Wasza wartosc

Ja napisze swoje spostrzeżenia odnośnie Ciebie, rossanko (i to własniew tym wątku, bo tu zaczęlam, to i tu skończę;)).

Co mogę powiedzieć to to, ze w teorii jesteś dobra. Na kazdy argument masz gotową odpowiedź, zbijasz z pantałyku kazda radę, kazdy argument, coś jakby odbijanie piłeczki. byle tylko Twoje bylo na wierzchu. Nie zastanawiasz się głebiej nad tym, co inni Ci piszą. Nie bierzesz pod uwagę, ze w czymś moga mieć rację, ze może ktos z boku widzi więcej. Jesteś zamknięta na innych ludzi tak naprawdę.
Co więcej - jesli wątek idzie w innym kierunku, od razu zadajesz pytanie 'przywołujące', kierujące skupienie innych na Tobie. Szukasz atencji.
Pozwalam sobie to pisac, bo tez coś podobnego przechodziłam, wiec rozumiem, jak się czujesz. Ale tylko Ty mozesz to zmienić. jesli będziesz chciała.

Moja rada - jesli faktycznie chcesz cos zmienic w swoim zyciu, wroc na swoją terapię. Jesli chcesz zmienić.

Wymagania rossanki:

20 lat: by nie pił i nie bił
30 lat: by nie bił
40 lat: by był
50 lat: by żył

Rossanka - fajna dupa jesteś, ale tak męcząca w podejściu, że żaden nie wytrzyma.

Wracaj na psychoterapię, bo mam nadzieję, że w ciągu kilku miesięcy przestaniesz tutaj spamować i zaczniesz żyć, a nie wegetować.

Z fartem foczko

Współczuję stresu, mam nadzieję, że już po wszystkim?

Tak dzięki już wczorajszy dzień minął. Stresy są, takie życie.
Ciekawy filmik, w sumie vhyba sporo osób to ma. To nie wyklucza z życia  ale mize je utrudnić w niektórych aspektach.

Farmer, skąd wiedziałeś?

.

Czytając co niektóre wpisy da się wyczuć przerażający narcyzm, egoizm.
Tylko ja, wyłącznie skupienie na sobie
(być może to swoista terapia?)
Wartość człowieka to przede wszystkim, jaki jesteś w stosunku do innego człowieka,
co robisz dla innych, a nie tylko dla siebie,
tylko ja, i ja…
Najbardziej niszczące cechy charakteru niszczące związki, kontakty ludzkie,
to przede wszystkim skupienie się tylko na sobie - okrutny egoizm - wyrachowanie, brak szacunku dla innego człowieka, kłamstwa.

Strzelectwo nie jest moją domeną, tylko inny sport walki

https://psychoterapiacotam.pl/osobowosc … -leczenie/

Osobowość unikająca a miłość

Osobowość unikająca a miłość – czy to w ogóle da się połączyć? Osoby z osobowością unikającą są przekonane, że to niemożliwe. Osobom z osobowością unikającą, trudno jest się zaangażować i otworzyć na drugą osobę. Osobowość unikająca jest przekonanym o tym, że nie zasługuje się na miłość i ciągle boi się odrzucenia. Trudno jest jej też zaufać, gdy jest się przekonanym, że jest się postrzeganym wyłącznie negatywnie.

Zdarza się jednak, że osobie z osobowością unikającą uda się przełamać własne ograniczenia i zbudować związek – to nie jest jednak koniec problemów. W takim wypadku może pojawić się na przykład lęk przed zbliżeniami intymnymi, czy przekonanie, że wszystko lada moment się skończy, bo partner bądź partnerka znajdą sobie kogoś lepszego. Osobowość unikająca w związku ciągle skupiona jest na analizowaniu zachowania, tak swojego, jak i partnera, przekonana, że każdy, nawet najdrobniejszy szczegół świadczy na jego niekorzyść.

W takich warunkach trudno bez pomocy zbudować trwały związek oparty na miłości i zaufaniu.

A teraz panie niech zgadują dalej skąd wiedziałem

Bla bla bla, kolejne 10 lat bla...

Rosi jest tak wygodnie, tu pogada, tam zaliczy a Wy pawiany kombinujcie

A temat się dalej ciągnie

Czytam z prędkością 500 słów na minutę .
Mimo wszystko na wpisy Rossanki z jednego miesiąca trochę czasu poświeciłem.

Ja też się nie spodziewałam.
Uslyszałam trochę coś jakby o mnie.

Czy ktoś kto szuka źródeł swoich niepowodzeń a które to niepowodzenia rozumie na swój sposób, od razu musi mieć określone zaburzenia osobowości?

Na ciebie też się coś znajdzie, nie martw się:)

A gdyby tak przyjąć że ktoś ma wyłącznie kompleksy które skutecznie blokują go w wyrażaniu siebie i zachowaniu pewności siebie?

Większość ludzi ma jakieś kompleksy. Woleli by być wyzsi, mieć mniejszy nos, być bardziej w czymś utalentowani..itd, ale nie spędza im to snu z powiek.

Ja chciałabym mieć talię osy i czasami sobie poklnę, że choćbym się zainstalowała 24/7 na silowni i ważyła 45 kg, to po prostu jest to niemożliwe, bo mam figurę z wąskimi biodrami i slabo zarysowaną talią. Mimo to z domu wychodze, noszę spódnice i sukienki z paskiem. Nie jest to dla mnie wiekszym problemem.

Natomiast wyobraź sobie kogoś, kto tak nienawidzi wlasnej figury, że unika nawet patrzenia w lustro, ubiera sie w ekwiwalent worka na kartofle, porównuje się do kazdej osoby na ulicy i uważa, że jeżeli nie ma talii osy, to jest szpetna i nie zasluguje na milość.

To pierwsze to lekki kompleks, to drugie to już dysmorfofobia.

Ja mam na Ciebie paragraf, chcesz?
Oczywiście, oprócz własnej, autorskiej teorii.

Ja tylko pragnę nadmienić, że to nie jest tylko 11 stron tematu. W tym wątku tak, w innym temacie jest tych stron duzo duzo wiecej. Poza tym w co którejś wypowiedzi, w każdym innym wątku leci dokładnie to samo więc ... cóż.

Ja miałem trochę czasu. 10 lat na forum, to trochę wpisów się znalazło.
Sama torpeduje relacje już na samym początku.

Już pisam, odpadają żonaci i wolni, którzy nue są zainteresowani. Na innych nie trafiam.
Podejrzewam, że sporo osób, czytając forum, ma ten problem, kobiety o mezczyzni latami są sami. Albo byli w dłuższych związkach, nastąpiło rozstanie, mija rok, dwa, trzy, kolejne-i nadal są same. I też można je diagniozwac, że pewnie są same na własne życzenie.

Nie róbmy z rossanki desperatki i naprawdę nie zalecajmy jej wykrzesywania z siebie składania facetom propozycji, ale może na początek wykrzesanie z siebie większej otwartości w stosunku do tych mężczyzn których spotyka i większej cierpliwości w kontaktach z nimi. Ona i tak sama z siebie poddała się dużej presji.

To nie robienie z niej desperatki a doradzenie czegos, co zdecydowanie pomoże. Nie może ciągle liczyć na cud, po tylu latach czas w końcu wziąc sprawy w swoje ręce i zacząć działać. Myślę, że te lata to było zdecydowanie dużo, żeby nauczyć się otwartości, teraz czas na krok dalej.

Ale czy my dalej rozmawiamy o tym, któremu zaproponowałaś tę kawę i odmówił usprawiedliwiając się brakiem czasu? Jeśli tak, to dlaczego w kółko go wałkujemy?

Nie, to już inny.
Tzn ten nie mówi że nie ma czasu, tylko ucina rozmowy i gdzieś leci.

Ja totalnie nie rozumiem odrzucania rozwodników, dzieciatych czy nie, w wieku 45 lat. Gdybym teraz byla singielką, to by mi zwisalo i powiewało. Zwykle dzieciaki już są dorosle- lub prawie dorosle- a facet ma zaplecze i sie czegoś dorobił. Poza tym, nie przeszkadza mi jeżeli mężczyzna jest starszy. Też mam 45 lat i mój partner ma 55- wielka mi rzecz.

Podpisuje się pod użytkownikami, którzy piszą, że Ross kompletnie sabotuje jakikolwiek związek.

A ja myślę, że jakby takie nastoletnie dziecko lub dorosłe dziecko ingerowalo w wasze życie i partner by ci powiedział, że dziecko ma jedno,a takich Beyond ma wiele, więc albo się godzisz, że zdanie dziecka zawsze będzie nad Twoim zdaniem,  to pierwsza urządziłabys dym. Piszę to na podstawie postów skłócenia z rodziną, chórem parafialnym i tym domem Miśka, który zamieszkiwała jego ex.
Takie mam wrażenie.
Jal dziecko jest ważniejsze od partnera, to potem mamy wątki takie jak ten, że po urodzieiu mąż poszedł w odstawkę żona spi z dzieckiem już 8 rok, a mąż jest od zarabiania pieniędzy. I tyle.

Takie są związki. Obarczone ryzykiem, konfliktami i kompromisami. Samo uczucie nie wystarcza do ich zbudowania i utrzymania.

Co to wszystko powyżej co napisałaś w kierunku Beyondblackie zmienia w Twoim życiu?

Bez uczucia nie wyjdzie związek. Jak wtedy mieszkać razem, uprawiać seks i dzielić życie?
To jak mieszkanie że współlokatorem, gdzie dzielicie się rachunkami, oplacacie mieszkanie i mijacie się po drodze gdy każde biegnie do swoich zajęć.

Przecież Twój były chłopak lekceważył Cię na całego... Jak to ma się do Twoich deklaracji? Nijak.

Poplątanie z pomieszaniem z postrzeganiem rzeczywistości, w którym mógłby pomóc Ci odnaleźć się dobry terapeuta, o ile byłabyś z nim totalnie szczera, no chyba że konsekwentnie oszukujesz samą siebie i chcesz tkwić w tym wymyślonym przez siebie matrixie.

Ja już nie mam nic do dodania w Twoich tematach. Nie obraź się za porównanie, ross, ale rozmowa z Tobą, to jak dyskusja ze zdartą płytą, która kręci się w kółko.

Głucha na wszystko, co się do niej mówi, nawet wtedy kiedy częściowo przyznaje się jej rację. Bo na tej płycie jest nagrane w kółko: uczucie, uczucie, uczucie, uczucie... Płyta tak sprzed 20-stu paru lat, na której nic nie zostało dodane do repertuaru.

Sądzę że Rossance, w głębi duszy bardzo jest przykro, pewnie nie raz zdarza jej się robić łzy, że jej życie nie ułożyło tak jakby tego chciała, ale jak się nasłucha, naczyta, ile to ludzi trwa w związkach toksycznych, bez zrozumienia, bez szacunku, męczy  się tak naprawdę w tych związkach, to z drugiej strony myśli sobie, że w sumie lepiej być samą niż w takim związku,
ale później znów pojawia się tęsknota za kimś bliskim, ważnym wraca, i to normalne zjawisko, każda kobieta potrzebuje  wesprzeć się chodź od czasu na męskim ramieniu, czuć się kochana, bezpiecznie, żeby ktoś ją akceptował taką jaką jest, z jej niedoskonałościami, i zaletami,
(jak wiemy w związkach są ludzie którzy nie są idealni z wyglądu, ani charakteru)
I Rossanka zastanawia się nad tym, analizuje, co jest nie tak, dlaczego inni są w związkach fajnych, zdrowych, udaje im się, a jej nie…i to jest normalne zjawisko że się zastanawia, analizuje, pewnie znalazł by się jakiś pan dla niej, ale ona tez ma swoje preferencje, jak każdy.
Nawet ten wątek niby „wartość człowieka” a i tak jest sprowadzeniem do jej samotności…
Jest to jej forma terapii, nie wiem czy tylko na tym forum, i nie wiemy w jakiś stanie psychicznym jest, czy nie popija procentów, nie wiemy, nie znamy jej tak naprawdę, może to być bardzo czuła, wartościowa osoba, zagubiona, z wielkim pragnieniem bycia kochaną, tą jedyną,
nie wiemy tego tak naprawdę, nie wiemy czy ma wsparcie w rodzinie, pewnie nie obce są jej uwagi „a kiedy Ty założysz rodzinę” „Kiedy wyjdziesz za mąż/kiedy będziesz miała partnera“ itd, to nie pomaga, tym bardziej wbija gwóźdź  do trumny.
Jedno jest pewne jest to bardzo smutne, przerażająca samotność, żal/smutek potrafi nawet doprowadzić do szybkiej śmierci, są takie przypadku niestety.
Kobieta która jest długo w związku/w związku nie zrozumie nigdy w pełni kobiety która jest długo samotna, zdana tak naprawdę tylko na siebie, co ona przeżywa, co przechodzi, często nie mówiąc za wiele, nie pokazując tak naprawdę tego, szczególnie w życiu realnym.
Kobieta może nie pokazywać, nie przyznawać się że boli ją to że jest samotna - nie ma nikogo bliskiego, nie ma własnej rodziny,
ale to jest tak naprawdę bardzo smutne, bardzo ciężkie dla kobiety…wbrew pozorom.
Osobiście znam parę kobiet całkiem samotnych, nie mają dzieci, własnej rodziny, bardzo długo samotnych,
w wieku średnim, atrakcyjnych(nie są idealne z wyglądu, ale są atrakcyjne)
życiowe, i z TRAUMAMI, rezygnujące szybko, zrażają się szybko, boją związku(że się zawiodą,że ktoś im zrobi krzywdę),bardzo empatyczne, uczciwe, wartościowe osoby, i odpuściły sobie…
I znam kobiety w związkach, które mają dzieci/rodzinę, które są bardzo egoistyczne, wyrachowane/przebiegle, bardzo materialistyczne,
manipulantki.
I wniosek nasuwa się sam…

Ross czemu nie podejmujesz w dalszym ciągu terapii ?

A widzisz różniecę w tym że WY konflikty rozwiązaliście, a ja pisze o przypadku typu na przykład gdy dziecku nie podoba się, że Misiek zamieszkuje z Tobą, albo, Ty chcesz pokój na zielono, a dziecku podoba się różowy i Misiek przychyla się do zdania dziecka, albo umówiłas się ze wyjdziecie z Miśkiem w sobote do znajomych a Misiek mówi Ci, ze okazało się, że dziecko chce z nim wtedy iść do kina, to do znajomych musisz isć sama, bo rozumiesz dziecko to dziecko, a Beond może być wiele. I tu nie ma żadnego rozwiązywania konfliktów, tylko Misiek robi to co chce dziecko, a Twoje zdanie jest nieważne.
A potem słyszysz, że jak się nie podoba, to sobie poszukaj innego.
(to przykłady, więc nie czepiajcie sie jakby co).

Coś w tym stylu,

Na szczęscie nie popija, uff, byłby kłopot. Wiesz, w rodzinie nawet już mi tak nie mówią, dużo z rodziny, starszych osób już wymarło. Teraz w tym tygodniu też jeden członek bliskiej bardzo rodziny, moze dlatego mi tak "odbija" w tym tygodniu, bo dobiło mnie to, a jeszcze ten pogrzeb, myślałam, ze zemdleję z tych nerwów w kościele ale jakoś dałam rade. Ta osoba pewnie mówiłaby, abym sie tak nie przejmowała, z e wszystko jest w porzadku, w sumie jeszcze to do mnie nie dociera. W zasadzie myślę o tym cały czas, Ale takie jest  życie, ludzie umierają, przynajmniej wiek miała zasłużony. Chociaz po covidzie, wojnie, śmierci jednej osoby w rodzinie rok temu i jeszcze paru nieprzyjemnych rodzinnych rzeczy, jeszcze i to teraz to jest okropnie dołujące.
Człowiek chciałby mieć jakieś plany, ale chyba najlepiej jest żyć bez planów i cieszyć się dniem dzisiejszym.
To jest popularne zdanie, ale to prawda.

Tez obserwuje podobnie, sa zgryżliwe i złosliwe ale i odwrotnie  fajne pozytywne samotn
e osoby, ale i sa zgryźliwe i złośliwe, jak i pozytywne i pogodne mężatki.

Co do wygladu, to pewnie zależy od preferencji co się komu podoba, ale i tu jest różnie, Jeden zakocha sie w zielonookokiej szczupłej blondynce bo taki był jego typ przez całe życie. A drugi w ciemnookiej brunetce - chociaz całe życie oglądał się za blondynkami.