Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

No oczywiście, że jest to kwestia decyzji. Przecież nie jest rozwielitka bez mózgu.
A Ty nie podjelabys decyzji, jeśli według Ciebie byłaby korzystna dla Ciebie?
Nie powiesz mi chyba, że odpuscilabys coś, co dla Ciebie byłoby okazją.

Większość ludzi może to zrozumieć, ale nie musi.
Ludzie lubią iść do przodu, a nie męczyć się i w kółko analizować to, co było.
Póki co nie ma jeszcze obowiązku bycia ukladnym w każdym calu.
Jeśli wprowadza taki obowiązek pod groźba kary, to może wtedy ludzie zaczną liczyć do dziesięciu, zanim coś zrobia lub powiedzą.

Powiedzmy sobie szczerze: skoro gość definitywnie zakończył znajomość z Autorką, przestał ją kochać, to CO ma dalej zrobić? Biczować się dzień i noc? Dziwne to jego zachowanie z tymi wybuchami złości, ale odnoszę wrażęnie, że największym jego grzechem tutaj jest to, że chce sobie ułożyć życie na nowo a jedyne, co go interesuje, to dzieko, które ma z Autorką.

Zgadzam się z ulle- facet zacżął życie na nowo a Autorka dalej analizuje i rozpatruje to, co było.

Jeśli główną osią tego wątku ma być ocenianie samej DECYZJI faceta o rozstaniu, to raczej nie ma to zupełnie sensu..

ulle i polis akurat skupiają się na dwóch zupełnie różnych kwestiach..

Ale przyszedł, zagaił rozmowę i tak powiedział, czy Ty wzięłaś go na niechciane spytki i wtedy to powiedział, żebyś się odwaliła?

Bo to jest gruba różnica.

Bardzo mętnie opisujesz co się wokół Ciebie dzieje, więc można tylko zgadywać jak jest, ale...
...ale moja interpretacja sytuacji jest taka:

Facet uznał związek z Tobą za zakończony. Gdyby nie dziecko, to by zerwał wszelkie kontakty i żył sobie dalej na własny rachunek.
Dziecko jednak jest i przez wzgląd na nie MUSI mieć z Tobą ten NIECHCIANY kontakt.

Z jego perspektywy wszystko co w tym kontakcie wykracza poza 'okołodziecięcą' konieczność jest nieprzyjemne, niechciane i niepożądane. Więc Ty z tymi wszystkimi szczerymi rozmowami, terapiami i sercem na dłoni jesteś jak szerszeń, który wpadł do mieszkania, od którego on się opędza. Może nawet te jego chamskie zachowania są udawane, żeby Cię wreszcie zniechęcić do kolejnych prób 'walczenia o związek''?

Po prostu nadajecie na zupełnie różnych częstotliwościach. Ty wciąż szukasz jakiejś interakcji z nim; jemu zależy aby w swoim życiu mieć Ciebie jak najmniej.

Czy jeśli ograniczasz rozmowy i w ogóle kontakt z nim do absolutnego minimum i nie zaczynasz drążyć tematu 'Was' w jakiejkolwiek formie, to on sam z siebie coś odwala, czy wtedy jest spokój?

Polis, a gdzie ja napisałam, że nie rozumiem rozżalenia autorki. Oczywiście, że rozumiem.
Tylko że tematem wątku jest pytanie czy warto walczyć o ten związek, a nie klepanie w kółko tego samego, czyli pomstowania na tego faceta i oceniania go.
Po co to komu i czemu ma służyć?
Bagienniku, zrozumiałeś mnie bardzo dobrze i noben także.
Facet chcąc nie chcąc musi kontaktować się z Anną, jeśli chce mieć dziecko na oku.
Gdyby nie było dziecka prawdopodobnie w ogóle by się do niej nie odzywał.
To czy zrobił jej świństwo, czy nie jest sprawą wtórną. Nikt do więzienia nie posadzi go przecież ani nie poniesie on żadnej innej kary.
Jest wręcz przeciwnie, on zyskał na swoim odejściu, a nie stracił.
Straciłby, gdyby został z niechcianą kobieta, bo po prostu by się męczył. Ja w życiu nie chciałabym być z kim, kogo nie chcę. Toż można się przez coś takiego wykończyć.
To zrozumiałe, że on ciągnie do tego, co sobie wybrał.
Nikt męczennikiem na własne życzenie nie chce być.
Anna musi pojąć, że pewien jej etap życia skończył się i rozpoczął się nowy. Nikogo nie obchodzi to, że dzieje się tak wbrew jej woli.
Co ma zrobić ten facet?
Ma łeb sobie uciąć albo przyrodzenie i sypać na siebie wór popiołu?
Stało się.
Czas przestawić klepki w głowie i zakończyć użalanie się nad sobą oraz hodowanie w dobie nienawiści.
Nienawiść bardzo człowieka niszczy.

Nienawiść człowieka niszczy, to fakt.
Natomaist teraz toczy się tutaj cały czas dyskusja o tym, dlaczego gość w ogóle ośmielił się odejść od Autorki. Jeśli wierzyć przebiegowi zdarzeń z opisu, to rzeczywiśćie nie ma czego pochwalać, bo facet wycofał się jakby tuż przed sformalizowaniem związku, gdzie jescze dziecko stanowiło dodatkowe(czy może główne) spoiwo. Jego motywacje można ocenić i chyba już zostało to zrobione. Natomiast teraz zdaje się tutaj toczyć bitwa o to, jak to się mogło stać i czy da się to uratować?
Otóż nie da się tego odkręcić! Facet pragnie jedynie kontaktów z dzieckiem i zwykłych, oficjalnych relacji z jego matką, bez żadnego zaangażowania. Zakończył jeden etap w życiu i powoli przechodzi w drugi. Być może ma problemy z panowaniem nad emocjami, ale raczej terapia nic tu nie pomoże a już na pewno nie sprawi, że pojawi się nadzieja na powrót.

Tak, jak ulle pisze - nikt nie będzie dobrowolnie męczennikiem, aby na siłę tkwić w niechcianym związku. Pytanie, które sobie mozna zdać "dlaczego on w ogóle wybrał Autorkę i (niby) chciał z nią dziecko jest oczywiste, ale nie jest chyba tematem tego wątku.
Siła psychiczna człowieka tkwi w tym, aby zamknąć jeden etap swojego życia i wejśc w następny z podniesioną głową.

Dobrze to ulle  napisałaś
Właśnie tak bardzo często rozpadają się rodziny, ze ślubem i bez ślubu.
Matki zostają z dziećmi  mając na głowie cały dom, a ojciec ucieka z domu bo głowa go boli od wiecznych problemów. W sumie wszyscy nieszczęśliwi, bo nagle się okazuje, że trzeba zrobić coś więcej niż tylko zarobić na siebie i obsłużyć  siebie. Potem są wzajemne oskarżenia, że ona nic nie robi i ma wymagania jak księżniczka a jego traktuje jak bankomat, z drugiej strony że on w niczym nie chce pomagać i zawsze zmęczony, nic nie widzi, tysiąc razy trzeba o wszystko się prosić, wszystko powtarzać, i jeszcze ma pretensje że zona niczego w sypialni nie inicjuje.
A na końcu najtrudniej  jest samotnym matkom.

O tym nam wszystkim łatwo po latach nie pamiętać
o trudnej własnej ścieżce i szamotaninie, o  żalu po stracie i drodze do równowagi.

''...przeziębię się na złość mamie...'' - podobna logika. Bo eks chyba nieszczególnie się przejmuje tymi annowymi podchodami do oczyszczenia atmosfery. Czasem coś burknie i sobie idzie do Dżesiki, a Autorka zostaje ze swoim żalem, frustracją i całym pakietem ujowych emocji i rozdrapanych ran.

Więc niestety - chociaż to niesprawiedliwe i trudne - ale Ania dla własnego dobra powinna przyjąć narzucone przez niego zasady gry vel kontaktów.
Bo każda próba dowalenia mu odbija się zwielokrotnionym rykoszetem na Autorce.

Nigdy nie zrozumiem o co tu chodzi, z tym "nieogarnięciem".

Byłam samotną matką, też wtedy używałam pieluch tetrowych choć były już w powszechnym użyciu "pampersy", ale nie było mnie po prostu na nie stać. Musiałam pracować chałupniczo żeby się utrzymać i bieda czasem aż piszczała po kątach, jednak  nie pamiętam żebym pieluchę z kupą wrzucała do pralki. Pamiętam okres niemowlęctwa swojego dziecka jako naprawdę udany Nawet znajdowałam czas, aby ksiązki czytać. Tak więc, wszystko zależy od madame jak to dobrze zauważyłaś Ulle.

Jeśli spora część konfliktów i awantur ma takie podłożę, jak ta afera z garnkami to się nie dziwię, żę faceci tracą cierpliwość.
Osobiście jestem bardzo uczulony na nadmiar ironii, absurdu czy dostrzegania ciągle czegoś, czego nie ma.. Najbardziej by mnie wkurzyło chyba nie to, żę ktoś się na mnie drze(choć oczywiście też, bo same krzyki niczemu nie służą), ale bardziej takie absurdalne teorie, jak właśnie wyżej przedstawiła ulle w historii z garnkami.

Witaj Salomonko.
Napiszę do Ciebie w najbliższym czasie, bo wieki już minęły.
No ta kobieta to już było naprawdę indywiduum. Wszyscy nabijaliśmy się z tego kolegi, a on naprawde bał się wracać do domu. Są i takie historie.
Agnes, nie tylko charakter pani domu ma wpływ na atmosferę w nim panującą, ale ja uważam, że głupia kobieta nigdy nie stworzy normalnego domu, do którego każdy domownik wracał będzie z radością i z ufnością.
Mądra kobieta nawet z najgorszym syfem może sobie poradzić i sprawić, by każdy dobrze czuł się w domu.

Salomonko, zrozumiałam Twoją wypowiedź w ten sposób, że rozstałaś się z partnerem, bo nie pozwoliłaś się bić. Ja takie postawy bardzo szanuję i doceniam trud jaki muszą ponosić wówczas kobiety w codziennym życiu. Tylko jeśli przyjąć maksymę, że wszystko zależy od madame, to Ty jesteś odpowiedzialna za rozpad rodziny.
O to chodzi?

Tyle, że on wydaje sie mieć w nosie, na co u Autorki zapracował.

Dla Autorki powinno mieć znaczenie jak sie zachował i dlaczego pomimo tego usilnie chce jego powrotu.

Pytanie, czy on chce jakichkolwiek stosunków z Anią, i czy mu sie tego przypadkiem nie narzuca. I czy gdyby otwarcie przyznał się do słabego zachowania, Ania zostałaby mentalnie uwolniona.

Nie miał zamiaru. Ania próbowała go do tego nakłonić.

Nie wciskał, on usprawiedliwiał swoja zdradę. Ania mogła z tym zrobić co chciała.

Może właśnie tak zrobił, dlatego odszedł do innej kobiety- bez względu na dziecko.

Może właśnie przestał się samooszukiwać.I odszedł.

No właśnie moim zdaniem rozpad rodziny nie zależy tylko od kobiety, i Twój  przykład najlepiej to potwierdza.
Dlatego wcześniej Ci się sprzeciwiłam.

Agnes, wchodzimy na kruchy lód z tą dyskusją. Możemy się tu przerzucać argumentami, ale moim zdaniem to że ludzie dorośli dobierają się w pary i powołują na świat dziecko, to wiąże się z ogromną odpowiedzialnością, a ja byłam zbyt młoda aby dobrze ocenić kandydata na męża. Jednak potrafiłam naprawić swój błąd jak umiałam, płacąc za to bardzo wysoką cenę.

Gdybyś dziś porozmawiała z moim  ex to dowiedziałabyś się, że bił mnie bo musiał Bo byłam krnąbrna, nieposłuszna i nie pozwalałam mu na chlanie itd.

Gdyby napisał list na tym forum, to pewnie spotkałby się z wyrazami wspólczucia, jaką to straszną żonę miał , która w dodatku od niego uciekła jak stała i nigdy więcej jej na oczy nie zobaczył

Tak więc punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

"Katalizatorka" dodała mu tylko sił i mocy, co jest bardzo, bardzo istotne, bo romanse przekoszają i zniekształcają percepcję w dłuższej perspektywie mocno wpływają na decyzje oraz na subiektywne inaczej widzenie cech partnera, partnerki ,jedne postawy awersyjne, urazowe wzmacniają  inne osłabiają różnymi grami z emocjami więc z tym samooszukiwaniem to kontrowersyjne trochę,to nie było takie samo z siebie u tego ancymona."Nie kocham " to wybór a nie że coś się samo porobiło i za ten wybór każdy jest odpowiedzialny od tego się zaczyna ,a ten se wymyślił najgłupsze rozwiązanie jakie może być jedynie najprzyjemniejsze pies go ganiał,niech se żyje jak sobie zamyślił ,ale przytomny to on dla mnie nie jest. 
Można tylko pogdybać czy rzeczywiście gdyby nie ta 25 latka to facet na pewno by odszedł nie dowiemy się tego.
Poczułem się trochę przez moment jak frajer wspominając,nastroje, humory zachcianki problemy w ciąży mojej żony i że to mnie  to nie przerosło,choć maiłem swoje problemy ze sobą wcale nie małe, a święty nie jestem nie byłem i nie będę nawet nie mam zamiaru,wiem jak to jest kogoś zdradzić ,mieć romans z kimś w związku i wiem jak być zdradzonym - nie oszczędzałem sobie doświadczeń.
Facet chciał dziecka tylko nie na cały etat na pół gwizdka sobie wykombinował , że jak dorwał młodą chętną i gotową na zabawę dvpę to nagle się rozmyślił i  sobie przypomniał wstecznie , że tak go przerasta bycie ojcem i partnerem,a  Anna jest taka słaba i kiepska,"toksyczna" ma same wady - klasyka i raczej nieodwracalny proces destrukcji trudny do pogodzenia dla zdradzonej młodej matki ,taki archetyp jest silny i trudny do zaakceptowania wybaczenia jeden z trudniejszych wiele wieków na to pracowało, porzucenia matki zaraz niedługo po porodzie lub w ciąży to cięższy kaliber do pogodzenia się.
Wspomniałem mojej córce o historii Anny córka niebawem kończy właśnie 25 lat na szczęście nie ma mnie za frajera natomiast
byłego Anny jak najbardziej nie powtórzę co powiedziała o nim, bo to bywa pyskate stworzenie

Wracając do tematu -bardzo szanuję Twoją postawę.
Mam takie samo zdanie, że nie należy trwać w związku w którym jest przemoc, a zwłaszcza dzieci nie należy wychowywać w takiej rodzinie.
Uważam, że jesteś bardzo mądrą kobietą.

Dlatego czasem wydaję się taka malo wyrozumiała dla kogoś, kto dokładnie widzi że robi błąd tkwiąc w chorym związku, a jednak nie robi nic by to zmienić. Gdzie byłabym dziś, gdybym kiedyś nie zdecydowała się od mojego męza odejść? Może już dwa metry pod ziemią. Mój mąż pewnie nigdy nie zdecydowałby się na rozstanie, bo jemu było bardzo dobrze i nie chciał niczego zmieniać. W takim "układzie" jedna ze stron musi w końcu powiedzieć stop i po prostu zaryzykować odejście. Wiele kobiet odczuwa strach przed podjęciem takiego kroku bo jednak coś je trzyma; pewien standard życia do którego przywykły, opinia rodziny, jakieś inne korzyści.. I dopóki wygoda będzie brała górę, to znajdą tysiące argumentów aby usprawiedliwiać swoją postawę, choć cierpią.

Jak to się mówi; Każdy musi dosięgnąć swojego dna, żeby się od niego odbić.

Bo mogę i nie jest to zabronione? Odnoszę się do tez, które stawiasz według własnego uznania Czy grillowanie jej ex partnera, coś wniesie w jej obecną sytuację? To chyba nie pora na umoralnianie kogoś, na kogo kompletnie nie ma sie wpływu, i kto na to umoralnianie gwiżdże po prostu. Ja tu mogę potrzymać Autorke za rękę i pokazać, jakiego człowieka wyhodowała na własnym łonie. Tylko, czy to jej na pewno pomoże?

Nie o to chodziło, tylko o to, że nie widzę problemu, że autorka trochę sobie pojeździ czasami po nim czy zacznie tęsknić i mieć nadzieje. Z tego się z czasem wyleczy. Natomiast uważam, że niewątpliwie pomoże wyrzucenie z siebie emocji bez oceniania, czy ona czasem nie powinna już być na dalszym etapie jak ludzie, którzy są lata po rozstaniu.

Czy to jej pomoże? Nie wiem jakie masz doświadczenia, ale mnie refleksja nad pomyłkami przeszłości pomagała w przyszłości ich unikać i z daleka omijać takich dzbanów.

Wylewaj więc te swoje zale - w końcu to całkiem świeża sprawa dla Ciebie, minęły zaledwie dwa miesiące.
I tak jesteś dzielna i widać, że ponad wszystko pragniesz z tego wyjść.
To prawda, że nie sięgnęłas jeszcze dna i obyś go nigdy nie doświadczyła.
Prawda jest też, że dziecko mocno pokrzyżowało Ci życie i chociaż kochasz swoje dziecko i nie żałujesz, że je masz, to przecież wiadomo, że wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej.
Jest jednak tak, jak jest.
Córka jest najważniejsza osobą w życiu i Ty sama dla siebie.
Facet niech idzie i pławi się w szczęściu, jednak uwierz mi, będzie tak tylko do czasu.
Przyjdzie jeszcze taki moment, ze dostaniesz od życia satysfakcję za swoje aktualne cierpienie.
Przyjdzie szczęście w najmniej spodziewanym momencie.
Jesteś fajna osobą.

dzięki ulle

mam od wczoraj całkiem niezły dzień. przyszedł i w sumie go zlałam, nie poczułam nic więcej nic to jak go nie widziałam. poczucie że on ma mnie w dupie i jak bardzo mnie zranił i zdeptał marzenia i plany już zagnieździła się całkiem nieźlew moim umyśle. wciąż jest część mnie która marzy żeby on przyszedł i powiedział jaki to był głupi, ale (mam nadzieję) doszłam do momentu żeby nie "działać".  a poza tym miałam kupę zajęć, byłam na niedoczasie ze swiimi obowiązkami i łącznie chyba ze 2 zdania wymieniliśmy jak tam córka. generalnie traktowałam go jak mebel w mieszkaniu ale nie było to wymuszone i udawane, po prostu nie miałam potrzeby do niego zagadywać nie mówiąc o braniu na spytki. i chyba nawet poczuł to bo nawet przylazł się zapytać czy chcę herbatę jak sobie robił. nie to żeby to coś znaczyło, ale ja tam sobie herbatę zrobiłam wcześniej sama i go nie pytałam

dzisiaj pracuję z kawiarni, spotkałam się z kolegą z którym robię projekt i mi dobrze. widzę że muszę więcej wychodzić, bo pracę mam zdalną, a nawet takie posiedzenie w kawiarni jest odświeżające. potrzebuję ludzi i potrzebuję trochę poobracać się w towarzystwie mężczyzn. nie chodzi o jakiś związek ale sama idea że są faceci którzy są fajni sprawia że zaczynam widzieć że ten mój nie jest jedyny. nawet mi przyszło przez głowę żeby sobie jakiś profil randowy założyć bo o ile myśl że miałabym się z kimś (innym) związać póki co jest odrzucająca to poflirtować dla odciągnięcia myśli - czemu nie. ale trochę się boję jakiegoś gówna (np. że się kimś zauroczę albo ktoś mną i nie będzie wzajemności).

miłego dnia!

Super się czytało Twój ostatni post, Aniu. Może takie szczegóły jak herbata to mała rzecz, ale ja sądzę, że one mają znaczenie. Zarówno z Twojej strony, że nie zaproponowałaś jemu, a z jego, że zaproponował Tobie. Trochę się role zaczynają odwracać i mam nadzieję, że świetnie Ci to zrobi na samoocenę.

Myślę, że z czasem zauważysz coraz więcej jego cech, które doprowadziły Was do rozpadu i takiego ch***wego zachowania jak zdrada. Ktoś, kto ma pierwszą okazję i już leci w inne ramiona, musi być naprawdę podły. Gdyby się trafiła siksa 5 lat temu, to co? Też by pewnie poszedł. A Ty za to jesteś mądra, zaradna, atrakcyjna i uczciwa — zasługujesz na kogoś 100 razy lepszego.

Ale co mogę napisać z perspektywy takiej młodej dziewczyny, bo sama mam 26 lat, to tylko tyle, że ona się nim na 99% znudzi. Mnie też się kiedyś podobali starsi faceci, ale jednak na dłuższą metę to zupełnie inne etapy w życiu i inne potrzeby. Super, jakbyś wtedy już była tak podbudowana, że nawet nie będziesz chciała myśleć o powrocie. A patrząc po Twoich ogromnych postępach, jest na to duża szansa.

Co do randkowania i flirtowania — jeśli masz ochotę, to pewnie! Możesz zacząć delikatnie, od samego pisania. Jak będziesz dbać o swoje potrzeby w tym, to nic nie powinno się stać

bardzo Wam dziękuję

@Mendre Ty masz 26 lat?! dziewczyno, ale bym chciała być taka dojrzała w tym wieku

ja w związki z dużą różnicą wieku jakoś nie wierzyłam nigdy, ale to bardzo subiektywne, bo ja siebie nie widzę w takim związku, niemniej obiektywnie - tak, zgadzam się, że obie osoby muszą wiedzieć czego chcą i chcieć tego samego pomimo bycia na teoretycznie innym etapie. no ale widać aktualnie w jakiś sposób zaspakajają swoje potrzeby.

i owszem, on nie wie.  myślę że nawet nie ma myśli jakiejś że coś w nim jest do przepracowania skoro zdradził. tylko "został do tego doprowadzony". albo druga opcja - ma taką myśl ale się jej panicznie boi. no ale to już po jego stronie.

Nie. Nie zgadzam się. Od paru osób tutaj w trudnych momentach dostałem (zależnie od tego, czego nie oczekiwałem, ale zdecydowanie potrzebowałem) słowa otuchy, wytłumaczenia pewnych zachowań, lub kubeł zimnej wody i brutalnej prawdy między oczy. I sorry Pain, nie ma takiej opcji, żeby coś Cię rozłożyło na łopatki. To kryzys, z którego szybko wyjdziesz silniejsza.
Poza tym, ponieważ mój stan "wolności" już trochę trwa i zainteresowanie płci przeciwnej się gdzieś tam pojawia, to pewna rzecz zaczęła mnie zastanawiać (w sferze teoretycznej, bez rozwodu i tak na pewne rzeczy się nie zdecyduję) - czy i jak zmieniłbym się jako człowiek, jakbym teraz zaczął sobie skakać z kwiatka na kwiatek. Czy nie jest czasem tak, że takie zachowania przez dłuższy czas spłycają nasze podejście do życia? Czy np. używając sobie życia przez jakiś czas i poznając w pewnym momencie osobę wartą głębszej relacji byłbym w stanie się zaangażować? Czy schemat zachowań zmieniłby się na tyle, że byłoby to trudniejsze?

Przeżywanie straty i "pożegnanie" byłego już partnera to jeden z duchowych elementów życia, w których utopiła się moja żona (na pewno część z Was przeczytała moja historię). Pytanie - jesli rzeczywiście tak powinno się zrobić, to kiedy ma się tą świadomość, że w końcu jest się już "czysty" I gotowy na coś nowego. To może być jak z moją żoną- przeżyte traumy nie będą możliwe do wymazania i będzie można tak terapeutyzowac się w nieskończoność. Ja mam poczucie beznadziejności, bo wiem że nigdy nie będę już w stanie nawet w połowie tak pokochać kogoś jak moją żonę i gdyby pojawiła się nowa osoba to na siłę bym szukał w niej tego, co dostawalem wcześniej. Jedyna nadzieja to od razu trafić na kogoś właściwego, z kim będzie można dzielić się nowym szczęściem, ale co gdy życie da kolejnego kopniaka i tym razem dużo szybciej niż poprzednio? To może być już nie do przejścia i człowiek stanie się w pewnym sensie "niepełnosprawny", bo jego serce się zamknie na amen. Dużo jest takich ludzi. Niektórzy mówią o sobie, że są "szczęśliwymi singlami".

Nieee mylisz tematy moim zdaniem. Ja uważam że jestem gotowa by kogoś pokochać bo akurat serce mam wolne już od męża. Wiem że go nie kocham już i pokazało mi to kilka sytuacji - zagrożenie jego zdrowia. Nie czułam absolutnie żadnej troski, nic. Po prostu nie moja sprawa. Chciałabym się zakochać w fajnym człowieku, akurat te gotowość jakoś czuję.
Co innego jednak przepracowanie emocji. Mogę męża nie kochać ale czuć żal, stratę, krzywdę, ból. Coś czego nie przeplakalam w przeszłości a co wróciło do mnie. I o tym piszę - żeby potraktować emocje jako energię która musi być uwolniona bo jak nie zostanie to wróci.

A mi się wydaję, że to chyba normalne... bo samemu też jedyny żal, rozpacz jaką odczuwam to przez fakt utraty rodziny.
Do jeszcze żony.. wyczuwam już obojętność, otwieram oczy na jej wady (czym się zaskakuję, ile ich jest... a człowiek tego nie widział).
Samej tej osoby, jej straty... to mi nie szkoda, ale że dzieci wychowają się na dwa domy, pytają dlaczego tak jest, że człowiek dążył do jedności, do całości... a w zamian dostał kopa, to już inna kwestia.
Reasumując, ch** z tymi naszymi niewiernymi ex... szkoda tylko, że wyobrażenie o pełnej rodzinie zostało zniszczone niestety. Mimo wszystko będzie już inaczej, nie tak jak człowiek sobie wyobrażał, co nie oznacza - że źle.
A tak na marginesie, chodź stosunkowo dość młody chyba jeszcze jestem, to jakoś w tango jednak nie poszedłem - jakoś tak... to chyba nie to, czego mi trzeba i czego bym w życiu szukał.

taaak, te małe codzienne ukłucia są najgorsze.. choćby dzisiaj byłam w "naszej" knajpce. byłam z córeczką i bardzo dobrze się bawiłyśmy, uwielbiam to miejsce, dobrze karmią i mają super atmosferę i jedyna taka w naszej okolicy. ale właśnie, siedząc tam przypomniałam sobie że to pierwsza knajpka w której byliśmy po wyjściu ze szpitala. i te weekendy kiedy rano nie chciało nam się gotować i chodziliśmy tam na śniadania. to straszne, że takie rzeczy będą mi jeszcze długo towarzyszyć..

Ja myślę że czas i zbudowanie nowego na miejsce starego - dopiero wtedy to stare będzie taka już historia, która nie będzie budziła emocji. Pomyśl pjack o czymś co kiedyś było dla Ciebie ciężkie, jakieś wspomnienie. Np przed małżeństwem, dawno temu. I jak dziś o tym myślisz to pewnie nie boli tak mocno prawda? Bo potem było dużo innych rzeczy, miejsc, doświadczeń, ludzi. I to blaknie.
Pamiętam jak na studiach chłopak mi złamał serce strasznie, płakałam bardzo. Ale potem poznałam męża, założyłam rodzinę, żyłam swoim życiem. Dziś jak pomyślę o tym chłopaku to hehe. Bo jakbym go na ulicy spotkała to bym się pewnie przywitała i pogadala na luzie. Ale właśnie czas i nowe na miejsce pustki.
Ja polecam niezmiennie sport, jakieś nowe aktywności, zrobienie czegoś na co kiedyś nie mieliśmy czasu/przestrzeni (np Windy podróżuje jak szalony:). Wtedy łapiesz nowe emocje, widzisz że świat dalej się kręci i na tym świecie nadal są fajne miejsca, fajni ludzie, można przeżywać dalej coś fajnego. Flirt też polecam bo pozwala trochę odzyskać podeptane go poczucia atrakcyjności ale przestrzegam przed przesada jak pisałam wyżej:)
Ja obecnie doszłam do etapu, że wreszcie dojrzałam do tego by stanąć z tą krzywda twarza w twarz i już nie uciekać przed tym. Długo mi zeszło nie?:) W ogóle nie mam ochoty na randki i romanse już, po prostu sfera znikła dla mnie. Teraz bardziej jestem zainteresowana poznaniem i "pogodzeniem" się ze sobą. Taka fajna podróż solo. Coś co większość ludzi intuicyjnie robi najpierw, przed szukaniem nowego partnera. A ja pomieszalam etapy;)))
Miłego weekendu kochani!!!

ja bym dużo dała za te tylko 2-3 wyjazdy w miesiącu, kurde nie wyrabiam z czasem zadeklarowałam się na sporo godzin w robocie i siedzę po nocach weekendach teraz. trochę też ze swojej winy bo bywają dni że efektywność mam słabą bonie mogę się skupić bo emocje wyłażą. ale fajnie też, bo widzę że rok bez pracy  nie wpłynął na moje kompetencje daję nieźle radę.

a poza tym niby bez zmian, ale sinusuida masakra. raz wręcz czuję nienawiść, uważam go najbardziej podłą świenię, raz tęsknię i myślę że to najlepszy człowiek na świecie dla mnie i chcę żeby wrócił. no ale co z tego. chociaż mieliśmy ostatnio znowu 2 wymiany wiadomości, w związku z dzieckiem ale tematy poboczne wychodzą plus widzę że on się lekko mota w związku z tym że nie daję już wmówić pewnych rzeczy.

niedługo pierwsze urodziny naszej córki.. ściska mnie, że nie zrobimy tego tak jak marzyłam jeszcze trochę czasu temu. niemniej napisałam mu ostatnio że chcę drugi weekend czerwca bo moi rodzice przyjeżdzają odwiedzić wnuczkę z prezentami to dostałam 4 wiadomości żebyśmy zorgniazowali razem córce jak się da i coś o tym że on nie broni żeby dziadkowie przyjeżdzali i że chce żeby wobec jego rodziców też tak było (???). nigdy nie było żadnych tematów że ktoś komuś zabrania. napisałam, że że urodziny i tak są w środku tygodnia i chcę żeby córka miała kontakt z obiema rodzinami ale odnośnie spędzania razem czasu już się wypowiedziałam i nie jest to dla mnie komfortowe. w przyszłości jak dziecko będzie kumać czaczę to jeszcze można się zastanowić ale ogólnie że mam wrażenie że chce korzystać z przywilejów bycia ze mną w związku nie będąc w tym związku. napisał żę "on tam nie korzysta ale to nieistotne". ale już któryś raz widzę że dąży do tego spędzania czasu razem, jak zapytałam jak on to sobie wyobraża jak każde z nas będzie zwiazku, że w 5 będziemy sobie na wycieczki jeździć to powiedział że "może być i tak". w takich momentach to mi już ręcej opadają i zastanawiam się czy ja jestem jakąś straszną konserwą czy to jednak jemu już całkiem na dekiel coś upadło.

ogólnie mam wrażenie że jest tak dziwnie między nami. jak się mocno ścięliśmy wiadomościami i na drugi dzień przyszedł do dziecka to był taki hmm łągodny i miły. ja w sumie też. i chyba nie do końća jest tak, że on coś mówi tylko po to żebym się odczepiła, bo potrafi wiadomość załadwać że trzeba klknąć "pokaż więcej". chyba chcąc nie chcąc uczymy się nowych wersji siebie i tej komunikacji. z jednej strony ja mocniej stawiam swoje granice i nazywam bardzo rzeczy po imieniu, ale z drugiej jak ostatnio zrobił jedną miłą rzecz dla mnie to również wprost i bardzo szczerze podziękowałam. pracuję nad sobą w tej kwestii a tu dobry trening mam

wygadałąm się to idę dalej w robotę, mam nadzieję że reszta tutaj bardziej odpoczywa na koniec weekendu