On chce kiedyś dzieci, ona (najprawdopodobniej) nie.

Witajcie!

Jestem ogarnięta, 30-letnia kobieta mieszkająca zagranica. Mam prace, która jest moja pasja i sukcesem, ale pracowałam ciężko 10 lat żeby być tu gdzie jestem. Mój sens życia to kreatywność, moje wielkie hobby na boku, oprócz tego co robię to malowanie. Praca zajmuje mi więcej godzin dziennie niż przeciętnie (tak niestety jest w mojej branży), wiec co roku staram się brać 2 miesiące wolnego żeby poświęcać się malowaniu, po czym zaczynam kolejny projekt.

Rok temu po zakończonym związku poznałam niesamowitego faceta, 3 lata starszego. Na prawdę specjalnego. Jesteśmy razem 10 miesięcy, nigdy nie znałam mężczyzny tak empatycznego, ciepłego, ogarniętego. Chce z nim być z całego serca i jest to obustronne, on tez trochę oszalał już od samego początku. Im jesteśmy dłużej razem tym jest lepiej. Jego rodzina i znajomi są super, rowniez oni bardzo mnie już lubią.

Jest tylko jeden problem. Zapytany przeze mnie, mówił ze chciałby kiedyś dzieci. Dla mnie z kolei wizja macierzyństwa to zawsze była czarna chmura na linii mojego życia - czas który może niestety kiedyś nadejść ale który będzie końcem szczęśliwego życia, momentem kiedy będę musiała utracić cześć siebie, kreatywność, ciężko wypracowana pozycje w pracy, wartości które są dla nie ważne, wolność - dla kolejnego małego człowieka na tej przeludnionej planecie. Nigdy nie widziałam w tym sensu. I na ten moment wiem ze nie chce dziecka. Ale wiem tez ze niektórym kobietom się odmieniło przed 35 rokiem życia. Wiec nie chce zostawić tego cudownego człowieka, bo co jesli jest szansa, ze może mi sie zmienić? Tylko co jesli nie? Chciałabym wiedzieć co będę miała w tej kwestii w głowie za 3-4 lata, ale zazwyczaj do tej pory było to stabilne ‚nie’.

On wie i rozumie. Rozmawiałam z nim już o tym wszystkim po miesiącu związku i traktowałam to jako poważna rozmowę, chciałam żeby wiedział wcześnie ze mam mętlik w głowie w tej kwestii. Chciałabym chcieć. On podszedł do tego na luzie, bym zaskoczony ze poruszam ten temat tak wcześnie i mówił ze według niego w ogóle ja nie muszę jeszcze wiedzieć bo mam czas i ze to jest ok. I nie ma z jego strony żadnej presji. On nawet uważa na to co mówi bo nie chce żebym ja to odebrała jako chęć "namawiania mnie". Jest bardzo analityczny i empatyczny i potrafi się postawić w moje sytuacji. Ale "jesli pytasz o moje odczucia w tej sprawie, dzieci bym kiedyś chciał". Ale kontynuujemy związek i dla niego cała sytuacja wydaje sie być na luzie, podczas gdy ja bardziej to roztrząsam w głowie.
Wspomnial kiedyś coś, co sugerowało, ze może jego chęć dzieci mogłaby sie zmienić, pod wpływem tego ze np woli być ze mną w związku, ale to było bardzo teoretyczne i ‚rzucone na wiatr’ stwierdzenie, wiec nie chce robić sobie nim nadziei bo wiem ze te instynkty nie sa tak proste do skasowania.

Ostatnio zaczęliśmy rozmawiać o kupnie razem mieszkania, trochę romantycznie / trochę jako wspólna inwestycje żeby gdzieś ulokować pieniądze, razem łatwiej. I wtedy znowu wróciły moje rozkminy w kwestii rodziny, bo połączyłby nas kredyt.  Ale z drugiej strony mieszkanie zawsze można sprzedać.

Nie chce marnować jego czasu i za 4 lata powiedzieć mu ze nic się w tej kwesti nie zmieniło. Chociaż on wydaje się tym w ogóle nie przejmować, końcem końców facetom zegar biologiczny nie tyka. Ale najgorsza dla mnie sytuacja byłoby zerwanie z nim, a potem po kilku latach pojawienie się jakiegoś instynktu macierzyńskiego. Nie wiem czy jest to realistyczne.

Moje pytania w związku z powyższym:
1. Nie chce rezygnować z cudnej relacji, ale wiem ze te tematy są dość biało-czarne. Czy ktoś był w podobnej sytuacji? Jak postąpił?
2. Czy są tu kobiety którym się odmieniło i zachciały rodzicielstwa późno…. i były potem szczęśliwe z dzieckiem?

I dodatkowe, trochę głupie pytanie:
3. Czy mając małe dziecko daloby się trochę przykładowo malować obrazy żeby nie zwariować? Np odkładasz sobie na godzinę albo dwie do kołyski, ono sobie śpi a ty działasz?

Dzięki!

Dodam, że u mnie nie było to twarde "Nie i koniec". Był nawet czas bodajże 4 miesięcy gdy kochaliśmy się bez zabezpieczeń, żebym zaszła w ciążę. Ale tak naprawdę wewnątrz tego nie chciałam, za każdym razem liczyłam że dostanę okres. Zgadzałam się bardziej na to, bo przecież rodzina powinna być z dziećmi, bo to taka norma. W pewnym momencie trudno rozgraniczyć, co jest pragnieniem moim, a co pragnieniem społeczeństwa. Czy ja naprawdę tego chcę, czy po prostu chcę być taka jak inni?

Uważam, że gdybym zaszłą w ciążę, to byłabym dobrą i odpowiedzialną mamą, ale pewnie nie raz bym płakała w poduszkę że zamieniłam swoje fajne życie na coś takiego.

Mam jedną koleżankę, która wciąż namawia mnie na dziecko, mówi że to sens życia kobiety. Ale gdy potem słyszę jak ona marzy żeby pospać dłużej choć jeden dzień, albo że po całym mieście szuka jakiegoś brokatu i bibuły bo trzeba do szkoły, syn dostał naganę, córka zaczyna się interesować seksem, albo nie można nawet w spokoju iść na imprezę do znajomych, lub gdy za premię trzeba kupić dzieciom kurtki zamiast coś fajnego dla siebie... A do tego ona mówi że laurka na Dzień Matki i uśmiech dziecka wszystko wynagradzają.
No nie. Ja uważam że nie wynagradzają.

Mam podobnie, może nie blokuje mnie wspaniałe życie ale brak instynktu macierzyńskiego. Mam 34 lata, dla kobiet w moim wieku to już zwykle lek że czas im ucieka, ja z ulga przyjmuje ten mijający czas, że już wreszcie niedługo nikt nie będzie chciał ode mnie dziecka. Ale niestety obawiam się, że mój fajnie rokujący związek się skończy. Nie chce dzieci i nie potrafię ich pragnąc. Robiłam różne rzeczy, nawet się modliłam, żeby mnie natchnął instynkt. Ale myślę, że jeśli u Ciebie to kwestia czynników zewnętrznych to może się zmieni? Nasycisz się pięknem życia, fajna praca i zapragniesz komuś pokazać, że ten przeludniony i zły świat może być piękny. Ja bym w Twoim przypadku nie skreslala tego.

Bo tez kobieta płaci za to większa cenę pod każdym względem. Fajnie ze społeczeństwo próbuje to jednak trochę podreperować i faceci angażują się często dużo bardziej niż kiedyś, ale to nigdy nie jest sprawiedliwe, nawet ze względów biologicznych.

WiosnaLatoZima napisał/a:

Mam podobnie, może nie blokuje mnie wspaniałe życie ale brak instynktu macierzyńskiego. Mam 34 lata, dla kobiet w moim wieku to już zwykle lek że czas im ucieka, ja z ulga przyjmuje ten mijający czas, że już wreszcie niedługo nikt nie będzie chciał ode mnie dziecka. Ale niestety obawiam się, że mój fajnie rokujący związek się skończy. Nie chce dzieci i nie potrafię ich pragnąc. Robiłam różne rzeczy, nawet się modliłam, żeby mnie natchnął instynkt. Ale myślę, że jeśli u Ciebie to kwestia czynników zewnętrznych to może się zmieni? Nasycisz się pięknem życia, fajna praca i zapragniesz komuś pokazać, że ten przeludniony i zły świat może być piękny. Ja bym w Twoim przypadku nie skreslala tego.

No ogólnie bardzo ciężko spotkać faceta który nie chce dzieci. Ja takiego nie znałam.

Serio,zmarnujesz mu 4 lata "bo może mi się odmieni" ty naprawdę myślisz ze facet za 4 lata,po rozstaniu z tobą znajdzie od razu materiał na matkę?
I co po tyg znajomości ją zapłodni?
ty jesteś poważna?
Mogą minąć lata,zanim kogoś pozna.
+ oczywiście odchorowanie po związku z tobą.

madoja napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

Serio,zmarnujesz mu 4 lata "bo może mi się odmieni" ty naprawdę myślisz ze facet za 4 lata,po rozstaniu z tobą znajdzie od razu materiał na matkę?
I co po tyg znajomości ją zapłodni?
ty jesteś poważna?
Mogą minąć lata,zanim kogoś pozna.
+ oczywiście odchorowanie po związku z tobą.

Nie odebrałam tego tak że autorka mami swojego faceta że zmieni zdanie, że kiedyś na pewno będą mieli dzieci. Powiedziała mu o swoim stanowisku i że raczej zdania nie zmieni. On to wie, a jednak dalej jest z nią. Czy ona ma na siłę z nim zerwać, wyrzucić go? Przecież to dorosły facet i sam podejmuje decyzje. Nie dla każdego faceta dziecko musi być sensem życia. Czasami większym sensem jest bycie z wyjątkową kobietą.

Mi nie musisz o tym mówić Madoja.
u mnie było tak że ja nie chciałem dzieci,nie,nigdy,i pod żadnym pozorem.
Aż spotkałem swoją żonę,i nagle zachciałem mieć gromadkę.
Tyle ze moja zona nie mogła dać mi dzieci,nie to ze nie chciała ,tylko nie może.
I z tego powodu chciała ode mnie odejść,chciała zerwać.
To co razem przesilimy w tym aspekcie,to  ile rozmów przeprowadziwszy, terapia, to nasze.
tylko tyle ze ja wiedziałem na czym stoję,ze tych dzieci nie będzie.
I w "pakiecie" z zona dostałem syna,mimo ze nie biologicznego,to jak najbardziej syna.
więc było inaczej.

ale tak, uważam że go mami, że facet robi sobie nadzieje .
Tylko tak tak lub nie, jest uczciwym postawieniem sprawy.
Wszystko pomiędzy pozostawia lukę, przez która wślizgują sie do naszego umysłu te złudne nadzieje.
zobacz też jak beztrosko autorka podchodzi do tego, w skrócie "nawet jak mi sie nie odmieni, a on będzie chaił, to  może mnie zostawić, i znaleźć sobie taka która mu urodzi"
Tak jak by miłość rosła na drzewach.
W moich oczach autorka jest skrajna egoistką.

Dodam, że u mnie nie było to twarde "Nie i koniec". Był nawet czas bodajże 4 miesięcy gdy kochaliśmy się bez zabezpieczeń, żebym zaszła w ciążę. Ale tak naprawdę wewnątrz tego nie chciałam, za każdym razem liczyłam że dostanę okres. Zgadzałam się bardziej na to, bo przecież rodzina powinna być z dziećmi, bo to taka norma. W pewnym momencie trudno rozgraniczyć, co jest pragnieniem moim, a co pragnieniem społeczeństwa. Czy ja naprawdę tego chcę, czy po prostu chcę być taka jak inni?

Uważam, że gdybym zaszłą w ciążę, to byłabym dobrą i odpowiedzialną mamą, ale pewnie nie raz bym płakała w poduszkę że zamieniłam swoje fajne życie na coś takiego.

Mam jedną koleżankę, która wciąż namawia mnie na dziecko, mówi że to sens życia kobiety. Ale gdy potem słyszę jak ona marzy żeby pospać dłużej choć jeden dzień, albo że po całym mieście szuka jakiegoś brokatu i bibuły bo trzeba do szkoły, syn dostał naganę, córka zaczyna się interesować seksem, albo nie można nawet w spokoju iść na imprezę do znajomych, lub gdy za premię trzeba kupić dzieciom kurtki zamiast coś fajnego dla siebie... A do tego ona mówi że laurka na Dzień Matki i uśmiech dziecka wszystko wynagradzają.
No nie. Ja uważam że nie wynagradzają.

naprawdę nie zdziwię sie jak dożyjemy czasów że kobiety będą miały obowiązek urodzenia co najmniej 3 dzieci, mam nadzieje ze takich strasznych czasów nie dożyjemy

Szeptuch napisał/a:

naprawdę nie zdziwię sie jak dożyjemy czasów że kobiety będą miały obowiązek urodzenia co najmniej 3 dzieci, mam nadzieje ze takich strasznych czasów nie dożyjemy

Są podobne rozkminy. Były dyskusje o bykowym, były dyskusje od emerytur zależnych od zarobków dzieci i zawsze się zastanawiam co ludzie, którzy wpadają na taki pomysł planują zrobić z tymi, którzy dzieci nie mogą mieć i mają udokumentowane medycznie starania.

Wiem głupie i nie śmieszne teraz to sie wydaje.
ale zastanówcie sie jak było by głupie i śmieszne gdybyśmy opowiadali sobie z przeszłości co sie będzie działo w latach pandemii, ze będą wlepiać mandaty za chodzenie po lesie bez maseczki.

maku2 napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

Wiem głupie i nie śmieszne teraz to sie wydaje.
ale zastanówcie sie jak było by głupie i śmieszne gdybyśmy opowiadali sobie z przeszłości co sie będzie działo w latach pandemii, ze będą wlepiać mandaty za chodzenie po lesie bez maseczki.

A tak z ciekawości...gdzie dawali mandat za nie manie maseczki w lesie?

Emm w Polsce?
Najpierw zakazali wstępu do lasów.
Maseczki obowiązkowe wszędzie.
Potem bawili sie w regulacje prawne ze bulwary/parki itp jednak nie trzeba,bo tam sie ludzi magicznie nie zarażają.
Ale był okres że jak na parkingu leśnym(czyli w lesie) nie miałeś maseczki,to groził ci mandat.

Tak, a co?

maku2 napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

Tak, a co?

Czyli mieszkasz i nie jesteś w stanie odróżnić prawdy od fikcji politycznej/medialnej?
Cyt."Ust i nosa nie trzeba zasłaniać m.in. w parkach, w lesie, na cmentarzach czy plaży. Z obowiązku noszenia maseczek są zwolnione jedynie osoby posiadające zaświadczenie lekarskie lub dokument potwierdzający np. zaburzenia psychiczne."
Poczytaj np. to
https://legalis.pl/za-brak-maseczki-cal … zi-mandat/

Tak,tylko te przepisy, bywało tak że co tyg się zmieniały.
Raz można było,a raz nie.
ale już nie róbmy jak zwykle offtopu

a ja myślę że nie zależy która płeć pyta tylko kto z nich pyta

On wie i rozumie. Rozmawiałam z nim już o tym wszystkim po miesiącu związku i traktowałam to jako poważna rozmowę, chciałam żeby wiedział wcześnie ze mam mętlik w głowie w tej kwestii. Chciałabym chcieć. On podszedł do tego na luzie, bym zaskoczony ze poruszam ten temat tak wcześnie i mówił ze według niego w ogóle ja nie muszę jeszcze wiedzieć bo mam czas i ze to jest ok. I nie ma z jego strony żadnej presji. On nawet uważa na to co mówi bo nie chce żebym ja to odebrała jako chęć "namawiania mnie". Jest bardzo analityczny i empatyczny i potrafi się postawić w moje sytuacji. Ale "jesli pytasz o moje odczucia w tej sprawie, dzieci bym kiedyś chciał". Ale kontynuujemy związek i dla niego cała sytuacja wydaje sie być na luzie, podczas gdy ja bardziej to roztrząsam w głowie.

Poinformowałaś go, że nie chcesz dzieci? Poinformowałaś.

To dorosły mężczyzna.

Nie podejmuj decyzji za niego.

Jeżeli nadal jest z Tobą to znaczy, że mu odpowiada ten stan rzeczy.

Nie wiesz jak bardzo w skali 1-10 on tego dziecka chce.

Może to jest taka letnia piątka. I jeszcze to “kiedyś”. "Kiedyś" w przypadku mężczyzny może być i za 10 lat, i za 20…

anna.zakochana napisał/a:

czemu bez znaczenia?
-> JA nie chcę, on(a) tak - zostając w związku mogę stracić "tylko" związek
-> JA chcę, on(a) nie - zostając w związku mogę stracić związek i szansę na dziecko.

W obu przypadkach jest tak samo, tylko punkt widzenia się zmienia. 
Ty tracisz szansę na związek i dziecko. Jeśli chcesz dziecko.
On traci szansę na związek i dziecko. Jeśli on chce dziecka.
A po drodze przewala się przez was życie.

To działa w obie strony bez względu na płeć.

M!ri napisał/a:

Nie ma to jak mężczyzna robiący z mężczyzn bezmózgie ameby

Gdyby temu facetowi naprawdę zależało na posiadaniu dzieci to sam odszedłby od autorki i poszukał takiej, która mu te dzieci urodzi. Autorka go nie oszukiwała, nie uwiodła i dopiero później wyjawiła mroczny sekret. Nie. Była szczera od samego początku. Nie może też gwarantować, że jej się nigdy nie zmieni (ma dopiero 30 lat).

Temu mężczyźnie może nie zależeć aż tak bardzo na dzieciach jak to się autorce wydaje. To kobiety dostają małpiego rozumu, że w pewnym momencie nie liczy się już nic byle tylko było dziecko (nie ważne z kim).
W życiu spotkałam tylko jednego mężczyznę, który rzeczywiście chciał mieć dzieci - ze względów religijnych. Reszta która niby chciała - byli bliżej “może”, “kiedyś”, “jeszcze pomyślę”.

Poza tym jeżeli dobrze się im teraz układa, a ona wyskoczy jak filip z konopii z rozstaniem “bo Ty chcesz mieć dzieci”, to przecież każdy na jego miejscu uznałby ją za wariatkę.

Nie ma to jak kobieta która z kobiet robi idiotki które udają że nie wiedzą o co chodzi...a chodzi o to że facet jest zakochany.
Ja chciałem mieć dzieci i religia nie miała z tym nic wspólnego.
A autorka nie ma dopiero 30 lat tylko już ma 30 lat - tak na to się patrzy gdy się mówi o posiadaniu dziecka.
Tak jest szansa że facet od niej odejdzie gdy zrozumie że ona na poważnie tego dziecka nie chce.
Ja bym odszedł i znam co najmniej jednego faceta co tak zrobił i też im się dobrze układało.
Ona wykorzystujecie uczucia partnera i mówienie że on chyba ich tak na prawdę nie chce bo nie odchodzi jest po prostu podłe.

maku2 napisał/a:

M!ri napisał/a:

Nie ma to jak mężczyzna robiący z mężczyzn bezmózgie ameby

Gdyby temu facetowi naprawdę zależało na posiadaniu dzieci to sam odszedłby od autorki i poszukał takiej, która mu te dzieci urodzi. Autorka go nie oszukiwała, nie uwiodła i dopiero później wyjawiła mroczny sekret. Nie. Była szczera od samego początku. Nie może też gwarantować, że jej się nigdy nie zmieni (ma dopiero 30 lat).

Temu mężczyźnie może nie zależeć aż tak bardzo na dzieciach jak to się autorce wydaje. To kobiety dostają małpiego rozumu, że w pewnym momencie nie liczy się już nic byle tylko było dziecko (nie ważne z kim).
W życiu spotkałam tylko jednego mężczyznę, który rzeczywiście chciał mieć dzieci - ze względów religijnych. Reszta która niby chciała - byli bliżej “może”, “kiedyś”, “jeszcze pomyślę”.

Poza tym jeżeli dobrze się im teraz układa, a ona wyskoczy jak filip z konopii z rozstaniem “bo Ty chcesz mieć dzieci”, to przecież każdy na jego miejscu uznałby ją za wariatkę.

Nie ma to jak kobieta która z kobiet robi idiotki które udają że nie wiedzą o co chodzi...a chodzi o to że facet jest zakochany.
Ja chciałem mieć dzieci i religia nie miała z tym nic wspólnego.
A autorka nie ma dopiero 30 lat tylko już ma 30 lat - tak na to się patrzy gdy się mówi o posiadaniu dziecka.
Tak jest szansa że facet od niej odejdzie gdy zrozumie że ona na poważnie tego dziecka nie chce.
Ja bym odszedł i znam co najmniej jednego faceta co tak zrobił i też im się dobrze układało.
Ona wykorzystujecie uczucia partnera i mówienie że on chyba ich tak na prawdę nie chce bo nie odchodzi jest po prostu podłe.

A co ten facet miałby zrobić żebyś poczuł (i przy okazji autorka), że on na poważnie chce być z nią pomimo tego, że ona nie chce mieć dzieci? Jak ma udowodnić, że nie jest wielbłądem? Czy jest coś takiego? Czy wszystko wytłumacz zakochaniem?

Naprawdę krew musiałaby mu odpłynąć w bardzo dużej ilości i w bardzo odległe od mózgu miejsce, aby miłość zaślepiła tak bardzo, aby zrezygnować z tak ważnej kwestii jak posiadanie/nie posiadanie dziecka.

Dokładnie tak

Agnes76 napisał/a:

Nie musisz już teraz decydować czy kiedyś zmienisz zdanie, czy nie. Uczciwie poinformowałaś jakie jest Twoje obecne nastawienie i to wszystko co możesz zrobić na tą chwilę. Nie wiem jak mógłby mieć kiedyś pretensje, że nie zmieniłaś zdania - to nawet brzmi absurdalnie.
Facet się nie przejmuje to Ty też nie powinnaś. Ciesz się życiem a na martwienie się problemami przyjdzie czas gdy się pojawią. Wszystkich i tak nie wymyślisz, więc nie przygotujesz się na każde możliwe nieszczęście.

Dokładnie tak.

Jednak korci mnie pytanie o niespodziewaną ciążę i co wtedy?
Nie ma 100% zabezpieczenia.
Moja młodsza pomimo brania środków anty, ma ślicznego drugiego syna.

maku2 napisał/a:

MagdaLena1111 napisał/a:

maku, sorry, ale rzeczywiście robisz z faceta autorki bezwolnego pajaca.

A Twój argument o tym, że on jest zakochany i dlatego to autorka powinna podjąć za niego decyzję o rozstaniu nijak się ma do tego, że ona też jest zakochana :-P

Dobra wiadomość jest taka, że stan zakochania nie trwa wiecznie i w pewnym momencie, gdy haj mija, to ludzie zaczynaja się zastanawiać, czy im razem po drodze, czy patrzą w te samą stronę itd., więc za jakiś czas problem sam się rozwiąże ;-)

Miłość potrafi zaślepić - tak? Tak.
I fakt za jakiś czas będzie wiadomo co i jak.
Chociaż w tym układzie to facet traci.

No i dobrze, że to facet traci. Jego "strata" i tak jest mniejsza niż "strata" kobiety, która rodzi by zaspokoić cudze potrzeby.