Wasza wartosc

A mało to ludzie mają fantazji? Nie zdziwiłoby mnie to, gdyby się okazało, że go kręci takie coś..

A Ty, rossanka, masz jakies kolezanki? Wychodzisz gdzieś tak po prostu? Masz jakies zycie towarzyskie?
Czy wszystko jest u Ciebie ukierunkowane na 'szukanie faceta'??
Jak spedzasz wolny czas?

Nie, kompletnie nie chodzi mi o wypady do klubow, raczej wlasnie jakies spotkania towarzyskie, kawy z kolezankami, albo wyjazdy, wycieczki.
Grille, ogniska. Wypady na narty. O cos takiego mi chodzilo. Tam, gdzie ludzie spotykaja sie, niekoniecznie w celu imprezowania.

Alika_ napisał/a:

Nie, kompletnie nie chodzi mi o wypady do klubow, raczej wlasnie jakies spotkania towarzyskie, kawy z kolezankami, albo wyjazdy, wycieczki.
Grille, ogniska. Wypady na narty. O cos takiego mi chodzilo. Tam, gdzie ludzie spotykaja sie, niekoniecznie w celu imprezowania.

Tak, bardzo dużo się spotykam, juz od dłuższego czasu. Poznałam kupę nowych ludzi, mężczyzn kobiet.
Mężczyźni w moim mniej więcej wieku żonaci, z dziećmi itd. Są też rozwodnicy żyjący w konkubinatach, wolnych związkach. Wolnych też poznałam, ale to jacyś studenci, albo 15-20lat młodsi.

Alice bardziej chyba chodziło nie o to ilu mężczyzn i o jakim statusie związkowym masz w swoim towarzystwie, ale czy masz jakieś bliskie sobie osoby, jakieś przyjaciółki, z którymi możesz porozmawiać o martwiących Cię sprawach. Bo z tego co piszesz, to wynika raczej, że masz dużo przygodnych znajomych, ale żadnych przyjaciół.

Mam koleżanki, znajome, ale przyjaciółek od dawna nie mam. To raczej koleżanki. Ale to chyba nic złego?

Koleżanka/ kolega to ktoś kogo w miarę lubię i mogę wyskoczyć na kawę czy piwo okazjonalnie by pogadać o pierdołach. Najczęściej jest to osoba z pracy lub ktoś kogo znam z silowni czy chóru.

rossanka napisał/a:

Beyond a kto to jest koleżanka?

Koleżanka/ kolega to ktoś kogo w miarę lubię i mogę wyskoczyć na kawę czy piwo okazjonalnie by pogadać o pierdołach. Najczęściej jest to osoba z pracy lub ktoś kogo znam z silowni czy chóru.

Przyjaciólka/ przyjaciel to ktoś z kim jestem blisko, z kim mogę porozmawiać o poważnych problemach, z kim mam wspólne zainteresowania i taki flow, że możemy kończyć zdania sobie. Mójego najbliższego przyjaciela znam od chyba 26 lat i pomimo, że mieszka w Polsce, ma żonę i dzieci, regularnie ze sobą rozmawiamy i widzimy się jakos raz na rok kiedy przyjeżdża z rodziną do UK.

Tamiraa napisał/a:

jakis_czlowiek napisał/a:

Hmm, to jakby tak patrzeć, to ja nawet nie mam kogo nazwać koleżanką/kolegą. Sami znajomi tylko

Lepiej mieć znajomych, koleżanki, kolegów niż fałszywych przyjaciół.

Rossanka,  a ty czego byś oczekiwała od potencjalnego partnera? Poznajesz przecież  mnóstwo ludzi i na pewno wymyśliłaś sobie w głowie, kto by mógł nim zostać, prawda?

Od partnera niczego nie oczekuje byleby był.
No może jednego, aby jak będzie jakaś choroba czy problemy życiowe, żeby nie nawiązując, ale tego roku nie można oczekiwac od ludzi.
Jestem dość samowystarczalna i samodzielna. Nie wiem skąd więc były te pomysły, abym nauczyła się żyć sama ze sobą:(

rossanka napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

Lepiej mieć znajomych, koleżanki, kolegów niż fałszywych przyjaciół.

Rossanka,  a ty czego byś oczekiwała od potencjalnego partnera? Poznajesz przecież  mnóstwo ludzi i na pewno wymyśliłaś sobie w głowie, kto by mógł nim zostać, prawda?

Od partnera niczego nie oczekuje byleby był.
No może jednego, aby jak będzie jakaś choroba czy problemy życiowe, żeby nie nawiązując, ale tego roku nie można oczekiwac od ludzi.
Jestem dość samowystarczalna i samodzielna. Nie wiem skąd więc były te pomysły, abym nauczyła się żyć sama ze sobą:(

Czyli, może to być ktoś  kto jest niepełnosprawny albo ktokolwiek? Czy ja dobrze zrozumiałam?

Szczerze, zakochał się ktoś kiedyś w przyjacielu?

KoralinaJones napisał/a:

rossanka napisał/a:

Szczerze, zakochał się ktoś kiedyś w przyjacielu?

Oczywiście, że można zakochać się w koledze, przyjacielu, kimś kto pod tym względem początkowo był nie był obiektem zainteresowania. Różne czynniki mogą zadecydować o tym, że pomiędzy dwojgiem osób pojawi i rozwinie się uczucie, całkiem niespodziewanie czasem.  A koleżeństwo, przyjaźń mogą być tym czynnikiem wyzwalającym, jak najbardziej.

Myślę że to jest możliwe, ale tylko jak to.jest kolega-znajomy. Znasz kogoś przelotnie, z widzenia , wiesz ,że taki ktoś istnieje, a potem poznajesz go bardziej i bardziej i może zrodzić się uczucie. Jak znasz kolegę wiele lat i to dobrze go znasz i przez 10lat nie.muslalas o nim jak o facecie tylko o koledze, w międzyczasie spędzaliście razem czas na kajakach, piwie czy wycieczkach górskich i jeśli przez 10 lat nie zaiskrzyło.to nie zaiskrzy. Przynajmniej j ja tak mam.

rossanka napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

Oczywiście, że można zakochać się w koledze, przyjacielu, kimś kto pod tym względem początkowo był nie był obiektem zainteresowania. Różne czynniki mogą zadecydować o tym, że pomiędzy dwojgiem osób pojawi i rozwinie się uczucie, całkiem niespodziewanie czasem.  A koleżeństwo, przyjaźń mogą być tym czynnikiem wyzwalającym, jak najbardziej.

Myślę że to jest możliwe, ale tylko jak to.jest kolega-znajomy. Znasz kogoś przelotnie, z widzenia , wiesz ,że taki ktoś istnieje, a potem poznajesz go bardziej i bardziej i może zrodzić się uczucie. Jak znasz kolegę wiele lat i to dobrze go znasz i przez 10lat nie.muslalas o nim jak o facecie tylko o koledze, w międzyczasie spędzaliście razem czas na kajakach, piwie czy wycieczkach górskich i jeśli przez 10 lat nie zaiskrzyło.to nie zaiskrzy. Przynajmniej j ja tak mam.

Myślę, że za dużo robisz na ten temat analiz i za bardzo próbujesz w jakiś sposób uporządkować, usystematyzować to wszystko, tak jakbyś chciała wypracować jakieś prawidłowości w tym zakresie. A ja z kolei twierdzę, że jeśli o to chodzi, to wszystko jest możliwe.

Nie zdarzyło mi się, to pisze. Podejrzewam, że na podobnej zasadzie może być w drugą stronę, mężczyzna widzi we mnie koleżankę, a z tego uczucie się nie narodzi.

rossanka napisał/a:

Jeśli tak to wygląda, to ja też mam takie osoby . Po prostu nazywam je bliższymi koleżankami, kolegami.

U mnie z koleżeństwa nigdy nie narodziło się nic więcej. Kolega zostawał kolegą. Chyba, że to byłby taki kolega znajomy, którego znam powiedzmy jakiś okres czasu może nawet lata, ale znam z widzenia, wiem, że taki ktoś jest ale go bliżej nie znam.

Tylko, że ja przyjacielowi potrafię się zwierzyć, oni znaja moje slabe strony. I sami, podobnie, też się zwierzają. Nie, że to jest co rozmowa, ale jak jest trudna sytuacja, to wiemy, że możemy na sobie polegać.

Ty zaś wydajesz się niezdolna do zbudowania relacji z drugim czlowiekiem opartą na zaufaniu. Wszystko za barykadą.

To tzw, syndrom Zosia Samosia. Często wyksztalca sie u osób parentyfikowanych jako dzieci (czyli nie traktowanych jako brzdące, ale jako podpora dla rodziców). Jest to przypadlość, kiedy nie potrafimy zaufać innym, nie dajemy sobie pomóc, ukrywamy wewnetrzne myśli, bo mamy doświadczenie z dzieciństwa, że nikt nas nie sluchał, nie wypelnial naszych potrzeb, a nawet karał za okazywanie emocji. Zależnie od genetyki czy temperamentu, objawia się albo nadmierna agresją i dominacją by kontrolować innych bądź pasywnością, skrytością i ucieczką od ludzi.

Beyondblackie napisał/a:

To tzw, syndrom Zosia Samosia. Często wyksztalca sie u osób parentyfikowanych jako dzieci (czyli nie traktowanych jako brzdące, ale jako podpora dla rodziców). Jest to przypadlość, kiedy nie potrafimy zaufać innym, nie dajemy sobie pomóc, ukrywamy wewnetrzne myśli, bo mamy doświadczenie z dzieciństwa, że nikt nas nie sluchał, nie wypelnial naszych potrzeb, a nawet karał za okazywanie emocji. Zależnie od genetyki czy temperamentu, objawia się albo nadmierna agresją i dominacją by kontrolować innych bądź pasywnością, skrytością i ucieczką od ludzi.

Nie diagnozuj mnie przez neta bo to tak jakbyś badała pacjenta, jtiry opisuje objawy, a na oczy go nie widziałaś.

Jak nie Zisia samosia, to jak to sobie wyobrazasz: przychodzę zła do domu, bo coś się stalo-w domu nie ma nikogo  muszę sama się uspokoić. Dzwonić po koleżankach i opowiadać z automatu jak to mnie wkurzył facet w MZK? A kogo to obchodzi?
Jestem chora-sama muszę się sobą zaopiekiwac, kupić keki, zmieniać pościel, robić herbatę, wozić do przychodni.
Cos się w domu zepsuje-sama dzwonie do fachowca, place i mam zrobione. Albo spartaczone , zależy na kogo trafi.
Mam atak lękowy-alez obok nikogo nie ma, przecież nie będę chodzić po sąsiadach aby mnie uspokoili.
To nie Zosia samosia, to konieczność, jak nie ja to kto.
Dlatego tak się wywnetrzam na forum, bo nie będę ciągle zamęczać koleżanek, że nie udaje mi się życie uczuciowe. Czasem im powiem, że np szukam kogoś, też chciałabym mieć rodzinę albo partnera, one pokiwają głowami i tyłe. Ja z kolei słucham ich problemów z dziećmi albo w małżeństwie i równowaga jest zachowana.

KoralinaJones napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nie zdarzyło mi się, to pisze. Podejrzewam, że na podobnej zasadzie może być w drugą stronę, mężczyzna widzi we mnie koleżankę, a z tego uczucie się nie narodzi.

Nie chodzi o to, co Ci się zdarzyło lub nie, bo mnie też się do tej pory tak nie zdarzyło, lecz chodzi o rozumienie, wyczuwanie istoty nieprzewidywalności uczuć.

To może być to, nie przewidzisz. To się właśnie samo dzieje, nie ma tu klucz. To też nie jest tak, że pójdzie się na terapię, przepracuje pewne rzeczy i dalej będzie już w końcu związek. Równie dobrze po terapii można dalej być samemu.

Hmmm. Na forum co innego slyszalam: naucz się żyć sama ze sobą.

M!ri napisał/a:

rossanka napisał/a:

Hmmm. Na forum co innego slyszalam: naucz się żyć sama ze sobą.

Bo Ty nigdy się nie nauczyłaś żyć sama ze sobą. Nie pogodziłaś się z tym. Ciągle przeżywasz, że nie masz faceta i przez to uważasz się za gorszą. Każda Twoja dyskusja kręci się wyłącznie wokół braku związku.

Kochana, ze sobą to ja żyje doskonale. Odwrotnie, nigdy nie nauczyłam się żyć z kimś. I to mam ćwiczyć a nie życie ze  sobą.

Ale to, ze nie jestem w związku, nie mam dzieci - to uważam za życiową porażkę i fakt, że jestem mało wartościową kobietą.

Mam odwrotnie, uważam,że niepotrzebnie się urodziłam. Że moje istnienie samo w sobie nic nie znaczy, tak po prostu. Nie to,że chciałabym umrzeć, bo śmierci się boję, ale uważam, że niepotrzebnie zajmuje miejsce.
Czemu miałabym się czuć wartościowa? Za co? Co zrobić?
Podpowiem, dobrynwyglad nie.pomaga, Wykształcenie reż nie, praca też nie, zainteresowania też nie sprawiają, bym miala się czuć cokolwiek warta. Nawet nie wiem jak to ubrać w słowa. Mam tak.od dziecka, czasem mam lepsze a czasem gorsze momenty.

M!ri napisał/a:

rossanka napisał/a:

Hmmm. Na forum co innego slyszalam: naucz się żyć sama ze sobą.

Bo Ty nigdy się nie nauczyłaś żyć sama ze sobą. Nie pogodziłaś się z tym. Ciągle przeżywasz, że nie masz faceta i przez to uważasz się za gorszą. Każda Twoja dyskusja kręci się wyłącznie wokół braku związku.

Kochana, ze sobą to ja żyje doskonale. Odwrotnie, nigdy nie nauczyłam się żyć z kimś. I to mam ćwiczyć a nie życie ze  sobą.

Tamiraa napisał/a:

rossanka napisał/a:

Od partnera niczego nie oczekuje byleby był.
No może jednego, aby jak będzie jakaś choroba czy problemy życiowe, żeby nie nawiązując, ale tego roku nie można oczekiwac od ludzi.
Jestem dość samowystarczalna i samodzielna. Nie wiem skąd więc były te pomysły, abym nauczyła się żyć sama ze sobą:(

Czyli, może to być ktoś  kto jest niepełnosprawny albo ktokolwiek? Czy ja dobrze zrozumiałam?

Może być tylko ten, z kim się będę dobrze czuła, będzie mnie fizycznie pociągał i będę go kochała.
Tyle wymagam.
I odpadają żonaci, psychopaci, jacyś agresywni, którzy mogą przyłożyć.

Harvey napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nie mam pojęcia. Za chłopem nie trafisz.
A ty co, spotykasz się z jakąś, coś się zmieniło?

Tak, już jakiś czas

Proszę proszę, to dobra wiadomość:)

KoralinaJones napisał/a:

A to my się tu kłócimy? O co?

Odnoszę wrażenie, że nie jesteś szczera w tym, co jest rzeczywiście Twoim problemem, a brak upragnionego związku jest tylko tego konsekwencją i my rozmawiamy z Tobą cały czas dlaczego występuje ten skutek, a nie o tym, co jest jego prawdziwą przyczyną. Utrudniasz to także Ty, ross, ale utrudniasz to sama sobie, będąc dość oporną na otworzenie się na inne spojrzenie na Twój problem niż Twoje własne. Rozumiem, że w dzieciństwie narzucano Ci zdanie, nie mogłaś mieć własnego (tak jak o tym pisałaś) i to może być przyczyną dlaczego teraz, kiedy w końcu możesz, tak bardzo upierasz się przy swoich racjach. Ten aspekt zachowania też warto zrozumieć.

Ty, ross, chcesz prostej odpowiedzi na pytanie: jak sprawić aby być w związku? W związku. A nie z mężczyzną takim czy innym. I to jest punkt wyjścia, od którego powinnaś zacząć i ktoś Cię powinien przeprowadzić przez proces zmiany myślenia o związku, nie przez pryzmat związku jako takiego, a przez pryzmat dążenia do bycia w nim z określoną osobą.

Nie lubię się kłócić.
Dobrze, to przyjmijmy, że coś robię źle i mam niewłaściwe schematy myślowe i po terapii wszystkiego nie przerobiłam, bo część rzeczy się naprawiła i pewnie o nich nie pisze, a część nie. To zgoda. Nie lubię konfliktów. Pewnie tu większość ma rację, bo jednak jest w związkach, nie ja.

Rossanko, przecież nastawienie ludzi do siebie to nie jest jakaś  stałość.
To się może zmieniać  z czasem, można się zbliżać  oddalać,  ludzie reagują na swoje wzajemne zainteresowanie

Oddziałują na siebie

Więc nie koncentruj się na tym, co tam kto o Tobie myśli, tylko idź za tym co Ty.
Jak gość  Cię zaczepiał, flirtował,  a Ty chciałaś go poznać bliżej, to trzeba było dać znać że go lubisz bardziej niż Karola że sklepu osiedlowego.
Cieszyć się na jego widok i to pokazać, powiedzieć, coś w rodzaju, fajnie że jesteś.
Opowiadać coś o sobie.
Bardzo jestem ciekawa jak Ty z tymi mężczyznami rozmawiasz, Ci robisz, jak wygląda Twoja mowa ciała.
I co to w ogóle znaczy że ktoś Cię nie chcę.. że się trochę wycofa? Że jie zareaguje tak jak sobie to wymarzył?

rossanka napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

A to my się tu kłócimy? O co?

Odnoszę wrażenie, że nie jesteś szczera w tym, co jest rzeczywiście Twoim problemem, a brak upragnionego związku jest tylko tego konsekwencją i my rozmawiamy z Tobą cały czas dlaczego występuje ten skutek, a nie o tym, co jest jego prawdziwą przyczyną. Utrudniasz to także Ty, ross, ale utrudniasz to sama sobie, będąc dość oporną na otworzenie się na inne spojrzenie na Twój problem niż Twoje własne. Rozumiem, że w dzieciństwie narzucano Ci zdanie, nie mogłaś mieć własnego (tak jak o tym pisałaś) i to może być przyczyną dlaczego teraz, kiedy w końcu możesz, tak bardzo upierasz się przy swoich racjach. Ten aspekt zachowania też warto zrozumieć.

Ty, ross, chcesz prostej odpowiedzi na pytanie: jak sprawić aby być w związku? W związku. A nie z mężczyzną takim czy innym. I to jest punkt wyjścia, od którego powinnaś zacząć i ktoś Cię powinien przeprowadzić przez proces zmiany myślenia o związku, nie przez pryzmat związku jako takiego, a przez pryzmat dążenia do bycia w nim z określoną osobą.

Nie lubię się kłócić.
Dobrze, to przyjmijmy, że coś robię źle i mam niewłaściwe schematy myślowe i po terapii wszystkiego nie przerobiłam, bo część rzeczy się naprawiła i pewnie o nich nie pisze, a część nie. To zgoda. Nie lubię konfliktów. Pewnie tu większość ma rację, bo jednak jest w związkach, nie ja.

rossanko, jeżeli uzewnętrzniasz się przed kimś, czy to w realu czy to na forum, musisz liczyć się z tym, że nie usłysz tego, co chcesz usłyszeć i nie jest to kłótnią. Nie wiem czemu brniesz w twierdzenie o kłótni.
Nie musisz się zgadzać ze spostrzeżeniami, które prezentują tutaj użytkownicy.
Możesz się nie zgodzić, możesz się obruszyć, możesz się obrazić, możesz co chcesz - to Twój problem. Uwierz mi, nikt nie ma ani zamiaru ani ochoty kłócić się z Tobą o to jak Ci będzie w życiu, no chyba że to Ty przyszłaś się tu o to wykłócać. Przemyśl to sobie.

KoralinaJones napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nie lubię się kłócić.
Dobrze, to przyjmijmy, że coś robię źle i mam niewłaściwe schematy myślowe i po terapii wszystkiego nie przerobiłam, bo część rzeczy się naprawiła i pewnie o nich nie pisze, a część nie. To zgoda. Nie lubię konfliktów. Pewnie tu większość ma rację, bo jednak jest w związkach, nie ja.

rossanko, jeżeli uzewnętrzniasz się przed kimś, czy to w realu czy to na forum, musisz liczyć się z tym, że nie usłysz tego, co chcesz usłyszeć i nie jest to kłótnią. Nie wiem czemu brniesz w twierdzenie o kłótni.
Nie musisz się zgadzać ze spostrzeżeniami, które prezentują tutaj użytkownicy.
Możesz się nie zgodzić, możesz się obruszyć, możesz się obrazić, możesz co chcesz - to Twój problem. Uwierz mi, nikt nie ma ani zamiaru ani ochoty kłócić się z Tobą o to jak Ci będzie w życiu, no chyba że to Ty przyszłaś się tu o to wykłócać. Przemyśl to sobie.

Tu się nic nie zmieniło I nadal chce być w związku.