Wasza wartosc

Dla mnie wartościowe jest to, że:
- lubię się uczyć, po to, żeby żyło mi się lepiej,
- jestem systematyczna,
- mam pomysły,
- nie boję się nowych doświadczeń.
Wartość, czyli to co dany człowiek uznaje za cenne. Ja myślę, ż wartość jest własnością człowieka, to jest to co on wypracował, np. własne zdolności w jakiejś dziedzinie, własne umiejętności, własne cechy osobowościowe- wszystko w wyniku nauki, pracy i doświadczeń.
Dla jednego wartością jest uśmiechnięte i zadowolone dziecko np. po wspólnej zabawie , a dla drugiego nauczenie się obcego języka - bo to wszystko są umiejętności, zdolności osiągnięte w wyniku pracy, czyli myślenia, w tych przypadkach: np. jaką wspólną zabawę wymyśleć, żebyśmy razem mieli przyjemność i osiągnąć wynik w postaci uśmiechniętego i zadowolonego dziecka, albo w jaki sposób uczyć się języka obcego, żeby go biegle opanować.

Hmm, to znam to wymyślanie sobie, miałam to jako nastolatka i w póżniejszych latach. Nie wyzywałam sie od debilek, ale od dna, któremu nic sie nie udaje (czy to klasówka, czy egzamin na studiach, czy już poźniej znalezienie faceta czy coś nie tak w wyglądzie) trwało to długo, ale w końcu przeszło, nawet nie wiem kiedy. Nie wiem od czego to zależy, jedna nastolatka będzie miała depresje i czarn mysli, druga będzie bawiła sie i uwazała siebie z ósmy cud świata. Wejda w dorosłość i ich postawy albo się zmienią albo pogłębią. Może to zalezy po trochu, od charakteru, plus wychowania plus środowiska?
co do kwestii, którą poruszyłaś, o tym, że niepotrzbnie sie urodziłąś - to też snam, tak myślałam już jako 6 latka, oczywiscie nie przez cały czas i czasem myślę teraz (co nie znaczy, ze chce popełnić samobójstwo, bo czawsze jednoczesnie panicznie bałam się śmierci. Jak miałam 14 lat to wkręciłam na przykład sobie, ze boję się zasnąć, bo rano mogę się nie obudzić. Pojecia nie mam, skad mi się wtedy wzielo takie myślenie.
Wartośc - myślę, że zalezy od takiej bazy charakteru, osobowości i nie zalezy od wyglądu ani wykształcenia.

Ciągutka z bananem

Dzisiaj jako skutek mojego myślenia mam dużo pieniędzy, żyje mi się dobrze i wygodnie, a Ty dalej uważaj że to jest bla bla bla, a ja pojadę do SPA.

Nie mówiłam akurat o pieniądzach, ale przyznaję, ze one zaraz po zdrowiu sa najważniejsze.
Do SPA może się tez kiedys wybiorę, czemu nie.

Zgadza się każdy będzie miał rację. Ja nie  zamierzam nikogo do niczego przekonywać, z nikim walczyć, a ni też nie zamierzam  pisać zgodnie  z oczekiwaniami. Wybór należy do człowieka : co jest dla niego wartościowe.

Może byłabys wtedy inna i miała inne przekonania bez dzieci, rodziny i wsparcia? Tego sie już nie dowiesz. Może nic by sie nie zmieniło, nadal czułabyś się wartosciowa, miała poczucie bezpieczeństwa i niezależności nawet jesli nagle zostałabyś sama (dzieci wyjezdzaja, zakładaja swoje rodziny, mąż bierze rozwód, albo ogólnie nigdy dzieci nie mieliście - teraz to takie gdybanie).
Może jest troche tego i tego, troche z wewnątrz a trochę z zewnątrz wbrew popularnej obecnie teorii, która mówi, że szczescie, samozadowolenie, wartościowośc powinno pochodzic z wętrza a nie otoczenia.
Przeczyłyby temu posty tych wszystkich szczesliwych mężatek, które odkryły zdrady, czy ogólnie małżeństwa im sie posypały, a one nagle odkryły, że sa załamane, nieszczęśliwe, samotne i ocierają sie o depresje. Jasne, że dochodzi tu też tęsknota za dobrymi latami razem, ale czesto czytajac te watki mam wrażenie, że w małżeństwie/związku kobiety te były szczesliwe, spełnione, zadowolone, czuły się bezpiecznie, wartościowe i pozytywnie nastawione do życia. Znika partnet - znika to wszystko. Dlatego cos nie do końca wierze, że trzeba byc szczesliwym samym ze sobą a potem szcześliwym z kimś. To mi sie tu kłóci. Bo inaczej te porzucone kobiety przeżywałyby jedynie rozstanie, utrate bliskiej osoby, a nie traciły nagle poczucia własnej wartości, wpadały  z tego powodu w depresje, uważały się gorsze od kochanek, mniej inteligentne, mniej ładne i tak dalej. Może to jest właściwe zachowanie.

Wrzosiec - czyli żadna kobieta tego nie ma a związek wpływa na jej samopoczucie i wartość, świadczą o rym wpisy na forum, gdy po rozwodzie zawala się cały świat.  Nie znam sytuacji, gdy po rozstaniu kobieta czy mezczyzna cierpi jedynie z powodu utraty drugiej osoby. Z tego co czytam wali się wtedy cały świat, ludzie nie mogą jeść, spać, pracować, czasem okazuje się, że znajomi topnieją, bo byli wspólni z małżonkiem. Wakacje stają pod znakiem zapytania, bo mieli jechać razem. Święta stają się tragedia. Częste są też obawy, że "nie ułożę sobie już życia po rozwodzie" "już nigdy nikogo nie poznam"-a to świadczy o tym, że chyba to poczucie wartości I poczucie zadowolenia nie wychodzi z wewnątrz. I to jest normalny stan, bo za wyjątkiem osób, które wyszły z przemocowych relacji, albo z takich, w których od dawna nie chciały być, ludzie reagują wlasnie tak, że wali im się cały świat i nagle okazuje się, że sami ze  sobą właściwie nie mają co robić.
Piszę na podstawie forów i obserwacji rozpadów par na żywo.

A kto tu na forum nie mierzy wszystkich swoją miarą, możesz podać chociaz jeden nick?

rossanka, a ty wiedzę o zyciu czerpiesz tylko z forumowych historii??
Zresztą, nawet gdyby opierac sie tylko na forum, to tu tez mozna znaleźć kilka -roznych- historii, gdzie ktos całkiem dobrze sobie poradził z rozstaniem, i przeciwnie, latami zyje dawnym związkiem. Tylko wiele wątkow, jak zauwazylam, jest nie dokonczonych, bo autorzy stracili zainteresowanie forumemxD (Zreszta kazda opowieść jest troche inna. Wszystko tak naprawde zalezy od czlowieka, jak sobie radzi z roznymi sytuacjami, i jaki jest.)

Rossanka, "dziarmolisz," czyli gadasz bzdury. ja jestem przykładem, że można się doskonale pozbierać po rozstaniu i sobie chwalić nawet to rozstanie, i czerpać przyjemność z życia solo. Bardzo dramatycznie przeżyłam rozstanie, byłam 6 razy w szpitalu z tego powodu, razem leczenie szpitalne zabrało mi z pół roku, ale obecnie jestem w remisji i nawet cieszę się, że przyszło mi chorować na to, na co choruję. Na początku owszem - całkowite rozbicie i utrata wartości, świat się zatrzymał, ale w perspektywie ponad dekady solo widzę, jak świetnie sobie poradziłam, ile siły swojej zbudowałam, ile rzeczy osiągnęłam, jaki poziom wiedzy i samoświadomości osiągnęłam,  jestem pewna swojej wartości i nie wezmę byle kogo, byle mieć tylko dlatego, że zostałam zdradzona i porzucona, zachorowałam ciężko na dyskryminującą chorobę (mam taką diagnozę, że nerwica brzmi dystygonwanie), samotnie wychowuję dzieci, nie jestem dziewicą i dawno wybiła mi czterdziestka. Ja nie mam ochoty zaniżać kryteriów, byle tylko kogokolwiek mieć, nie chcę godzić się na bylejakość, miałam kilka ofert związków z różnymi panami, ale do tej pory nie skorzystałam, bo nie spełniali moich wymagań, nie zaiskrzyło po prostu.

Nie, ross, nie piszesz o tym samym. Ty piszesz o robieniu dramatu z tego, że ktoś nie ma partnera w życiu, nie może go sobie znaleźć a użytkowniczki powyżej o stracie partnera.

Nie przeczę przecież, że są ludzie którzy potrzebują do życia drugiej osoby jak tlenu do oddychania. W źródła tego pragnienia nie wnikam.

Należy zacząć od tego, że poczucie własnej wartości rzeczywiście powinno w pierwszej kolejności pochodzić z wewnątrz. Dlaczego? Bo jeśli partner dostrzeże, że jest dla kogoś tym całeym światem, to najprawdopodobniej wykorzysta to dla swoich własnych korzyści. Wyczuje słabe strony drugiej osoby, stopniowo ją od siebie uzależniając.

Twierdszenie, żę nie da się otrząsnąć z krzywdy i poradzić sobie ze zdradą czy rozstaniem jest zwyczajnym nonsensem i głupotą. O ile na początku jest rzeczywiście trudno, to potem przeciez ludzie kolejny raz wchodzą w związki, zakochują się i tworzą pary. Więc co: jeśli ktoś się rozstał to skazany jest już na wieczne cierpienie? To się kupy nie trzyma. Wiadomo, że strata i krzywda boli, ciężko się zatem skupić na czymś innym, ale z czasem człowiek się niejako odradza, bo musi. Wszędzie naokoło mamy tego przykłady. Ludzie siłą rzeczy ponownie zaczynają normalnie funckonować. Zaprzeczanie temu jest zakłamywaniem rzeczywistości.

Należy poza tym rozróznić potrzebę posiadania partnera, przy prowadzeniu zwyczajnego, satysfakcjonującego życia od niezmiennego głodu drugiej osoby w swoim życiu, co jest właściwie jedynym celem a inne okoliczności czy zdarzenia przestają się w ogóle liczyć. To widać na przykładzie osób, które nie są w stanie być same nawet przez krótki okres swojego życia, choćby te kilka miesięcy, bo właśnie potrzebują tego partnera niemal jak tlenu.

Ross, sorry, ale jesteś zupełnie odklejona jakaś.

To chyba oczywiste, że jak rozpada się związek- nieważne z jakiego powodu- to czlowiek to przezywa, czasem dosyć dramatycznie. Ja jestem po rozwodzie i po ciężkim rozstaniu z wieloletnim partnerem. Co dziwne, jakoś żyję, mam się dobrze i nawet gdy jeszcze byłam singielką to nie siedziałam rycząc w pokoju z czarnymi zaslonami. Niektóre rzeczy były dla mnie zaskakujące, bo nagle się okazało, że uwielbiam dyskutować o polityce, która dla byłego chłopaka była nudna, czy, że chciałam wrócić do gry na fortepianie, czego mój mąż nie trawił.

I nie, nawet po rozwodzie, moją pierwsza myślą nie bylo, że MUSZĘ znaleźć następnego partnera. Przyznam, chodziłam na luźne randki, ale nie traktowalam ich rozmowy kwalifikacyjne na stanowisko o nazwie "partner zyciowy". Pewnie właśnie dlatego poznałam Miśka, bo myśmy się normalnie kolegowali i łączyly nas pasje i zainteresowania.

Aaa to tak się nie liczy. Myślałam, że była wielka miłość , fajny facet, dobrze sie dogadywaliscie, podobał się Tobie Ty jemu, lubili siebie, był dobry seks ale nie chciałaś być w związku, bo wolałabyś być sama.
Jeśli zaś nie spełniali Twoich iczekiwan i to było parę spotkan-to żadna rezygnacja ze  związku.
Nie pisz na forum, że nie spełniali Twoich wymagań, bo usłyszysz, że masz za wysokie i zostaniesz sama
Chyba rozumiem skąd wokoło tyle nieudanych związków. Ludzie siedzą że sobą, choć nie chcą, ale wola to aby nie być samemu , tak to wygląda.

Bo to nie były związki.
I jak jest seks, to nie znaczy od razu, że to jest związek.
Jak ktoś otwarcie proponuję związek i chcesz być z nim ale wybierasz życie solo-to znaczy, że nie zdecydowałaś się na związek.
Jeśli druga osoba nie pasuje Ci jako partner, nawet jak chce się żenić i mieć dzieci, jeśli nie postrzegasz Go w taki sposób jak partnera, to nie ma mowy o rezygnacji że związku, bo nigdy nie miałaś takiej ochoty, rozumiesz? Więc z niczego nie zrezygniwalas.

A ja to o czym niby pisze?
O tym samym.
Nie zrezygnowała z tych związków bo nie chciałabyc  w tych związkach, to nie miała z czego rezygnować.

Jakby chciała być z jakimś facetem ale zrezygnowała z tego (z powodu znanego sobie), to by można było mówić o rezygnacji z bycia w związku. I wyborze życia solo.
A tu nie było żadnego wyboru. Jaki mógłby być wybór między bycia singlem a życiem z kimś z kim nigdy nie chciało się i nie chce być w związku?

Co do drugiej części odpowiedzi, to samo pisałam wielokrotnie, to zarzucano mi, że wybrzydzam.

Cały czas o tym pisze.
A rezygnacja z wejścia w związek z osobą, z którą nie chce się być w związku to dla mnie żadna rezygnacja.
To tak jak ktoś, kto nigdy nie chciał mieć dzieci powie, że rezygnuje z bycia rodzicem. Niby na to samo wychodzi , a kontekst inny.

Niektórzy niestety stają się chodzącymi, oddychającymi CYBORGAMi - robotami…
Rywalizują kto lepszy, są skupieni tak naprawdę tylko na sobie, żeby im było dobrze, a innych, innych potrzeby, uczucia mają gdzieś, traktują ludzi przedmiotowo, nie chce im się rozumieć ludzi,
mają to gdzieś, ważne żeby mi było dobrze…
Empatia, „Człowieczeństwo” zanika…

- STRASZNY EGOIZM/myślenie tak naprawdę o sobie, a innych potrzeby mnie nie obchodzą, inni są mi potrzebni tylko żebym mógł spełniać swoje cele, a nie jako - Żywy Człowiek(który posiada uczucia)
- BRAK EMPATII/Niezdolność - ułomność w rozumieniu uczuć innych ludzi
- WYRACHOWANIE/fałszywość ludzka, bycie miłym żeby tylko osiągnąć swój określony cel - korzyści, kontakt z ludźmi z tymi z których są korzysci, posuwanie się do niby pozornie „małych” kłamstw dla swoich korzyści
- TRAKTOWANIE INNEGO CZŁOWIEKA POWIERZCHOWNIE - jak rzecz…jak mi się przyda to Ok, jak nie to niech spada.

Czy jest coś co to zjawisko powstrzyma?
Niektórzy odsuwają się od ludzi…
Zamykają się sami w domu,
ze zwierzętami, unikają ludzi?
i dlaczego?
Niby chcą innego człowieka, a jednak się boją,
Tacy sami, a ściana między nami…
Nie jest to bez powodu, zawsze coś za tym stoi.
Czy niektórzy odnajdują się w tym schemacie?
Jakim człowiekiem jestem?

  Widzisz to, co chcesz widzieć.

No potrzeba odwagi i inteligencji aby patrzyc na swiat takim jakim jest jednoczesnie pozostajac optymista.
Tego Ci zycze Alika_

Proszę Cię.