Bert44 napisał/a:Shini takie jest życie. Tu nie ma przełożenia jak na siłowni- dajesz z siebie to bedzie ok. Może tak może nie. Wy nawet nie wyszliście z okresu różowych okularów. Dopiero potem okazuje się jak jest naprawdę. I zapewniam Cię że w 100% przypadków coś będzie "nie tak". Wtedy się okazuje czy to "nie tak" jest dla ciebie do przeżycia bo cała reszta jest super czy jednak to "nie tak" powoduje że nic z tego nie będzie.
Ludzie się schodzą i rozchodzą. Czasem to decyzja obustronna a czasem jedna osoba się wycofuje. Nie idzie za tym żadna głęboka ideologia. Tak bywa i już
Myślisz że nigdy nie dostalem kosza? Że się nie starałem i to nie bolało? Myślisz że nigdy nie dałem kosza dziewczynie która się starała? Tak czasem jest i to wszystko
PS. Twoja dziewczyna (ex dziewczyna) jest po ciężkich przejściach. Może nie chce ale zostawia furtkę a może (co w tym przypadku bardzo możliwe) nie ma przestrzeni na zabawę w związek bo jest przygnieciona innymi rzeczami. Co tu tak ciężko zrozumieć? Jak mówi że nie na to siły to możliwe że ma mln. poważnych problemów i nie w głowie jej amory. I nie każdy będzie leciał sie zwierzać. A facet prawie nigdy. Prędzej sie odetnie. Zrozum i zaakceptuj
Na siłowni też tak nie ma. Daję z siebie ile tylko mogę, ciężary większe niż kiedykolwiek wcześniej, wszystko jak powinno być, rozgrzewka, rozciąganie, układ ćwiczeń tak żeby wszystko w miarę dobrze przećwiczyć. A efekty z tego wszystkiego marne. Jest wielu młodszych jak i starszych, którzy wyglądają znacznie lepiej ode mnie. Nie ma czegoś takiego, że daję z siebie i jest ok. I właśnie tego chciałem najbardziej, dowiedzieć się jakby było naprawdę. To oczywiste, że nie zawsze będzie idealnie, do tej pory już tak nie było. Wierz mi, że na tą chwilę chyba wszystko byłoby dla mnie do przeżycia.
Rozumiem, że tak to może działać. Nie rozumiem tylko tego dlaczego ja nie mogę się zejść po rozejściu. Czym tak bardzo się różnię od zwykłych ludzi?
Nie wiem, nie znam cię osobiście. Ja nigdy nie dostałem kosza, a danie kosza zainteresowanej mną dziewczynie brzmi kompletnie absurdalnie. Jeszcze dziewczyna miałaby się starać. Ja naprawdę muszę być jakiś odrażający skoro przez całe życie nigdy tego nie doświadczyłem. Zwykli ludzie mogą sobie pozwolić by czasem tak było, ja nie.
Właśnie o tym pisałem od samego początku. Ja to doskonałe rozumiem i dlatego o tym pisałem. Dokładnie tak jest, nie w głowie jej związki bo ma sporo innych problemów. Chciałbym żeby jak najwięcej mi się zwierzała ale sama napisała, że chce się odizolować i skupić na sobie.
Priscilla napisał/a:Błądzisz jak dziecko we mgle.
Oczywiście, że wchodząc w związek, warto się starać, ale trzeba też brać pod uwagę, że samo staranie nie gwarantuje dobrej relacji ani jej trwałości. Ludzie potrafią być ze sobą szczęśliwi przez całe lata, a jednak przychodzi moment, kiedy coś się kończy i się rozstają. Czy wtedy można uznać, że staranie nie miało sensu? Nie, bo razem przeżyli pewnie mnóstwo fajnych chwil.
Niektórzy mają też tendencję do uszczęśliwiania partnera/partnerki na siłę, dając im to, co sami uważają za najlepsze, a jednocześnie zupełnie nie słysząc, że druga strona najbardziej potrzebuje czegoś zupełnie innego. Można mieć najlepsze intencje, wkładać w relację mnóstwo wysiłku, a mimo to nie dać drugiej osobie tego, czego ona rzeczywiście oczekuje.
Poza tym mam wrażenie, że traktujesz związek trochę jak inwestycję, która powinna przynieść określony rezultat, skoro tak dużo w nią włożyłeś. Rzecz w tym, że uczucia i relacje tak nie działają. Twoje starania nie były bezwartościowe tylko dlatego, że nie przyniosły takiego zakończenia, jakiego oczekiwałeś.
Nie umiem jednak oprzeć się wrażeniu, że Ty się starałeś, żeby dostać coś w zamian, a kiedy teraz okazuje się, że nie kupiłeś w ten sposób jej uczuć, to masz poczucie żalu i rozgoryczenia.
Co do dziewczyny, skoro mówi, że być może kiedyś będziecie mogli do siebie wrócić, nie musisz odbierać sobie całej nadziei, ale nie możesz też traktować tej możliwości jak obietnicy ani zawieszać na niej całego swojego życia. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego z faktu, że coś Ci się nie udało, wyciągasz wniosek, że na to nie zasługujesz. To dwie zupełnie różne sprawy.
Na koniec dodam, że moim zdaniem w obecnej sytuacji wykazujesz się egoizmem, który próbujesz ubierać w troskę. Dziewczyna wyraźnie daje Ci do zrozumienia, że musi uporać się z przeżyciami, które mocno namieszały w jej życiu i emocjach, a Ty najwyraźniej uważasz, że właśnie związek z Tobą jest tym, czego teraz powinna najbardziej potrzebować. Jednak to, czego ona potrzebuje, absolutnie nie musi pokrywać się z tym, czego Ty dla niej chcesz, a przede wszystkim czego chcesz dla siebie. Może więc warto wreszcie dopuścić do siebie, że ona może mieć na to zupełnie inny pomysł.
Jak pisałem, zwykli ludzie mogą sobie pozwolić na takie rzeczy, ja nie. Czy w takim razie moje staranie miało sens? Też było trochę fajnych chwil, a teraz kiedy to wszystko przepadło czuję się znacznie gorzej niż przed tym związkiem.
Po tylu rozmowach podejrzewam, że dla niej najlepsze byłoby gdybym nawet do niej nie pisał. Jednak nie próbując jej uszczęśliwić czuję jakbym już całkowicie stracił nie tylko ją ale też wszelką możliwość miłości i związku w przyszłości.
A czym innym niż inwestycją jest związek. Wkładam swój czas, pieniądze, robię ile tylko mogę otrzymując to samo w zamian. To inwestycja w szczęście swoje i drugiej osoby. Jeśli relacja pójdzie dalej to staje się inwestycją w rodzinę i wspólną przyszłość. Jaką w takim razie miały wartość skoro teraz czuję się gorzej niż kiedykolwiek? Nic co do tej pory zrobiłem nie miało żadnej wartości i ostatecznie nie mam z tego nic poza cierpieniem. Oczywiście, że chciałem coś w zamian. Nie coś materialnego tylko coś czego nie da się kupić. Mam w sobie mnóstwo miłości, czułości i bliskości, którymi chciałbym kogoś obdarować ale też chciałbym dostać to w zamian. Nie chciałem kupować jej uczuć, chciałem tylko nie być już sam.
Nie chodzi o brak wiary w to czy to mogłoby się jeszcze udać tylko o to, że jestem teraz totalnym wrakiem. Kimś o wiele gorszym niż kiedy się poznaliśmy. Powinienem teraz być silniejszy niż kiedykolwiek żeby ją wspierać, jestem w chyba gorszym stanie niż ona. A ja nie rozumiem jak możesz tego nie rozumieć. Jeszcze nigdy nic mi się nie udało. Chciałem spróbować tym razem normalnego życia i też mi się nie udało. Przez 30 lat tylko porażki, wszystko czego się dotknę kończy się niepowodzeniem. Albo nie zasługuję albo jestem największym przegrywem na świecie.
Nie uważam, że związek ze mną jest tym czego ona potrzebuje. To ja tego potrzebuję żeby nie być takim śmieciem jakim teraz jestem. Dla niej chciałbym jedynie tego by nie stała się takim odpadem jak ja. Wiem, że izolacja i nie wychodzenie z domu jest prostą drogą do tego więc chciałbym ją przed tym uchronić. Tu przyznam, że nie rozumiem czemu nie chce nigdzie wychodzić skoro tyle czasu była w zamknięciu. Zaczynam rozumieć, że patrzenie na to od strony logiki średnio działa. Okazuje się, że nadal kompletnie nie rozumiem czyichś uczuć co czyni mnie jeszcze większym przegrywem bo jak można tego nie rozumieć mając 30 lat.
Na koniec wspomnę o jednej rzeczy. Dziś miałem tak okropny dzień, że znów chciałem się żegnać z wami wszystkimi. Nienawiść do siebie osiągnęła taki poziom, że nie wiedziałem czy dożyję jutra. Jeszcze dostałem odpowiedź z tej super oferty pracy, oczywiście odmowną. Pójście na siłownię jednak trochę pomogło mi wrócić do stabilności, nawet mimo tych wszystkich par, które tam widziałem i tych wszystkich luster, w których musiałem na siebie patrzeć. Nie wiem jak długo to jeszcze potrwa ale czuję, że jestem coraz bliżej totalnego dna. Terapeutka mówi, że jestem totalnie uwikłany w moją sytuację i otoczenie. Totalnie utopiony w głębokim bagnie. Totalnie uwięziony w pętli nienawiści, negatywnych myśli i emocji, które cały czas napędzają się nawzajem. Terapeutka mówi też, że zrobiłem nawet kilka kroków naprzód względem tego co było jeszcze parę miesięcy temu. Że wtedy nie mogłem nawet szukać ogłoszeń o pracę, a teraz nie tylko nam zrobione dobre CV i inne dokumenty ale też na spokojnie wysyłam zgłoszenia i idę na rekrutację jeśli ktoś odpowie. Ona widzi to jako sukces, ja jako kolejne porażki bo przecież mimo tego nadal nie mam pracy. Nigdy jeszcze nie czułem się tak bezwartościowy, tak żałosny, tak słaby, tak beznadziejny i takim śmieciem jak teraz. Znowu niemal codziennie kładąc się spać mam nadzieję, że już się nie obudzę. Nie raz się zastanawiam czemu dobrzy ludzie mający przed sobą przyszłość umierają, a takie ścierwo jak ja, które nie ma przyszłości trzyma się życia. Czy ta pętla i to bagno kiedyś się skończy?