Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

dzięki, paslawek, idealnie podsumowałeś to co sama bym chciałabym napisać na zarzuty które padły tutaj, tylko ja nie potrafię tak ładnie

Dokładnie jest tak, jak napisałaś.
Wszystkie jakieś inne sposoby na tego faceta, terapie srapie, to tylko szukanie pretekstów, by mieć kontakt z tym chłopem.
A on i tak zrobi, co zechce. Będzie chciał mieć relacje z dzieckiem, to będzie miał, a jeśli nie, to żadna siła do niczego go nie zmusi.

Leki psychotropowe to  bierze się też bez istnienia depresji na przykład z powodu uzależnienia od leków psychotropowych albo przy okazji innego uzależnienia
co też podpada pod chorobę a uzależnione osoby i takie które miewają depresję potrafią się bronić przed terapią jak diabeł przed święconą wodą to wpisane w to jest oraz potencjalny zanik więzi i nie możność trudność w nawiązaniu podtrzymaniu takiego zjawiska.Nikt mu w głowie nie siedzi.
Autorka nic nie musi, raczej może się pogodzić, jak wiadomo w swoim tempie i przechodząc wszelkie fazy porozstawiane jedna po drugiej, pewnie jeszcze gdzieś tam nadzieja się w niej tli - normalka.
Mnie pomysł terapii wspólnej się podoba, jeżeli byłaby przeprowadzona z  dobrowolnością  pod kątem oczyszczenia wzajemnych urazów,żalów,pretensji, myślę że na pewno by nie zaszkodziła obojgu
Anka chodzi na terapie własną to sobie jakoś z czasem poradzi i prawdopodobnie prędzej czy później odpuści,rolę ofiary również to nieuniknione na dobrze przeprowadzonej psychoterapii,a co tamten ancymon zrobi mając  nieprzepracowane emocje nie wiadomo .
Anna zrobiła co mogła i potrafiła na ten moment, idealnych rozstań ze zdradą w tle to ja nie widziałem takich które nikogo nie zraniły i nie skrzywdziły chyba że u celebrytów i na filmach made in USA tam rozwód to święto lasu wszyscy są happy wzorcowo i morowo.
Różnie może być i wszystko jest możliwe,były Autorki nawet może wyjechać do Zanzibaru z nową dziewczyną na stałe i zerwać całkiem kontakt z dzieckiem - "siła wyższa",warto jednak czasem dla spokoju sumienia zrobić co się może i zweryfikować w ten sposób oczekiwania,role,przekonania w akcji.
,a na drugiego człowieka ma się taki wpływ na jaki on pozwoli lub nie, namawiałaby go Anka  do kontaktów z córką  to źle, bo wywołuje na nim  presję chłopina się spoci - będzie robił na przekór,nie będzie namawiała go na kontakt z dzieckiem też dla niego niby źle nie zależy jej na wychowaniu w którym bierze udział ojciec będzie może myślał że chce go odsunąć i będzie go pomijać lekceważyć jak tatę  , może trzeba go pilnować jak dzieciaka, jak kto chce zawsze znajdzie powód i wymówkę dla migania się lawirowania a ten to jakiś mocno zmulony osobnik, jeszcze chyba sam nie ma jasności co do swoich intencji wygląda na kogoś kto dryfuje i tylko czasem się upiera przy swoim dla jakiejś zasady albo po złości kto go tam wie.
Wszystko zależy od tego jaką i jakiej jakości facet ma więź z dzieckiem i czy potrafi ją zachować, rozwinąć, podtrzymać
natomiast w sytuacji kiedy ma się nową kobietę to bywa też najprzeróżniej,nowy związek absorbuje i potrafi oderwać uwagę od dziecka awersja do matki dziecka odpycha, a mało która "macocha" potrafi dać sobie radę z nową sytuacją dla niej .

Tak tylko że był moment, taki kiedy były Anny dawał sygnały dla nadziei,nie sądzę żeby to była tylko i wyłącznie kwestia interpretacji
Autorki i jej myślenie życzeniowe, osoby odchodzące często na początku bywają mocno niepewne i dają sprzeczne sygnały,lub stosują z tego pozornego naprawiania zasłonę dymną ,żeby ukryć zdradę, on najpierw odszedł, potem niby chciał naprawiać,zgodził się na terapię dla dziecka później wymyślił ją tylko dla siebie  - miota się, być może nowa relacja się klaruje albo nie za bardzo,ma to zwykle odzwierciedlenie i wpływ na niby zakończona.

To samo wcześniej pisałam. Po co latać i zabiegać, wysyłać na terapię i starać się skoro jemu już nie zależy. Na brak miłości nie ma lekarstwa

Ewentualnie udawał że się miota przed Anną ,więc się miota i tworzy dramat,że taki wrażliwy jest ,też chciałby być ofiarą we własnych oczach,oczach tej 25 latki ( w wieku mojej córki nomen omen) i jeszcze w oczach Anny tak żeby jej nie było za wesoło,gdzieś w głębi to myślę że wielu odchodzących ma jakieś tam wyrzuty, wątpliwości, wahanie co można wykorzystać do gier i przewag z eks, tylko, że mając znieczulenie,"moc" w postaci emocji,perspektywy nowego związku łatwo jest je zagłuszyć,a podczas ukrytej części romansu nabiera się w tym dużej wprawy,łatwo zacząć kłamać, trudniej przestać, no i siebie też należy okłamać na samym początku, że nie robi się zła,na zewnątrz to wygląda na premedytacje, plan czym jest w gruncie rzeczy,zdrada to wybór przecież a potem mnóstwo zacierania śladów i na różne sposoby.

To ciekawe, bo Ania - pomimo skrajnej urazy- sama pisze, że facet jako ojciec od początku zachowywał się wzorowo a i teraz, po rozstaniu, również.

Nie z dziecka zrezygnował, tylko z niej. I też nie bez powodu, o tym też w pierwszym poście (jeszcze nienasączonym mantrami z youtuba) jest sporo.

Wielki zarzut, że on 'nie przyszedł porozmawiać'. Kurde, jak ktoś wobec mnie zachowuje się w sposób oczywiście ujowy, to też mi się gadać nie chce.
Odwróćmy sytuację; załóżmy że narzeczony lałby Autorkę po pijanemu. W końcu ona by odeszła. Czy wtedy też byście tu pisali, że jest niedojrzałą manipulantką, bo nie odbyła z nim szeregu 'szczerych rozmów' dla oczyszczenia atmosfery i poprawy komunikacji.

Dziecko - nie dziecko. Może on uznał, że Ania utrwaliwszy związek dzieckiem poczuła się pewniej i pokazała swoją 'prawdziwą twarz'. Skoro ona mu do woli zarzuca złą wolę i cały zestaw niczym niedowiedzionych podłości, to może w drugą stronę to też zadziałało. W końcu ciągnie swój do swego.

Sorry. Facet stwierdził, że ma dość Autorki i miał po temu powody. Skoro nie chce z nią być, to zerwał. Proste. Miał się męczyć z kobietą, z którą nie chce być 'dla dobra dziecka'?
Bądźmy poważni.
I nie, wcale nie mam zamiaru dowalić Autorce. Po prostu pokazuję inną opcję. Bo to ciućkanie 'o jaka Ty biedna i poszkodowana' jest zbyt wygodne i zbyt łatwo wchodzi Autorce.

I to jest teraz najważniejsze, pozwól mu byc takim ojcem, jakim chce być, najwyżej to on będzie w przyszłości ponosił konsekwencje dzisiejszych wyborów.
Pasławek Ci pasuje, bo tłumaczy dlaczego czujesz sie pokrzywdzona, ale z mojej perspektywy pozostałe dziewczyny mają rację.

terapia byłaby po to żeby wyjaśnić żale i pretensje między nami. już nam raz czy dwa te żale wyszły przy codziennych niby normalnych rozmowach o dziecku jak coś trzeba było ustalić. jak dziecko będzie większe to więcej decyzji do podjęcia, nie mówiąc o tym że jakieś wspólne uroczystości będą typu występ w przedszkolu to wypadałoby żeby nie było napięcia czy innych rzeczy które dziecko wyczuje raz dwa. tak samo wyczuje niechęć ojca do matki albo na odwrót.
niemniej czuję że do tej terapii tak czy siak nie dojdzie, bo pałeczka bo jego stronie.

zresztą aktualnie to ja już chcę tylko żeby mi zobojętniał, dzisiaj czuję wstręt i złość i pierwszy raz mam tak, że najchętniej bym go wymazała z życia.

pierwszy z brzegu link: https://www.wrelacji.pl/psychoterapia-s … -rozstania

"Czy psychoterapia par ma sens, gdy podjęliście już decyzję o rozstaniu?
Decyzja o rozstaniu czasem pojawia się nagle, pod wpływem wydarzeń takich jak odkrycie zdrady, romansu czy innego znaczącego zranienia – takiego, które wydaje się niemożliwe do zniesienia. W innych wypadkach, jeden z partnerów lub oboje dojrzewają do tej decyzji przez pewien czas. W czym mogą pomóc wspólne spotkania z psychoterapeutą, skoro para zamierza przestać być parą?

Psychoterapeuta pomoże wam porozmawiać i usłyszeć się nawzajem, obniżyć poziom eskalacji i agresji, jeśli takowa się pojawia w związku z rozmowami o rozstaniu. Dzięki spotkaniom z terapeutą poczujesz, że masz wpływ na tę decyzję, zrozumiesz ją lepiej, a także obniżysz intensywność bólu związanego z rozstaniem i szybciej zakończysz ten rozdział twojego życia. To ułatwi ci odnalezienie się w nowej rzeczywistości i pogodzenie się z tym to co się stało.

Sesje psychoterapii rozstających się partnerów mogą stać się okazją do podsumowania tego, co związek wniósł do waszego życia, przypomnienia sobie dobrych chwil i zapamiętania ich, tak, aby związek nie kojarzył się w przyszłości jedynie z bólem rozstania. Dzięki temu partnerzy mogą nadal żywić wobec siebie pozytywne uczucia i szanować się nawzajem. Wszak żadne z was nie rozpoczynało związku z myślą o rozstaniu!

Jest to również okazja do przyjrzenia się, jak każdy z partnerów przyczynił się do tego, że związek nie przetrwał i wzięcia za to odpowiedzialności. To może poprawić wasze relacje po rozstaniu oraz pomóc zbudować lepszy związek z kimś innym w przyszłości.

Decyzja o rozstaniu dotyczy więcej niż jednej osoby (czasem nie tylko samych partnerów ale również dzieci i innych członków rodziny). Czasem partnerzy się rozstają, ale nadal wspólnie prowadzą firmę. Wspólne spotkania pomogą wypracować wizję „wspólnej przyszłości” po rozstaniu, np. jako rodziców – partnerów w wychowaniu wspólnych dzieci. Dzięki psychoterapii obniży się poziom złości, eskalacji a wy będziecie potrafili „normalnie ze sobą rozmawiać”, będziecie się nawzajem szanować."

jasne, że to po części marketing, niemniej mnie przekonują te argumenty

Widać, że większość z Was nigdy nie była na terapii. Dlatego też nie macie pojęcia, co ona może dać. Pewnie też nie wiecie nawet, że są specjalne nurty psychoterapii, które skupiają się na rozwiazywaniu problemów w rodzinach, wprowadzaniu zmian w rodzinie itd. Bralam udział w takiej terapii, mój mąż ze swoją mamą też. Efekty są powalające i każdemu mogę to polecić.

A Was zupelnie nie rozumiem - nie znacie się na temacie, to po co się wypowiadać? I z drugiej strony - macie inne zdanie, to po co je komuś wciskacie na siłę? Ania w terapię wierzy i to jej własny wybór, naprawdę nie rozumiem, po co tak bardzo chcecie jej wmówić swoje podejście.

Aniu, jak się czujesz? Co u Ciebie w ostatnich dniach?

Nie Pasławku, ja NIGDY nie byłam na psychoterapii. Duzo czytałam, owszem, analizowałam sobie, ale nigdy nie byłam na żadnej terapii. Do wszystkiego doszłam sama. Uważam terapie za przereklamowane w niektórych przypadkach jak tu terapia PO rozstaniu, a patrząc na przypadki z tego forum nabieram pewności. Pamięć Cię zawiodła, (SKS?) zresztą ja swojej historii nigdy tu nie opisywałam. Nie dziwię Ci się, bo np. MagdaLena1111 brała mnie tu za Daisy i myślała, że podwójny nick znalazła, a Ty mnie do jakiegoś speckommando wsadziłeś ostatnio.
Oczywiście Anna jak najbardziej może kontynuować swoją terapię indywidualną.

WindyBoy, ja mówię o tym konkretnym przypadku: nie widzę sensu terapii par dla pary PO rozstaniu. Po co? Przecież nie na darmo zaleca się jako jedną z metod szybkiego dochodzenia do siebie po rozstaniu całkowite ucięcie kontaktów z eks. Pracują razem, ona u niego w firmie? Wystarczą kontakty w sprawie dziecka, a przecież Anna nie będzie chyba dzwonić dzień w dzień w co ubrać dziecko i jakie mleko podać, skoro już teraz jest taka samodzielna? Ustalić terminy, kiedy kto ma dziecko i kontaktować się np. w razie choroby.
Ja rozstawałam się w wielkich emocjach i skutki zdrowotne odczuwać będę do końca zycia (nie jest to depresja), ale z byłym nie wyobrażam sobie żadnych rozmów po rozstaniu innych niż o dzieciach i to merytorycznych, bo po prostu nie ma o czym. To ojciec dzieci, ale dla mnie obcy człowiek.

Symbi, a ile Twoje dzieci miały lat? bo ona nie ma roku to wiadomo że ojciec nie zadzwoni do dziecka zapytać jak tam tylko pisze do mnie.

więc dziecko jest u mnie, ma co drugi weekend i przychodzi na tygodniu tutaj 2x bo na tygodniu nie chcemy jej wieczorami jeszcze przerzucać bo już się wycisza przed snem a chodzi spać 18:30. więc lgoistycznie trudno inaczej.
poza tym codziennie dostaję średnio dwa razy na dzień pytanie jak tam dziecko i np. prośby o zdjęcie. może faktycznie ja powinnam ten kontakt jeszcze bardziej uciąć, ale rozumiem że on tęskni za małą. jak miał ją na weekendzie to ja usychałam z tęskonaty i ogólnie się zastanawiam czy ją na całe weekendy oddawać bo widzę też po niej że po takim weekendzie bardzo do mnie lgnie więc tęskniła też.ale tak źle i tak niedobrze.

@noben, z Tobą się nie zgodzę, chociaż długo sama miałam negatywny stosunek do terapii. ale moja sisotra chodzi rok i jaką zmianę przeszła to jest fenomenalne. niemniej mało jest ludzi którzy naprawdę chcą pracować nad sobą i na terapię chodz sporo osób żeby chodzić i stwrzać pozory że coś robią. więc też jakoś mnie nie dziwią te opinie. z drugiej strony terapie owszem stały się modne więc jest też dużo terapeutów z przypadku.

@Mednre dziękuję, jako tako - dużo mam w sobie złości i żalu ostatnio.

Jesli cztery spotkania uważasz za cała terapię, to ja wątpię w Twoje umiejętności. A nie kontynuowałam, bo nie byłam zadowolona. Syn to osobna historia.
Anno, napisałam na maila.

Problem z terapią jest taki, że praktycznie nie ma szans by ktoś za 1 razem trafił dobrze. Większość psychologów nie nadaje się do zawodu, używają pacjentów by w jakiś sposób rozprawić się z własnymi demonami. Osobiście szukalbym kogoś kogo poleci np psychiatra jakiś, ale z drugiej strony nie do końca rozumiem cel tutaj...

Cel jest taki ,że każda sroka swój ogonek chwali Ci co byli na terapii i co nie byli - normalka.

Na terapii przede wszystkim człowiek radzi sobie sam tak czy inaczej z terapeutą też musi sobie na swój sposób poradzić,czy na grupowej czy indywidualnej
nikt za niego nic nie jest w stanie przeżyć terapia to nie pigułki,samodzielność jest nieunikniona,a traktowanie terapeutów jak guru to słabe oczekiwanie jest, kończy się na ogół właśnie niezadowoleniem i rozczarowaniem .
jak dla mnie to taka niby samodzielna praca nad sobą,niby bez żadnej psychoterapii (ale jednak z literaturą okazuje się fachową)bywa nieco przereklamowana
zwłaszcza Youtuberzy - domorośli terapeuci co niektórzy nie wszyscy ,żeby nie było,czasem to jakieś nawiedzone, oszołomstwo jest po prostu cudaczne, dziwaczne mieszanki zlepki powykręcanych, przegiętych "zdrowych egoizmów" metafizycznych, ezoterycznych odlotów pseudoreligijnych, często mam wrażenie że zastępczo zamiast dragów rodzaj znieczulenia.
Dla mnie same książki to było za mało,potrzebowałem nauki jakby od nowa, ćwiczeń wśród innych ludzi i czerpania z doświadczeń innych na grupach wsparcia
ale to różnie ludzie mają i nie ma jedynie słusznej drogi do równowagi,a różne zapętlenia, fascynacje to są etapy, dobrze traktować je jak tymczasowe fazy i nie zatrzymywać się w czymś uparcie.

Pomysł Anny wspólnej terapii i tak upadł,były się wymigał i po zawodach,a czy sam ze sobą da radę kto to wie.

Właściwie, jedyne co się nasuwa, jeśli chodzi o poowdy dla takiej terapii, to zdolność osiągnięcia porozumienia, kiedy dochodzi do kontaktów w czasie naprzemiennej opieki nad dzieckiem..NO, naprawdę czemu ma służyć terapia dla dwojga osób, jeśli te osoby nie są już w stałym związku? Może w celu zapanowania którejś ze stron(albo obu) nad emocjami w trakcie wzajemnych kontaktów?
Facet ma problemy z tym, aby p[anować nad sobą, bo niepotrzebnie obwinia o coś Autorkę, czego ona nie zrobiła...

Jedno drugiemu nie przeszkadza,ponury ćpun i alkoholik taki co już nie chla i nie ćpa  też może się zakochać i to nie raz  i co wtedy w nim taż można się zakochać, o zgrozo  
Jak zaprzestałem ćpania i picia to się leczyłem dalej ponieważ 6 tygodni odwyku to dopiero początek terapii.
Bez wspierania  substancjami dalej się żyje i ma jakieś problemy różne ,kolorowe i podłużne ") ,nie tylko przez "wódę i ćpanie"
Wóda i kac to nie jest jeszcze alkoholizm i największy problem ani jedyna przyczyna uzależnienia   już jak nie piłem i nie ćpałem miewałem sercowe problemy i miedzy innymi jedna z kobiet z którą planowałem życie mnie wrednie i podstępnie zdradziła.Terapia na której wtedy byłem bardzo mi pomogła w dojściu do siebie a zrozumienie mechanizmów uzależnienia w relacji pomogło w leczeniu złamanego serca w ogóle pomagała mi na początku bardzo ponieważ miałem mnóstwo sercowych problemów .
Terapie uzależnień dotyczy w jakiejś mierze zapobieganiu nawrotom choroby ale nie tylko i nie wyłącznie,na początku jest wiele o substancjach i ich działaniu wpływie na psychikę,konsekwencjach ,potem terapia dotyczy życia po prostu dawania z nim rady i z emocjami i zdrowienia z "chorych emocji",regulowania uczuć już w nie nałogowy, sposób, dojrzewania, dorastania, rozwoju i takie tam .Uzależnienia mają wiele wspólnych cech i mianowników do depresji czy nerwic podobnie nerwice i depresje mają wiele mechanizmów z uzależnień ,o podwójnych diagnozach nie wspomnę.
Sama abstynencja nie leczy uzależnienia pewne zjawiska można co najwyżej min,imalizować lub spowolnić,a izolacja do ludzi i życia to raczej marny i słaby sposób na zdrowienie - moim i nie tylko moim zdaniem.
Zatem czy tylko normalni ludzie  mogą leczyć złamane serca ?

E tam
Jesteś bardzo dzielna obiektywnie i dlatego nie zgadzam się z tym speckomando

Bardzo często pierwsze wiadomości przez forum trafiają do spamu,sprawdź tam Anno.

OK.
Były w wieku przedszkolnym, teraz są dorosłe. Początkowo ojciec rzucił sie w wir nowego zycia i dla nich miał niewiele czasu. Nie ustalilismy w wyroku rozwodowym żadnego planu, więc w praktyce pisał do mnie SMS na godzinę przed, że chce dzieci. dawałam bez szmerania. Po dwóch latach, kiedy doszłam do wniosku, że  w ogóle nie moge sobie nic zaplanować, ani czasu z dziecmi, ani swojego czasu wolnego, zbuntowałam się. Raz odmówiłam dania dzieci, jak znowu napisał na godzinę przed. Doszło do ugody w sprawie jego kontaktów z dziecmi i odtąd brał regularnie co drugi tydzień na weekend, w wakacje na 3 tygodnie i tydzien ferii zimowych. Boże Narodzenie, Wielkanoc dogadaliśmy. Nigdy nie pytałam co z tata robią, on nie dzwonił do dzieci, jak były ze mną, ale brał regularnie w umowionych terminach. Choroby, komunie, nauka, zajęcia dodatkowe, treningi - wszystko na mojej głowie - ojciec mial ograniczone prawa rodzicielskie, odrabiał lekcje z dziecmi partnerki i zajmował sie dzieckiem z nowego związku. Teraz dzieci duże, to same jadą do taty, kiedy chcą, żaden plan nie obowiązuje. W kwietniu wziął je raz, na Świeta. Trwa parzysty weekend maja, czyli jego weekend, nie odezwał się, że chce ich zabrać.
Początkowo było mi smutno, jak dzieci do niego jechały, ale z czasem to uczucie przeszło, w końcu to ich ojciec. Potem to nawet cieszyłam się jak miałam "wolne" od dzieci, bo mogłam sobie spać do 11, czytać, pić w łóżku kawę, robić sobie domowe SPA.
W zeszłym roku były mąż napisał mi, że mnie podziwia - to była niespodziewana nagroda za cały trud macierzyństwa.

Napisałaś wcześniej, że ten twój były nie robi tego co robi świadomie, nie dziwi mnie to. Z tego co czytałam w romanse często wchodzą osoby o niskiej samoświadomości. Podobno wielu jak się zapytać, czemu to zrobili to odpowiedzą coś w stylu: "Nie wiem", "Nie rozumiem". Sami nie widzą czego chcą i czego szukają i chociaż z boku wygląda, że są aktywnymi aktorami, to jak opowiadają robią to w taki sposób, że można by pomyśleć, że to listki na wietrze, które podmuch wiatru skierował w tym kierunku bez ich woli.

Sama myślę widzisz, że udany związek z kimś takim nie byłby łatwy do osiągnięcia. Może przez jakiś czas by było ok, a potem cóż...

No własnie to sie tu Ani chce uświadomić na co Ania jest na razie głucha.Według mnie bardzo dobre posty pisze nobe, jeśli Ania spróbuje odrzucić emocjonalne do niej podejście   Dla mnie historia jest banalna jak makaron z serem. Ex chciał się salwować ze związku. Normalnie by ją rzucił po prostu, ale tyle wspólnych lat, dziecko. No i pojawił się katalizator (czyt. siksa). Ania szuka drugiego dna. Uważa, że się się pogubił, a on, że się uwolnił. Wymusza na nim rozsądek, a on przed wymuszeniem ucieka.Chce go (dla siebie, dziecka, ich), a on już ani jej ani "ich" nie chce. Brutalnie chce jej, i siebie możne nawet nie z nią, ale nie z Anią.
Pytasz dlaczego dziecko z Tobą chciał. Może realizował Twoje oczekiwania Aniu, a może czuł, że po tylu latach jest Ci winien kolejny krok. Pytasz dlaczego Cie oszukiwał i kłamał. Bo nie kocha Cię. Jeśli partner porzuca partnerkę, to chyba nie ma bardziej czytelnego sygnału, że nie chce jej w swoim życiu. I na tym Aniu powinnaś się zatrzymać, a nie łapać sznurki uciekającego latawca. Jeśli chcesz terapii to tylko w swoim imieniu. Tak po prawdzie nie masz prawa wymuszać jej na nim. Nie przekonuje mnie argument, że chcesz w ten sposób poprawić komunikację miedzy Wami. Raczej spowodować, żeby coś "przemyślał" i wrócił do was. Ja rozumiem Aniu Twój ból i wszelkie emocje, które są jego udziałem. Ale wiem, że im szybciej oddzielisz jego od siebie, od swojego życia, tym szybciej wrócisz do siebie i swojego życia.

Oczywiście, że to się zgadza. Społecznie próbuje się usprawiedliwiać ogólna rozwiązłość ludzi i próbuje się temu przylepiać pozytywne latki. Takimi ludźmi łatwo jest sterować, seks jest wszędzie... natomiast potem człowiek zaczyna z takimi osobami rozmawiać, chodzi na jakieś psychoterapie i widzi, że to nie wolnosc i swoboda tylko zaburzenia

Dziewczyno, ależ Ty jesteś rozżalona. Przecież wiadomo, że jesteś i zawsze będziesz ważna osoba w jego życiu, ponieważ urodzialas jego dziecko.
Jesteś mu też obojętna jako kobieta, jednak na pewno zapamięta Cię do końca życia.
Minie jakiś czas i Ty zaczniesz żyć swoim życiem, i chociaż czas i nowe wydarzenia zatrą waszą historię, to przecież zawsze łączyć was będzie dziecko.
W tamtym czasie, gdy razem planowaliscie dziecko zapewne oboje mieliście jak najlepsze zamiary wobec siebie. Przecież on zachodząc z Tobą w ciążę nie wiedział o tym, że sprawa tak się skomplikuje, że on tego nie uciagnie i że spotka kogoś, w kim się zakocha.
Nie posądzaj go więc o to, że on zrobił Ci wtedy na złość i specjalnie wpakował w kanał.
Tak wam się po prostu ułożyło.
Niestety, ale w życiu tak się właśnie dzieje.
Ciągle oczekujesz atencji od tego faceta, bo Ty napisałaś trzy zdania, on przeczytał i nawet Ci nie odpisał. A co miał ci odpisać? Oh, dziękuję, że tak ładnie napisałaś mi, jak czuje się moja córka?
Dobrze, że ten facet interesuje się dzieckiem, że nie wypiął się, jak robią to inni ojcowie i przestań myśleć o tym chłopie w takich kategoriach, jakbyś nadal była jego kobieta.
Nie jesteś jego kobieta.
On ma teraz inna kobietę i Ty nią nie jesteś.
Ty masz z nim jasny i czytelny układ - jesteście rodzicami waszej córki.
Nic więcej.
Jednak czy to mało?
A jeśli on będzie miał dziecko z inna kobietą i zapomni o waszej córce? To co wtedy zrobisz i jak przeżyjesz taki dramat?
On Ciebie na pewno kiedyś kochał i poważał, skoro chciał mieć z Tobą dziecko.
Dzisiaj jednak to już tylko historia.
Nie możesz tego zmienić.

Mi zajęło to dużo czasu, ale jak już dotarło, to wiele zachować jż stało się dla mnie zrozumiałych. Jednym z elementów zdrady jest kompletny brak szacunku dla zdradzonej osoby.

Nie, nie musi być ważną osobą w jego życiu i nie, nie musiał jej kochać jak decydował się na dziecko.
Nie wiem, czy nie jesteśmy z jż rodzicami tylko dlatego, że zegar tykał (a ja tych dzieci też chciałem, długo się o nie staraliśmy), a ja byłem po prostu fajnym materiałem na ojca i akurat nie pojawił się katalizator w pobliżu. Jak różowe okularki spadły, to wiele zachowań jż powinno odpalić u mnie lampy ostrzegawcze, bez zrzucania ich na problemy nerwicowe. I pomijam w takich przemyśleniach fakt, że tuż po odejściu jż nasłuchałem się jak to "bo wtedy to zrobiłeś to, a 3 lata wcześniej tamto, a 5 lat wcześniej irytowało mnie siamto", bo składając komplet zarzutów pretensje miała, zanim się poznaliśmy:)

Reszta - pełna zgoda.
Ania - nie spiesz się. Masz szczęście, że przyszła wiosna, daj sobie 2-3 miesiące i zobaczysz, że Twoje podejście się zmieni:)
Wychodź często z domu, choćby na piwo ze znajomymi i będzie ok.

A co miał Ci powiedzieć? Pewnie non stop zameczasz go wyrzutami, to odpowiedział dość bezczelnie, żebyś raz na zawsze dała mu święty spokój.
I tak mógł odpowiedzieć Ci jeszcze bardziej dosadnie.
Kultura osobista. Owszem, istnieje coś takiego, ale oprzytomnij wreszcie. Ty siedzisz w domu i opiekujesz się małym dzieckiem. Dla Ciebie każdy dzień jest praktycznie taki sam, jak poprzedni. Nuda, robota przy dziecku, robota w domu, nuda, robota przy dziecku, robota w domu - taka przeplatanka.
On natomiast jest aktywny zawodowo, ma swoje życie i czasem nie ma nawet czasu zajmować się takimi bzdetami, jak to, żeby odpisać Ci za każdym razem.
Zapytał o dziecko, Ty odpisałaś, on przyjął do wiadomości i po cholerę dalsze ceregiele?
Każdy leci, pędzi, bo ma inne zajęcia i sprawy na głowie.
Zwyczajnie nudzisz się w tej chałupie, a jednocześnie jesteś umordowana non stop tym samym zajęciem przy dziecku i dlatego sama stwarzasz sobie problemy, by chociaż tak urozmaicić sobie życie. Przynajmniej coś się dzieje. Gdyby nie było tego faceta, to zwariowałabys z nudów przy małym dziecku, bo niestety ale przy małym dziecku człowiek cofa się w rozwoju.

Na nic nie liczył. Ciężko to pojąć?
On ma swoje życie i żyje tym swoim życiem.
Autorka żyje jego życiem.
On gdy zaczyna dzień, nie myśli o autorce, tylko o swoich sprawach, jak coś załatwić i jak znaleźć na to czas itd.
Ona natomiast ledwo otworzy rano oczy myśli o tym facecie.
Czas zmienić swoje nawyki.