Wasza wartosc

Że uciekła z zakonu

Widzę to podobnie. To, co kto sobą reprezentuje, jakim jest czlowiekiem, wychodzi dopiero przy bliższym poznaniu takiej osoby.

... kobieta.

Singielka. A co więcej, to juz zalezy od dalszych obserwacji

Bez zobowiązań. Wolna.

Osobowość unikająca:
https://psychoterapiacotam.pl/osobowosc … -leczenie/

Poczytaj: "Osobowość unikająca a miłość"

Nic niezwykłego, ale opisuje "kilka" Twoich cech.

Poszukaj ciekawej grupy w okolicy, pochodź 3 miesiące.

PS. 45 latka bez męża i dzieci-.......... - pierwsze skojarzenie: to jest smutne

Takie jak słyszałam od ludzi, że biedaczka nie ułożyla sobie życia i pewnie płacze co noc w poduszkę.
Co jest prawdą, bo pamiętam najwięcej łez wylałam jak byłam sama w czasach nastolatki i wczesnej 20ki. Miałam 21 lat i był okres, że codziennie płakałam, że jestem sama. To trwali pół roku, hskos tak w środku studiów było. Pamiętam, że nigdy później już tyle nue płakałam.

Ludzie moga też myśleć, że kobieta ma wredny charakter i żaden z nią nie wytrzymał.

Nawet jeśli ocenia, to co Cię taka ocena obchodzi?

Dobrze. Na przykład na forum ktoś anonimowy, bo orzeciez Cię nie zba pisze ci, że już się starzejesz, smierdzi Ci z ust, kup sobie kota, bo będziesz płakać w poduszkę, jesteś zbyt roszczeniowa, szukasz księcia z bajki, nie masz szans u rowiesnikow, nie ułożyłaś sonie życia, obniż wymagania-sluchav tych wpisów, przejmować się nimi czy robić swoje?

Oj, Rossanka, a ty dalej swoje.  Każdy się kiedyś zestarzeje, umrze. Singielka ma masę  wolnego czasu i może robić  co tylko chce tylko musi mieć pomysł.  Jeśli jest priorytetem jest poszukanie partnera, to niech szuka póki nie znajdzie. Ktoś znalazł ciekawy wywiad z  Katarzyną Miller na ten temat.Pewnie cytałaś?https://ohme.pl/lifestyle/katarzyna-miller-jak-znalezc-faceta-porady/  Tylko,że co innego teoria, a co innego praktyka.

.

Gdyby powiedział mi coś takiego przyjaciel lub osoba, której ufam i czuję się bezpiecznie w jej towarzystwie to mogłabym poczuć przykrość. Ale tu na forum nie ma takiej osoby, więc pewnie zastanowiłabym się w jakim kontekście ktoś skierował do mnie taki tekst i czy na pewno to było do mnie czy po prostu chciał sobie ulżyć.

Potrzeba bliskości, ktoś poruszał ten temat... Owszem każdy tego potrzebuje, ale można to trochę oswoić posiadając zwierzaka. Zaraz usłyszę, że nie to samo, ale mając takiego towarzysza spełniamy takie potrzeby jak bycie użytecznym, odpowiedzialnym za inne życie, mamy sens wstawać każdego dnia rano, zapewnić mu dobre życie, a przytulanie i głaskanie rozładowuje napięcie. Przyznam, że nie zawsze jest to wygodne, ale śpiąc z psem - jego ciepło i oddech są budujące. A kiedy powiedzmy adoptujesz zwierzę czujesz się lepiej bo masz poczucie sprawczości. Polecam... On nie odpowie na żadne pytanie, ani go nie zada, ale zawsze cierpliwie wysłucha. Ja akurat nie wyobrażam sobie życia bez zwierząt i może dlatego uważam, że moje życie ma taką samą wartość jak każdej innej kobiety, czy ma faceta czy go nie ma. Dzisiaj koleżanka z pracy, też zwierzolub powiedziała, że faceta można się pozbyć, ale psa nie - po jakiejś kłótni o to ile wydaje na zwierzaka. I to w każdym kontekście jest prawdą.

Tylko też nie każdy może sobie pozwolić na zwierzaka. Np. jak ktoś wynajmuje mieszkanie, to bardzo często są zakazy posiadania zwierząt.

I może taka propozycja byłaby ok dla kogoś kto jest np. świeżo po zerwaniu. Ale jeśli ktoś nigdy nie był w związku albo bardzo dawno temu, to wątpię, żeby jakiś zwierzak pomógł.

W mojej ocenie nic nabytego nie określa wartości człowieka - ani wykształcenie, ani pieniądze, ani stanowisko czy władza. Naszą wartością jest miara naszego człowieczeństwa i dobroci. Staram się nie porównywać do innych ludzi, a raczej do siebie z przeszłości. Gardzę podłością i złem. Zazdroszczę w zdrowy sposób mądrości i miłości.

Nie lubię stwierdzenia, że nie każdy może pozwolić sobie na zwierzaka bo w mojej głowie to brzmi - nie każdy może pozwolić sobie na dziecko lub drugą osobę w życiu, a jest jak jest A jeśli czegoś bardzo potrzebujesz to zawsze znajdziesz sposób.

Ale to nie wątek o tym. Widzę, że tu jedyną skalą wartościowania ludzi jest fakt czy mają kogoś czy nie. To nie zarzut tylko przykro się to czyta. Dużo smutku i rozgoryczenia, które rozumiem i chyba naprawdę jestem ostatnią osobą, która powinna się tu wypowiadać. Ale to my projektujemy emocje i zdarzenia na zewnątrz a nie na odwrót i albo zaczniemy choć trochę lubić to życie i siebie, albo będziemy powoli umierać z żalu i tkwieniu w przeszłości i idealizowanej przyszłości.

Lena, jasne, tylko że do czasu. No po prostu nie da się w takim podejściu wytrwać naście lat... Może przez parę lat jest to spoko, ale uwierz mi, po jakimś czasie mocno siądzie na psychę.

A z tym to sie nie zgodzę. Nie kazda informacja (zwrotna) na Twoj temat to ocena. Czasem moze to byc obserwacja, opis, sygnał, to jak ktos Cie odbiera. T Ty od razu traktujesz to jako ocenę, wartosciowanie. Sam pisalas tu o swojej nerwicy, czy depresji, a gdy juz ktos inny to napisze, to czujesz sie oceniana.
Chyba potrzebowałabys troche więcej dystansu do siebie.

Pewnie tak właśnie jest.

Sama uważa, że nie jest w związku, bo jest gorsza i dlatego dotykają ją wypowiedzi o nieszczęśliwych starych pannach.

Taki przykład: co i rusz jakiś pajac na forum próbuje mi wmówić, że nie mam dzieci, bo na bank nikt mnie nie chciał albo że przegapiłam moment i na pewno teraz płaczę w poduszkę. Ale jak ma mnie to jakkolwiek dotknąć skoro ja jestem kurewsko przeszczęśliwa, że nie mam dzieci a na matki patrzę ze współczuciem.
Psy szczekają, karawana jedzie dalej.

Dlatego, z takim uporem odrzuca inny sposób myślenia a szuka potwierdzenia swego, także o sobie. I jeśli nie zdecyduje się (a od dawna wszystko wskazuje na to, że tak będzie) na zakwestionowanie tego, co myśli, to tkwić będzie w tym - z pozoru - szkodliwym dla niej matrixie.

***
A propos tematu wątku.
Moja wartość wzrosła w mych oczach od czasu, gdy... polubiłam siebie, pozwoliłam sobie na "miękki brzuszek" i przestałam być zależna od opinii innych na mój temat.

Może dlatego, że dzieci nie masz z wyboru. Myślę, że jakbym ich nie miała z wyboru, to też by mnie to gadanie nie obchodziło. Coś na zasadzie, że ktoś może mi dogryzać, że nie ukończyłam studiów bo ja wiem niech będzie na Uniwersytecie Warszawskim, tylko, że mnie to nie boli, bo nigdy się do Warszawy nie wybierałam na studia. Może jakbym się wybierała, ale nie dostała czy zawaliła te studia w Warszawie, wtedy by mnie to dołowało, takie gadanie ludzi.
Może o to chodzi?

Nie,że nie jest w związku, ogólnie pisze. Jakby mnie nigdy nie było, to nikt na tym by nie stracił, a moja rodzina zyskała nawet pod względem finansowym, bo nie zabierałabym miejsca rodzeństwu.
I nie wiedziałabym, że mnie nie ma.
Związek to tu akurat nie ma nic do rzeczy.
Chociaż niejako trochę jedno łączy się z drugim.
I jak jesteś w związku, to jesteś bardziej nietykalna.  Bo sama-to rodzina, rodzenstwo uważa, że nie masz swojego życia i jesteś na ich posylki, a jak się stawiasz to jest fochów.
Ja to zawsze chciałam żyć po swojemu. Jak żyje po swojemu, nie patrząc na zdanie rodziny, rodzeństwa, kuzynostwa, znajomych, koleżanek, to żyje mi się o niebo lepiej a moich ataków i nawrotów nerwicy nie mam wcale. Wystarczy jednak, że ktoś chce mną kierować, narzuca swoje zdanie  to zaraz mam lęki i somaty.
Powiecie aby się nie zgadzać
Wtedy slysze: co to znaczy, że nie chcesz mi pomoc? Albo: Ja to mowie dla twojego dobra, zrobisz jak zechcesz. I tak dalej.
Jak tak patrzec  to najbezpieczniej czuję się sama.ze sobą, bo z rodziną to tylko nerwow można dostać. A tak być nie powinno. Bliskie osoby powinny oznaczać spokój, bezpieczeństwo, radość. A nie tylko stresy, pretensje, narzucanie i wtrącanie się w czyjeś życie.
Chyba wolę być podświadomie sama.:(

Odmawiam. Tylko potem mam lęki, bo wydaje mi się, że nie powinnam
Ale gdybym miała męża, to nawet nie prosiliby mnie o pewne rzeczy

Ja się wyleczyłam z nadmiernej pomocy od czasu jak sama zachorowałam. Nie życzę ci, żeby choroba była twoim doświadczeniem leczącym cię z lęków i wyrzutów sumienia.

Rossanka, pooglądaj sobie webinary o asertywności, dowiesz się jak można bez wyrzutów sumienia być asertywnym.

Rossanka bo samo oglądanie i czytanie nic nie da.
Trzeba to zrozumieć ,przerobić i wdrożyć.
uwierz to nie jest trudne jeżeli zaczniesz to brać na rozum a nie na emocje
Dlaczego masz wyrzuty sumienia jak nie dasz się wykorzystać,dlaczego czujesz się winna gdy powiesz co myślisz,odmówisz?
Chodzi o schorowaną,niesamodzielną osobę?
Sama nie wiesz co jest dla Ciebie dobre?jeżeli wiesz i robisz po swojemu to skąd wyrzuty sumienia?
Potrafisz odwrócić sytuację?ktoś inny ma takie problemy gdy chodzi o Ciebie?

Jak funkcjonował Twój związek o którym pisałaś skoro nie wyrażałaś swojego zdania z obawy że partner odejdzie?Skąd miał wiedzieć co myslisz,czujesz,co lubisz zjeść ,a co w seksie chciałabyś zmienić?
Tak też jest wśród rodziny znajomych.
Mówisz że coś sprawia Ci przykrość,obraża czy zamykasz się w sobie ?

A dlaczego miałabyś nie odmówić jakiejś osobie z rodziny, jeżeli jest w pelni sprawna/ zdrowa i jasnym jest, że Cię wykorzystuje? Dlaczego masz poczucie winy? Ta osoba jest ważniejsza od Ciebie? Jesteś jej podwładną?

Nie przyszło Ci do głowy, że ci ludzie dobrze wiedza jak Toba manipulować? Pewnie potem się z Ciebie smieją za plecami jak łatwo Ci cos wmówic i jak leciesz na każde zawołanie.

rossanka

Co do ex związku to wtedy byłam całkiem inna z asertywności minus 10. Zawaliłam na całej linii. Facet na koniec powiedział mi, że byłam zbyt uległa i na wszystko sie zgadzałam, a on to by chciał się nieraz pokłócić u być postawiony do pionu.

nie wygląda na to żebyś się wiele zmieniła.Z tego co piszesz nadal jesteś uległa, nawet jeżeli uda Ci się postawić na swoim to nie jesteś z tego powodu zadowolona.Ważne jest zdanie innych ,ich ocena.
Tłumaczysz innych,uciekasz w relacjach.wolisz unikać niż działasz.
Niską samoocenę się przerabia na terapii,to z czegoś się wzięło.Bez zrozumienia tego nic się nie zmieni
A z tego co widzę chociażbyś mogła zrobić to sama to po odpowiedziach do komentarzy bez profesjonalnego wsparcia nie dasz rady.

Jak byłaś traktowana w domu rodzinnym,Ty i rodzeństwo ?Duża jest różnica między wami?pisałaś o płakaniu.Byłaś doceniana,chwalona,wspierana,motywowana?
Mama ustępowała tacie by nie odszedł?

Zrobiłam postępy. Wtedy nie potrafiłam odmówić a teraz potrafię, choć czuję wyrzuty sumienia.
Rodzeństwo mogło nawywijać i tak nie ponosiło konsekwencji, odwrotnie , zyskiwało pomoc i uwagę.
Ja byłam niewidzialna grzeczna i trzymana krótko.
Moja mama miałaby ustępować tacie?  A w zyciu:D
Nieraz myślałam jako dziecko, że ona specjalnie robi aby było odwrotnie niż chciał tata

Sama jesteś sobie winna, bo przyzwyczailaś rodzinę, że będziesz na każde ich skinienie, a oni moga Cię ignorować. Zachowujesz się tak jakbyś nie miała szacunku dla siebie ani dla swojego czasu i taki komunikat przekazujesz im.

Jakbys wreszcie zaczęła odmawiać, to może by się na początku pofochali (smutno tracić darmowa pomoc domową, w końcu), ale w końcu by zrozumieli, że masz granice. Ta świadomość, sama w sobie, może trochęszacunku do siebie.

No, widzisz, odmawiasz i swiat sie jakos nie zawalił.

Oczywiście sobie radzą, bo te rzeczy byli zawsze w stanie sami wykonać, tylko, że było im wygodniej się wyręczyć dziewczynką na posyłki.

Nie ma nic złego w tym, że wyznaczasz granice i odmawiasz kiedy priorytetyzujesz czas dla siebie. Nie musisz się tłumaczyć, że mówisz "nie".