Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

Ja mam pozew rozwodowy złożony bez podpisu szanownej jż pod planem wychowawczym dzieci, bo też mi cyrk w tym temacie zrobiła. Zasadniczo nie jest to mocny błąd, kwestia sędziego.

Generalnie nastaw się Aniu, że w przypadku zawirowań uczuciowych, zapewne będzie się przymilał. To chyba... kolejna część schematu. Zmienić trzeba podejście dot. tych osób, jako biologicznych rodziców - tylko i wyłącznie. Bo mimo wszystko, przy takich ich... obojętnościach, nie da się odbudować związku, to już nigdy nie byłoby to samo. Dorośli ludzie, a sami nie wiedzą... o co im chodzi.
Niestety dużym minusem jest fakt, że nam się wówczas... robi zamęt i wielką pustkę w głowie, ale jak wspomniałem, tym to się on najmniej przejmują...

A tylko nadmienię, że moja jż spotyka się z kimś, raczej już tego nie kryje nawet, bo jeździ jego samochodem przykładowo. Nie przeszkadza jej to np. pytać się mnie i to podniesionym głosem, czy ja się z kimś spotykam, bo dlaczego mi się np. spieszy z rozwodem.
No kabaret... sam też pomału dziękuję, że samej jej się zachciało z mojego życia usunąć. Bo życie w tej iluzji... to byłaby dopiero porażka.

Wzbudzanie jakichkolwiek emocji w nas, to chyba ich cel i dodatkowa pożywka, bo inaczej tego zrozumieć jakoś nie mogę.

Weźcie pod uwagę w takich sytuacjach gdzie są wspólne dzieci i nikt nie znika nie odchodzi nagle w siną dal
to  mają znaczenie różne aspekty przyzwyczajeń,przywiązania,uzależnienia emocjonalnego u osób ,które zdradziły miały romans,nico inaczej i co innego próbują pokazać na zewnątrz,ale są czasem bardziej zaborcze i zazdrosne uzależnione emocjonalnie niż osoby które zostały zdradzone, też jesteście ,ich własnością w swoisty pokrętny sposób,one ,projektują co wam wolno, a co nie pozwalają nie pozwalają ,to wszystko próba kontroli do czasu rozstania a i potem też miewa miejsce,jednym z elementów dlaczego romanse się ukrywa jest poczucie posiadania zdradzonego partnera na własność, oczywiście w różnym stopniu i natężeniu ale moim zdaniem jest coś takiego,no i jak ma się romans to obsesyjnie kontroluje się najbliższe otoczenie na różne sposoby,łatwo to zacząć robić ,trudno przestać nawet po kilku miesiącach,to jest skrzętnie skrywane przed wami,ponieważ uzależnienie od was mocno irytuje i wkurza.To jeden z powodów trzymania romansu w tajemnicy jest lub bywa trzymać formalnego partnera partnerkę w rezerwie jako zaplecze dostarczyciela i dawcę czegoś jakichś emocji,które z kolei są rozładowywane po części romansem.Romans to co najmniej trzy osoby na ogół powiązane ze sobą i uwikłane emocjami różnymi całą gamą oraz przez jakiś czas to silne i mocne.To co wam pokazują to jest niekoniecznie to co o was myślą i czują.Lepiej się też czują czasami litując się nad wami z łaski.
Romans prawie niemożliwym jest oddzielić od małżeństwa idealnie bez żadnych konsekwencji to złudzenie ułuda z początkowego okresu raczej życzenie ,tak żeby jedna relacja nie wpływała na drugą to mocno absorbujące i męczące działania nie znikają od razu
a na pewno nie znikają jeżeli się mieszka ze sobą musi potrwać zanim obie strony odparują i odetną się od siebie,nie zawsze obie strony to robię czasem jedna nie odpuszcza i niekoniecznie jest to osoba zdradzona
to taka kula u nogi na własne życzenie ale na dłuższą metę nie chciana a mimowolna i odruchowa

dostaliśmy obuchem w twarz.

od dwóch tygodni jestem z córeczką z powrotem w szpitalu. jechaliśmy na badania, na dwie doby. ja pewna że będzie OK, bo jakbyście ją zobaczyli to najweselsze i najbardziej energiczne dziecko na świecie. ale badania tak wyszły, że dziecko wylądowało na stole operacyjnym.. może nie w trybie ratowania życia, ale jednak. mamy dodatkowe diagnozy, leczenie zmienione o 180 stopni. lekarz w szoku. ja też, On też.

no ale wątek o rozstaniu. i właśnie jak tu się rozstawać i isć dalej ze swoim życiem? jak dostaliśmy wyniki to pół dnia przesiedzieliśmy wtuleni w siebie. na drugi dzień już wyczułam dystans, ale chyba nie chodziło o mnie a po prostu on kminił sam w głowie co i jak bo był super zamyślony i nieobecny. i sama się wycofałam, z drugiej strony - a tu mi przywiózł ulubione ciastko, tu jak wychodził ze szpitala wysłał mi zdjęcie tęczy. sporo drobnych gestów. raz napisał żebyśmy spały spokojnie - no kurde nie musiał, córce tego nie przekażę przecież bo ma rok. nie wiem w co wierzyć. z jednej strony czuję się teraz zaopiekowana przez niego, ale też czuję dystans emocjonalny, nie mam do jego uczuć dostępu.

wiecie, można powiedzieć że robi to dla mnie jako matki dziecka i pewnie tak jest, tylko to są rzeczy które sprawiają że nie jestem w stanie psychicznie się odciąć. jest u nas codziennie, wziął urlop. czuję ogromny bezsens naszego rozstania, bo wspieramy się teraz mocno jako rodzicie, dzielimy opieką, ale też jemy razem obiady i sporo czasu spędzamy razem na oddziale. i w związku z poszerzoną diagnozą, czeka nas aktualnie cięższe parę miesięcy niż myśleliśmy. być może jeszcze będą hospitalizacje, a na pewno będzie dużo jeżdżenia na badania i konsultacje. nie wyobrażam sobie żebyśmy w takiej sytuacji mogli w ogóle wiązać się z kimś innym. nie mam pojęcia czy on się dalej spotyka z dziunią, nie wiem co ktoś może mieć w ogóle w głowie samemu będąc signlem i  chcąc wiązać się z gościem kilkanaście lat starszym który ma dziecko w takiej sytuacji i który będzie spędzał dużo czasu z ex z którą nie pozamykał spraw.

jedna rzecz jest jeszcze "śmieszna". cale 10 lat mówimy do siebie w specyficzny, zdrobniały sposób. może nie jest to misiu i żabciu, ale nie mówimy normalnie po imieniu, od razu wiadomo że ludzie zwracający się do siebie w ten sposób łączy coś więcej. no i my cały czas tak do siebie mówimy.. i o ile przez pierwsze 2 miesiące po rozstaniu to w ogóle unikaliśmy mówienia tak żeby musieć się zwrócić po imieniu normalnie (tak jak po ślubie ludzie unikają zwracania się do teściowej żeby nie powiedzieć 'mamo' ), to to mineło i on się do mnie zwraca w ten sposób tak samo często jak ja do niego. chyba jesteśmy dziwni. uzależnieni?

gdyby nie to, że wiem jak on potrafi udawać, jak sobie przypominam jak mnie całował w czółko a potem jechał do niej a ja sobie robiłam nadzieje to bym powiedziała, że się teraz zbliżyliśmy. ale chyba sama w to nie wierzę. pierwsze kilka dni było dla mnie ku***sko ciężkich, płakałam w poduszkę codziennie. już wychodziłyśmy na prostą! mam przyjaciół któzy oferują pomoc, on pomaga codziennie, fizycznie nie jestem sama, ale czułam się bardzo samotna. teraz już powoli staję na nogi, ale na pewno zrobilam przez to wszystko krok w tył. ale jeden dzień mam myśli że my musimy być razem bo jak w takiej sytuacji nie być, na drugi dzień myślę że za dużo krzywdy mi zrobił żebym mogła mu zaufać.

nic nie robię, ale po prostu czuję ogromną niesprawiedliwość. jestem też super niewyspana co wpływa bardzo na moje myśli, ale jak córka wieczorem idzie spac to ja siadam do komputera, bo dopiero niedawno zaczęłam pracować i naprawdę chcę pracować. w złych chwilach mówię sobie że skupiam się na dwóch rzeczach właśnie: na córce i na pracy. ale gdzieś te myśli o nim krążą. ale jak mają nie krążyć jak spędzamy parę godzin dziennie razem..

piękny weekend, korzystajcie

Jak bardzo trafiłaś w sedno Pain, bardzo trudno to wszystko o czym piszesz, schować w tą przysłowiową kieszeń i zacząć żyć na ten "nowy rachunek". Niszczy to strasznie. Niby relację można odbudować na nowo, może być ona nawet bardzo dobra między wami, sex może być nawet super, ale tej emocjonalnej bliskości już nie tak za bardzo, ciągle będzie coś kuleć. Dużo wody w Wiśle będzie musiało upłynąć, mnóstwo dobrego będzie musiało się wydarzyć, żeby przykryć to zło, które się wydarzyło. Druga strona musi być w pełni świadoma tego, że już nigdy nie będzie tak jak było kiedyś. Że to wszystko jest teraz o wiele bardziej delikatne i kruche. Trudne to strasznie, ale nie nie możliwe.

No nic, może za 5 lat będzie Nam dane napisać, że się udało, że jest super, że wszystko wróciło ... A co będzie to czas pokaże.

Rozważ wszystko uważnie i bardzo wnikliwie, wszystkie za i przeciw, daj sobie na to czas, żeby ta "główna nagroda", o którą podejmiesz decyzję żeby walczyć, na końcu Twojej drogi, nie okazała się zwykłą ... "nagrodą pocieszenia".

Jak bardzo ulotnym i plastycznym zjawiskiem jest poczucie winy, to świetnie obrazuje ten wątek.
Autorka pisząc pierwszy post też miała poczucie winy, wręcz przeświadczenie, że to ona doprowadziła do zakończenia związku. Wystarczyły dwa tygodnie i kilka wpisów obcych, anonimowych osób, by doszła do równie silnego przeświadczenia, że jest Bogu ducha winną ofiarą.

A może by tak nie wydurniać się w robienie wirtualno-zaocznej psychoanalizy facetowi i uznać, że po prostu jest przyzwoitym człowiekiem i zachowuje się tak, jak powinien, a z Autorką rozstał się, bo nie chciał z nią być?
Tak po prostu.

Pojadę tu patetycznie i ogólnikowo. Kobieca miłość wiruje, nawet tytuł kultowego filmu o tym mówi. Ona jeszcze wiruje wokół tego nieszczęśnika i nie ma znaczenia jakim on tam jest głąbem. Prawo wirowania działa. Wirowanie słabnie, tak jak słabnie w końcu trąba powietrzna, bo zaczyna brakować paliwa. Ale wystarczy, że czy to na wywiadówce córki, czy to w pracy pyknie i zostanie znaleziony nowy obiekt wirowania, tak tamten pójdzie na boczny tor zobojętnienia.

póki co nawet nie rozważam, bo..

właśnie nie wierzę w taki scenariusz że on by się na tyle starał. a jednak już aż tak zdesperowana nie jestem żeby ot tak rzucić się na szyję.
ale nagroda pocieszenia to coś co mi siądzie teraz w mózgu, bardzo ta metafora do mnie przemawia..

Pain, dzięki, jak zwykle Twoje posty stawiają do pionu

plus całe zachowanie PO, kłamanie, całowanie w czółko, itd. owszem, ogólnie uważam że jest dobrym człowiekiem i że generalnie to zanim zdradził mnie, zdradził siebie i mu z tym źle.
niemniej, noben, ja mam wrażenie że Ty wybiórczo czytasz moje posty bo w żadnym się nie wycofałam z mojej części winy za kryzys w związku. czuję się w wielu aspektach winna i z tego powodu właśnie byłabym w stanie wybaczyć. plus pracuję nad kwestiami które chcę zmienić. no a druga sprawa to to o czym wspomniał Windy. już nie patrzę przez różwe okulary na ex, widzę wiele błędów również po jego stronie.

@Legat, bardzo trafne to co napisałaś szkoda tylko że do wywiadówek jeszcze parę lat, a ja pracuję zdalnie

Anno, bardzo dobry krok te rozwiązania prawno-finansowe. I Ty jesteś na dobrej drodze. Pewnie wiesz, że jest 5 etapów żałoby: szok, zaprzeczenie, targowanie się, depresja i akceptacja. Wychodząc do eks z wnioskami o ustalenie alimentów i niejako podział majątku poprzez darowanie mieszkania wspólnemu dziecku przeszłaś do ostatniego etapu żałoby. Oczywiście, jak pewnie wiesz, one mogą mieszać się ze sobą, występować w różnej kolejności, wracać. Ale domknięcie spraw finansowych na pewno będzie sprzyjało domknięciu ranu w sercu. Zobaczysz, jeszcze wiele pięknych dni przed Tobą, nie możesz jeszcze mówić, że życie zamknęło się przed Tobą, wszystko mija, ból - znaczy tak długo, a takie krótkie to słowo - ale mija.

Cześć Anna,
Ja też czytam Twój wątek. Dobrze, że piszesz. I dobrze, że córeczka już w domu.
Też uważam, że jasne określenie alimentów i czasu kiedy ojciec będzie zajmował się małą to słuszny ruch. I niech pozabiera swoje rzeczy .
Tak to niestety jest, że łapiemy się wszelkich cieplejszych gestów czy słów bo po prostu tego chcemy. A dla drugiej strony to tylko gesty i nic za nimi się nie kryje.
Niestety, musisz liczyć się z tym, że tych górek i dołków wiele jeszcze przed Tobą. Ja osobiście mam nadzieję i wierzę w to, że górki będą utrzymywały się dłużej a dołki nie będą już tak głębokie.
Przytulam wirtualnie i siły Ci życzę

O to, to. To jest ciągle faza "zaprzeczenie" i oprócz upływu czasu nic się nie zmienia.

Przeczytaly(smy) całość, wnioski stad, ze masz teraz fazę x i wmawiasz sobie x, ale Twój wczorajszy post nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, ze jak napisała osoba wyżej - nic się nie zmieniło i nadal nie chcesz dostrzec, ze jest tak, ze on Ci nie daje żadnych nadziei, a nie ze je daje i odbiera. Nie idziesz do przodu nie dlatego, ze on Cię trzyma w niepewności, lecz dlatego, ze jedynie sobie wmawiasz, ze tak jest. Ze wszystkich Twoich postów wynika niezbicie, ze on Cię w żadnej niepewności nie trzyma. Piszemy Ci od miesięcy, ze on nie chce powrotu do Ciebie, bo na to wskazują Twoje posty. Po prostu widzisz to, co chcesz widzieć. Blednie interpretujesz, to nie była ucieczka. On od Ciebie odszedł (miesiące temu) i jest konsekwentny. Gdyby chciał do Ciebie wrócić, nie musiałabyś po raz kolejny zaczynać rozmowy, on by to zrobił. Zapewne po prostu nie chciał znowu wałkować tego samego i wysłuchiwać o Twoich projekcjach.

Mylisz się. On Cię nie zostawił samej z dzieckiem. Dla porównania. Mój ojciec nie zniknął na amen, ale w praktyce w 100% zostawił moja mamę sama z dziećmi. Twój były nie mieszka z Tobą i córka, ale człowiek, który spędza tyle godzin z dzieckiem, czuwa w szpitalu, interesuje się dzieckiem, to zupełnie inny człowiek niż ten, ktory, jak napisałaś, zostawia kobietę sama z dzieckiem. On po prostu zostawił Ciebie. Kobietę, z która ma dziecko. To różnica. Może kiedyś ja dostrzeżesz i faktycznie, czytając swoje dawne posty, zobaczysz postępy, ale na razie są one tylko w Twojej głowie. Zrozum, ze zostawienie kobiety, z która ma się dziecko, to nie to samo, co zostawienie kobiety samej z dzieckiem.

Piszesz, ze przelała się u Ciebie czara goryczy. Wiesz, jak to wyglada z boku? To jemu się przelała czara goryczy miesiące temu i dlatego od Ciebie odszedł. Wraca do dziecka, a Ty widzisz, co chcesz. Szanse na powrót, ucieczkę, zostawienie matki samej z dzieckiem.

stąd:

i jeszcze stąd - to też Ty, tylko w innym wątku i tydzień temu:

to również Ty z innego wątku, wpis sprzed 2 miesięcy:

również dwa miesiące temu w Twoim wątku:

trzy miesiące temu:

dalej nie chce mi się już cofać. Podsumowując

nie zrobiłaś żadnych postępów, i jeśli będziesz się nadal kurczowo trzymać swoich mrzonek, to ich nadal nie zrobisz. Ani za pół roku, ani za lat 10, ponieważ ciągle powtarzasz to samo - że teraz to już naprawdę koniec, no, chyba że .... no ale to on by musiał nie wiadomo jak się postarać, nie wiadomo co zrobić, po czym przychodzi taki dzień, kiedy on mrugnie do Ciebie/ kiwnie palcem, i ten Twój definitywny koniec zapowiadany po raz 50-ty, diabli biorą w mgnieniu oka. Posty ulle i Apogeum są niezwykle trafne, on naprawdę odszedł od Ciebie, ale nie od dziecka, tymczasem Ty jego ojcostwo i podejście do Waszej córki, traktujesz ciągle jak otwartą furtkę, którą skrupulatnie odchwaszczasz, czyścisz, malujesz, i koło której ciągle przechodzisz, trącając ją palcem, żeby sprawdzić czy przypadkiem nie skrzypi. Bo nie powinna skrzypieć gdyby chciał wrócić. Żeby go broń Boże nie spłoszyć. Bo w ogóle to wiadomo przecież, że to definitywny koniec z Twojej strony i również z Twojej strony nie może być mowy o żadnym powrocie, no, chyba żeby on ....
i tak do następnego razu, który nazywasz robieniem postępów.

W samo sedno - łatwiej jest uwierzyć w to, że zostało się porzuconym przez nic niewartego człowieka i to najlepiej porzuconym z dzieckiem, niż przyjąć do wiadomości, że odszedł od nas normalny facet, z którym dałoby się żyć pod jednym dachem.
Człowiek ma wtedy mniejsze poczucie straty, klęski i na dodatek wzbudza zrozumienie oraz współczucie zarówno swoje, jak i otoczenia.
Gorzej jednak pogodzić się z tym, że odszedł całkiem fajny facet.
A swoją drogą zauważyłam, że kobiety generalnie lubią nie zostawiać na facecie suchej nitki w przypadku, gdy zostały porzucone.
Inaczej jest z facetami - oni wręcz idealizują kobietę, która ich porzuciła i trzeba otwierać im oczy, że tak naprawdę nie stracili żadnego cuda, tylko zwykła kobietę z wadami i zaletami.
Autorko, nie odszedł od Ciebie zwykły skur.....el, bo gdyby tak było jego zainteresowanie chora córka byłoby zerowe. O pomaganiu Tobie nie byłoby żadnej mowy.
Ten facet zostawił Cię, ponieważ z jakiegoś powodu przestał Cię kochać i gdyby nie fakt, że macie dziecko prawdopodobnie w ogóle nie odzywalby się do Ciebie.
Ty widziałaś, że teraz przy okazji operacji córki oj bardzo się uaktywnił i dawał z siebie wszystko, żeby tylko ulżyć dziecku. Mała była szczęśliwa, że tak często widzi tatę, a Ty widząc jej radość promieniałas.
Znowu więc coś tam sobie uroilas.
Tymczasem po raz kolejny on dał Ci do zrozumienia, że z Was nic już nie będzie.
Unioslas się honorem i znowu urządziłas mu awanturę.
Przestań robić takie rzeczy, bo doprowadzisz do sytuacji, że facet będzie unikał Cię jak ognia. Zaszkodzisz tym samym córce, a przecież dla własnego dziecka chciałabys jak najlepiej, prawda?

Ten facet od dawna żyje swoim życiem i pozwala żyć swoim życiem także i Tobie.
Ciężko jest żyć matce samotnie wychowującej chorujące dziecko, ale i tak docen to, że ojciec dziecka pomaga Ci na każdym kroku, oczywiście w sprawach dziecka.
I dlaczego on zarzucił Ci zdradę?
Bo jeśli zdradziłaś go będąc z nim w związku, to też wiele by wyjaśniało, a wydaje mi się, że do tej pory kwestia Twojej zdrady nie była poruszana w twoim wątku.

Czy Ty przypadkiem nie stworzyłaś sobie alternatywnej rzeczywistości?
Bo jeśli tak, to i dekada chodzenia na terapię oraz wszystko inne nic Ci nie pomogą. Z roku na rok coraz bardziej będziesz zasklepiala się w swojej wymyślonej wersji zdarzeń.

Nikt mu nie wystawia medalu za to, że zajmuje się dzieckiem, ale to ty usilnie starasz się przekonać, że ona porzucił ciebie I DZIECKO. Jak widać porzucił tylko ciebie, a ty pomimo tego, że minęło pół roku, nie jesteś w stanie tego zrozumieć. I nie ściemniaj, że sobie nie roisz, bo wczoraj stwierdziłaś, że nadal jest jakieś "ziarenko" szansy. Jutro będzie "okruszek", pojutrze "drobinka", za miesiąc "pyłek", a za 2 lata "cień"... wspaniale się oszukujesz.

Anno, przecież wczoraj Ty osobiście napisałaś, że on oskarżył Cię o zdradę oraz inne Twoje zachowania, których od dłuższego czasu nie mógł znieść.
Skoro on oskarżył Cię o zdradę, to ja czytając coś takiego, od razu pomyślałam sobie, że " o, mowa jest o jej zdradzie? To coś nowego. Zapytam ja więc o co chodzi z tą zdrade, bo to znacząco zmieniłoby postać rzeczy". Dlatego o tym napisałam.

Anno, ten facet chce utrzymać z Tobą w miarę poprawny kontakt, ponieważ uważa, że tak będzie lepiej dla wszystkich.
Nie przyjęłaś jego zaproszenia na obiad nie dlatego, że nie miałaś ochoty spędzić z nim czasu, lecz dlatego, żeby zademonstrować mu swoją wrogość.
Za chwilę wystrzelisz pozwem - wiesz, zachowujesz się jak mała mrówka, która wygraża się słoniowi.
I co Ty w tym pozwie mu zarzucisz?
Przecież to nie był nawet Twój mąż, lecz zaledwie niedoszły narzeczony.
Nazywasz jego kobietę dziunią - dalej więc jesteś przepełniona złymi emocjami.
Ty masz znajomych i liczne kontakty towarzyskie, a on siedzi tylko z dziunią, gdyż wstydzi się przed znajomymi tego, co zrobił i ukrywa wszystko przed światem.

Aniu, pisałaś to raptem wczoraj.

Przecież Ciebie aż nosi z nienawiści, a to zdrowe dla Ciebie na pewno nie jest.

Nie mów hop, dopóki nie przeskoczysz.

No tak, czasem tak jest, że człowiek w pośpiechu napisze coś zupełnie innego, niż chciałby napisać.
W takim razie on gada bzdury. Za zdradę odpowiada tylko i wyłącznie on, chociaż mamy tu sąsiadujący z Twoim wątek Clasha, który będąc ciągle żonatym znalazł kochankę, tzn on jej nie szukał, po prostu tak wyszło, że zaczął spotykać się z inną.
A zresztą pisałaś w tym wątku, więc wiesz, o co chodzi
Mnóstwo ludzi trzyma z jego kochanką, ponieważ ich zdaniem żona zwolniła go ze wszystkich wobec niej zobowiązań i dlatego on miał prawo tak postąpić.
Idąc więc tym tokiem rozumowania Ty też jesteś sama sobie winna, ponieważ byłaś okropna w codziennym współżyciu i dlatego on poszedł do innej, z która miło spędzało mu się czas.
Ja, jak wiesz, nie zgadzam się z takim rozumowaniem i chociaż staram się zrozumieć Clasha, to jednak uważam, że wprowadzenie do związku osoby trzeciej jest czymś najgorszym, co można zrobić.
Nie wiem, jaka osobą na co dzień musiałabyś być dla tego faceta, żeby chciał aż tak daleko od Ciebie uciec.
A może byłaś taka upiorna?
Czytałaś wątek niejakiej Kasi, która non stop darła się na męża i goniła go do roboty sama od siebie niewiele dając?
Tu też wszyscy trzymali stronę jej męża i życzyli mu, żeby znalazł kobietę, z która dałoby się normalnie i spokojnie żyć.
Aniu, jakby nie było i czego byś nie miała sobie albo jemu do wyrzucenia, to przyjmij do wiadomości, że Wasz związek, to historia.
Teraz musicie tylko nauczyć się normalnie ze sobą rozmawiać po to, by Wasza córka miała jak największe poczucie bezpieczeństwa, szczególnie że mała nie ma dobrego zdrowia i prawie od urodzenia musi być poddawana hospitalizacji.
Tak więc dla własnego komfortu psychicznego i dla dziecka, a także dla jej ojca, żeby jak najdłużej cieszył się dobrym zdrowiem, by pomagać córce powinnaś zacząć wybaczać mu to, że odszedł od Ciebie.
Zrzucisz z pleców ciężki wór, uwierz mi.

Te aktualne wpisy Autorki wyglądają trochę jak kompilacja kołczingowych aforyzmów z neta.

Ostatnio czytałam książke Stefanie Stahl, która jest psycholożką i psychoterapeutką i ten fargment przywołał mi przed oczami ten wątek Ani i jej partnera jak dobrze pamiętam z depresją, który zachowuje się jakby sam nie wiedział czego chce.

Kolejny problem w związku z osobą o depresyjnej strukturze stwarza ich mała autentyczność, która wynika z ich nikłego kontaktu z własnymi potrzebami i uczuciami oraz z lęku przed konfliktem. Z jednej strony osoby te mają ogromne wymagania dotyczące bliskości partnera, z drugiej rzadko artykułują jakiekolwiek prośby. Także dlatego, że same nie wiedzą do końca, czego tak naprawdę chcą. Dużo częściej wiedzą, czego nie chcą. Jednak zamiast to wyrazić, oczekują, że partner odgadnie ich potrzeby -tak jak one potrafią to robić. A jeśli partnerowi to się nie udaje, osoby depresyjne mają poczucie, że nie dostają w związku tego, czego potrzebują.
Biorą to partnerowi za złe. Niektóre zrzędzą i jęczą, ale z trudem przychodzi im przedstawienie we właściwy i dojrzały sposób swoich próśb i potrzeb. Zdarza się, że w osobach tych narasta coraz więcej zimnej złości. Ale i ona może być wyrażana w tak aluzyjny sposób, że partner jej nie dostrzega. Najczęściej partnerzy osób depresyjnych nie mają pojęcia, jak źle w oczach tych osób wygląda związek. Zawsze jestem wstrząśnięta, jak skrajnie różna może być ocena jakości związku przez osobę depresyjną i jej niczego nieprzeczuwającego partnera. Kiedy osoba depresyjna stoi o krok od rozstania, jej partner sądzi, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Osoba depresyjna stopniowo wycofuje się mentalnie z relacji, ale na zewnątrz ciągle funkcjonuje zgodnie z rutyną. W tej fazie związku osoby depresyjne często wdają się w romanse i skoki w bok. Tam szukają uwagi i wsparcia, którego według ich przekonania -nie otrzymują od swego partnera czy partnerki. Wycofanie się ze związku udaje im się zazwyczaj wtedy, kiedy znajdują sobie kogoś nowego. Źle znoszą bycie w pojedynkę. Partner osoby depresyjnej jest kompletnie zaskoczony, kiedy się okazuje, że ona z nim zrywa lub że ma z kimś romans.

@Adele, dzięki miło usłyszeć nieco zrozumienia.

@polis noooo nie powiem, faktycznie ten fragment mocno do niego pasuje. w sumie nie ma tu nic co nie pasuje.
oczywiście to za mało żeby cokolwiek stwierdzić, ale aż z ciekawości sobie poczytam. jaki tytuł tej książki?

To jest fragment z książki: Kochaj najlepiej, jak potrafisz! O sztuce bycia razem.

Oczywiście!!! W trójkę idziemy. Może jeszcze Windy się przypląta:)

Super, że to napisałaś. Jest jakieś dziwne przekonanie, że nawet jak ktoś Ci rozwalił życie i świat, który latami budowałas - to masz zachować tzw "klasę". Masz przełykać, kisić w sobie a na zewnątrz być niczym Budda.
Ja nie trzymałam się tej reguły:)
Czasem jak pomyślę co ja mówiłam i robiłam do ex męża i kochanki to ojojoj. Ale nie żałuję. Moja reakcja była ekstremalna bo sytuacja była ekstremalna. Wybaczyłam to sobie. Strasznie cierpiałam, strasznie nie mogłam się pogodzić z tym że ktoś mi tak niby bliski mógł aż tak mnie podeptać. Nie uważam, że powinnam była być cichutką pokorna myszka wtedy, która znosi dzielnie ciosy. Jak ktoś mi wypowiedział wojnę - to...poszłam na wojnę. A tam jak wiemy nie ma zasad...I choć czasem było nieprzyjemnie to ta złość, nienawiść - miały ujście. A potem się wysyciły i odeszły, a na ich miejsce przyszła obojętność. Myślę, że gdybym je wtedy zatrzymała to dziś nadal bym je mieliła. Uważam, że wqrw jest ADEKWATNĄ reakcją na krzywdę od najbliższej osoby.
Jedyne co warto to robić i mówić tyle by SAMEMU ze sobą czuć się ok. A to co pomyśli ex czy jego kochanka to nie ma znaczenia.
Ja na ogół jestem opanowana i rozsądna, rzadko kiedy się jakoś unoszę. Ale wtedy byłam w takich emocjach jak nigdy wcześniej w życiu i pewnie mieli wodę na swój młyn pt "zobacz jaka ona była, teraz już rozumiesz czemu musiałem skoczyć w bok". Oczywiście nie wspomina się o tym, że w małżeństwie tak się nie zachowywałam:)
Ale to nie ma znaczenia.
Rób jak czujesz i tylko patrz czasem wewnątrz siebie - czy czujesz się ok z tym co robisz i mówisz. Ty, nikt inny.

Hop hop Windyyyyyyyy

Owszem, jest mnóstwo roznic. W ogóle nie widziałam nigdzie na forum wątku w którym koleś zdradził kobietę a następnie nikomu nie mówi że się rozstał z nią, nowa relacje ukrywa pół roku a z ex chce chodzić na rodzinne obiadki i spędzać czas - oczywiście pod warunkiem że ja w tym czasie nie okazuje emocji. Przez pierwsze 2 miesiące każdy weekend spędzaliśmy razem i to ja musiałam to uciąć.
Jak okazałam trochę sympatii 8 zaintetesowania to z chęcią czynil mnie powiernika na tematy na które wiem że z dziunią nie pogada. Pisze do mnie codziennie na komunikatorze, głównie w sprawie dziecka ale nie są to tematy niezbędne a i nie tylko o dziecku zagaduje.  Nie mówię już nawet o tym że jak jest sam z dzieckiem i  ja napisałam czy wszystko ok to dostawałam 3 zdjęcia z całym opisem co fajnego im się przytrafiło. Na urodziny dostałam kwiaty,  jego urodziny spedzilismy we 3 z jego inicjatywy. Popłakal się jak dostał gówniany prezent ode mnie za który dałam 10 zl. parę razy przyniósł mi drobne zakupy z targu bo "ładnie wyglądały więc pomyślałem że ci przyniose" (nie, nie są to rzeczy dla dziecka).Jak dostaliśmy skierowanie do szpitala to mnie za rękę zlapal na moment jak szlismy do auta. Ale w międzyczasie cały czas puka inna.

Czy to jest człowiek który jest konsekwenty i wie czego chce? Zaraz ktoś wyskoczy że No fajnie ze tak robi i że w ogóle znaczy że powinnam być wdzięczna i zajebioza totalna. Nie,  bo to miesza w głowie. Szczególnie jak bardzo tęsknisz za rodzina. Inna sprawa że ja go znam i na forum pewnych rzeczy o sytuacji nie oddam. Wiem że mnie nie kocha, ale wiem też że za rodziną tęskni.

Apogeum, bardzo mi przykro z powodu Twojej sytuacji i zgadzam się że to ogromna różnica gdy facet całkiem znika z życia dziecka. Szacun dla Twojej mamy i wszystkich kobiet w takiej sytuacji. Ale ja mam mocne zdanie na temat odchodzenia od rodziny. A przypominam że gdy mój ex stwierdził że odchodzi, córka nie miała roku. Dla mnie jak decydujesz się na dziecko to powinieneś być konsekwenty w tej decyzji i zrobić wszystko by rodzinę naprawić. Uważam że ludzie w dzisiejszych czasach za szybko decydują się by nie naprawiac i uważam takie decyzję jak podjął mój były za skrajnie egoistyczne. I tak jak jest ogromna różnica między mną a Twoja mama tak jest ogromna między mną a kobieta która ma ojca dziecka na co dzień w domu. Mnie razi traktowanie takiej sytuacji jak mam ja z sytuacja w której rozstają się dwie osoby które dzieci nie mają.

Tak.
Chce być z 'dziunią', a Tobie chce 'osłodzić' rozstanie i zachowywać się przy tym fair (w swoim mniemaniu).

Tak jak Ty próbujesz wdrażać wątpliwe teorie wątpliwych guru od związków, tak on nazbyt naiwnie wczuł się w temat ''zostańmy przyjaciółmi'', nie wiedząc, że po rozstaniu najlepszym lekarstwem jest odcięcie, a nie przepoczwarzenie w pseudo-przyjaciela.

Zrozumienie jego zachowania i motywacji wymaga 10 minut pomyślunku, a nie pół roku ślęczenia w dziełach z zakresu psychologii i psychiatrii.

Każdym, ale to absolutnie każdym wpisem potwierdzasz, że nie chcesz wyjść z tego bagienka. Chcesz mi teraz wmówić, że zajmowanie się sprawami twojego byłego, rozkminianie czy ich związek się rozpadnie, czy ma depresję, czy porwali go kosmici, ma jakiekolwiek racjonalne uzasadnienie?! Sama się oszukujesz pisząc, że to "dusza naukowca" i smykałka do psychologii kieruje cię w te rejony.

Anno, myślę że Ty troszkę za dużo walkujesz ten temat - czytasz książki, masowo słuchasz podcastów, chodzisz do psychologa, sama ze sobą toczysz jakieś debaty itd, nie za dużo tego? Uczysz swój mózg nieustannego myślenia o tym facecie, a raz nauczony mózg ciągle odrywał Cię będzie od codziennego życia na rzecz myślenia o tym, co się stało.
Ja wiem, że próbujesz ratować się i robisz to wszystko, gdyż chciałabyś odzyskać w tej sprawie święty spokój, ale nie osiągniesz tego, jeśli sama non stop będziesz się zadręczała.
Kiedyś napisałam Ci, że ten facet jest jak ten Piotruś pan, taki chłopiec w krótkich spodenkach.
Rzeczywistość bardzo go przerosła, bo urodziło się dziecko z problemami zdrowotnymi, Ty chodziłaś pewnie spanikowana i zapewne nie w głowie było Ci wtedy dbanie o dobre samopoczucie faceta, ponieważ martwiłas się o dziecko.
Zaczęłaś być, według jego oceny, za szybko dorosła i wszystko to, co kiedyś bawiło go w Tobie nagle zniknęło, bo wyłoniła się inna kobieta, nerwowa, przestraszona i pełna trosk.
A przecież nie tak miało być.
On żeby nie oszaleć zaczął znikać z domu i trafił na młoda radosna i pełna życia dziewczynę. Złapał się jej niczym ostatniej deski ratunku.
Przy niej znowu mógł żyć, a przy Tobie mógł tylko wegetować i non stop martwić się.
Taki chłopiec, chociaż wygląda jak dorosły mężczyzna.
Nie jest jednak zły aż tak do końca, ponieważ zależy mu na córce i okazuje to na różne sposoby.
Nie wróci do Ciebie, gdyż Ty kojarzysz mu się z wiecznym zamartwianiem się i zvtaka czysta, brutalna proza życia.
On tego nie chce.
On chce żyć bez takich problemów w samym centrum wydarzen.
Ty też mogłabyś zareagować tak jak on, czyli mogłabyś odciąć się od dziecka i rzucić w wir imprez a może nawet zbudować równolegle życie z jakimś facetem, życie radosne, bezproblemowe.
Nie zrobiłaś tego jednak i wiadomo, że nie zrobisz.
Bo Ty przeszłaś przez szybki kurs nauki życia i z kobiety o mentalności nastolatki stałaś się dojrzała kobieta.
On natomiast pozostał w tyle i dalej jest tym, kim był wcześniej.
Zrozum to wreszcie.
Nie masz żadnej możliwości, by sprawić, że ten człowiek nagle wyskoczy z krótkich spodni. Nic nie możesz zrobić w tym temacie.
Dlatego nie powinnaś zniżać się teraz do poziomu uczącej się życia nastolatki, która non stop miedli jedna rzecz, wręcz obsesyjnie miedli, bo uwierz mi, wyjaśnienie motywów działania tego faceta jest bardzo proste. Nie trzeba siedzieć i słuchać podcastow od rana do nocy, gdyż wystarczy tylko włączyć swoje własne szare komórki i odpowiedzi masz gotowe, podane na tacy.

Niestety, ale swoje plany, marzenia i cele życiowe zwiazalas z niewłaściwym facetem, ponieważ on ciągle jest dzieckiem. Nie jest jednak to Twoja winą - Ty wtedy, będąc na tamtym etapie życia, nie mogłaś myśleć w taki sposób, nie mogłaś przewidzieć, że spotkają Was tak trudne problemy.
On mentalnym chłopcem prawdopodobnie zostanie do końca, jednak nie oznacza to, że na swój sposób, stosownie do poziomu, jaki sobą reprezentuje, nie będzie się starał.
Będzie się starał, bo nie jest to podły człowiek.
Jednak Twoja oferta życia, jaka mu proponujesz jego po prostu przeraża i on wie, że nie tak chciałby żyć.
Postaraj się więc jak najmniej myśleć o tym człowieku i oducz swój mózg pewnych schematów myślowych.
Pół roku po rozstaniu, a on dalej ma problem z ujawnieniem prawdy, jaka jest między Wami - chodzi o rodzinę i znajomych
No sama widzisz. Oznacza to, że on doskonale wie o tym, że zachował się jak gówniarz, wstydzi się tego, ale nie oznacza to, że chciałby odwrócić bieg wydarzeń, wrócić do Ciebie, czyli przyjąć Twoja ofertę na życie.
Bo czym innym jest pójść do szpitala i siedzieć przy dziecku nawet i dwa tygodnie czuwając nad córką, jednak z możliwością powrotu do swojego fajnego życia, a czym innym jest trwać w tym szpitalu i razem z matką tego dziecka dalej dzielić codzienność.
Jego mozg musi przecież odpocząć i on takie możliwości sobie stworzył.
Po dniach szpitalnej mordęgi on wraca do siebie, przychodzi młoda radosna dziewczyna i jego problemy się kończą, do następnego razu oczywiście 
Twój mózg też musi odpocząć, ale Ty nie masz takich możliwości, Ty musisz żyć w swojej rzeczywistości.
Dlatego zrozum, że w tak trudnych warunkach, jakie Tobie zgotowało życie nie możesz jeszcze dokładać sobie złej karmy, czyli non stop roztklimiac sprawy z tym facetem.
Prędzej zadreczysz się tym wszystkim, nim pogodzisz się ze swoją rzeczywistościa i zaczniesz żyć bez tego wora na plecach.

Czytając ten, czy inne podobne wątki, cieszę się, że są tutaj takie osoby, jak ulle czy Apogeum, które potrafią się wypowiedzieć na dany temat, choć na chwilę odsuwając emocje, które można odczuć, kiedy się słucha o czyimś nieszczęściu. Nieszczęście polega na tym akurat, że osoba nas krzywdzi i zawodzi na pewnym polu, ale nie zostaje tym samym najgorszą możliwą szują, o czym świadczy w tym ywpadku zachowanie gościa w stosunku do córki. Jeśli tutaj "grzechem" faceta jest ucieczka od tej tzw prozy życia czy też unikanie przebywania w towarzystwie kobiety, która kojarzy mu się wyłacznie z troskami i zmartwieniami, to niestety, ale nie jest to znowu tak rzadkie zjawisko. Spotyka się je u wielu osób, albo tuż przed tym, jak to życie stawia przed nimi takie warunki, albo po latach, kiedy mają tego "szarego" życia dość.
Nie robiłbym z tego faceta najgorszej możliwej kanalii..Ot, zawiódł on nadzieje Autorki na to, że stanie się jej wymarzonym towarzyszem życia, że go wyciągnie z tych krótkich spodni, jakie on cały czas najwidoczniej nosi.

faktycznie post ulle do mnie przemawia, dzięki. nie popatrzyłam na te kwestie w ten sposób że siebie jakoś programuję.

Beka, tu nie wiem co masz myśli bo wtedy nie byłam gotowa na takie działania i tego nie zrobiłam. teraz jestem gotowa, jestem w trakcie pisania porozumienia rodzicielskiego i zrobiłam już excela z kosztami w weekend exluby dostanie szystko na maila.
i mimo że to mega boli to czuję też pomiędzy tym bólem nieco wolności, że dzięki uporządkowaniu spraw formalnych trohę mi się w głowie uporządkuje. a od niego się zdystansowałam te prawie 3 tygodnie temu, mimo że sporo jeszcze myślę to kontakty przez mój dystans zdecydowanie się ochłodziły.

Ja to rozumiem. 

Przetrawi się, przeanalizuje i czego się człowiek nauczy to jego. Następnym razem będzie o tę wiedzę mądrzejszy. Ja się na przykład nauczyłam, że warto podbijać sobie samoświadomość, a co do relacji patrzeć, czy partner ma niską czy wysoką samoświadomość. Jak niską to omijać szerokim łukiem, bo nie wiadomo, czy taki to jest z Tobą, bo faktycznie kocha, czy raczej z braku laku, bo nie trafił się nikt fajniejszy w mniemaniu tej osoby albo czy nie siedzi z Tobą ze strachu przed samotnością albo z jeszcze innego powodu w tym stylu. Nie mówiąc już o tym jakie bagno taka osoba potrafi pozostawić po sobie jak wiać po wątkach tutaj chociażby.

Dla mnie to też była taka faza po rozstaniu. Nasłuchałam się, wyciągnęłam coś dla siebie, ale po pewnym czasie zainteresowanie minęło samo z siebie. Została najwyżej taka letnia ciekawość, żeby coś poczytać od czasu do czasu. Dla przykładu tę książkę, której fragment podałam to czytam chyba już z 2 miesiące, bo mam inne rzeczy do roboty i inne książki do czytania, a to nie jest gruba księga. Jakbym trafiła na nią w innym czasie, to pewnie dzień do kilku dni góra i byłaby przeczytana. Nie ma co kreślić jakichś scenariuszy, że ktoś kto czyta takie książki o relacjach czy słucha takich podcastów wpadnie w obsesję, wcale nie musi tak być.

odpiszę Wam Windy i Ulle tutaj, chcoiaż to bardiej pod Wasze posty na wątku obok ale nie chcę zaśmiecać

na aktywności to ja mam 1000 pomysłów (boks jest jednym z nich ), mam wiele zainteresowań ale leżą sobie póki co bo czas dzielę między dziecko a pracę - którą swoją drogą bardzo lubię, ale żeby wyrobić tyle ile się zadeklarowałam (mimo że to nie jest pełen etat) to muszę nadganiać wieczorami i w weekendy. ale robię codziennie po kilkanaście kilometrów z wózkiem więc padam wieczorem i z chęcią do tego komputera siadam żeby popracować. a jak już mam wolne od dziecka to w tym momencie priorytetem jest dla mnie żeby wyjść towarzysko
niemniej ulle masz rację że nie potrafiłam odpoczywać - chodzi mi o ten czas spędzony z córeczką, zbyt na automacie i zbyt przewidywalnie. więc już dzisiaj zmieniłam swoją rutynę z córką i pojechałyśmy w miejsce w którym nas jeszcze nie było i parę innych takich znalazłam - w małym mieście nie mieszkam, jest co robić a i trzeba wykorzystać końcówkę lata. na jutro już też mam plan na nowość