz i będziesz wiedział, że jak idziesz pod górę, to kamienie obijają łydki, możesz glebnąć i stłuc sobie łokieć, i jeszcze pies ugryzie... ale w końcu i tak jesteś wysoko tam gdzie chciałeś być. No ale na początku jak się potkniesz, to wiadomo, że się siada i płacze.

Nieeee... I tak jest ze wszystkim. Trzeba się napracować.

PUA to tylko Neil Strauss, Szabelski i Johhny Sopporno. Ten ostatni mówi, że nie ma czegoś takiego jak "successful PUA". Są same porażki. Ale czasem ktoś wygrywa.

No zobacz na sport... Wszyscy przegrywają, a jeden wygrywa.

Sorki... ale mój wniosek jest tak, że jesteś jak pies, który całe życie był na łańcuchu. Potem ktoś mu zdjął łańcuch, a on dalej przy budzie siedzi. I wszyscy myślą, żę mu dobrze. A pies nie robi żadnego kroku, aby się rozruszać w życiu.

Tylko trzeba te kroki robić. Iść, iść...
Najdłuższą podróż można zacząć od małego kroku... Boisz się małego kroku? To zrób o połowę mniejszego i mniejszego...