netkobietyWszystkie działy
Stres, lęk, nerwica, depresja

Co to znaczy żyć?

3 142 odpowiedzi148 548 wyświetleńzałożony przez Shinigami, 10.11.2022

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!

Jeśli przeżywasz kryzys, porozmawiaj z kimś od razu: Telefon zaufania dla dorosłych 116 123, w nagłym zagrożeniu 112. Wypowiedzi na forum nie zastępują pomocy specjalisty.


Forum Kobiet » STRES, LĘK, NERWICA, DEPRESJA » Co to znaczy żyć?

Strony Poprzednia 1 … 47 48 49

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 3 121 do 3 143 z 3 143 ]

3 121 Ostatnio edytowany przez Bert44 (2026-11-10 19:34:58)

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Zakładam tak bo to by było logiczne. Jeśli jest tak jak piszesz to czy w takim razie warto się o cokolwiek starać? Czy to nie oznacza, że wszystkie moje wysiłki były całkowicie na marne? Jeśli tak jest to ponownie żałuję, że nie da się całkowicie pozbawić uczuć. Chciałem być jak najlepszy, starałem się ile tylko mogłem i to wszystko ma być kompletnie bezwartościowe bo jej się nagle odwidziało?......

Shini takie jest życie. Tu nie ma przełożenia jak na siłowni- dajesz z siebie to bedzie ok. Może tak może nie. Wy nawet nie wyszliście z okresu różowych okularów.  Dopiero potem okazuje się jak jest naprawdę.  I zapewniam Cię że w 100% przypadków coś będzie "nie tak". Wtedy się okazuje czy to "nie tak" jest dla ciebie do przeżycia bo cała reszta jest super czy jednak to "nie tak" powoduje że nic z tego nie będzie.

Ludzie się schodzą i rozchodzą.  Czasem to decyzja obustronna a czasem jedna osoba się wycofuje. Nie idzie za tym żadna głęboka ideologia. Tak bywa i już

Myślisz że nigdy nie dostalem kosza? Że się nie starałem i to nie bolało? Myślisz że nigdy nie dałem kosza dziewczynie która się starała? Tak czasem jest i to wszystko

PS. Twoja dziewczyna (ex dziewczyna) jest po ciężkich przejściach. Może nie chce ale zostawia furtkę  a może (co w tym przypadku bardzo możliwe) nie ma przestrzeni na zabawę w związek bo jest przygnieciona innymi rzeczami. Co tu tak ciężko zrozumieć? Jak mówi że nie na to siły to możliwe że ma mln. poważnych problemów i nie w głowie jej amory. I nie każdy będzie leciał sie zwierzać.  A facet prawie nigdy. Prędzej sie odetnie. Zrozum i zaakceptuj

3 122

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Zakładam tak bo to by było logiczne. Jeśli jest tak jak piszesz to czy w takim razie warto się o cokolwiek starać? Czy to nie oznacza, że wszystkie moje wysiłki były całkowicie na marne? Jeśli tak jest to ponownie żałuję, że nie da się całkowicie pozbawić uczuć. Chciałem być jak najlepszy, starałem się ile tylko mogłem i to wszystko ma być kompletnie bezwartościowe bo jej się nagle odwidziało? Czy tak właśnie wygląda ta miłość i te związki, o których zawsze tak bardzo marzyłem? Pozwól, że teraz ja zapytam czemu zakładasz, że nie da się sobie w żaden sposób wmówić, że chce się z kimś żyć? Ja bym potrafił i pewnie wielu mężczyzn też.

Tyle, że ona wcale jasno nie wyraziła żadnej decyzji. Nadal twierdzi, że w jakiejś nieokreślonej przyszłości kiedy już jej się uda uporządkować emocje i wrócić do dawnego życia na tyle na ile to możliwe to może i mam uda się wrócić do związku. Ona nigdy nie powiedziała niczego takiego, że już definitywny koniec i nie ma szans na powrót związku. Powiedziała, że teraz nie ma do tego możliwości, a co będzie w przyszłości to nie wiadomo.

Nawet jeśli ty nie widzisz niczego złego w moich oczekiwaniach to muszą być one nierealne skoro nie da się ich spełnić. Widocznie nie mam prawa oczekiwać nawet czegoś takiego. Nie miałem tego przez prawie 30 lat, na chwilę zdobyłem i po ledwo kilku miesiącach zostało mi odebrane. Nawet nie mogłem nic zrobić by to odzyskać i jak widać nadal nie mogę. Jakie może być tego inne wyjaśnienie niż to, że nie zasługuję na coś takiego?

Błądzisz jak dziecko we mgle.
Oczywiście, że wchodząc w związek, warto się starać, ale trzeba też brać pod uwagę, że samo staranie nie gwarantuje dobrej relacji ani jej trwałości. Ludzie potrafią być ze sobą szczęśliwi przez całe lata, a jednak przychodzi moment, kiedy coś się kończy i się rozstają. Czy wtedy można uznać, że staranie nie miało sensu? Nie, bo razem przeżyli pewnie mnóstwo fajnych chwil.

Niektórzy mają też tendencję do uszczęśliwiania partnera/partnerki na siłę, dając im to, co sami uważają za najlepsze, a jednocześnie zupełnie nie słysząc, że druga strona najbardziej potrzebuje czegoś zupełnie innego. Można mieć najlepsze intencje, wkładać w relację mnóstwo wysiłku, a mimo to nie dać drugiej osobie tego, czego ona rzeczywiście oczekuje.

Poza tym mam wrażenie, że traktujesz związek trochę jak inwestycję, która powinna przynieść określony rezultat, skoro tak dużo w nią włożyłeś. Rzecz w tym, że uczucia i relacje tak nie działają. Twoje starania nie były bezwartościowe tylko dlatego, że nie przyniosły takiego zakończenia, jakiego oczekiwałeś.
Nie umiem jednak oprzeć się wrażeniu, że Ty się starałeś, żeby dostać coś w zamian, a kiedy teraz okazuje się, że nie kupiłeś w ten sposób jej uczuć, to masz poczucie żalu i rozgoryczenia.

Co do dziewczyny, skoro mówi, że być może kiedyś będziecie mogli do siebie wrócić, nie musisz odbierać sobie całej nadziei, ale nie możesz też traktować tej możliwości jak obietnicy ani zawieszać na niej całego swojego życia. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego z faktu, że coś Ci się nie udało, wyciągasz wniosek, że na to nie zasługujesz. To dwie zupełnie różne sprawy.

Na koniec dodam, że moim zdaniem w obecnej sytuacji wykazujesz się egoizmem, który próbujesz ubierać w troskę. Dziewczyna wyraźnie daje Ci do zrozumienia, że musi uporać się z przeżyciami, które mocno namieszały w jej życiu i emocjach, a Ty najwyraźniej uważasz, że właśnie związek z Tobą jest tym, czego teraz powinna najbardziej potrzebować. Jednak to, czego ona potrzebuje, absolutnie nie musi pokrywać się z tym, czego Ty dla niej chcesz, a przede wszystkim czego chcesz dla siebie. Może więc warto wreszcie dopuścić do siebie, że ona może mieć na to zupełnie inny pomysł.

3 123

Odp: Co to znaczy żyć?
Priscilla napisał/a:
Shinigami napisał/a:

Zakładam tak bo to by było logiczne. Jeśli jest tak jak piszesz to czy w takim razie warto się o cokolwiek starać? Czy to nie oznacza, że wszystkie moje wysiłki były całkowicie na marne? Jeśli tak jest to ponownie żałuję, że nie da się całkowicie pozbawić uczuć. Chciałem być jak najlepszy, starałem się ile tylko mogłem i to wszystko ma być kompletnie bezwartościowe bo jej się nagle odwidziało? Czy tak właśnie wygląda ta miłość i te związki, o których zawsze tak bardzo marzyłem? Pozwól, że teraz ja zapytam czemu zakładasz, że nie da się sobie w żaden sposób wmówić, że chce się z kimś żyć? Ja bym potrafił i pewnie wielu mężczyzn też.

Tyle, że ona wcale jasno nie wyraziła żadnej decyzji. Nadal twierdzi, że w jakiejś nieokreślonej przyszłości kiedy już jej się uda uporządkować emocje i wrócić do dawnego życia na tyle na ile to możliwe to może i mam uda się wrócić do związku. Ona nigdy nie powiedziała niczego takiego, że już definitywny koniec i nie ma szans na powrót związku. Powiedziała, że teraz nie ma do tego możliwości, a co będzie w przyszłości to nie wiadomo.

Nawet jeśli ty nie widzisz niczego złego w moich oczekiwaniach to muszą być one nierealne skoro nie da się ich spełnić. Widocznie nie mam prawa oczekiwać nawet czegoś takiego. Nie miałem tego przez prawie 30 lat, na chwilę zdobyłem i po ledwo kilku miesiącach zostało mi odebrane. Nawet nie mogłem nic zrobić by to odzyskać i jak widać nadal nie mogę. Jakie może być tego inne wyjaśnienie niż to, że nie zasługuję na coś takiego?

Błądzisz jak dziecko we mgle.
Oczywiście, że wchodząc w związek, warto się starać, ale trzeba też brać pod uwagę, że samo staranie nie gwarantuje dobrej relacji ani jej trwałości. Ludzie potrafią być ze sobą szczęśliwi przez całe lata, a jednak przychodzi moment, kiedy coś się kończy i się rozstają. Czy wtedy można uznać, że staranie nie miało sensu? Nie, bo razem przeżyli pewnie mnóstwo fajnych chwil.

Niektórzy mają też tendencję do uszczęśliwiania partnera/partnerki na siłę, dając im to, co sami uważają za najlepsze, a jednocześnie zupełnie nie słysząc, że druga strona najbardziej potrzebuje czegoś zupełnie innego. Można mieć najlepsze intencje, wkładać w relację mnóstwo wysiłku, a mimo to nie dać drugiej osobie tego, czego ona rzeczywiście oczekuje.

Poza tym mam wrażenie, że traktujesz związek trochę jak inwestycję, która powinna przynieść określony rezultat, skoro tak dużo w nią włożyłeś. Rzecz w tym, że uczucia i relacje tak nie działają. Twoje starania nie były bezwartościowe tylko dlatego, że nie przyniosły takiego zakończenia, jakiego oczekiwałeś.
Nie umiem jednak oprzeć się wrażeniu, że Ty się starałeś, żeby dostać coś w zamian, a kiedy teraz okazuje się, że nie kupiłeś w ten sposób jej uczuć, to masz poczucie żalu i rozgoryczenia.

Co do dziewczyny, skoro mówi, że być może kiedyś będziecie mogli do siebie wrócić, nie musisz odbierać sobie całej nadziei, ale nie możesz też traktować tej możliwości jak obietnicy ani zawieszać na niej całego swojego życia. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego z faktu, że coś Ci się nie udało, wyciągasz wniosek, że na to nie zasługujesz. To dwie zupełnie różne sprawy.

Na koniec dodam, że moim zdaniem w obecnej sytuacji wykazujesz się egoizmem, który próbujesz ubierać w troskę. Dziewczyna wyraźnie daje Ci do zrozumienia, że musi uporać się z przeżyciami, które mocno namieszały w jej życiu i emocjach, a Ty najwyraźniej uważasz, że właśnie związek z Tobą jest tym, czego teraz powinna najbardziej potrzebować. Jednak to, czego ona potrzebuje, absolutnie nie musi pokrywać się z tym, czego Ty dla niej chcesz, a przede wszystkim czego chcesz dla siebie. Może więc warto wreszcie dopuścić do siebie, że ona może mieć na to zupełnie inny pomysł.

No właśnie

3 124

Odp: Co to znaczy żyć?
Bert44 napisał/a:

Shini takie jest życie. Tu nie ma przełożenia jak na siłowni- dajesz z siebie to bedzie ok. Może tak może nie. Wy nawet nie wyszliście z okresu różowych okularów.  Dopiero potem okazuje się jak jest naprawdę.  I zapewniam Cię że w 100% przypadków coś będzie "nie tak". Wtedy się okazuje czy to "nie tak" jest dla ciebie do przeżycia bo cała reszta jest super czy jednak to "nie tak" powoduje że nic z tego nie będzie.

Ludzie się schodzą i rozchodzą.  Czasem to decyzja obustronna a czasem jedna osoba się wycofuje. Nie idzie za tym żadna głęboka ideologia. Tak bywa i już

Myślisz że nigdy nie dostalem kosza? Że się nie starałem i to nie bolało? Myślisz że nigdy nie dałem kosza dziewczynie która się starała? Tak czasem jest i to wszystko

PS. Twoja dziewczyna (ex dziewczyna) jest po ciężkich przejściach. Może nie chce ale zostawia furtkę  a może (co w tym przypadku bardzo możliwe) nie ma przestrzeni na zabawę w związek bo jest przygnieciona innymi rzeczami. Co tu tak ciężko zrozumieć? Jak mówi że nie na to siły to możliwe że ma mln. poważnych problemów i nie w głowie jej amory. I nie każdy będzie leciał sie zwierzać.  A facet prawie nigdy. Prędzej sie odetnie. Zrozum i zaakceptuj

Na siłowni też tak nie ma. Daję z siebie ile tylko mogę, ciężary większe niż kiedykolwiek wcześniej, wszystko jak powinno być, rozgrzewka, rozciąganie, układ ćwiczeń tak żeby wszystko w miarę dobrze przećwiczyć. A efekty z tego wszystkiego marne. Jest wielu młodszych jak i starszych, którzy wyglądają znacznie lepiej ode mnie. Nie ma czegoś takiego, że daję z siebie i jest ok. I właśnie tego chciałem najbardziej, dowiedzieć się jakby było naprawdę. To oczywiste, że nie zawsze będzie idealnie, do tej pory już tak nie było. Wierz mi, że na tą chwilę chyba wszystko byłoby dla mnie do przeżycia.

Rozumiem, że tak to może działać. Nie rozumiem tylko tego dlaczego ja nie mogę się zejść po rozejściu. Czym tak bardzo się różnię od zwykłych ludzi?

Nie wiem, nie znam cię osobiście. Ja nigdy nie dostałem kosza, a danie kosza zainteresowanej mną dziewczynie brzmi kompletnie absurdalnie. Jeszcze dziewczyna miałaby się starać. Ja naprawdę muszę być jakiś odrażający skoro przez całe życie nigdy tego nie doświadczyłem. Zwykli ludzie mogą sobie pozwolić by czasem tak było, ja nie.

Właśnie o tym pisałem od samego początku. Ja to doskonałe rozumiem i dlatego o tym pisałem. Dokładnie tak jest, nie w głowie jej związki bo ma sporo innych problemów. Chciałbym żeby jak najwięcej mi się zwierzała ale sama napisała, że chce się odizolować i skupić na sobie.

Priscilla napisał/a:

Błądzisz jak dziecko we mgle.
Oczywiście, że wchodząc w związek, warto się starać, ale trzeba też brać pod uwagę, że samo staranie nie gwarantuje dobrej relacji ani jej trwałości. Ludzie potrafią być ze sobą szczęśliwi przez całe lata, a jednak przychodzi moment, kiedy coś się kończy i się rozstają. Czy wtedy można uznać, że staranie nie miało sensu? Nie, bo razem przeżyli pewnie mnóstwo fajnych chwil.

Niektórzy mają też tendencję do uszczęśliwiania partnera/partnerki na siłę, dając im to, co sami uważają za najlepsze, a jednocześnie zupełnie nie słysząc, że druga strona najbardziej potrzebuje czegoś zupełnie innego. Można mieć najlepsze intencje, wkładać w relację mnóstwo wysiłku, a mimo to nie dać drugiej osobie tego, czego ona rzeczywiście oczekuje.

Poza tym mam wrażenie, że traktujesz związek trochę jak inwestycję, która powinna przynieść określony rezultat, skoro tak dużo w nią włożyłeś. Rzecz w tym, że uczucia i relacje tak nie działają. Twoje starania nie były bezwartościowe tylko dlatego, że nie przyniosły takiego zakończenia, jakiego oczekiwałeś.
Nie umiem jednak oprzeć się wrażeniu, że Ty się starałeś, żeby dostać coś w zamian, a kiedy teraz okazuje się, że nie kupiłeś w ten sposób jej uczuć, to masz poczucie żalu i rozgoryczenia.

Co do dziewczyny, skoro mówi, że być może kiedyś będziecie mogli do siebie wrócić, nie musisz odbierać sobie całej nadziei, ale nie możesz też traktować tej możliwości jak obietnicy ani zawieszać na niej całego swojego życia. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego z faktu, że coś Ci się nie udało, wyciągasz wniosek, że na to nie zasługujesz. To dwie zupełnie różne sprawy.

Na koniec dodam, że moim zdaniem w obecnej sytuacji wykazujesz się egoizmem, który próbujesz ubierać w troskę. Dziewczyna wyraźnie daje Ci do zrozumienia, że musi uporać się z przeżyciami, które mocno namieszały w jej życiu i emocjach, a Ty najwyraźniej uważasz, że właśnie związek z Tobą jest tym, czego teraz powinna najbardziej potrzebować. Jednak to, czego ona potrzebuje, absolutnie nie musi pokrywać się z tym, czego Ty dla niej chcesz, a przede wszystkim czego chcesz dla siebie. Może więc warto wreszcie dopuścić do siebie, że ona może mieć na to zupełnie inny pomysł.

Jak pisałem, zwykli ludzie mogą sobie pozwolić na takie rzeczy, ja nie. Czy w takim razie moje staranie miało sens? Też było trochę fajnych chwil, a teraz kiedy to wszystko przepadło czuję się znacznie gorzej niż przed tym związkiem.

Po tylu rozmowach podejrzewam, że dla niej najlepsze byłoby gdybym nawet do niej nie pisał. Jednak nie próbując jej uszczęśliwić czuję jakbym już całkowicie stracił nie tylko ją ale też wszelką możliwość miłości i związku w przyszłości.

A czym innym niż inwestycją jest związek. Wkładam swój czas, pieniądze, robię ile tylko mogę otrzymując to samo w zamian. To inwestycja w szczęście swoje i drugiej osoby. Jeśli relacja pójdzie dalej to staje się inwestycją w rodzinę i wspólną przyszłość. Jaką w takim razie miały wartość skoro teraz czuję się gorzej niż kiedykolwiek? Nic co do tej pory zrobiłem nie miało żadnej wartości i ostatecznie nie mam z tego nic poza cierpieniem. Oczywiście, że chciałem coś w zamian. Nie coś materialnego tylko coś czego nie da się kupić. Mam w sobie mnóstwo miłości, czułości i bliskości, którymi chciałbym kogoś obdarować ale też chciałbym dostać to w zamian. Nie chciałem kupować jej uczuć, chciałem tylko nie być już sam.

Nie chodzi o brak wiary w to czy to mogłoby się jeszcze udać tylko o to, że jestem teraz totalnym wrakiem. Kimś o wiele gorszym niż kiedy się poznaliśmy. Powinienem teraz być silniejszy niż kiedykolwiek żeby ją wspierać, jestem w chyba gorszym stanie niż ona. A ja nie rozumiem jak możesz tego nie rozumieć. Jeszcze nigdy nic mi się nie udało. Chciałem spróbować tym razem normalnego życia i też mi się nie udało. Przez 30 lat tylko porażki, wszystko czego się dotknę kończy się niepowodzeniem. Albo nie zasługuję albo jestem największym przegrywem na świecie.

Nie uważam, że związek ze mną jest tym czego ona potrzebuje. To ja tego potrzebuję żeby nie być takim śmieciem jakim teraz jestem. Dla niej chciałbym jedynie tego by nie stała się takim odpadem jak ja. Wiem, że izolacja i nie wychodzenie z domu jest prostą drogą do tego więc chciałbym ją przed tym uchronić. Tu przyznam, że nie rozumiem czemu nie chce nigdzie wychodzić skoro tyle czasu była w zamknięciu. Zaczynam rozumieć, że patrzenie na to od strony logiki średnio działa. Okazuje się, że nadal kompletnie nie rozumiem czyichś uczuć co czyni mnie jeszcze większym przegrywem bo jak można tego nie rozumieć mając 30 lat.

Na koniec wspomnę o jednej rzeczy. Dziś miałem tak okropny dzień, że znów chciałem się żegnać z wami wszystkimi. Nienawiść do siebie osiągnęła taki poziom, że nie wiedziałem czy dożyję jutra. Jeszcze dostałem odpowiedź z tej super oferty pracy, oczywiście odmowną. Pójście na siłownię jednak trochę pomogło mi wrócić do stabilności, nawet mimo tych wszystkich par, które tam widziałem i tych wszystkich luster, w których musiałem na siebie patrzeć. Nie wiem jak długo to jeszcze potrwa ale czuję, że jestem coraz bliżej totalnego dna. Terapeutka mówi, że jestem totalnie uwikłany w moją sytuację i otoczenie. Totalnie utopiony w głębokim bagnie. Totalnie uwięziony w pętli nienawiści, negatywnych myśli i emocji, które cały czas napędzają się nawzajem. Terapeutka mówi też, że zrobiłem nawet kilka kroków naprzód względem tego co było jeszcze parę miesięcy temu. Że wtedy nie mogłem nawet szukać ogłoszeń o pracę, a teraz nie tylko nam zrobione dobre CV i inne dokumenty ale też na spokojnie wysyłam zgłoszenia i idę na rekrutację jeśli ktoś odpowie. Ona widzi to jako sukces, ja jako kolejne porażki bo przecież mimo tego nadal nie mam pracy. Nigdy jeszcze nie czułem się tak bezwartościowy, tak żałosny, tak słaby, tak beznadziejny i takim śmieciem jak teraz. Znowu niemal codziennie kładąc się spać mam nadzieję, że już się nie obudzę. Nie raz się zastanawiam czemu dobrzy ludzie mający przed sobą przyszłość umierają, a takie ścierwo jak ja, które nie ma przyszłości trzyma się życia. Czy ta pętla i to bagno kiedyś się skończy?

3 125

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

A czym innym niż inwestycją jest związek. Wkładam swój czas, pieniądze, robię ile tylko mogę otrzymując to samo w zamian. To inwestycja w szczęście swoje i drugiej osoby. Jeśli relacja pójdzie dalej to staje się inwestycją w rodzinę i wspólną przyszłość. Jaką w takim razie miały wartość skoro teraz czuję się gorzej niż kiedykolwiek? Nic co do tej pory zrobiłem nie miało żadnej wartości i ostatecznie nie mam z tego nic poza cierpieniem. Oczywiście, że chciałem coś w zamian. Nie coś materialnego tylko coś czego nie da się kupić. Mam w sobie mnóstwo miłości, czułości i bliskości, którymi chciałbym kogoś obdarować ale też chciałbym dostać to w zamian. Nie chciałem kupować jej uczuć, chciałem tylko nie być już sam.

Jasne, że w związek inwestuje się swój czas, zaangażowanie, uwagę, pieniądze, ale nie każdy patrzy na to pod kątem chłodnej kalkulacji i opłacalności.

Shinigami napisał/a:

Nie chodzi o brak wiary w to czy to mogłoby się jeszcze udać tylko o to, że jestem teraz totalnym wrakiem. Kimś o wiele gorszym niż kiedy się poznaliśmy. Powinienem teraz być silniejszy niż kiedykolwiek żeby ją wspierać, jestem w chyba gorszym stanie niż ona. A ja nie rozumiem jak możesz tego nie rozumieć.

Ale co ma jedno do drugiego? To, że jesteś teraz w kiepskim stanie, nie oznacza, że powinieneś być silniejszy, żeby ją wspierać, ani że ona ma wrócić do związku, żebyś Ty poczuł się lepiej. Znowu koncentrujesz się wyłącznie na tym, czego Ty potrzebujesz, jednocześnie przedstawiając to jako troskę o nią. Nie jesteś odpowiedzialny za jej życie i emocje, tak samo jak ona nie jest odpowiedzialna za Twoje. I chyba najwyższy czas, żebyś zaczął to rozróżniać.

Shinigami napisał/a:

Tu przyznam, że nie rozumiem czemu nie chce nigdzie wychodzić skoro tyle czasu była w zamknięciu.

Nie rozumiesz, bo wszystko oceniasz przez swój własny pryzmat, jakby nie mogąc pojąć, że ludzie są różni, różnie przeżywają różne rzeczy, które ich spotykają, jak też w danym momencie życia mogą mieć różne potrzeby i oczekiwania. Ty masz tak, a ona inaczej. Poste i logiczne.

Shinigami napisał/a:

Na koniec wspomnę o jednej rzeczy. Dziś miałem tak okropny dzień, że znów chciałem się żegnać z wami wszystkimi. Nienawiść do siebie osiągnęła taki poziom, że nie wiedziałem czy dożyję jutra. Jeszcze dostałem odpowiedź z tej super oferty pracy, oczywiście odmowną. Pójście na siłownię jednak trochę pomogło mi wrócić do stabilności, nawet mimo tych wszystkich par, które tam widziałem i tych wszystkich luster, w których musiałem na siebie patrzeć. Nie wiem jak długo to jeszcze potrwa ale czuję, że jestem coraz bliżej totalnego dna. Terapeutka mówi, że jestem totalnie uwikłany w moją sytuację i otoczenie. Totalnie utopiony w głębokim bagnie. Totalnie uwięziony w pętli nienawiści, negatywnych myśli i emocji, które cały czas napędzają się nawzajem. Terapeutka mówi też, że zrobiłem nawet kilka kroków naprzód względem tego co było jeszcze parę miesięcy temu. Że wtedy nie mogłem nawet szukać ogłoszeń o pracę, a teraz nie tylko nam zrobione dobre CV i inne dokumenty ale też na spokojnie wysyłam zgłoszenia i idę na rekrutację jeśli ktoś odpowie. Ona widzi to jako sukces, ja jako kolejne porażki bo przecież mimo tego nadal nie mam pracy. Nigdy jeszcze nie czułem się tak bezwartościowy, tak żałosny, tak słaby, tak beznadziejny i takim śmieciem jak teraz. Znowu niemal codziennie kładąc się spać mam nadzieję, że już się nie obudzę. Nie raz się zastanawiam czemu dobrzy ludzie mający przed sobą przyszłość umierają, a takie ścierwo jak ja, które nie ma przyszłości trzyma się życia. Czy ta pętla i to bagno kiedyś się skończy?

Sorry, Shini, ale ja nie będę reagować na tego typu teksty, bo trudno jest mi ocenić, ile jest w tym prawdy, a ile manipulacji, czyli w tym przypadku próby wywołania określonej reakcji u rozmówcy.

Jeśli jednak czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę, szukaj pomocy u specjalistów. Trudno mi uwierzyć, żeby ani psychiatra, ani terapeutka nie byli w stanie Ci pomóc, choć oczywiście bez Twojej pracy i realnego zaangażowania sami nie są w stanie nic zrobić. Zawsze możesz też zadzwonić na telefon wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym.

3 126

Odp: Co to znaczy żyć?
Priscilla napisał/a:

Jasne, że w związek inwestuje się swój czas, zaangażowanie, uwagę, pieniądze, ale nie każdy patrzy na to pod kątem chłodnej kalkulacji i opłacalności.

Ale co ma jedno do drugiego? To, że jesteś teraz w kiepskim stanie, nie oznacza, że powinieneś być silniejszy, żeby ją wspierać, ani że ona ma wrócić do związku, żebyś Ty poczuł się lepiej. Znowu koncentrujesz się wyłącznie na tym, czego Ty potrzebujesz, jednocześnie przedstawiając to jako troskę o nią. Nie jesteś odpowiedzialny za jej życie i emocje, tak samo jak ona nie jest odpowiedzialna za Twoje. I chyba najwyższy czas, żebyś zaczął to rozróżniać.

Nie rozumiesz, bo wszystko oceniasz przez swój własny pryzmat, jakby nie mogąc pojąć, że ludzie są różni, różnie przeżywają różne rzeczy, które ich spotykają, jak też w danym momencie życia mogą mieć różne potrzeby i oczekiwania. Ty masz tak, a ona inaczej. Poste i logiczne.

Sorry, Shini, ale ja nie będę reagować na tego typu teksty, bo trudno jest mi ocenić, ile jest w tym prawdy, a ile manipulacji, czyli w tym przypadku próby wywołania określonej reakcji u rozmówcy.

Jeśli jednak czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę, szukaj pomocy u specjalistów. Trudno mi uwierzyć, żeby ani psychiatra, ani terapeutka nie byli w stanie Ci pomóc, choć oczywiście bez Twojej pracy i realnego zaangażowania sami nie są w stanie nic zrobić. Zawsze możesz też zadzwonić na telefon wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym.

Sądzisz, że ja patrzę w ten sposób? A raczej powinienem zapytać czy sądzisz, że ja w ogóle potrafię coś takiego jak chłodna kalkulacja? Gdybym to potrafił to raczej nie miałbym problemów finansowych czy że znalezieniem pracy.

Teraz już nie jestem ale wcześniej byłem odpowiedzialny za jej życie i powinienem ją uchronić przed tym co ją spotkało. Czyż rolą mężczyzny nie jest chronić swoją kobietę? Ja z tym zawiodłem, wtedy nie mogłem nic zrobić. Teraz to jest możliwe więc powinienem być silny i zrobić dla niej wszystko co tylko mogę. Tyle, że ona tego nie chce. Twierdzi, że to wyłącznie jej odpowiedzialność i sama musi sobie z tym poradzić. A ja przez to czuję się jeszcze bardziej bezsilny zarówno wobec jej problemów jak i moich własnych.

Patrzę logicznie co jak się okazuje jest błędem. I to właśnie mnie przeraża, że emocje i uczucia całkowicie wymykają się logice. Mam bardzo małe doświadczenie relacyjne nie tylko w kwestii romantycznej ale ogólnie każdego rodzaju relacji. Nie rozumiem uczuć innych, a mając 30 lat powinny być dla mnie oczywiste. Jak miałbym sobie poradzić w jakiejś kolejnej relacji nie rozumiejąc tak prostych rzeczy?

To czy uwierzysz zależy od ciebie. Ja mogę jedynie zapewnić, że wszystko co tam napisałem było szczerą prawdą.

Szukałem już tej pomocy wielokrotnie i dama widzisz jakie są tego efekty. Terapia działa, bardzo wolno ale jednak coś się dzieje. Co do psychiatry to jeśli dożyję następnej wizyty, a ona potraktuje mnie tak samo jak ostatnio to będę musiał poszukać innego lekarza. Te leki, które aktualnie mam też mam wrażenie, że niezbyt pomagają. Terapeutka podała mi numer telefonu w razie sytuacji krytycznej. Szczerze mówiąc pisząc poprzedniego posta byłem już blisko użycia tego numeru. Inną sprawa, że nie widzę w tym żadnej realnej pomocy poza chwilowym odwiedzeniem od dokonania najgorszego czynu. Zadzwonię na taki telefon, pogadam, a za godzinę lub dwie będzie tak samo albo jeszcze gorzej. Musiałby istnieć jakiś sposób żeby całkowicie wyłączyć negatywne myśli i emocje na dłuższy czas.

3 127

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Sądzisz, że ja patrzę w ten sposób? A raczej powinienem zapytać czy sądzisz, że ja w ogóle potrafię coś takiego jak chłodna kalkulacja? Gdybym to potrafił to raczej nie miałbym problemów finansowych czy że znalezieniem pracy.

Jedno z drugim może, ale na pewno nie musi mieć ze sobą czegokolwiek wspólnego. Można chłodno kalkulować w obszarach, które dotyczą własnych emocji, oczekiwań i relacji z innymi ludźmi, a jednocześnie zupełnie nie radzić sobie z finansami czy życiem zawodowym.
Tak, tak właśnie uważam. Mam zresztą wrażenie, że w kwestii tego związku potrafisz bardzo sprawnie dobierać argumenty do wniosków, które z góry chcesz osiągnąć.

Shinigami napisał/a:

Teraz już nie jestem ale wcześniej byłem odpowiedzialny za jej życie i powinienem ją uchronić przed tym co ją spotkało. Czyż rolą mężczyzny nie jest chronić swoją kobietę? Ja z tym zawiodłem, wtedy nie mogłem nic zrobić. Teraz to jest możliwe więc powinienem być silny i zrobić dla niej wszystko co tylko mogę. Tyle, że ona tego nie chce. Twierdzi, że to wyłącznie jej odpowiedzialność i sama musi sobie z tym poradzić. A ja przez to czuję się jeszcze bardziej bezsilny zarówno wobec jej problemów jak i moich własnych.

Sam sobie to wkręcasz. Ona jest dorosła i sama odpowiada za swoje decyzje i postępowanie.
Lubisz się katować, prawda? Pytanie jest oczywiście retoryczne.

Shinigami napisał/a:

Patrzę logicznie co jak się okazuje jest błędem. I to właśnie mnie przeraża, że emocje i uczucia całkowicie wymykają się logice. Mam bardzo małe doświadczenie relacyjne nie tylko w kwestii romantycznej ale ogólnie każdego rodzaju relacji. Nie rozumiem uczuć innych, a mając 30 lat powinny być dla mnie oczywiste. Jak miałbym sobie poradzić w jakiejś kolejnej relacji nie rozumiejąc tak prostych rzeczy?

Przecież wiele razy powtarzaliśmy, że powinieneś sam ze sobą dojść do ładu i dopiero wtedy myśleć o związku, ale tupałeś nogami, że związek Cię uleczy, a bez tego nie ruszysz. To jest niestety błędne założenie.

Shinigami napisał/a:

Szukałem już tej pomocy wielokrotnie i dama widzisz jakie są tego efekty. Terapia działa, bardzo wolno ale jednak coś się dzieje. Co do psychiatry to jeśli dożyję następnej wizyty, a ona potraktuje mnie tak samo jak ostatnio to będę musiał poszukać innego lekarza. Te leki, które aktualnie mam też mam wrażenie, że niezbyt pomagają.

Kiedy byłam starszą nastolatką (miałam jakieś 17 lat), nosiłam ruchomy aparat ortodontyczny. Pamiętam, że byłam bardzo zdeterminowana, żeby mieć idealnie proste zęby, ale nie chciałam zakładać stałego aparatu. Nie trwało to długo, kiedy na jednej z wizyt kontrolnych ortodontka pochwaliła mnie, że widać, że jestem zdyscyplinowana, bo efekt jest lepszy i osiągnięty w znacznie krótszym czasie niż się spodziewała. Ten efekt zależał wyłącznie ode mnie - od tego, czy będę konsekwentna i pomimo dyskomfortu będę nosiła rzeczony aparat określoną liczbę godzin w ciągu doby.
Dążę do tego, po raz kolejny zresztą, że jeśli nie włożysz w to dyscypliny i zaangażowania, nawet jeśli trzeba wyjść ze swojej strefy komfortu, to coś, co mógłbyś zrobić w rok, będziesz robił przez dekadę, a i tak być może nigdy nie osiągniesz zadowalających efektów.
To nie jest tak, że wystarczy chodzić na terapię i łykać przepisane przez psychiatrę tabletki.

Shinigami napisał/a:

(...) Terapeutka podała mi numer telefonu w razie sytuacji krytycznej. Szczerze mówiąc pisząc poprzedniego posta byłem już blisko użycia tego numeru. Inną sprawa, że nie widzę w tym żadnej realnej pomocy poza chwilowym odwiedzeniem od dokonania najgorszego czynu. Zadzwonię na taki telefon, pogadam, a za godzinę lub dwie będzie tak samo albo jeszcze gorzej. Musiałby istnieć jakiś sposób żeby całkowicie wyłączyć negatywne myśli i emocje na dłuższy czas.

Mylisz rolę takiej pomocy. Telefon pomocowy nie ma za zadanie magicznie wyłączyć Twoich emocji ani rozwiązać wszystkich problemów podczas jednej rozmowy. Ma pomóc Ci przetrwać kryzys i znaleźć dalszą drogę do uzyskania pomocy. Od tego są też psychiatrzy i psychoterapeuci, a nie szukanie sposobu na całkowite wyłączenie uczuć. Takiego sposobu nie ma.
Jeśli jednak naprawdę jesteś już blisko zrobienia sobie krzywdy, to nie odkładaj szukania pomocy i nie traktuj tego jako kolejnej bezsensownej próby. W takiej sytuacji zgłoś się po pilną pomoc, nawet na SOR. Tego akurat nie warto bagatelizować.

3 128 Ostatnio edytowany przez Bert44 (2026-11-13 08:47:45)

Odp: Co to znaczy żyć?

Shini po pierwsze w tym jednym temacie się nie wymądrzaj tylko zrób co trzeba. Ja bym nie czekał na zjazd tylko zadzwonił po pomoc. Mówiłeś swojej terapeutce ze masz myśli samobójcze? Zadzwoń to ważne.  Pomogą, wiedzą co robić.  I nie odpowiadaj mi że "co oni mogą...."

Zastanawiam się nad Twoją pracą.  Pracowałeś w meblach. Masz o tym dobre pojęcie? Pisałem że mam sąsiada producenta mebli. Tam pracował chłopak który już nie pracuje a spotkałem go parę dni temu. Nauczył sie projektowania mebli w jakimś programie. Ogłosił na OLX że projektuje szafy, kuchnie itp. Zaczął robić projekty. Ludzie z tymi projektami szli do stolarza. W pewnym momencie stwierdził że będzie robił meble. Zamawia komponenty - przycięte oklejone formatki i składa również u ludzi. Kręci sie na rynku, koleguje z dobrą hurtownią akcesoriów meblowych (bajeranckie systemy oświetleniowe, dodatki ze szkła, metalu, kamienia - to na ludzi działa a wcale tak nie kosztuje).  Jest sam sobie panem i zarabia dużo lepiej niż na etacie. Pokazywal mi jakąś kuchnię którą zrobił i inne rzeczy. M.in. szafe na całą ścianę dla kolekcjonera modeli. Z oświetleniem,  fajny projekt, fajne kolory. Skasował 17 tys a komponenty kosztowały go 5,5. Projekt parę godzin,  montaż 2 dni.

Jeśli ostatnio nie miałeś działalności to możesz założyć i wskoczyć w mały zus. Narzedzia to program do projektowania,  dobra piła np. festool, reszta typu zakrętarki to nawet parkside da radę. Z urzędu pracy możesz powalczyć o dofinansowanie.

Masz pewnie jakieś fotki rzeczy które robiłeś zeby nie było że się nie znasz.

Aha. I to jest Ukrainiec. A jednak ludzie wpłacają zaliczki. Nie ma sieci znajomych bo przyjechał do Polski 5 lat temu

Mogę go zapytać może zgodzi sie przekazać nr. tel to Ci mogę na priv wysłać. I zapytasz jak to działa.  Może byś się w tym odnalazł?

3 129

Odp: Co to znaczy żyć?
Priscilla napisał/a:

Jedno z drugim może, ale na pewno nie musi mieć ze sobą czegokolwiek wspólnego. Można chłodno kalkulować w obszarach, które dotyczą własnych emocji, oczekiwań i relacji z innymi ludźmi, a jednocześnie zupełnie nie radzić sobie z finansami czy życiem zawodowym.
Tak, tak właśnie uważam. Mam zresztą wrażenie, że w kwestii tego związku potrafisz bardzo sprawnie dobierać argumenty do wniosków, które z góry chcesz osiągnąć.

Sam sobie to wkręcasz. Ona jest dorosła i sama odpowiada za swoje decyzje i postępowanie.
Lubisz się katować, prawda? Pytanie jest oczywiście retoryczne.

Przecież wiele razy powtarzaliśmy, że powinieneś sam ze sobą dojść do ładu i dopiero wtedy myśleć o związku, ale tupałeś nogami, że związek Cię uleczy, a bez tego nie ruszysz. To jest niestety błędne założenie.

Kiedy byłam starszą nastolatką (miałam jakieś 17 lat), nosiłam ruchomy aparat ortodontyczny. Pamiętam, że byłam bardzo zdeterminowana, żeby mieć idealnie proste zęby, ale nie chciałam zakładać stałego aparatu. Nie trwało to długo, kiedy na jednej z wizyt kontrolnych ortodontka pochwaliła mnie, że widać, że jestem zdyscyplinowana, bo efekt jest lepszy i osiągnięty w znacznie krótszym czasie niż się spodziewała. Ten efekt zależał wyłącznie ode mnie - od tego, czy będę konsekwentna i pomimo dyskomfortu będę nosiła rzeczony aparat określoną liczbę godzin w ciągu doby.
Dążę do tego, po raz kolejny zresztą, że jeśli nie włożysz w to dyscypliny i zaangażowania, nawet jeśli trzeba wyjść ze swojej strefy komfortu, to coś, co mógłbyś zrobić w rok, będziesz robił przez dekadę, a i tak być może nigdy nie osiągniesz zadowalających efektów.
To nie jest tak, że wystarczy chodzić na terapię i łykać przepisane przez psychiatrę tabletki.

Mylisz rolę takiej pomocy. Telefon pomocowy nie ma za zadanie magicznie wyłączyć Twoich emocji ani rozwiązać wszystkich problemów podczas jednej rozmowy. Ma pomóc Ci przetrwać kryzys i znaleźć dalszą drogę do uzyskania pomocy. Od tego są też psychiatrzy i psychoterapeuci, a nie szukanie sposobu na całkowite wyłączenie uczuć. Takiego sposobu nie ma.

Jeśli jednak naprawdę jesteś już blisko zrobienia sobie krzywdy, to nie odkładaj szukania pomocy i nie traktuj tego jako kolejnej bezsensownej próby. W takiej sytuacji zgłoś się po pilną pomoc, nawet na SOR. Tego akurat nie warto bagatelizować.

Pewnie masz rację, brzmi to sensownie. Co nie zmienia faktu, że nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy. Nawet jeśli faktycznie tak sprawnie dobieram argumenty to dzieje się to z automatu, nie myślę by to robić.

Gdybyśmy mówili o kimś będącym singlem to tak, każdy odpowiada za swoje decyzje. Jednak mówimy o związku, a tu już pojawia się całkiem sporo decyzji i działań podejmowanych razem. Moim zdaniem będąc w związku oboje partnerów jest w mniejszym lub większym stopniu za siebie odpowiedzialnych. Zwykle to na mężczyznę przypada większą odpowiedzialność. Nie jeden mój znajomy wyciągał swoją dziewczynę z niezłych problemów. Jeden nawet wzioł kredyt na siebie żeby spłacić ponad 100k długu swojej dziewczyny. Nie twierdzę, że to było mądre bo raczej nie było i nie twierdzę, że ja też powiniem robić aż takie rzeczy. Ale jednak czułem się odpowiedzialny za z jej bezpieczeństwo i za to by utrzymać ją przy sobie. A co do pytania retorycznego to odpowiedzią nie jest "lubię" tylko "nie potrafię inaczej".

Uleczył i utrzymał ten stan tak długo jak trwał. Jak już nie raz pisałem, większość moich problemów dosłownie zniknęła kiedy byłem w związku. Podobny efekt mógłby być gdybym "poszedł na swoje".

Jak zawsze wręcz podziwiam twoje porównania i jak zwykle to też niezbyt mi pasuje. Mimo to chyba rozumiem co masz na myśli. Przecież cały czas robię jakieś nowe rzeczy wymagające wychodzenia ze strefy komfortu. Poza terapią wysyłam kolejne zgłoszenia o pracę. Z tych, z których dostaję odpowiedzi zawsze próbuję, idę na rozmowę czy na ten test. Niedługo kolejne targi fantastyki i choć dziewczyna nie chce na nie iść ja pójdę. Chodzę na siłownię, niedługo idę na małe zawody w kickboxingu. Staram się zamienić chociaż 2-3 zdania z różnymi ludźmi będąc w jakimś miejscu publicznym. Serio co jeszcze miałbym robić żeby z dyscypliną i zaangażowaniem wychodzić ze strefy komfortu?

No właśnie, ma pomóc przetrwać kryzys. Ja widzę to tak, że na przykład o 18 czuję się tak źle, że dzwonię. Gadam przez 10-20 min i tyle, a o 20 znów czuję się tak samo źle albo i gorzej. Ktokolwiek zdoła znaleźć taki sposób pewnie dostanie za to nobla.

Jeszcze chyba nigdy nie było aż tak źle żebym naprawdę choć próbował coś zrobić. Zawsze kończy się na samych myślach. Tyle, że ich nasilenie jest różne. Czasami tak duże, że wydaje mi się, że nie dożyję następnego dnia.

Bert44 napisał/a:

Shini po pierwsze w tym jednym temacie się nie wymądrzaj tylko zrób co trzeba. Ja bym nie czekał na zjazd tylko zadzwonił po pomoc. Mówiłeś swojej terapeutce ze masz myśli samobójcze? Zadzwoń to ważne.  Pomogą, wiedzą co robić.  I nie odpowiadaj mi że "co oni mogą...."

Zastanawiam się nad Twoją pracą.  Pracowałeś w meblach. Masz o tym dobre pojęcie? Pisałem że mam sąsiada producenta mebli. Tam pracował chłopak który już nie pracuje a spotkałem go parę dni temu. Nauczył sie projektowania mebli w jakimś programie. Ogłosił na OLX że projektuje szafy, kuchnie itp. Zaczął robić projekty. Ludzie z tymi projektami szli do stolarza. W pewnym momencie stwierdził że będzie robił meble. Zamawia komponenty - przycięte oklejone formatki i składa również u ludzi. Kręci sie na rynku, koleguje z dobrą hurtownią akcesoriów meblowych (bajeranckie systemy oświetleniowe, dodatki ze szkła, metalu, kamienia - to na ludzi działa a wcale tak nie kosztuje).  Jest sam sobie panem i zarabia dużo lepiej niż na etacie. Pokazywal mi jakąś kuchnię którą zrobił i inne rzeczy. M.in. szafe na całą ścianę dla kolekcjonera modeli. Z oświetleniem,  fajny projekt, fajne kolory. Skasował 17 tys a komponenty kosztowały go 5,5. Projekt parę godzin,  montaż 2 dni.

Jeśli ostatnio nie miałeś działalności to możesz założyć i wskoczyć w mały zus. Narzedzia to program do projektowania,  dobra piła np. festool, reszta typu zakrętarki to nawet parkside da radę. Z urzędu pracy możesz powalczyć o dofinansowanie.

Masz pewnie jakieś fotki rzeczy które robiłeś zeby nie było że się nie znasz.

Aha. I to jest Ukrainiec. A jednak ludzie wpłacają zaliczki. Nie ma sieci znajomych bo przyjechał do Polski 5 lat temu

Mogę go zapytać może zgodzi sie przekazać nr. tel to Ci mogę na priv wysłać. I zapytasz jak to działa.  Może byś się w tym odnalazł?

Oczywiście, że mówiłem i dlatego właśnie podała mi ten numer. Problem jest bardziej złożony niż same zjazdy. Najgorsze jest to, że cały czas tkwię w środowisku, które co jakiś czas wyzwala te zjazdy. W takiej sytuacji żadna pomoc nie zadziała na dłuższą metę. Nawet gdybym powiedział trochę w szpitalu czy jakimś ośrodku to potem i tak bym wrócił do tego samego środowiska.

Pracowałem ale nie mam takiego pojęcia jak mogłoby się wydawać. Zawsze byłem jedynie pomocnikiem stolarza i zawsze robiłem jedynie to co mi kazano. Jeśli chodzi o samą formę pracy to właśnie tak to wygląda i u nas. Zamiany gotowe formatki, składamy w warsztacie, zawozimy do klienta już całe złożone meble i montujemy. Oczywiście to dotyczy tych prostych, które da się złożyć wcześniej. Też znam hurtownie akcesoriów, nie jedną. Mimo to sam nie zrobiłbym całej kuchni. Złożyć ją mając gotowe elementy i projekt to tak ale nie zrobiłbym pomiarów i rozpiski tych elementów. Wierz mi, że cała jego robota to było znacznie więcej niż parę godzin projektu i dwa dni montażu. Najważniejsza i najtrudniejsza robota jest na samym początku czyli właśnie pomiary i rozpiska. Nigdy tego nie robiłem, to jest dla mnie totalnie czarna magia, nie wspominając już o tym, że tak skomplikowana praca na liczbach to było dla mnie wręcz samobójstwo.

Ta piła z festoola kosztuje ok. 3k. Sama prowadnica do tej piły kosztuję prawie 1k. Do tego koniecznie trzeba by było kupić odkurzacz, który się łączy z tą piłą, a który kosztuje koło 5k. I tak jeszcze parę innych rzeczy typu szablony na przykład do szuflad. Daruję sobie wymienianie wszystkiego więc powiem tyle, że ceny takich rzeczy nieźle wywaliło w kosmos. Do tego oczywiście jeszcze jakiś bus bo osobówka niezbyt się nadaje do wożenia mebli, nie raz próbowałem. Bez tego dofinansowania raczej nie byłoby szans.

Nigdy nie robiłem niczego sam, mam zdjęcia ale tylko rzeczy, które robiliśmy jako firma.

Jest wielu Ukraińców, którzy są naprawdę dobrzy w swojej robocie. Znam paru i to prawdziwi fachowcy. Tyle, że faktycznie wielu ludzi im nie ufa co również jest zrozumiałe bo takich, którym nie należało ufać też znałem.

Ja wiem jak to działa i raczej wątpię żebym się w tym odnalazł. Nie chodzi o strefę komfortu tylko po prostu chciałbym teraz spróbować czegoś innego niż taka fizyczna robota.

3 130 Ostatnio edytowany przez Bert44 (2026-11-13 23:11:21)

Odp: Co to znaczy żyć?

Parę godzin projektowania i 2 dni montażu to nie moje słowa tylko tego chlopaka.

Rozumiem że nie chcesz pracy fizycznej. Ok

Ale mam jedną uwagę.  Sam stawiasz się w gronie bezrobotnych. Pracujesz tam i nie potrafisz wyjąć miarki i pomierzyć? Istnieją tylko Twoje mięśnie a mózg nie?  Tak szczerze to jak ma Ci ktoś dobrze płacić skoro z pomierzenia robisz fizykę kwantową? Żadnej motywacji? Żadnej inicjatywy? Nawet sam dla siebie nigdy nie pomyślałeś jak to robić? Żadnych ambicji żeby sie czegoś nauczyć? Twój szwagier nigdy nie mógł powiedzieć: słuchaj podjedź do klienta i sprawdź mi to i to? Nie zrobiłbyś tego odpowiadając moim ulubionym "nie umiem". Jak mi napiszesz że nigdy nie chciał Ci nic zlecić to Ci odpowiem: bo całym sobą krzyczysz "nie umiem". A każdy w robocie potrzebuje czasem wsparcia i dobrze jak jest komu przekazać "nadmiar". Ale to wymaga zaangażowania.

3 131

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Gdybyśmy mówili o kimś będącym singlem to tak, każdy odpowiada za swoje decyzje. Jednak mówimy o związku, a tu już pojawia się całkiem sporo decyzji i działań podejmowanych razem. Moim zdaniem będąc w związku oboje partnerów jest w mniejszym lub większym stopniu za siebie odpowiedzialnych. Zwykle to na mężczyznę przypada większą odpowiedzialność. Nie jeden mój znajomy wyciągał swoją dziewczynę z niezłych problemów. Jeden nawet wzioł kredyt na siebie żeby spłacić ponad 100k długu swojej dziewczyny. Nie twierdzę, że to było mądre bo raczej nie było i nie twierdzę, że ja też powiniem robić aż takie rzeczy. Ale jednak czułem się odpowiedzialny za z jej bezpieczeństwo i za to by utrzymać ją przy sobie. A co do pytania retorycznego to odpowiedzią nie jest "lubię" tylko "nie potrafię inaczej".

Oczywiście, że w związku partnerzy w pewnym stopniu odpowiadają za siebie nawzajem, choć chyba bardziej pasuje mi określenie wspierają się, ale nie oznacza to przejmowania odpowiedzialności za całe życie drugiej osoby, jej decyzje i problemy. Wspieranie kogoś to jedno, a poczucie, że trzeba go ratować i utrzymać przy sobie, to zupełnie coś innego. Zresztą sam dobór słów jest tu dość wymowny. Bezpieczeństwo partnerki powinno być wartością samą w sobie, a nie środkiem do tego, żeby jej nie stracić.

To że ktoś z Twoich znajomych wziął na siebie ponad 100 tysięcy długu swojej dziewczyny, nie jest żadnym dowodem na to, jak powinna wyglądać odpowiedzialność w związku. Można kogoś kochać, wspierać i być przy nim, nie tracąc przy tym granic między własnym życiem a życiem drugiej osoby.
A jeśli chodzi o to, że nie potrafisz inaczej, to może właśnie nad tym powinieneś popracować, zamiast uznawać swój sposób myślenia za coś, co po prostu musi tak wyglądać.

3 132 Ostatnio edytowany przez Priscilla (2026-11-14 00:25:39)

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Pracowałem ale nie mam takiego pojęcia jak mogłoby się wydawać. Zawsze byłem jedynie pomocnikiem stolarza i zawsze robiłem jedynie to co mi kazano. Jeśli chodzi o samą formę pracy to właśnie tak to wygląda i u nas. Zamiany gotowe formatki, składamy w warsztacie, zawozimy do klienta już całe złożone meble i montujemy. Oczywiście to dotyczy tych prostych, które da się złożyć wcześniej. Też znam hurtownie akcesoriów, nie jedną. Mimo to sam nie zrobiłbym całej kuchni. Złożyć ją mając gotowe elementy i projekt to tak ale nie zrobiłbym pomiarów i rozpiski tych elementów. Wierz mi, że cała jego robota to było znacznie więcej niż parę godzin projektu i dwa dni montażu. Najważniejsza i najtrudniejsza robota jest na samym początku czyli właśnie pomiary i rozpiska. Nigdy tego nie robiłem, to jest dla mnie totalnie czarna magia, nie wspominając już o tym, że tak skomplikowana praca na liczbach to było dla mnie wręcz samobójstwo.

Ta piła z festoola kosztuje ok. 3k. Sama prowadnica do tej piły kosztuję prawie 1k. Do tego koniecznie trzeba by było kupić odkurzacz, który się łączy z tą piłą, a który kosztuje koło 5k. I tak jeszcze parę innych rzeczy typu szablony na przykład do szuflad. Daruję sobie wymienianie wszystkiego więc powiem tyle, że ceny takich rzeczy nieźle wywaliło w kosmos. Do tego oczywiście jeszcze jakiś bus bo osobówka niezbyt się nadaje do wożenia mebli, nie raz próbowałem. Bez tego dofinansowania raczej nie byłoby szans.

Nigdy nie robiłem niczego sam, mam zdjęcia ale tylko rzeczy, które robiliśmy jako firma.

Jest wielu Ukraińców, którzy są naprawdę dobrzy w swojej robocie. Znam paru i to prawdziwi fachowcy. Tyle, że faktycznie wielu ludzi im nie ufa co również jest zrozumiałe bo takich, którym nie należało ufać też znałem.

Ja wiem jak to działa i raczej wątpię żebym się w tym odnalazł. Nie chodzi o strefę komfortu tylko po prostu chciałbym teraz spróbować czegoś innego niż taka fizyczna robota.

Czekałam jakie pojawią się wymówki, byleby nie uznać pomysłu Berta za wartego uwagi. Jak zwykle nie zawodzisz.

Mówisz, że nie potrafisz zrobić pomiarów i rozpiski? Seeerio, Shini?
Ja nie mam nic wspólnego z tą branżą, a swoją sypialnię, szafy pod zabudowę i kuchnię sama sobie zaprojektowałam, choć przy tej ostatniej miałam mały orzech do zgryzienia, bo z uwagi na to, że meble zaplanowałam w koształcie L-ki i od ściany do ściany, to pomiary oraz projekt musiały zgadzać się co do centymetra. Po zamówieniu elementów, w tym formatek i blatów, złożyliśmy to wszystko razem z partnerem i pasowało jak ulał.
Moim zdaniem takie rzeczy potrafi ogarnąć chyba każdy choć trochę rozgarnięty człowiek, także bez wykształcenia, więc musisz się bardziej postarać w szukaniu argumentów przeciwko pracy, która mogłaby otworzyć Ci szereg możliwości, o których podobno marzysz.

3 133

Odp: Co to znaczy żyć?

Co ciekawego w temacie mamy ? smile

3 134

Odp: Co to znaczy żyć?
Miklosza napisał/a:

Co ciekawego w temacie mamy ? smile

W sumie w kolko to samo big_smile

3 135

Odp: Co to znaczy żyć?
Miklosza napisał/a:

Co ciekawego w temacie mamy ? smile

Przeczytaj, to będziesz wiedzieć wink

3 136 Ostatnio edytowany przez sebastiannn (2026-11-14 21:25:36)

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Wielu ludziom się wydaje, że wszyscy mają takie same możliwości. Albo skoro ktoś miał lepszy start to od razu oznacza, że jego całościowe możliwości są lepsze. A to nie jest prawda i to tak nie działa. Na to jakie ktoś ma możliwości wpływa zbyt wiele czynników by dało się to jednoznacznie określić. Nawet to, że ktoś ma pieniądze nie oznacza od razu, że ma jakieś super możliwości bo z powodu wielu innych negatywnych czynników może nie być w stanie skorzystać z tych pieniędzy. Tak samo to działa na odwrót, ktoś może być super uzdolniony ale przez brak pieniędzy nie będzie mieć możliwości by rozwinąć te talenty. Ktoś może być przystojny i bogaty ale mieć takie problemy psychiczne, że nawet nie będzie mógł skorzystać z tych dwóch rzeczy.

No dokładnie, właśnie to miałem na myśli. Tu już nie chodzi nawet o te możliwości tylko bardziej o spokój i stabilność. Dla kogoś zagadywanie i nawiązywanie relacji może być tak wielkim problemem, że jak już jakaś mu się trafi to będzie wolał w niej trwać mimo iż średnio mu będzie odpowiadała niż znów przez lata być sam. Wizja zdrad i toksycznego związku z pewnością nie jest zbyt zachęcająca ale i tak o wiele lepsza od często jedynej alternatywy w postaci totalnej samotności i pustki. Lepiej mieć z kim wyjść do tego kina, na spacer czy mieć jakikolwiek seks nawet z osobą, która nie raz nas rani niż nie mieć w ogóle nikogo. Ja wcale się nie dziwie, że tak wielu mężczyzn potrafi wybaczyć zdradę szczególnie jeśli to faktycznie miało miejsce tylko raz. Dla nich to może być jedyna na całe życie szansa na związek i rodzinę.

Co do własności to się zgadzam. Długotrwałe znajomości trwające o wiele dłużej niż związek oczywiście nie byłyby problemem. Powiem więcej, tacy znajomi są dużo bardziej bezpieczni w kwestii wierności związkowej niż jacyś nowi, którzy pojawili się szybko niewiadomo skąd. Mężczyźni najczęściej są zdradzani nie z wieloletnimi przyjaciółmi ich partnerek tylko z jakimiś kolegami z pracy, których te znają od miesiąca. Dokładnie tak, wspólne wyjście na przykład na kawę czy nawet wyjazd ale w większym gronie to luz. Ale właśnie takie dłuższe wyjazdy tylko we dwoje czy coś w tym stylu to już są rzeczy zarezerwowane tylko dla związku.

Bo jest beznadziejny i nie tylko ja tak twierdzę. Znam kilka osób, które też poszukują teraz pracy i wszyscy mówią, że to jest dramat. Oczywiście, że pracownik etatowy jest w pewnym sensie niewolnikiem ale jakie ma alternatywy? Można otworzyć swoją działalność ale najpierw trzeba mieć kilka rzeczy. Jakiś kapitał początkowy, lokal i co najważniejsze pomysł, który się nie znudzi po kilku miesiącach kiedy opłaty i rachunki już dadzą się we znaki. Wielu nowych przedsiębiorców wcale nie zarabia więcej niż na etacie bo nawet jeśli ich przychód będzie znacznie większy niż to co się zarabia na etacie to już ich realny dochód może być na podobnym poziomie co na etacie mając dużo więcej pracy, obowiązków i zmartwień. Co do tej "lepszej pracy" to jak pisałem może być z tym ciężko. Na razie byłem na dopiero pierwszym etapie rekrutacji. Kandydatów było całkiem sporo, a miejsce mają tylko jedno więc musiałbym mieć też sporo szczęścia żeby zdobyć tę pracę. Zobaczymy co z tego wyjdzie, mają się kontaktować.

Może masz rację.

Ciąg dalszy trochę później

No tak dokładnie, każdy ma inne możliwości, geny, środowisko i do tego w zasadzie trzeba dopasowywać działanie, czy to w związkach, pracy i wszystkim innym.

Co do pozostawania w związku to powody które podajesz są właściwe. Wielu tak właśnie do tego podchodzi. Jak już mówiłem, w pewnym stopniu jest to racjonalne zachowanie, zwłaszcza jeśli mówimy tylko o zdradzie fizycznej a nie emocjonalnej. Jeśli taki facet ma alternatywę zostać i nadal mieć fajne życie, kina, wyjścia, seks lub lata samemu to pragmatycznym wyborem może być zostać. Jednak jak mówiłem wcześniej zależy też co rozumiemy przez toksyczność. W związku można zrobić wiele gorszych rzeczy niż przespać się z kimś innym, wiele. I jak ktoś jest serio toksyczny mocno, zatruwa dzień za dniem to już lepiej samemu siedzieć.

Jakie alternatywy odnośnie etatu? No jakieś są. W Twoim przypadku może to być stolarstwo/budowlanka. Zaletą tej branży jest niski wkład początkowy. Możesz na początek brać mniejsze roboty, kupić podstawowe narzędzia, jakoś to wozić zwykłym samochodem. Wiadomo nie jest idealnie, ale możesz z pierwszych robót inwestować w sprzęt, narzędzia itp Masa ludzi zaczynała bez firmy, i tak większość nie chce faktury. I nie mówię tu o pracy na czarno tylko można przecież mieć działalność nierejestrowaną. Po jakimś czasie zakładasz już firmę, zarobisz na większy samochód, narzędzia i wtedy już możesz brać spoko roboty.

W zasadzie nie wiem co Ci doradzić. Bo z jednej strony chyba chcesz zwykłą pracę a z drugiej kasę. W zwykłej pracy zarobisz minimum lub trochę więcej. Więc nie ma mowy o niczym innym ponad egzystencje, zjeść itp Na swojej robocie możesz przynajmniej mieć nadzieje, że będzie lepiej. Nikt nie da gwarancji, że tak będzie ale na prawie nic w życiu nie ma gwarancji.

Nie jestem pewny ale chyba wspominałeś coś kiedyś o samochodzie, więc jeśli masz samochód nawet nie duży na początek to resztę ogarniesz. Co do narzędzi to są wypożyczalnie również. A i używane można kupić często tanio. Ryzyko jest niskie, ludzie czasami biorą ogromne długi na biznesy, a w tym przypadku wiele nie trzeba na start. Do tego robisz na własnych zasadach i omija Cię brutalny rynek pracy, rozmowy itp

3 137

Odp: Co to znaczy żyć?
Priscilla napisał/a:
Miklosza napisał/a:

Co ciekawego w temacie mamy ? smile

Przeczytaj, to będziesz wiedzieć wink

To ciezko sie czyta wy sie tak produkujecie ze to jakbym ksiazke czytala,ze tez wam palce nie odpadna od tego pisania xD a Shingami to juz wogole ja niewiem ze mu sie chce tyle produkowac i w kolko to samo tlumaczyc big_smile

3 138 Ostatnio edytowany przez Priscilla (2026-11-15 18:27:59)

Odp: Co to znaczy żyć?
Julia life in UK napisał/a:
Priscilla napisał/a:
Miklosza napisał/a:

Co ciekawego w temacie mamy ? smile

Przeczytaj, to będziesz wiedzieć wink

To ciezko sie czyta wy sie tak produkujecie ze to jakbym ksiazke czytala,ze tez wam palce nie odpadna od tego pisania xD a Shingami to juz wogole ja niewiem ze mu sie chce tyle produkowac i w kolko to samo tlumaczyc big_smile

Ale Ty przecież nie czytasz książek, więc skąd  to porównanie? big_smile
I nie, nie ma obowiązku czytania tego wątku, zawsze można znaleźć taki, gdzie wypowiedzi kończą się na jednym zdaniu, a nawet na równoważnikach zdań wink
Zaś wchodzenie do tematu i oczekiwanie podania na tacy streszczenia jego istoty, to już jest przegięcie roll

3 139

Odp: Co to znaczy żyć?
Bert44 napisał/a:

Parę godzin projektowania i 2 dni montażu to nie moje słowa tylko tego chlopaka.

Rozumiem że nie chcesz pracy fizycznej. Ok

Ale mam jedną uwagę.  Sam stawiasz się w gronie bezrobotnych. Pracujesz tam i nie potrafisz wyjąć miarki i pomierzyć? Istnieją tylko Twoje mięśnie a mózg nie?  Tak szczerze to jak ma Ci ktoś dobrze płacić skoro z pomierzenia robisz fizykę kwantową? Żadnej motywacji? Żadnej inicjatywy? Nawet sam dla siebie nigdy nie pomyślałeś jak to robić? Żadnych ambicji żeby sie czegoś nauczyć? Twój szwagier nigdy nie mógł powiedzieć: słuchaj podjedź do klienta i sprawdź mi to i to? Nie zrobiłbyś tego odpowiadając moim ulubionym "nie umiem". Jak mi napiszesz że nigdy nie chciał Ci nic zlecić to Ci odpowiem: bo całym sobą krzyczysz "nie umiem". A każdy w robocie potrzebuje czasem wsparcia i dobrze jak jest komu przekazać "nadmiar". Ale to wymaga zaangażowania.

Nie chciałbym się wypowiadać za kogoś ale jednak trochę już wiem o tej robocie i powtórzę. To nie mogło być parę godzin projektowania i 2 dni montażu. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze pakowanie do samochodu, rozpakowanie, noszenie i parę innych typowo logistycznych rzeczy, o których większość ludzi zapomina.

Zrobienie pomiarów do całej roboty to nie jest tylko wyciągnięcie miarki i pomierzenie. Trzeba wszystko dopasować do projektu o ile taki w ogóle jest. Jeśli go nie ma to trzeba pomierzyć i mieć całkiem niezły zmysł przestrzenny by nanieść pomysł klienta na dane pomieszczenie i jego wymiary. Motywacji i inicjatywy nie miałem nigdy, poza tym nie bardzo jest miejsce na coś takiego w tej robocie. Wszystko musi być zrobione do projektu, tu nie ma miejsca na własną inicjatywę. Nigdy nie czułem jakiegoś zainteresowania tą robotą tak żeby uczyć się jakichś dodatkowych rzeczy. Całkiem często podjeżdżam do klienta i sprawdzam różne rzeczy lub sam dokańczam jeśli zostały jakieś drobiazgi. Wszystko co da się zrobić bez bardziej skomplikowanego liczenia zrobię. Jednak nie mogę się nawet tykać żadnego większego liczenia. Postawić korpusy mogę bez problemu ale docinanie listew czy cokołów, mierzenie otworów na zlewy lub robienie jakichś niestandardowych elementów wymagających ścisłego dopasowania już nie robię. Tak samo jakieś regulacje czy montowanie ledów. Nie dość, że po prostu słabo widzę i nawet z miarką ciężko mi cokolwiek zrobić do milimetra to wszystko inne wymagające dużej precyzji czy dokładności też odpada. Jestem zbyt niecierpliwy i mam za dużą tolerancję do niedokładności. Za duże ryzyko pomyłki przy pomiarach, liczeniu lub właśnie takiej precyzyjnej robocie.

Priscilla napisał/a:

Oczywiście, że w związku partnerzy w pewnym stopniu odpowiadają za siebie nawzajem, choć chyba bardziej pasuje mi określenie wspierają się, ale nie oznacza to przejmowania odpowiedzialności za całe życie drugiej osoby, jej decyzje i problemy. Wspieranie kogoś to jedno, a poczucie, że trzeba go ratować i utrzymać przy sobie, to zupełnie coś innego. Zresztą sam dobór słów jest tu dość wymowny. Bezpieczeństwo partnerki powinno być wartością samą w sobie, a nie środkiem do tego, żeby jej nie stracić.

To że ktoś z Twoich znajomych wziął na siebie ponad 100 tysięcy długu swojej dziewczyny, nie jest żadnym dowodem na to, jak powinna wyglądać odpowiedzialność w związku. Można kogoś kochać, wspierać i być przy nim, nie tracąc przy tym granic między własnym życiem a życiem drugiej osoby.
A jeśli chodzi o to, że nie potrafisz inaczej, to może właśnie nad tym powinieneś popracować, zamiast uznawać swój sposób myślenia za coś, co po prostu musi tak wyglądać.

Dla mnie to jedno i to samo. Odpowiadanie w pewnym stopniu za siebie nawzajem to branie na siebie również problemów drugiej osoby i właśnie branie też odpowiedzialności za jej życie. Może faktycznie nie całe ale za sporą jego część tak samo jak ta osoba staje się znaczną częścią mojego życia. Jak miałbym traktować jej bezpieczeństwo jak wartość samo w sobie skoro nigdy wcześniej nie miałem z czymś takim styczności? Ja dopiero zaczynałem się uczyć takich rzeczy. Tak samo jak wszystkiego innego co powinno być w jakiejkolwiek bliskiej relacji. Dopiero zaczynałem poznawać czym są takie wartości. Podejrzewam, że gdzieś wewnątrz, podświadomie kierowałem się tymi wartościami nawet o tym nie wiedząc. Jednak kiedy tylko próbuję o tym pisać i to nazwać to zawsze wychodzi jakbym pisał o tym z chęci uzyskania lub utrzymania czegoś dla siebie.

Tego chyba właśnie nie rozumiem. W sensie rozumiem pod względem teoretycznym ale jakoś tego nie czuję. Dla mnie jeśli wchodzimy z kimś w związek to już nie ma nas osobno, jesteśmy tylko "my" razem. Problemy jednej osoby stają się problemami obojga i oboje szukamy sposobu na ich rozwiązanie. Cały czas nie potrafię pojąć tej teorii, że związek jest po prostu po to żeby był, dla samej zasady. Ja wciąż to widzę jako pewien układ coś dający, coś umożliwiający, coś ułatwiający. Układ czyniący życie przyjemniejszym, sensowniejszym, bardziej spełnionym ale też łatwiejszym. W związek wchodzi się z jakiegoś powodu, chcąc uczynić życie bliższym tego jakim byśmy je chcieli, a nie tak po prostu "bo mogę".  Jeśli ktoś ze wszystkim może sobie poradzić sam i nikogo do niczego nie potrzebuje to po co miałby wchodzić w związek? Wiem, że to niewłaściwe podejście i choćbym chciał zrozumieć dlaczego to nie potrafię.

Co do katowania się to pracuję nad tym już od dawna. Pracuję i cały czas nie mogę się uwolnić od przekonania, że jeśli wycierpię wystarczająco dużo to w końcu dostanę za to jakąś nagrodę. Że im więcej wycierpię, im gorzej będę się czuł, im bardziej sobie dowalę i im bardziej będę nienawidzić siebie to w końcu pojawi się ktoś lub coś co mi to wynagrodzi. I choć wiem, że tak nie będzie to nadal coś mi karze w to wierzyć.

Priscilla napisał/a:

Czekałam jakie pojawią się wymówki, byleby nie uznać pomysłu Berta za wartego uwagi. Jak zwykle nie zawodzisz.

Mówisz, że nie potrafisz zrobić pomiarów i rozpiski? Seeerio, Shini?
Ja nie mam nic wspólnego z tą branżą, a swoją sypialnię, szafy pod zabudowę i kuchnię sama sobie zaprojektowałam, choć przy tej ostatniej miałam mały orzech do zgryzienia, bo z uwagi na to, że meble zaplanowałam w koształcie L-ki i od ściany do ściany, to pomiary oraz projekt musiały zgadzać się co do centymetra. Po zamówieniu elementów, w tym formatek i blatów, złożyliśmy to wszystko razem z partnerem i pasowało jak ulał.
Moim zdaniem takie rzeczy potrafi ogarnąć chyba każdy choć trochę rozgarnięty człowiek, także bez wykształcenia, więc musisz się bardziej postarać w szukaniu argumentów przeciwko pracy, która mogłaby otworzyć Ci szereg możliwości, o których podobno marzysz.

Nie raz mi pisałaś żebym nie mierzył wszystkich i wszystkiego swoją miarą, a teraz sama to robisz. Choć pracuję w tej branży już ładne parę lat to jeszcze nigdy nie słyszałem by ktoś sam sobie zaprojektował całą kuchnię, zrobił wszystkie pomiary, rozpiskę, zamówił formatki, złożył to wszystko i zmontował na gotowe. Nikt kto nie jest z zawodu budowlańcem, stolarzem, architektem czy projektantem nie zdołałby tego zrobić. Co więcej nigdy nie słyszałem by ktokolwiek w ogóle próbował całą robotę ogarnąć samemu. Widziałem wielu, którzy próbowali coś tam zacząć ale ZAWSZE kończyło się na tym, że wzywali nas i robiliśmy wszystko od nowa. Nie raz też poprawiliśmy po innych stolarzach bo robota ich przerosła w połowie. Nie wiem czy masz jakieś wybitne zdolności ale większość ludzi nie potrafi czegoś takiego jeśli się na tym nie zna. Do takiej roboty nie wystarczy internet i filmiki na YT z montażu czy pytanie o wszystko AI. Do tego trzeba mieć zmysł przestrzenny na poziomie architekta albo kogoś kto uczył się takiej roboty przez lata popełniając przez ten czas wiele błędów. Większość ludzi nawet nie pomyśli by taką robotę wykonać samemu i od razu wzywają fachowca. Nawet tacy, którzy sami wykańczali swoje domy zwykle nawet nie próbują brać się za stolarkę właśnie dlatego, że tego nie da się nauczyć tylko z internetu.

3 140

Odp: Co to znaczy żyć?
sebastiannn napisał/a:

No tak dokładnie, każdy ma inne możliwości, geny, środowisko i do tego w zasadzie trzeba dopasowywać działanie, czy to w związkach, pracy i wszystkim innym.

Co do pozostawania w związku to powody które podajesz są właściwe. Wielu tak właśnie do tego podchodzi. Jak już mówiłem, w pewnym stopniu jest to racjonalne zachowanie, zwłaszcza jeśli mówimy tylko o zdradzie fizycznej a nie emocjonalnej. Jeśli taki facet ma alternatywę zostać i nadal mieć fajne życie, kina, wyjścia, seks lub lata samemu to pragmatycznym wyborem może być zostać. Jednak jak mówiłem wcześniej zależy też co rozumiemy przez toksyczność. W związku można zrobić wiele gorszych rzeczy niż przespać się z kimś innym, wiele. I jak ktoś jest serio toksyczny mocno, zatruwa dzień za dniem to już lepiej samemu siedzieć.

Jakie alternatywy odnośnie etatu? No jakieś są. W Twoim przypadku może to być stolarstwo/budowlanka. Zaletą tej branży jest niski wkład początkowy. Możesz na początek brać mniejsze roboty, kupić podstawowe narzędzia, jakoś to wozić zwykłym samochodem. Wiadomo nie jest idealnie, ale możesz z pierwszych robót inwestować w sprzęt, narzędzia itp Masa ludzi zaczynała bez firmy, i tak większość nie chce faktury. I nie mówię tu o pracy na czarno tylko można przecież mieć działalność nierejestrowaną. Po jakimś czasie zakładasz już firmę, zarobisz na większy samochód, narzędzia i wtedy już możesz brać spoko roboty.

W zasadzie nie wiem co Ci doradzić. Bo z jednej strony chyba chcesz zwykłą pracę a z drugiej kasę. W zwykłej pracy zarobisz minimum lub trochę więcej. Więc nie ma mowy o niczym innym ponad egzystencje, zjeść itp Na swojej robocie możesz przynajmniej mieć nadzieje, że będzie lepiej. Nikt nie da gwarancji, że tak będzie ale na prawie nic w życiu nie ma gwarancji.

Nie jestem pewny ale chyba wspominałeś coś kiedyś o samochodzie, więc jeśli masz samochód nawet nie duży na początek to resztę ogarniesz. Co do narzędzi to są wypożyczalnie również. A i używane można kupić często tanio. Ryzyko jest niskie, ludzie czasami biorą ogromne długi na biznesy, a w tym przypadku wiele nie trzeba na start. Do tego robisz na własnych zasadach i omija Cię brutalny rynek pracy, rozmowy itp

Problem jest w tym, że w dzisiejszych czasach od wszystkich wymaga się tego co mają jedynie ci z największymi możliwościami, ci z najwyższego poziomu. Problem polega na tym, że od zwykłego obywatela z małej wsi i z biednej lub nawet patologicznej rodziny wymaga się tego samego co od syna miliardera, który jeździ Ferrari i chodzi na imprezy na VIPów w Paryżu czy Vegas. Internet, a w szczególności media społecznościowe działają w taki sposób by ten pierwszy czuł się jak najgorsze gówno porównując się do tego drugiego.

Dlatego ja wcale się nie dziwię facetom wybaczającym zdrady. Tu nie chodzi to żeby mieć super atrakcyjną partnerkę, którą można się chwalić na lewo i prawo. Tylko o to by w ogóle mieć kogoś z kim można pójść do tego kina czy po prostu mieć normalne życie w społeczeństwie. Dla wielu ludzi w pojedynkę to jest nieosiągalne.

Totalnie nie potrafię tak na to spojrzeć. Może i koszty początkowe nie byłyby bardzo duże ale od samego początku trzeba robić niemal idealną robotę. Jeśli coś będzie szło nie tak, jeśli będą błędy i pomyłki, a robota nie wyjdzie tak jak powinna to kolejnych klientów nie będzie. Jeśli robota nie będzie robiona dobrze to klient nie zapłaci. Jeśli ktoś od samego początku nie będzie wyrabiał sobie dobrej opinii to jego kariera szybko się skończy. Tu trzeba mieć doświadczenie od samego początku i wszystko robić idealnie. Zaczynając bez firmy skąd wziąć ubezpieczenie i lata pracy do emerytury?

Ja bym chciał zwykłą pracę ale z możliwością rozwoju, awansu i podwyższenia zarobków. Poza tym ja i tak nawet nie biorę pod uwagę życia na dłuższą metę w pojedynkę bo takie życie nie ma sensu. Poza tym nie wyobrażam sobie siebie jako tego Janusza prywaciarza. Chciałbym pracę, która ma jakieś znaczenie, którzy uczyni mnie częścią czegoś większego i nada choć trochę sensu temu życiu.

Używane to jeszcze ale w życiu bym nie wypożyczył. Za duże ryzyko, że coś uszkodzę lub nawet nie uszkodzę ale potem ktoś powie, że jednak uszkodziłem i nie będzie jak tego udowodnić. Robisz na zasadach klienta i do niego się dostosowujesz. Co do brutalności rynku pracy to nie wiem czy będąc na swojej działalności nie jest nawet gorzej. Na etacie masz chociaż takie rzeczy jak urlop i zwolnienie.

3 141 Ostatnio edytowany przez Priscilla (2026-11-16 00:59:53)

Odp: Co to znaczy żyć?
Shinigami napisał/a:

Nie raz mi pisałaś żebym nie mierzył wszystkich i wszystkiego swoją miarą, a teraz sama to robisz. Choć pracuję w tej branży już ładne parę lat to jeszcze nigdy nie słyszałem by ktoś sam sobie zaprojektował całą kuchnię, zrobił wszystkie pomiary, rozpiskę, zamówił formatki, złożył to wszystko i zmontował na gotowe. Nikt kto nie jest z zawodu budowlańcem, stolarzem, architektem czy projektantem nie zdołałby tego zrobić. Co więcej nigdy nie słyszałem by ktokolwiek w ogóle próbował całą robotę ogarnąć samemu. Widziałem wielu, którzy próbowali coś tam zacząć ale ZAWSZE kończyło się na tym, że wzywali nas i robiliśmy wszystko od nowa. Nie raz też poprawiliśmy po innych stolarzach bo robota ich przerosła w połowie. Nie wiem czy masz jakieś wybitne zdolności ale większość ludzi nie potrafi czegoś takiego jeśli się na tym nie zna. Do takiej roboty nie wystarczy internet i filmiki na YT z montażu czy pytanie o wszystko AI. Do tego trzeba mieć zmysł przestrzenny na poziomie architekta albo kogoś kto uczył się takiej roboty przez lata popełniając przez ten czas wiele błędów. Większość ludzi nawet nie pomyśli by taką robotę wykonać samemu i od razu wzywają fachowca. Nawet tacy, którzy sami wykańczali swoje domy zwykle nawet nie próbują brać się za stolarkę właśnie dlatego, że tego nie da się nauczyć tylko z internetu.

A weź, Shini, to naprawdę nie jest jakaś wyższa inżynieria. Żeby zaprojektować taką kuchnię, wystarczy wyobraźnia, zmysł przestrzenny, umiejętność logicznego myślenia i prosta matematyka. NIC więcej.
Jeśli uważasz, że jednak jest, to pozostaje Ci uznać, że jestem wybitna wink big_smile

Shinigami napisał/a:

Dla mnie to jedno i to samo. Odpowiadanie w pewnym stopniu za siebie nawzajem to branie na siebie również problemów drugiej osoby i właśnie branie też odpowiedzialności za jej życie. Może faktycznie nie całe ale za sporą jego część tak samo jak ta osoba staje się znaczną częścią mojego życia. Jak miałbym traktować jej bezpieczeństwo jak wartość samo w sobie skoro nigdy wcześniej nie miałem z czymś takim styczności? Ja dopiero zaczynałem się uczyć takich rzeczy. Tak samo jak wszystkiego innego co powinno być w jakiejkolwiek bliskiej relacji. Dopiero zaczynałem poznawać czym są takie wartości. Podejrzewam, że gdzieś wewnątrz, podświadomie kierowałem się tymi wartościami nawet o tym nie wiedząc. Jednak kiedy tylko próbuję o tym pisać i to nazwać to zawsze wychodzi jakbym pisał o tym z chęci uzyskania lub utrzymania czegoś dla siebie.

Tego chyba właśnie nie rozumiem. W sensie rozumiem pod względem teoretycznym ale jakoś tego nie czuję. Dla mnie jeśli wchodzimy z kimś w związek to już nie ma nas osobno, jesteśmy tylko "my" razem. Problemy jednej osoby stają się problemami obojga i oboje szukamy sposobu na ich rozwiązanie. Cały czas nie potrafię pojąć tej teorii, że związek jest po prostu po to żeby był, dla samej zasady. Ja wciąż to widzę jako pewien układ coś dający, coś umożliwiający, coś ułatwiający. Układ czyniący życie przyjemniejszym, sensowniejszym, bardziej spełnionym ale też łatwiejszym. W związek wchodzi się z jakiegoś powodu, chcąc uczynić życie bliższym tego jakim byśmy je chcieli, a nie tak po prostu "bo mogę".  Jeśli ktoś ze wszystkim może sobie poradzić sam i nikogo do niczego nie potrzebuje to po co miałby wchodzić w związek? Wiem, że to niewłaściwe podejście i choćbym chciał zrozumieć dlaczego to nie potrafię.

Co do katowania się to pracuję nad tym już od dawna. Pracuję i cały czas nie mogę się uwolnić od przekonania, że jeśli wycierpię wystarczająco dużo to w końcu dostanę za to jakąś nagrodę. Że im więcej wycierpię, im gorzej będę się czuł, im bardziej sobie dowalę i im bardziej będę nienawidzić siebie to w końcu pojawi się ktoś lub coś co mi to wynagrodzi. I choć wiem, że tak nie będzie to nadal coś mi karze w to wierzyć.

Chyba nie dostrzegasz różnicy między współodpowiedzialnością a zatarciem granic między dwojgiem ludzi. Można tworzyć wspólnotę, wspierać się, wspólnie rozwiązywać problemy i uwzględniać siebie nawzajem, nie przestając być odrębnymi osobami. Ba, osobiście uważam, że to jest wręcz niezbędne, żeby tworzyć relację opartą na zdrowych zasadach. Związek nie oznacza przecież utraty autonomii ani prawa do podejmowania decyzji, które drugiej stronie mogą się nie podobać.

I nie, absolutnie NIE wchodzi się w związek po to, żeby druga osoba wypełniła wszystkie braki w naszym życiu, nadała mu sens czy uczyniła je znośnym. To może być piękny efekt bliskości, ale nie powinien być warunkiem naszego funkcjonowania.
Powiem więcej - to jest bardzo obciążające dla drugiej strony i ostatecznie może niestety okazać się toksyczne.

Z kolei to ostatnie, co napisałeś, jest już tematem do przepracowania ze specjalistą, nie kolejną teorią, którą można rozważać na forum. Cierpienie nie jest walutą, za którą można kupić miłość, szczęście czy czyjąś obecność. Im szybciej przestaniesz traktować je jak zasługę, za którą należy Ci się nagroda, tym lepiej.

3 142

Odp: Co to znaczy żyć?
Priscilla napisał/a:

A weź, Shini, to naprawdę nie jest jakaś wyższa inżynieria. Żeby zaprojektować taką kuchnię, wystarczy wyobraźnia, zmysł przestrzenny, umiejętność logicznego myślenia i prosta matematyka. NIC więcej.

Jeśli uważasz, że jednak jest, to pozostaje Ci uznać, że jestem wybitna wink big_smile

Chyba nie dostrzegasz różnicy między współodpowiedzialnością a zatarciem granic między dwojgiem ludzi. Można tworzyć wspólnotę, wspierać się, wspólnie rozwiązywać problemy i uwzględniać siebie nawzajem, nie przestając być odrębnymi osobami. Ba, osobiście uważam, że to jest wręcz niezbędne, żeby tworzyć relację opartą na zdrowych zasadach. Związek nie oznacza przecież utraty autonomii ani prawa do podejmowania decyzji, które drugiej stronie mogą się nie podobać.

I nie, absolutnie NIE wchodzi się w związek po to, żeby druga osoba wypełniła wszystkie braki w naszym życiu, nadała mu sens czy uczyniła je znośnym. To może być piękny efekt bliskości, ale nie powinien być warunkiem naszego funkcjonowania.
Powiem więcej - to jest bardzo obciążające dla drugiej strony i ostatecznie może niestety okazać się toksyczne.

Z kolei to ostatnie, co napisałeś, jest już tematem do przepracowania ze specjalistą, nie kolejną teorią, którą można rozważać na forum. Cierpienie nie jest walutą, za którą można kupić miłość, szczęście czy czyjąś obecność. Im szybciej przestaniesz traktować je jak zasługę, za którą należy Ci się nagroda, tym lepiej.

To "nic więcej" to i tak więcej niż potrafi większość ludzi i to takich, którzy nie raz zarabiali kilka razy tyle co ja. Wierz mi, że większość ludzi nie potrafiłaby tego zrobić i nawet by nie próbowali.

Nie znam cię osobiście więc ciężko powiedzieć jak z tą wybitnością ale po samym forum mogę stwierdzić, że możesz taka być.

No właśnie, zdrowych zasadach. Ja nie mogę sobie pozwolić by myśleć o czymś aż tak luksusowym. Dla mnie jakakolwiek relacja byłaby lepsza niż żadna, o tej opartej na zdrowych zasadach nawet nie marzę. Dla mnie związek wygląda tak, że oboje jesteśmy za siebie odpowiedzialni i powinniśmy się chronić nawet przed nami samymi. Jeśli dziewczyna zaczyna coś odwalać to moja odpowiedzialność i moja rola by zrobić wszystko co się da by się ogarnęła. To moja odpowiedzialność by jej nie stracić nawet to ona do tego doprowadza swoją naiwnością, głupotą czy nawet brakiem zaufania do mnie. I tak samo w drugą stronę. A jeśli podejmowane decyzje są złe czy destrukcyjne dla podejmującego to rolą partnera jest zrobić wszystko co może by naprostować podejmującego. Ja nie mogłem tego zrobić, za mało wiedziałem i nie zainteresowałem się bardziej przez co straciłem ten związek i będzie mnie to prześladowało pewnie już do końca życia.

Nikt nie mówi o wszystkich brakach ale powinien wypełnić przynajmniej część z nich. Co do nadawania sensu to właśnie uważam, że związek powinien go nadawać, tak to właśnie działa w wielu związkach. Na tym warunku funkcjonowania powstała cywilizacja i bez niego upadnie.  Bez bliskości nie da się funkcjonować, niestety tak zaprojektowała nas biologia co osobiście uważam za jeden z jej największych błędów.

Próbuję pracować nad tym tematem ze specjalistą od wielu miesięcy. Skoro cierpienie nie jest tą walutą to co nią jest? Jeśli cierpienie ani też praca nad sobą nie dadzą szczęścia i miłości to co może ją dać?

3 143

Odp: Co to znaczy żyć?

Kurde tak sobie mysle, tyle problemow.... a lekarstwo jest proste. Duza kasa i dużo zainteresowanych kobiet w otoczeniu i w 90% jestes wyleczony, a przynajmniej mniej sfrustrowany

Posty [ 3 121 do 3 143 z 3 143 ]

Strony Poprzednia 1 … 47 48 49

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » STRES, LĘK, NERWICA, DEPRESJA » Co to znaczy żyć?

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026