Tata zdradza mamę

Magdalena:

Tak,myślę ze by nie zauważyła.
Biorę taka ewentualność pod rozwagę.
co prawda mówi sie że to mąż dowiaduje sie ostatni o zdradzie zony, ale myślę że to działa tak samo w odwrotnej sytuacji.

Loka:
I tu sie różnimy.

Ja bym sie takiego ojca wyrzekł.
Nie mógłbym spokojnie spać, myśląc o tym ze ten podły człowiek korzysta sobie z wszystkich przywilejów męża, jednoczenie plując na moja matkę.
wybacz,ale dla mnie to jest abstrakcja: Wspólne święta, albo lepiej urodziny mamy, ojciec całuje mamę,życzy jej wszystkiego dobrego, mówi że ją kocha, a za jej palcami wpycha kutasa w usta jakiej obcej baby.
wyobrażasz sobie Loka funkcjonować w takiej rodzinie?
Usmeichac się?
Udawać że wszystko jest dobrze.

I mylisz się co do kary.
Jak najbardziej  ma prawo do ukarania ojca.
Dlaczego?
Bo krzywdzi osobe która kocha.

Karanie niewiernego ojca nie jest rolą córki.
Powtórzę, powinna wyjechać na studia do innego miasta, a oni niech to rozwiązują między sobą.
Jeżeli córka zauważyła zmiany, to matka tym bardziej zauważyła.

Ty po prostu uprawiasz filozoficzne fiolki nie zauważając że robisz kurwę z logiki.

Czyli uważasz że nie każdy jest mentalnie zdolny aby nie zdradzać partnera xD aha xD

Ukarania?
Karą jest powiedzenie matce prawdy o zdradzie?
To raczej przysługa.
No bo jak facet ma „typowe oznaki” zdrady rozpoznawalne dla nastolatki i skoro w zostawionym na wierzchu telefonie znaleźć można komplet informacji o zdradzie, z kim, kiedy i gdzie, to przecież facet tylko czeka aż ktoś uwolni go od tajemnicy.
Niech dziecko to za niego i za mamusię tkwiącą w wyparciu załatwi. Tak to się teraz załatwia ;-)

Najpierw to matura przed Autorką - uciekanie nic nie da zabierze głowę ze sobą to nie ten rodzaj odcinania się .

Tego nie skomentuje..

Oczywiscie, ze tak.
Czy jesli czlowiek nie potrafi zbudowac emocjonalnej wiezi z innymi (co objawia sie przy wielu zaburzeniach osobowosci np. narcystycznym) to jest zdolny do wiernosci?
Socjopata tak samo kieruje sie oportunizmem nie czujac wiezi i krzywdzac kazdego gdy tylko mu wychodzi pozytywny bilans zyskow i strat w excelu.

Zaburzenia osobowosci to nie jest cos co czlowiek wybiera.

Swoja droga, wiesz, ze masz tick?
Zawsze gdy sie stresujesz to dodajesz "xD" w swoich odpowiedziach.
Probujesz pod maska smiania sie ukryc przed soba stan paniki, w ktory wpadasz gdy jednoczesnie robisz sie agresywna w odpowiedziach.

W żadnym wypadku nie powinna mówić matce o ojcu.
Jak już to może pogadać z ojcem.

Bo postrzegasz zdradę jako czyn wymierzony w osobę zdradzoną, a tymczasem zdrajca najczęściej nie zwraca w ogóle uwagi na stałego partnera, a jeśli już w jakimś stopniu, to w kategoriach przeszkody.
Ale i tak najczęściej zdradzony jest kimś niewidzialnym i przeźroczystym dla zdrajcy, a jego intencje w ogóle ze zdradzonym nie związane. Bo zdrada jest działaniem, które ma poprawić samopoczucie/samoocenę zdradzającego a nie czynem wymierzonym w zdradzonego.

Błędne koło, bo zdrajca nie ma empatii, żeby zrozumieć ból zdradzonego, a zdradzony najczęściej zakleszcza się we własnym bólu i rozpaczy tak bardzo, że nie starcza mu empatii, żeby zrozumieć motywy zdrajcy.

Czyli ojciec autorki jest socjopatą albo jest co najmniej zaburzony. Coraz lepiej

BTW Zaburzenia osobowosci i inne deficyty można leczyć wiesz? Czyli znowu wszystko sprowadza się do chęci.

xDDD i co jeszcze panie psychologu?

Tak? A przed czym niby panikuję?

Może faktycznie ja jestem nie życiowa. Może trzeba iść z duchem czasu. Przelizać się od czasu do czasu z jakimś kolegą, innemu zrobić loda (przecież to nie zdrada co nie?). A jak się sprawa rypnie to powiedzieć żem słaba istota, puch marny i co ja właściwie mogę.

Nie jest tak
faceci też się tak w durny sposób tłumaczą chwilą słabości czasem któryś zwala winę na boczną ku uciesze żony mają wtedy wspólnego wroga
nie da się tak uogólnić totalnie raz na zawsze zdrad wszelkich
większość jest takich gdzie celem po prostu jest sobie zrobić dobrze a nie robić komuś krzywdę zwłaszcza że zdradę się ukrywa
tym niemniej niektóre zdrady są próbą jakiegoś odwetu za coś tam nazbieranego ale to chyba moim zdaniem rzadziej.

Właściwie rozłożyliście tutaj pełny wachlarz możliwości. Jakbym była na miejscu autorki, to nie wiedziałabym kompletnie co zrobić i zwiałabym z tego tematu. Jedni ją szykanują, że gówniara wścibska (?! serio?!) - przecież to jest dziecko! Inni uważają, że powinna dokonać sobie głębokiej analizy samej siebie lub mechaniki i genezy ludzkich zdrad (?! serio?!) - niech podniesie rękę ten, który odkrył tą wielką tajemnicę w wieku lat np. 40 (nie 18). Autorka nie jest zdolna do tego, aby poradzić sobie z najprostszymi emocjami, a co dopiero do wielkich analiz, zrozumienia i akceptacji.

Kilka osób zaznacza jednak za to BARDZO ważną rzecz (np. Windyboy, paslawek, ulle, Ela - przepraszam jeśli kogoś pominęłam). Aniczka nie może obciążać siebie tą tajemnicą, bo to ją zniszczy, szczególnie, że to nie jest jej osobista sprawa tylko kwestia konfliktu między rodzicami. Jedno jest pewne, powinna się jej pozbyć jak najszybciej i może swobodnie obwinić za swój stan oboje rodziców (trudno mi sobie wyobrazić, że matka nie jest świadoma tej zdrady), zrzucić odpowiedzialność, rozpłakać się, wylać wszystko, nakrzyczeć na nich (zrobić wszystko czego potrzebuje - w końcu jest dzieckiem, jest ich dzieckiem, a oni ją skrzywdzili) - niech sami się zagryzają. Naturalnie, ujawnienie nie powinno być tym piętnem, które na niej pozostanie, bo zapałka pod ten płomień została już odpalona przez jej ojca wcześniej. To już się dokonało. Ona jest tylko kolejnym kafelkiem domina - i tak powinna się postrzegać.

Aniczka, współczuję tej sytuacji. Wyobrażam sobie, że ten idealny świat się teraz zawalił, że rodzice przestali być autorytetami, a stali się zwykłymi ułomnymi ludźmi. Nie wyobrażam sobie sytuacji, gdybym miała przekazać nawet swojej przyjaciółce informację, że jej partner ją zdradza, a co dopiero w takim młodym wieku czuć na sobie taką odpowiedzialność za dwoje dorosłych ludzi, jakimi są Twoi rodzice. Pamiętaj jednak, to nie Ty jesteś za tą sytuację odpowiedzialna, lecz właśnie oni i tylko oni powinni się w tym temacie obracać. Ty tego dźwigać nie możesz  - masz swoje życie i swoje błędy do popełnienia, nie obarczaj się jeszcze ich błędami. Może psycholog ułoży z Tobą jakiś plan, to była dobra decyzja, aby się do niego udać. Zrób dokładnie tak jak czujesz. Powodzenia.

Magdaleno masz racje, z wyjątkiem ostatniego zdania.
Motywy zdradzacza kompletnie nic nie znaczą, i nikogo nie powinny obchodzić, zwłaszcza osoby zdradzonej.
Bo do zdrady nic nie daje prawa.

To tak jak byś powiedziała rodzinie przejechanego dziecka, żeby wykazali się empatią do zabójcy, no bo on przecież miał trudne dzieciństwo, szef go zwolnił a w domu żona mu nie daje, wiec wsiadł po pijaku do samochodu, i stało sie.
Okoliczność nie mają żadnego znaczenia, z bólem jaki doświadcza rodzina.

Loka, to ja nawet nie będę pytał na jakich ty stronach jeszcze siedzisz, że takich idiotów tam spotykasz 

Swoja drogą: sprawa w sadzie, facet przejechał ciężarną zakonnice na pasach, jest rozprawa:
- ma pan coś na swoje usprawiedliwienie?
- wysoki sadzie, żona mi nie daje.
- Aaa to wszystko jasne, NIEWINNY.

I to by była najrozsądniejsza odpowiedź mamy dla córki.
A co dalej ? Kto wiedzieć może .

No nic, bo celem nie jest scalenie/naprawienie rodziny tylko zrzucenie brzemienia przez dziecko i zaznaczenie, że takim podejściem krzywdzą również ją. Skoro matka tam mówi w obliczu tego jak cierpi dziecko, to to dziecko też ma (i najpewniej zawsze miała) w głębokim poważaniu.

Małe dziecko - nie, ale to wciąż licealistka, chodzi do szkoły, być może nigdy nie miała chłopaka, nie ma kręgosłupa moralnego i jeszcze własnych wypracowanych wartości. To wszystko jeszcze przed nią. To nie jest jeszcze osoba dorosła - w pełni ukształtowana. Jej labilność jest nieprzewidywalna na ten moment. Takie sytuacje mogą doprowadzić do głębokich rys na psychice lub doprowadzić do innych dramatów. Nie jest gotowa tego sama unieść. Niektórzy w wieku 50 lat też nie są dorośli, to też jest fakt

Niezależnie od tego, że są to jej rodzice, i ma prawo wymagać od nich pewnych rzeczy, zdrada małżeńska sama w sobie oraz jej konsekwencje są poza nią. I ja to piszę z własnego doświadczenia. Raz tylko jeden jedyny jako trochę starsza osoba wtrąciłam się między moich rodziców radośnie im proponując, na poważnie, aby się rozwiedli, skoro mają się tak żreć, i usłyszałam żebym się nie wtrącała. Siła i autonomia małżeństwa. Naprawdę jestem zdania, że jeśli dziewczyna chce zrzucić ciężar to powinna z kimś porozmawiać, z kimś zaufanym, może z kimś z krewnych nawet, ale absolutnie nie brać na siebie ciężaru odpowiedzialności za to co robią rodzice. Jest już na tyle dorosła.
Bo to jest bardzo delikatna sprawa.

No tak, ale Ty się wtrąciłaś w ich małżeństwo, mówiąc co mają robić (chociaż ich reakcja i tak była słaba, z tego co opowiadasz, bo zignorowali Twoje - być może nie wypowiedziane - uczucia), a ja zaznaczam, aby ona pokazała swoją osobę w tym miejscu, swoje uczucia i krzywdę - do tego mają się ci rodzice odnieść - nie do tego kto kogo zdradza i dlaczego (bo to nie jest jej sprawa) ani jaki jest plan i rozwiązanie problemu małżeńskiego. Chodzi o to, aby przejrzeli na oczy, że to nie tylko ich krzywdzi, ale dziecko również. Gdyby ojciec nie zachowywał się "inaczej" (zapewne jeszcze zwiększyło się napięcie w domu), to córka nie wpadłaby na pomysł grzebania w jego telefonie pod tym kątem. To właśnie zachowanie ojca było praprzyczyną chęci sprawdzenia i wydobycia się z mgły niepewności i niezrozumienia, w której autorka się znalazła. Dowiedziała się i spadł na nią sufit. No i teraz musi się spod tego sufitu wygrzebać sama, bo nieodpowiedzialni rodzice na pewno tego nie zrobią. Chyba, że zdarzy się cud i zauważą, że dziecko cierpi, o czym może im sama powiedzieć, w taki sposób jaki uzna za stosowne.

Same sprawy małżeńskie tak, ale konsekwencja działań małżonków wpływa na to co było przyczyną zawarcia małżeństwa - czyli na rodzinę - to głównie jest celem zawierania małżeństw - stworzenie rodziny i podejmowania odpowiedzialności za jej całość i zgodność przez obojga rodziców. Rozumiem, że podchodzisz do tej sprawy w kontekście prawa - że rodzina nadal istnieje - niezależnie czy małżeństwo jest razem czy osobno. Psychologicznie się z tym nie zgodzę, bo w momencie rozpadu małżeństwa, rodzina również się rozpada. Skąd miałabyś wtedy syndrom dzieci z "rozbitej rodziny" czy patologie z tym związane. Dobra, ale odbiegamy od tematu. Mam nadzieję, że autorka wróci do swojego wątku.

Jeśli dziewczyna jest ogólnie dość wrażliwa to tym gorzej, ale i tak z jej perspektywy to raczej jest bardziej kwestia rozbicia rodziny niż samego oszustwa i krzywdy, jakie wyrządza ojciec matce(choć to pewnie też ma miejsce). Jej świat zdaje się powoli zawalać, burzy się ten porządek, jaki do tej pory obowiązywał.

Życie, chciałoby się powiedzieć. Samo życie. Przynajmniej można coś rozsądnego doradzić.

Ona powie ojcu A jak myślicie co on powie?
Tak córeczko, rozwodzę się z matką, czy raczej, to tylko koleżanką, nie mów mamie?
Albo nie wtrącaj się w sprawy dorosłych?

Bo ja obstawiam ten drugi scenariusz.
I dodatkowe jej obciążenie psychiczne.

Nic nie zrobi. Nie po to się wchodzi w romans aby coś realnie zmieniać.
Najwyżej będzie się lepiej krył.

Odpiszę Ci, bo Cię polubiłem.
Zgoda co do tego.

Nie uciszam was, tylko jedną osobę przez to, że użyła wg mnie bardzo niefortunnego porównania.
Mój błąd polega na tym, że nie powinienem tego zrobić, za co mogę przeprosić.

Nigdy nie zakładałem, że wiem wszystko. Wręcz przeciwnie.

Bardzo fajnie Twoja terapeutka uważa. Gdzie napisałem, że potrafię leczyć wszystkich?
W jaki sposób moje oponowanie wobec JEDNEGO sformułowania JEDNEJ użytkowniczki można połączyć z tym co napisałaś? Myślę, że to dość niemiłe, ale skoro tak uważasz, to co za to mogę.

Kolejny raz tego samego nie będę pisał

Może faktycznie.

Podobają mi się Twoje wpisy i uważam, że masz fajne podejście do życia.
Jeżeli odebrałaś tak to co wcześniej napisałem, to raczej nie było to moją intencją.

Rodzice zawarli między sobą związek, to jest ich sprawa, co dalej z tym zrobią, a ty, autorko, jeśli już się dowiedziałaś, to powiedz rodzicom o tym otwarcie raczej zajmij się swoimi sprawami. O ile związki są zmienną, to rodzicem jest się zawsze.

Ale anonim, nie do matki tylko do ojca. Po co mamę denerwować. Obserwowałabym jak się zachowuje ojciec . To jest naprawdę ciekawe rozwiązanie. Ponieważ zburzy mu jeszcze bardziej komfort zdradzania. Może zmusi do konkretnych decyzji.

Też fajny pomysł, jak już tak chce się udzielać na prawo i lewo, to niech chociaż coś pożytecznego będzie w tej sytuacji.

Nie widzę żadnego powodu, aby wtrącać się w małżeństwo rodziców. Nie ma to jak jaju wydaje się że jest mądrzejsze od kury. Zawsze większe będą z tego kłopoty, niż z tego że między rodzicami coś nie styka.

Cześć. "cieszę się", że tu jestem, choć wolałabym odwiedzać inne fora. Mam trochę więcej lat niż Ty. 4 lata temu odkryłam, że tata najprawdopodobniej zdradza mamę. Znalazłam telefon, połączenia, SMS. Byłam załamana, przerażona. Jedynaczka...zawsze z rodzicami. Nie wiedziałam co robić, nie mieściło mi się to w głowie. Wzięłam go na rozmowę. Powiedziałem co odkryłam. Wyparł się, wymyślał jakieś bajki. Uwierzyłam, a w zasadzie chciałam wierzyć bo rozum mówił-klamie i wiesz to. Nie powiedziałam mamie, modlilam się, żeby się opamiętal, miałam nadzieję. Niestety, parę razy znowu go przyłapałam, kolejna rozmowa-uroilas coś sobie. Parę miesięcy temu, mama znalazła telefon, wydało się, przyznał się. Ja a przede wszystkim moja mama żyjemy w koszmarze od lipca,ja dłużej... Nie powiem Ci co masz robić, nie mam prawa. Myślę sobie ze gdybym powiedziała mamie na początku to może by się to zatrzymało. Opamietałby się. Teraz mogę sobie gdybac. Wiem jedno. Nikt na coś takiego nie zasługuje NIKT. Najgorsza prawda należy się każdemu, a co z nią zrobi jego sprawa. Ściskam Cię mocno bo wiem co przeżywasz, ja już w tym koszmarze tkwię...
Ściskam Cię jeszcze raz

Dlaczego Lidia żyjecie pół roku w koszmarze?
Ojciec  poszedł z matką na wojnę..
?
Nie jest Ci lżej, że nie musisz już chronić tej tajemnicy?

Mama powinna pójść do terapeuty,  nie możesz sama tego dźwigać.
Rodzina niekoniecznie umie się znależć  w takiej sytuacji.

Wojny nie ma. (mam nadzieję że nie będzie). Jest wyprowadzka, nie dawanie znaku życia, mówienie chce być sam, nie chce już z Tobą być. Jednego dnia mówi jak się zdarzy mu przyjść (przynosi pieniądze) to że sam widzi że coś się z nim dzieje i może by gdzieś poszedł, kolejnego że nic mu nie jest i da sobie radę sam. W skrócie miał trudne dzieciństwo i chyba teraz się to w nim obudziło i sobie nie radzi, ale dorosłego człowieka na siłę nigdzie nie zaciągnę...