On chce kiedyś dzieci, ona (najprawdopodobniej) nie.

Lady Loka napisał/a:

Autorko, do poczytania

https://www.netkobiety.pl/t82575.html
https://www.netkobiety.pl/t128308.html
https://www.netkobiety.pl/t125066.html

Szukałam konkretnego tematu, w którhm przyszła kobieta w wieloletnim związku, bo mąż po latach postawił ultimatum, że albo dziecko albo rozstanie, ale nie znalazłam. Ktoś kojarzy?

Gdzie na jakichś zawodach kolega ją "rozbudził" i o tym był początek a później zeszło na męża co chce dziecka?

anna.zakochana napisał/a:

Szeptuch, bardzo szanowałam Twoje zdanie ale po tej dyskusji nie wiem co myśleć, bo jak facet opowiada że poród to nic wielkiego to mi się nóż w kieszeni otwiera. wielu facetów nawet nie potrafi przy porodzie BYĆ.

myślisz że to takie niestraszne mieć nacięte krocze albo 15cm bliznę która CIę ciągnie i może powodować różne inne schorzenia? że to nie jest straszne mieć kilkanaście godzin skurczy których ból jest ROZRYWAJĄCY? że to nie jest straszne zostać z cyckami jak naleśniki albo skórą na brzuchu która nigdy nie będzie taka jak wcześniej? czy to nie jest strasnzne że przy porodzie możesz UMRZEĆ ??? no kuwa... współczuję Twojej żonie.

W Shreku była postać, która powiedziała : "Niektórzy z was zginą, ale jest to poświęcenie, na które jestem gotów".

Maku: czyli nie sprawdziłeś. Coś jest jednak nie halo z Twoją ciekawością świata.

Loka: Szeptuch przed chwilą roztoczył wizję liberalnego (sic!) rządu, który zmusza kobiety do rodzenia dzieci. Na czym ją opiera? Na swojej fantazji, bo historia pokazuje, że to konserwatyści obyczajowi mieli takie zapędy. Czy naprawdę dla Was fantazjowanie ma tylko znaczenie erotyczne?

Agnes76 napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

poza tym gdyby porody dla wszystkich kobiet były taką traumą, to rodzin wielodzietnych byłoby o wiele, wiele mniej.

Ta teza byłaby prawdziwa, gdyby każde dziecko z rodzin wielodzietnych zostało poczęte na skutek świadomej decyzji rodziców.

Tu trochę pojechałaś, chcesz powiedzieć że wielodzietne to same wpadki oprócz pierwszego?

Co do porodów to racja Loka,trochę poniosła mnie dyskusja,przepraszam.
Akurat poród mojej żony był trauma,ze względu na komplikacje,ale po porodowe.
Natomiast zony moich 3 przyjaciół, wszyscy mają po 3 dzieci, wszystkie chciane i wyczekiwane.
wiec łącznie 9 porodów, i komentują to "e tam, nic specjalnego"

Agnes76 napisał/a:

maku2 napisał/a:

Żeby było jasne ja nie wymagam od autorki żeby rodziła dzieci - chociaż dziewczyny ródźcie dzieci bo nam demografia siada - jej sprawa.
Uważam jedynie że powinna faceta puścić wolno bo wykorzystuje jego uczucie do siebie dla własnych celów.

W żadnym razie nie wykorzystuje.
Gdyby go okłamała, że  urodzi a robiła wszystko żeby dziecka nie mieć, gdyby go szantażowała, chociażby emocjonalnie, by z nią został pomimo jej braku zgody, wtedy mógłbyś mówić o wykorzystywaniu.
Ona uczciwie dba o swoje szczęście przedstawiając partnerowi w jaki sposób chce żyć.
On też niech zadba o swoje szczęście i zdecyduje czy jest gotowy na związek z nią.

Ludzie często coś by chcieli dla siebie, ale  chcą by konsekwencje ich decyzji ponosili inni. To nie jest odpowiedzialna postawa.
Ludzie często skarżą się, że muszą to czy tamto, a potem obwiniają innych za swoje spaprane życie. Pielęgnują urazę, że się poświęcali i dlatego im tak źle. Nikt im tego życia nie spaprał, bo od chwili gdy wchodzą w dorosłość mogą o sobie stanowić. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, ale musimy sobie zdawać sprawę, że to my te decyzje podejmujemy. Nawet jeśli nic nie robimy, to też jesteśmy odpowiedzialni, ze zostawiamy wszystko bez zmian. Jeśli się poświęcamy to wcale nie dlatego, że musimy, tylko dlatego bo to coś nam dawało - chociażby dobre samopoczucie, czyjąś miłość albo szacunek i  podziw innych. Jeśli się zdarzy, że nasze poświęcenie było niepotrzebne, albo nie otrzymujemy tego na co liczyliśmy pielęgnujemy urazę i mamy żal do kogoś - to łatwiejsze niż przyznanie, że źle zainwestowaliśmy, i wzięcie steru dalszego życia w swoje ręce.
Ja wiem, że zdarzają się różne nieprzewidziane okoliczności - choroby, wypadki, kataklizmy itp. Wszystkiego się nie przewidzi. Dobre relacje mogą nam wtedy pomóc przetrwać trudny czas, wiec niejako są w naszym interesie. Tylko dobre relacje to nie te, które pozbawiają nas sensu i radości życia.

Generalnie to zgadzam się z tym co napisałaś. Klarownie i racjonalnie, tylko teraz tak samo opisz uczucie zakochania i co z tym się wiąże.

Ona nie musi go szantażować, wykorzystuje jego uczucia do siebie. A że on kocha...to się godzi, tak to się odbywa.

Szokuje mnie liczba głosów w tej dyskusji dających sobie prawo, a autorce wręcz powinność, do podjęcia decyzji za partnera. Przecież to jest absurd. Autorka powinna zrobić jedną rzecz – i zrobiła ją bardzo wcześnie – czyli poinformować partnera o wątpliwościach i prawdopodobnym scenariuszu bezdzietności. Myślę, że z dużym prawdopodobieństwem partner autorki nie siedział w piwnicy przez ostatnie 30 lat bez kontaktu ze światem oraz jest całkiem biegły w myśleniu przyczynowo-skutkowym i tym samym potrafi świadomie decydować o sobie. Na Twoim miejscu Autorko upewniłabym się tylko, że on rozumie, że, np. jest aż 90% szans, że tego dziecka nie będzie. Co z tym zrobi jest absolutnie jego i tylko jego decyzją. Ma absolutne prawo postawić na świetną partnerkę niż szukać dalej z mglistą nadzieją na coś równie wspaniałego i dodatkowo szansą na potomka.

maku2 napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Niby racja, nie pomyślałam o tym, bo sama wokół siebie nie mam nikogo, kto decyzji o dziecku nie podjąłby świadomie czy to pierwszym czy kolejnym, a z drugiej strony pomijając skrajnie religijne małżeństwa, kobieta zawsze może brać tabletki tak, żeby facet się nie zorientował, jeżeli ten jest przeciwnikiem antykoncepcji, można założyć sobie wkładkę i facet nie wyczuje. Można przy kolejnym porodzie znaleźć zaufanego lekarza, który podwiąże jajowody, no jest trochę możliwości poza zostawianiem siebie na łaskę losu i nasienia męża. To gorzej ma facet jak on nie chce, a kobieta bardzo chce.

Normalnie zaleciało patologią i gwałtem.
Naprawdę tak ciężko uwierzyć że ludzie chcą mieć kilka dzieci a nie tylko jedno lub dwoje?
Moja ciocia kiedyś spotkała się z takim poglądem u lekarza gdzie po wywiadzie i usłyszeniu że urodziła czworo dzieci została podsumowana jako właśnie patologia/dzieciorób(oczywiście nie takimi słowami) a że moja ciocia jest wygadana to wdała się w dyskusję i okazało się że lekarka ma jedno dziecko które wybiera się na studia no i lekarka została oświecona że cała czwórka dzieci cioci już ma wyższe oraz jakie kierunki pokończyły i tu kopareczka jej opadła.

Kiedyś posiadanie kilkorga dzieci było czymś normalnym ale zrobiono z tego patologie.

Ej ale ja nigdzie tego nie napisałam. Odnosiłam się do braku świadomej decyzji o większej ilości dzieci i do tego, że jak kobieta więcej nie chce i o to zadba, to jej nikt nie zmusi

Znam wielodzietnych i nigdy bym ich nie określiła mianem patologii, gdybym mogła, chciałabym 3 żyjących dzieci

maku2 napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

W żadnym razie nie wykorzystuje.
Gdyby go okłamała, że  urodzi a robiła wszystko żeby dziecka nie mieć, gdyby go szantażowała, chociażby emocjonalnie, by z nią został pomimo jej braku zgody, wtedy mógłbyś mówić o wykorzystywaniu.
Ona uczciwie dba o swoje szczęście przedstawiając partnerowi w jaki sposób chce żyć.
On też niech zadba o swoje szczęście i zdecyduje czy jest gotowy na związek z nią.

Ludzie często coś by chcieli dla siebie, ale  chcą by konsekwencje ich decyzji ponosili inni. To nie jest odpowiedzialna postawa.
Ludzie często skarżą się, że muszą to czy tamto, a potem obwiniają innych za swoje spaprane życie. Pielęgnują urazę, że się poświęcali i dlatego im tak źle. Nikt im tego życia nie spaprał, bo od chwili gdy wchodzą w dorosłość mogą o sobie stanowić. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, ale musimy sobie zdawać sprawę, że to my te decyzje podejmujemy. Nawet jeśli nic nie robimy, to też jesteśmy odpowiedzialni, ze zostawiamy wszystko bez zmian. Jeśli się poświęcamy to wcale nie dlatego, że musimy, tylko dlatego bo to coś nam dawało - chociażby dobre samopoczucie, czyjąś miłość albo szacunek i  podziw innych. Jeśli się zdarzy, że nasze poświęcenie było niepotrzebne, albo nie otrzymujemy tego na co liczyliśmy pielęgnujemy urazę i mamy żal do kogoś - to łatwiejsze niż przyznanie, że źle zainwestowaliśmy, i wzięcie steru dalszego życia w swoje ręce.
Ja wiem, że zdarzają się różne nieprzewidziane okoliczności - choroby, wypadki, kataklizmy itp. Wszystkiego się nie przewidzi. Dobre relacje mogą nam wtedy pomóc przetrwać trudny czas, wiec niejako są w naszym interesie. Tylko dobre relacje to nie te, które pozbawiają nas sensu i radości życia.

Generalnie to zgadzam się z tym co napisałaś. Klarownie i racjonalnie, tylko teraz tak samo opisz uczucie zakochania i co z tym się wiąże.

Ona nie musi go szantażować, wykorzystuje jego uczucia do siebie. A że on kocha...to się godzi, tak to się odbywa.

Cieszę się, że się z tym zgadzasz generalnie
Czy pytając o uczucie zakochania masz na myśli budzące się pożądanie ?

Może dla równowagi teraz Ty napisz jak  widzisz  uczucie zakochania i jak należy sobie z nim radzić,  a potem przedyskutujemy temat

Nie, nie pożądanie - raczej rodząca się ślepotę względem partnera.
I jaka równowaga skoro mi nie odpowiedziałaś na pytanie. Bo pytanie to nie odpowiedź.

a ktoś napisał że jest zbawicielką świata?
Szeptuch, ile czasu byłeś na rodzicielskim żeby wiedzieć jak to jest z dzieckiem cały dzień w domu?

mój ex wstawał do dziecka w nocy, po pracy się nim zajmował, starał się, ale ostatecznie nie wziął rodzicielskiego więc nie był w stanie tego zakumać. ja mimo jego sporego wkładu  byłam przetyrana jak nigdy wcześniej w życiu. bo jednak 9-10h sama z dzieckiem byłam. a od pracy nigdy nie stroniłam i pracować 12h to dla mnie pikuś w porównaniu do siedzenia w domu z noworodkiem.
więc pytam czy masz takie doświadczenie że jesteś przez dłuższy czas sam z dzieckiem większość dnia i możesz sobie to ocenić czy tak sobie z "obserwacji" mówisz

bb8 napisał/a:

maku2 napisał/a:

bb8
Odpowiesz na moje pytanie?

Które, to pytanie o "lewactwo" ? To jest nowomowa stalinowska. Takie jest źródło tego słowa. Jak słyszę, że ktoś go używa w niby poważnej dyskusji, to mi się odechciewa jej kontynuować. I nie, nie pytałam o to czym to słowo jest "dla ciebie", na wypadek gdybyś chciał odwracać kota ogonem.

Ale ja pytałem czym jest dla Ciebie a nie skąd się wziął bo to wiem.
" Lewactwo jest skrajnym poglądem lewicowym o rodowodzie komunistycznym, zwanym goszyzmem, ruchem ideologicznym powstałym w latach 60. XX wieku, szerzącego idee nonkonformistycznej kultury, której odmianą jest „gender”, opartym na trockizmie i maoizmie. Jest „kastą” ludzi o kosmopolitycznych poglądach na świat, negującego w nim wszelkie podziały kulturowo-polityczne i terytorialne, za swą ojczyznę uznając nie Kraj ale cały świat, wolnego od podziałów i wszelkich granic, politycznie i społecznie stopionego w jedną wspólnotę ogólnoludzką. Stanowiący przeciwieństwo patriotyzmu i nacjonalizmu."
Widzisz, czytam.

Skoro ty nie masz na nic czasu, to skorzystaj z usług profesjonalistki,niech ci ułoży grafik dnia, mówię serio, takie coś naprawdę pomaga,i można sei zdziwić, ile w rzeczywistości ma sie wolnego czasu.

Ciężko to opisać...zakochanie...nie będę filozofował zwłaszcza że poeta/pisarz ze mnie żaden...uskrzydla, znosi bariery, dodaje barw, znajdujesz kolejne cele w życiu, zmienia Cię...mówiłem, pisarz ze mnie mierny.
A może dlatego że w uczuciach jestem bardziej skryty niż otwarty.
U niektórych powoduje ślepotę odnośnie partnera - stąd takie zaskoczenia gdy pojawia się np. zdrada.

teraz tak samo opisz uczucie zakochania i co z tym się wiąże.

Ty podstawowych pojęć nie rozumiesz, loka dobrze napisała,ty nic nie ogarniasz.

@anna.zakochana - Szeptuch to gawędziarz teoretyk. On nawet nie widział jak jego kobieta wstaje do niemowlęcia a chce tutaj robić za eksperta od kosztów opieki nad dzieckiem. Związał się z nią gdy dziecko miała kilka dobrych lat i chce wszystkich uczyć  jak należy żyć, bo uważa się za jej królewicza na białym koniu.
Nie próbuj mu wyjaśniać cokolwiek bo i tak nie zrozumie. On tu jest by po to, żeby się wszyscy zachwycali jego życiowym poświęceniem i sukcesami, a czym bardziej innych obrzuci błotem tym bardziej będzie się czuł tutaj elegancki. Dostałaś próbkę wyssanych zarzutów bo facet nie  myśli, on wie.
Daj sobie spokój

@anna.zakochana - Szeptuch to gawędziarz teoretyk. On nawet nie widział jak jego kobieta wstaje do niemowlęcia a chce tutaj robić za eksperta od kosztów opieki nad dzieckiem. Związał się z nią gdy dziecko miała kilka dobrych lat i chce wszystkich uczyć  jak należy żyć, bo uważa się za jej królewicza na białym koniu.
Nie próbuj mu wyjaśniać cokolwiek bo i tak nie zrozumie. On tu jest by po to, żeby się wszyscy zachwycali jego życiowym poświęceniem i sukcesami, a czym bardziej innych obrzuci błotem tym bardziej będzie się czuł tutaj elegancki. Dostałaś próbkę wyssanych zarzutów bo facet nie  myśli, on wie.
Daj sobie spokój

Szeptuch napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

@anna.zakochana - Szeptuch to gawędziarz teoretyk. On nawet nie widział jak jego kobieta wstaje do niemowlęcia a chce tutaj robić za eksperta od kosztów opieki nad dzieckiem. Związał się z nią gdy dziecko miała kilka dobrych lat i chce wszystkich uczyć  jak należy żyć, bo uważa się za jej królewicza na białym koniu.
Nie próbuj mu wyjaśniać cokolwiek bo i tak nie zrozumie. On tu jest by po to, żeby się wszyscy zachwycali jego życiowym poświęceniem i sukcesami, a czym bardziej innych obrzuci błotem tym bardziej będzie się czuł tutaj elegancki. Dostałaś próbkę wyssanych zarzutów bo facet nie  myśli, on wie.
Daj sobie spokój

ojojoj odezwała sie wielka obrończyni kobiet, która w każdym temacie, gdzie tylko ktoś napisze cokolwiek co psuje jej wizerunek biednej uciśnionej pomiatanej kobiety, która jednoczenie jest dzielną waleczną i samodzielną kobieta, przychodzi sie spłakać.
Typowa feministka.

buachahahahaaaa
Ja i uciśniona, ja i pomiatana?
Gdzie?
Chyba w Twoich snach albo marzeniach.
Chciałbyś
Niedoczekanie Twoje.

I tak wygląda Twoja logika i zarzuty - wszystko wyssane z palca bo nie potrafisz logicznie łączyć faktów.
Jak byś mógł to nie nawiązuj więcej ze mną rozmowy, nie odnoś się do moich postów.
Napisałeś mi już laurkę i nie interesuje mnie więcej czy coś się w tym temacie zmieniło.
Ze swojej strony nie mam potrzeby z Tobą rozmawiać, nie lubię ludzi którzy szastają ocenami innych, więc żegnam.

jaki podział obowiązku w trakcie macierzyńskiego? XD XD no koleś jest w pracy a dziewczyna w domu, Ty umiesz czytać? nie mówię o sytuacji gdzie facet nic nie robi, robi ale PO PRACY.
aj a  mówię tylko o tym że praca w domu jest wyczerpująca bardziej niż te Twoje nadgodziny.
i ja mogę to powiedzieć bo zaznałam obydwu rzeczy

Agnes76 napisał/a:

@anna.zakochana - Szeptuch to gawędziarz teoretyk. On nawet nie widział jak jego kobieta wstaje do niemowlęcia a chce tutaj robić za eksperta od kosztów opieki nad dzieckiem. Związał się z nią gdy dziecko miała kilka dobrych lat i chce wszystkich uczyć  jak należy żyć, bo uważa się za jej królewicza na białym koniu.
Nie próbuj mu wyjaśniać cokolwiek bo i tak nie zrozumie. On tu jest by po to, żeby się wszyscy zachwycali jego życiowym poświęceniem i sukcesami, a czym bardziej innych obrzuci błotem tym bardziej będzie się czuł tutaj elegancki. Dostałaś próbkę wyssanych zarzutów bo facet nie  myśli, on wie.
Daj sobie spokój

XD
masz rację że z teoretykami nie ma co sobie pruć żył.

maku2 napisał/a:

madoja napisał/a:

Co do porodów, to moje dwie koleżanki na studiach opowiadały że to naprawdę nic takiego. Co dziwne, miały bardzo podobne odczucia: że skurcze bolą jak przy okresie, potem tylko trochę mocniejszy ból gdy wychodzi główka i to wszystko.

Ale słyszałam tez o straszliwych i bolesnych porodach. Słyszałam tez o koszmarnym traktowaniu rodzących przez personel. Wyśmiewanie młodego wieku, wyśmiewanie starszego wieku, wyśmiewanie nadwagi, wyśmiewanie krzyków, płaczu. Ordynarne nazewnictwo czynności czy części ciała. Kobiety często po takim traktowaniu przez personel mają traumę i nie chcą więcej rodzić.

A a propos historii gdzie mąż chciał, ona nie. Miałam koleżankę, w zasadzie przyjaciółkę. Mąż bardzo nalegał na dziecko. W końcu mu uległa, choć nie czuła instynktu. Urodziła mając 32 lata. Mówiła po latach szczerze i otwarcie, że macierzyństwo to horror. ze pięknie jest tylko na reklamach i billboardach. To udręka, mnóstwo łez, brak snu. Ale jednocześnie stwierdziła że teraz, gdy jej córka jest starsza, zaczyna się robić fajnie. Potem sama mnie zachęcała żebym chociaż jedno dziecko sobie zrobiła. Gdy jej córka miała 13 lat, moja przyjaciółka zginęła. Co zrobił ojciec dziewczynki, który tak nalegał na dziecko? Najpierw się rozpił, a kilka miesięcy potem wyjechał za granicę. Dziewczyna została sama w wielkim domu, opiekowała się nią jakaś ciocia.

I tyle z wielkiej ojcowskiej miłości.

To tylko taka historia. Wiadomo że żadna reguła.

Chyba wiem dlaczego nie chcesz mieć dzieci - Ty nie masz żadnego dobrego przykładu/historii.

To ja dorzucę kolejną historię.

Też miałam koleżankę. Obydwoje chcieli dzieci. Ona urodziła najpierw jedno potem drugie. Zawiesiła swoją karierę. Przez dobrych kilka lat była uwiązania do dzieci. Widać było po niej jak bardzo jest nieszczęśliwa tym siedzeniem w domu. Nigdzie nie wychodziła, bo dzieci. Dopiero gdy dzieci podrosły do przedszkola zaczęła odżywać i wróciła do zawodu. Przez cały ten czas mąż wygodnie uciekł w pracę. Prawie nigdy go nie było. W końcu koleżanka postawiła ultimatum: albo on zmienia pracę albo rozwód. Zmienił. Ale czy zmienił się też dystans między nimi? Czy zostało coś z tego małżeństwa? Nie wiadomo.

Agnes76 napisał/a:

Ja nie mam pewności, że dziecko musi dawać  uczucie, że się trafiło główną wygraną. Dlatego nie bardzo wierzę, że faceci wiążą się z kobietami dla dziecka - to raczej tylko jedna ze składowych, którą mogą zastąpić czymś innym, jeśli się postarają bo naprawdę im na sobie zależy.

Oczywiście że dziecko to żadna wygrana to coś więcej co trudno opisać słowami.
I tak, faceci nie wiążą się z kobietami dla dziecka.
I nie, dziecka nie da się zastąpić czymś innym.

Moje pytania w związku z powyższym:
1. Nie chce rezygnować z cudnej relacji, ale wiem ze te tematy są dość biało-czarne. Czy ktoś był w podobnej sytuacji? Jak postąpił?

2. Czy są tu kobiety którym się odmieniło i zachciały rodzicielstwa późno…. i były potem szczęśliwe z dzieckiem?

I dodatkowe, trochę głupie pytanie:
3. Czy mając małe dziecko daloby się trochę przykładowo malować obrazy żeby nie zwariować? Np odkładasz sobie na godzinę albo dwie do kołyski, ono

Tylwyth Teg napisał/a:

A ostatnie pytanie, czy można dziecko zostawić na 2 godziny i iść malować, świadczy o tym, że nie masz pojęcia o dzieciach, żadnego.

Rozumiem, że ze swojego doświadczenia mówisz? Jak nie, to poczytaj o matkach, które nie mają czasu nawet spokojnie iść pod prysznic.

Musisz być bardzo młodą i naiwną osobą jeżeli sądzisz, że wszystko “jakoś się ułoży” i wszystko się da. Są całe grupy na fb zrzeszające matki, które żałują macierzyństwa i najchętniej cofnęłyby czas. Im się nie ułożyło.

Gdyby każda wybierała takiego Szeptucha to ich życie byłoby idealne przecież. Sklonujmy go.

Lady Loka napisał/a:

jeneste92 napisał/a:

W Polsce nadal mamy średniowiecze i matkę uwiazaną do dziecka. Tymczasem w jednym z krajów europejskich  rodzice mają OBOWIĄZEK wziąć 6 tygodni urlopu macierzyńskiego i tacierzyńskiego bezpośrednio po porodzie, razem są w domu i razem zmieniają pieluchy i wstają w nocy. Po upływie tych 6 tygodni każde z rodziców może wziąć po 10 tygodni dodatkowego płatnego urlopu. Mogą wziąć go jednocześnie lub osobno, mogą się wymieniać np 4 tygodnie ona, potem 4 tygodnie on i znowu zmiana. To jest wspólne wychowywanie dziecka, a nie to co w Polsce, że on się rozwija zawodowo i po pracy pobawi się z dzieckiem i je wykąpie, a ona siedzi w domu rok, zmienia pieluchy, słucha gaworzenia i cofa się w rozwoju zawodowym (bo stoi w miejscu,  a świat idzie do przodu).

Pozwolę sobie tylko zauważyć, że w Polsce matka ma obowiązek wzięcia 14 tygodni urlopu macierzyńskiego, resztę może oddać ojcu dziecka, czyli 6 tygodni. Urlop ojcowski może być wzięty po macierzyńskim albo w jego trakcie. Dodatkowo mamy 32 tygodnie urlopu rodzicielskiego, który może być dzielony pomiędzy oboje rodziców i mogą brać go wymiennie.
(Mam nadzieję, że nie skopałam ilości tygodni, bo sprawdzałam to już jakiś czas temu, ale nawet jeśli to zasada i tak jest taka sama)

Od 2023 jeżeli faktycznie wejdą nowe przepisy to urlop ojcowski będzie odrębnym bytem, nie będzie odbierany od macierzyńskiego.

Więc matka wcale nie musi siedzieć rok w domu, nie jest uwiązana do dziecka i dawno już wyszliśmy ze średniowiecza. Tylko widocznie z jakiegoś powodu się z tego nie korzysta. Zwykle dlatego, że jak kobieta karmi piersią na żądanie przez pierwszy rok życia dziecka, to po prostu fizycznie nie ma szans na pracę z biura.

Nie musi siedzieć rok w domu, jednak zmiany mentalne u nas nie nadążają za zmianami prawnymi i ile kobiet faktycznie wraca do pracy po upływie tych 14 tygodni? Może 5%? Nie sprawdzałam danych statystycznych, ale naprawdę bym się zdziwiła, gdyby to było więcej niż 10%.

W moim przykładzie matka po upływie 6 tygodni może wrócić do pracy (nie musi siedzieć 14 tygodni jak w Polsce), dodatkowo z uwagi na fakt, że każde z rodziców musi wziąć ten urlop, nie dyskryminuje się kobiet na rynku pracy, bo tak naprawdę jedyna różnica między kobietą a mężczyzną jeżeli chodzi o wymiar nieobecności w pracy przypada na te kilka tygodni/miesięcy ciąży. W tamtym kraju nie rozdają zwolnień lekarskich tuż po zobaczeniu dwóch kresek jak u nas, ciąża musi być podwyższonego ryzyka lub muszą zaistnieć inne medyczne wskazania.

Już nie czepiajmy się różnicy 6 i 14 tygodni bo to najmniej ważne w tym wszystkim.
Możliwości prawne są i tyle. To, że się z nich nie korzysta to inna sprawa. Patrząc na to, jak zostałam zjechana w innym temacie kiedy napisałam, że po roku planuję wrócić do pracy i jak stwierdzono, że jestem arogancka i życzą mi, żeby mi się nie udało, to nie wiem jak ktoś patrzyłby na kobietę, która wróciłaby faktycznie po 14 tygodniach.
My rozważaliśmy też, żeby mąż wziął rodzicielski, ale to zobaczymym szczerze mówiąc nie wiem czy chciałabym odpuścić rozszerzanie diety, południowe spacery itd

Witajcie!

Jestem ogarnięta, 30-letnia kobieta mieszkająca zagranica. Mam prace, która jest moja pasja i sukcesem, ale pracowałam ciężko 10 lat żeby być tu gdzie jestem. Mój sens życia to kreatywność, moje wielkie hobby na boku, oprócz tego co robię to malowanie. Praca zajmuje mi więcej godzin dziennie niż przeciętnie (tak niestety jest w mojej branży), wiec co roku staram się brać 2 miesiące wolnego żeby poświęcać się malowaniu, po czym zaczynam kolejny projekt.

Rok temu po zakończonym związku poznałam niesamowitego faceta, 3 lata starszego. Na prawdę specjalnego. Jesteśmy razem 10 miesięcy, nigdy nie znałam mężczyzny tak empatycznego, ciepłego, ogarniętego. Chce z nim być z całego serca i jest to obustronne, on tez trochę oszalał już od samego początku. Im jesteśmy dłużej razem tym jest lepiej. Jego rodzina i znajomi są super, rowniez oni bardzo mnie już lubią.

Jest tylko jeden problem. Zapytany przeze mnie, mówił ze chciałby kiedyś dzieci. Dla mnie z kolei wizja macierzyństwa to zawsze była czarna chmura na linii mojego życia - czas który może niestety kiedyś nadejść ale który będzie końcem szczęśliwego życia, momentem kiedy będę musiała utracić cześć siebie, kreatywność, ciężko wypracowana pozycje w pracy, wartości które są dla nie ważne, wolność - dla kolejnego małego człowieka na tej przeludnionej planecie. Nigdy nie widziałam w tym sensu. I na ten moment wiem ze nie chce dziecka. Ale wiem tez ze niektórym kobietom się odmieniło przed 35 rokiem życia. Wiec nie chce zostawić tego cudownego człowieka, bo co jesli jest szansa, ze może mi sie zmienić? Tylko co jesli nie? Chciałabym wiedzieć co będę miała w tej kwestii w głowie za 3-4 lata, ale zazwyczaj do tej pory było to stabilne ‚nie’.

On wie i rozumie. Rozmawiałam z nim już o tym wszystkim po miesiącu związku i traktowałam to jako poważna rozmowę, chciałam żeby wiedział wcześnie ze mam mętlik w głowie w tej kwestii. Chciałabym chcieć. On podszedł do tego na luzie, bym zaskoczony ze poruszam ten temat tak wcześnie i mówił ze według niego w ogóle ja nie muszę jeszcze wiedzieć bo mam czas i ze to jest ok. I nie ma z jego strony żadnej presji. On nawet uważa na to co mówi bo nie chce żebym ja to odebrała jako chęć "namawiania mnie". Jest bardzo analityczny i empatyczny i potrafi się postawić w moje sytuacji. Ale "jesli pytasz o moje odczucia w tej sprawie, dzieci bym kiedyś chciał". Ale kontynuujemy związek i dla niego cała sytuacja wydaje sie być na luzie, podczas gdy ja bardziej to roztrząsam w głowie.
Wspomnial kiedyś coś, co sugerowało, ze może jego chęć dzieci mogłaby sie zmienić, pod wpływem tego ze np woli być ze mną w związku, ale to było bardzo teoretyczne i ‚rzucone na wiatr’ stwierdzenie, wiec nie chce robić sobie nim nadziei bo wiem ze te instynkty nie sa tak proste do skasowania.

Ostatnio zaczęliśmy rozmawiać o kupnie razem mieszkania, trochę romantycznie / trochę jako wspólna inwestycje żeby gdzieś ulokować pieniądze, razem łatwiej. I wtedy znowu wróciły moje rozkminy w kwestii rodziny, bo połączyłby nas kredyt.  Ale z drugiej strony mieszkanie zawsze można sprzedać.

Nie chce marnować jego czasu i za 4 lata powiedzieć mu ze nic się w tej kwesti nie zmieniło. Chociaż on wydaje się tym w ogóle nie przejmować, końcem końców facetom zegar biologiczny nie tyka. Ale najgorsza dla mnie sytuacja byłoby zerwanie z nim, a potem po kilku latach pojawienie się jakiegoś instynktu macierzyńskiego. Nie wiem czy jest to realistyczne.

Moje pytania w związku z powyższym:
1. Nie chce rezygnować z cudnej relacji, ale wiem ze te tematy są dość biało-czarne. Czy ktoś był w podobnej sytuacji? Jak postąpił?
2. Czy są tu kobiety którym się odmieniło i zachciały rodzicielstwa późno…. i były potem szczęśliwe z dzieckiem?

I dodatkowe, trochę głupie pytanie:
3. Czy mając małe dziecko daloby się trochę przykładowo malować obrazy żeby nie zwariować? Np odkładasz sobie na godzinę albo dwie do kołyski, ono sobie śpi a ty działasz?

Dzięki!