Wasza wartosc

Teraz niczym.
Ale kiedyś tym, że przy koledze byłam sobą, bo nie myślałam i tym, co on sobie o mnie pomyśli. A orzy nezczyznach, którzy mi się podobało byłam strasznie spięta, pilnowałam siebie, aby nie palnąć czegoś głupiego i starałam sie mu przypodobac i przytakiwać.

Czekaj, jedną rzeczą się różni, mężczyzna, który jest dla mnie tylko kolegą-nie dotykam go i nie ribie erotycznych aluzji, nie flirtuje z nim, nie żartuje z podtekstem seksualnym. A jak on by zaczął, to ucinam to szybko.

Przedłoży w granicach rozsądku czyli nie rozda pieniędzy:)

Na początku tego nie wiesz, czy chcesz z kimś coś budować czy nie, bo go nie znasz. A jeśli Ci sie podoba, to jest dotyk. Nie dotykasz się przecież z kolegami czy koleżankami. Tzn ja tak nie robie, bo tego nie potrzebuje.
Co innego, gdy ktoś Ci sie podoba w sposób damsko meski, dlatego dotyk mężczyzny odbieram jako zainteresowanie.
Chyba, że on taki dotykalski do wszystkich, coś jak nieraz starsi już bardzo ludzie, którzy w rozmowie lubia poklepać po ręce czy dotknąc ramienia, ale to nic nie znaczy.

Nachalność to np: fizycznie - siadanie na kolanach mężczyxnie, obejmowanie go w pasie, pzyciskanie sie do niego, łapanie za rękę itd - w przypadku, gdy to nie mąż, konkubent, partner ale MĘŻCZYna, Z KTÓRYM nie jest sie w zawiązku, małżeństwie, narzeczeństwie, ot znajomy facet i tyle. w sferze umysłowej, psychicznej - nachalne pytania wypytywanie o sprawy rodzinne, uczuciowe, wypytywanie o sppsób spędzania wolnego czasu, gdzie ktoś był co robił, albo dzwonienie, wysyłanie bez przerwy smsów, nachodzenie mężczyzny w domu non stop, albo krytykowanie jego decyzji i chęc wpłynięcia na jego zdanie na przykład: taką masz pracę? Jest beznadziejna i mało warta, na twoim miejscu zrezygnowałabym z niej i poszukała czegoś w formie X w mieście Y a najlepiej idz na stanowisko XYZ- podczas, gdy męczczyzna nie pytał o zdanie.

No nie wiem. Tak myślałam, że to dobry temat,ale już teraz tego nie robie ponieważ ktos mi kiedys powiedział, ze dla niego to kontrola.

Też mi się zdawało, że to dobry temat, okazało się, że nie lubi pytan typu jak minal dzien, co robiłeś, z kim się widziałeś i tym podobne. Nie pytałam więc, nie chcąc być nachalną.

Nie mam pojęcia. Albo niezależny typ. Albo zależy kto pyta co innego jak zapyta ukochana A co innego jak kobieta, z którą jest z braku laku, bo nie chce być sam.

Pytanie o sposób spędzania wolnego czasu jest bardzo naturalnym i neutralnym pytaniem. Poza tym, też nie wyobrażam sobie, aby nawet - spotykając się z kimś z braku laku -  nawet tego o drugiej osobie nie wiedzieć. Dla mnie, jeśli ktoś nawet nie chce na taki temat rozmawiać, to znaczy, ze traktuje rozmówcę jak osobę obcą.

Tak myślałam, dlatego nie wypytywałam(mówił że jego była go wypytywala i go to wkurzało).

No to jak on nie chciał z Tobą  nawet o czasie wolnym rozmawiać,  to skąd ta nadzieję, że mogłoby coś między wami być?
To jest raczej potwierdzenie, że trzeba szybko takie próby zbliżenia się prywatnego podjąć, by zobaczyć jak ktoś na Ciebie reaguje, zamiast budować nadzieję na nie wiadomo czym.
Ktoś nie chce pokazać Ci kawałka duszy swojej A chce pokazać tylko penisa?
Błagam Cię Ross, nie mamy po 14 lat.
A wyciąganie z tamtego zdarzenia wniosku że nie jest dobrym tematem  rozmowy pytanie o bardziej prywatne rzeczy, gdy się chce kogoś poznać, by nie być nachalną to już jest kosmos
To zresztą w drugą stronę też działa.

Dla mnie też. Albo pytanie, co robiłeś w ciagu dnia. Moim zdaniem jest neutralne, takie grzeczne zainteresowanie.
Tamten jednak stwierdził, ze nie lubi, bo to wypytywanie, to sadziłam, ze jestem nachalna.  Mężczyźni nie lubia nachalności.

Dla mnie też, a on powiedział, ze nienawidzi tego w związku takiego wypytywania. To się już nie pytałam. w związku z nim też nie byłam. To był bład mojego życia ta znajomoś.

Tego się już nie dowiem.

Są tacy, którzy nie cierpią wypytywania. Jeśli tych pytań jest za dużo albo jedno po drugim, to ja sama zastanawiam się nad motywacją tej osoby do zasypywania pytaniami.
Mogę zadać jedno albo dwa, jeśli dana osoba chętnie odpowiada, ale nie więcej, przynajmniej nie od razu. Nie zadaję żadnej osobie, no może bardzo bliskiej, pytania, co robiła w ciągu dnia, najwyżej ogólnikowo, na przykład, jak minął dzień w taki sposób, żeby pytanie mogła ominąć, jeśli jej nie pasuje. Jak komuś się dzień nie udał tym bardziej nie chciałby o tym opowiadać.
Nie wiem czy ktoś lubi być niezamierzonym uczestnikiem quizu.
Pewnie, że są tacy, którzy uwielbiają mówić o sobie, ale oni z kolei koloryzują lub zręcznie omijają to, co im nie pasuje. Nie sądzisz Rossanko?

Zależy kto pyta. Ukochana, czy kobieta, którą jest zainteresowany - to mężczyzna chetnie opowiada. Niechciana kobieta- to mężczyzna odpędza się od niej i nie ma ochoty na opowiadanie.

Gdybyś Rossanka nie byla tak egocentryczna, bo wbrew wszelkim pozorom jesteś, to byś nie miała takich problemów w relacjach.
Bo skupiłabyś się na drugim człowieku i byłabyś w stanie dostrzec jego reakcje,  więc nie pchalabyś palca między drzwi, tak jak i my wszyscy robimy.
Większość z nas w biegu odpuszcza sobie wszelkie zauroczenia bez wzajemności, właśnie dlatego że dorośli.
Ale w stanie permanentnego skupienia na sobie  i swoim ego nie ma szans tego dostrzec.
Nie zwalaj wszystkiego na rodzinę, nikt nie ma idealnej.
Każdy słyszy kazania i mądrości,  ale się buntuje. 
Nie wiem, sorry,  może miała jakichs wyjątkowy pech i straszni psychopaci, ale pisze tu parę osób na forum, które miały niełatwo, a się tak nie usprawiedliwiają
A Ty sie kręcisz wokól własnego ogona i strzelasz fochy jakobyś byla jedyną poszkodowaną przez życie i taką której się nie chce nic zrobić we własnej sprawie.
Jeśli w realu jestes taka jak na forum, to gdzie Twoje przyjaciółki,  aby Cię postawić do pionu. Spijacie sobie tylko z dzióbków?

Jeżeli w dalszym ciągu będziesz miała takie podejście, to nie znajdziesz partnera.

Skoro lubisz być tak egoistyczna, to przygotuj się na samotne życie do samego końca.
Już nawetm jak się tego partnera znajdzie i przyciągnie do siebie, to potem, w trakcie trwania związku jakoś ciężko mi sobie wyobrazić u kogokolwiek taką egoistyczną postawę. Skończyłoby się to bardzo szybko.
A może właśnie dlatego się kończyło?

Można się ostro przejechać na takim podejściu, jeśli się go potem stosuje zbyt dosłownie w relacji z drugą osobą. To chyba normalne, że w relacji dwojga ludzi zwraca się uwage także na potrzeby drugiej strony? Zresztą od początku, jeśli się przedstawia taką postawę egoistyczną, to druga strona to wyczuwa, po czym się oddala.

Nie potrzebuje niańki, ale partnera. Może i powinien mi pomóc w chwilach kryzysu (skoro coś dla niego znaczę), ale nie musi i nie powinien się na mnie uwieszać.

Zaraz, moment, tyle było pisania, że druga strona nie jest do rozwiązywania cudzych problemow, że trzeba je rozwiązywać samemu, a nie oczekiwac tego od partnera,  a tu nagle odwrotne zdanie.

Oczywiście że nie to samo.
Bo egoizm  to wybór  po prawidłowej percepcji.
Natomiast egocentryzm to niemożność spostrzeżenia perspektywy innej osoby.
Więc wszystkie decyzje są  oparte o fałszywe przesłanki.Ty wcale nie jesteś egoistką Rossanko, bo nie robisz nic by Tobie było lepiej.
Miałaś słabą terapeutkę, albo jak wiele osób na forum uciekłaś z terapii gdy wymagała od Ciebie wyjścia że strefy komfortu.
To Twoje życie, zrobisz co chcesz, ale ja na Twoim miejscu zawalczylabym o siebie  by nie mieć tak do 90.

Perspektywy innej osoby to nigdy nie poznasz, bo w niej nie siedzisz. Możesz się tylko domyślać i wyciągać błędne wnioski albo prawidłowe.

Nawet przypadki w życiu zdarzają się nam nieprzypadkowo.

Cała Ty, ross. Nie wiem właściwie w jakim celu tu tyle lat piszesz.  Czy chcesz poznać inny punkt widzenia, wyciągnąć z tego coś dla siebie, czy przekonywać przypadkowych ludzi, że nie mają racji.
Jeśli tylko przeczytasz coś, co jest chociażby odrobinę nie po Twojej myśli od razu ripostujesz typu: tak tylko pisze, tego nie wiecie, źle mi doradziliście, nie macie racji, nic o mnie nie wiecie, nie znacie mnie w rzeczywistości to skąd możecie wiedzieć itd., itp.

A więc kogo, ross, chcesz przekonać i do czego?

Ale pozbycie się egocentryzmu i skierowanie uwagi na drugą osobą, otwarcie się na drugą osobę pozwala przynajmniej w przybliżeniu tę perspektywę starać się poznawać.

Flirty, romanse, związki udają się lub nie udają się, każdy człowiek może powiedzieć: tak dobrze żarło a zdechło... No bo czasem zdycha i prędzej oszalejesz jak dojdziesz dlaczego.

To co mam tylko siedzieć i słuchać? Nic już powiedzieć nie można?
A jak się z drugiej strony zgadzam i przyznaje rację  to też jest źle:(

Ona chce przekonać samą siebie, że to nie w niej jest problem, a po prostu spotyka nieodpowiednich facetów na swojej drodze. Takim sposobem wchodzi w bezpieczną strefę komfortu 'nic nie musze'. Woli być w tym, co zna. A widać jak na dłoni, że terapia była słaba, powinna odbyć kolejną. Ale do tego trzeba się ruszyć.
Pisanie milionowych postów/wątków na dokładnie ten sam temat - nie mam faceta - jest bezcelowe. Ileż można. To jest w koło wojtek i to samo. I widzi to każdy tylko nie Ross, wróc - ona nie chce widzieć.

Tak jak ten ktoremu nawet kawy nie zaproponowałaś, bo cos tam sroś tam ? PRZESTAŃ ! Czy Ty wierzysz w to co piszesz?

Jeśli tych żonatych/zajętych było aż tylu, to też bym się zastanawiał, czy tu nie tkwi problem..

No ale ross, w tym wieku 40+ nie będzie inaczej, albo Ci mężczyźni są żonaci (ok, odpadają, to zrozumiałe) albo będą rozwiedzeni, posiadający zobowiązania z poprzednich związków. To naprawdę rzadkość aby spotkać kawalera w tym wieku. Rozumiem spotkałaś jednego i nic z tego nie wyszło. Przy czym ja zaczynam odnosić wrażenie, że to bycie kawalerem to był jego jedyny atut. Czy gdyby ten sam mężczyzna był rozwiedziony i miał dziecko z poprzedniego związku byłabyś nim tak samo zainteresowana?

Nie łudź się, że w wieku 40+ zbudujesz idylliczny związek jakbyś miała 20 lat i zaczynała od zera. Nawet jeśli ten ktoś będzie kawalerem, to może mieć np. dziecko z poprzedniego związku (jest to dla Ciebie do zaakceptowania?), może mieć na koncie liczne romanse, przygody itp. Ludzie naprawdę mają różną przeszłość w tym wieku.

Mnie się aż tak bardzo do związku  nie spieszy jak Tobie, ale ja sobie zdaję sprawę, że jeśli znowu kogoś poznam potencjalnie odpowiedniego, to będzie to ktoś kto ma za sobą jakąś przeszłość, zobowiązania (i materialne, i emocjonalne też), bo "gustuję" docelowo w Panach w stosownym wieku i problemem co najwyżej będzie to czy  jestem w stanie zaakceptować stan rzeczy z bagażem przeszłości a nie że problemem będzie sam fakt przeszłości (bo takie oczekiwania to mrzonki).

Rozwodnik może być, na ślubie kościelnym mi nie zależy.  Dzieci-zalezy. Jak mi powie cos w stylu"dziecko dla mnie jest najważniejsze, Ciebie zawsze mige zastąpić inną  bo kobiety zawsze mogę zmienić" to za takie coś podziękuję.

Normalnie. Jak miałam 20 lat, na moim roku było jedno małżeństwo. Teraz są prawie wszyscy na różnych fejsbukach  i widzę, że wolnych osób z dawnych lat praktycznie nie ma. Niektórzy są już w kolejnych małżeństwach.
Jest jeden kolega po rozwodzie, chyba sam, tak wywnioskowałam, mieszka na wyspach. Jedna wolna koleżanka żyjąca w luźnym związku i to tyle. Niesparowanych osob znam malo, chyba, że w przedziale 20- 25lat.