Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

hah, pięknie to ująłeś.. pozory naprawiania..

Ten fragment sprzed kilku dni zwrócił moją uwagę szczególnie
Obiektywnie ,czasem pewnie przesadzam i przeginam ,na zimne dmuchach doszukując się uzależnienia czy problemów  ,
takie skrzywienie ,ponieważ jestem sam nałogowcem "zawodowym" czyli zdiagnozowanym,
znam mnóstwo innych nałogowców i ich historię.
Całe rzesze facetów alkoholików miało takie przeżycia jak Twój facet zwłaszcza tych tak zwanych wysokofunkcjonujących
gdzie długo długo nie widać nawet cienia problemu z piciem ,czasem bywają epizody ucieczki w alkohol co bywa mylące ,
a już zwody z symulowanymi nerwicami i depresjami to nagminna sprawa ,ma różne  cele ,zmyłkę, zwód w celu ominięcia właściwego problemu ,nerwica depresja jest bardziej strawna ,alkoholizm to stygmat i obciach wymaga leczenie go abstynencji co jest na pewnym etapie nie do zaakceptowania
,pozór leczenia dla odraczania ,bycia w stanie zawieszenia i jeszcze w przerwach między ostrzejszym piciem łatwo wyłudzić leki bez problemów legalnie pomagają przetrwać okres abstynencji która bywa męcząca  .
W sumie jak dla mnie to i tak za mało info o jego piciu wcześniej do jakiegoś sensownego wniosku
z drugiej strony to o czym wspomniałaś - nie jest wyjątkowe właśnie u osób uzależnionych od alkoholu ,potrafią "zmylić" psychiatrę wprowadzając go w błąd i pomijając istotne szczegóły fakty ,to też nagminne i znany jest to mechanizm wypierania zaprzeczania ,a nerwica lękowa z depresją  to chyba ulubiony myk ,wystarczy bez wysiłku opisać wybiórczo objawy związane z chorymi emocjami i ich tłumieniem 
na pewnym etapie rozwoju uzależnienia wielu moich znajomych tak robiło jak Twój facet
,to co napisałem nie jest jakąś prawdą jedynie słuszną czy objawioną mogę się mylić ,ale coś mi rezonuje znajomo .
Jeżeli tak jest z nim to jedyne co możesz to zająć się tylko i wyłącznie sobą i egzekwowaniem o ile to możliwe wzajemnych ustaleń ,bezkompromisowo ,każde ustępstwo będzie karmić nałogową regulację emocji i podtrzymywać będzie przeświadczenie że wszystko z nim w porządku a to Ty jesteś wariatką i masz większy problem .

Powiem tak: NIEZALEŻNIE, jak taki związek wyglądał, to zabawianie się z kochanką w momencie, jak moja partnerka rodzi, jest czystym sku**twem. I koniec tematu. Tylko po czymś takim, nie dziwię się, że Autorka ma gościa dość. To jest jedno z tych, może nielicznych, przypadków, gdzie nie ma pola do negocjacji.
Dziecko i opieka nad nim jest obowiązkiem a nie koneicznością, jeśli oczywiście to dziecko się już posiada.

O ile się nie mylę, wymienione wydarzenie miało miejsce? Chyba, że Autorka to zdementuje..

Jeśli to prawda, to dla mnei wystarczy, żeby nie mieć wobec gościa żadnych wątpliwości...

dementuję, czegoś takiego nie było wręcz przeciwnie, cała ciąża, poród i 5 miesięcy po to poza faktem szpitala był dobry czas, ja miałam wrażenie że jesteśmy jedyni na świecie którzy rozumiemy co przechodzimy. wspierał mnie cały czas.

chociaż jak patrze wstecz to chyba wpadli w oko sobie jak ja już byłam w ciąży. nie mówię że wtedy już zdrada emocjonalna była, raczej nie, ale zaczął się wspólny projekt i on napierdzielał z uśmiechem w komputer. to był jeszcze czas pracy zdalnej i pamiętam taką sytuacją że ona przyjechała do nas raz żeby mu jakieś dokumenty dostarczyć. niby asystentka, ale nie jego i generalnie takie rzeczy to taksówkarze albo kurierzy zazwyczaj wożą. pamiętam że było to dla mnie dziwne, nawet to zdziwienie wyraziłam głośno, ale nie przywiązywałam do tego zbytniej uwagi, ona nawet nie weszła do mieszkania tylko w progu parę słów wymienili. teraz sobie myślę że chyba chciała go zobaczyć (?) no a później zaczęły się nasze kłopoty z ciążą to on odstawił ją na półkę, ale wrócił do niej ze wzmożoną siłą jak to się skończyło a ja zaczęłam wariować w domu zamknięta z dzieckiem.

Autorko, mój błąd w takim razie:) chodziło o oczekiwanie seksu w tak trudnym dla Ciebie okresie..Wyolbrzymiłem, ale ogólnie i tak nie za dobrze to o nim świadczy..

dopiero doczytałam, straszne co piszesz. moja pierwsza reakcja "nie, na pewno nie" ale teraz to ja sobie za nic ręki nie dam uciąć. jako młodziak był uważany za "mocnego zawodnika", ale tak od paru lat to bardziej piliśmy winko razem wieczorem jak stare małżeństwo, rzadko już wychodził się napić. ostatni rok, dwa to  może był raz czy dwa. po naszej dużej kłótni podobno pierwszy raz wypił sam wódkę, nie wiem ile ale chyba sporo. ale czy to był pierwszy raz to nie jestem pewna i po tym jak go wyrzuciłam z domu wiem też że co wieczór 2-3 piwa wjeżdzały. teraz nie wiem, albo przestał albo ukrywa bo fakt jedna rzecz mnie zaniepokoiła, że ja mu parę razy jak był u dziecka to wino proponowałam, bo sama już do wina wróciłąm (100 ml wina znika z mleka w 2h ) to za każdym razem odmawiał.

jednocześnie w depresję jego wierzę.

dzięki Windy, chociaż nie do końca to czuję. dzisiaj przyszedł to się popłakałam przy robieniu hummusu. chyba nie widział bo to takie ciche płakanie. ale mało brakowało a podbiegłabym do niego i się wtuliła tak miałam ochotę mam teraz taki czas, że na zmianę albo tęsknię albo czuję odrazę.  powstrzymałam się resztkami sił żeby głupiego nic nie robić przypominając sobie że ją P U K A. i później włączyłam odpowiedni filmik na jutubie z affair recovery i trochę ulżyło. ale ciężko kurde

jutro zabiera pierwszy raz dziecko. z jednej strony odpocznę, mam plany, jestem umówiona, wyśpię się. ale już mi serce pęka na tą myśl. że nie będę jej widzieć 2 doby, pierwszy raz! że gdyby nie to wszystko to pewnie na majówkę byśmy w jakieś fajne miejsce pojechali. śmiali się, cieszyli.. no trochę się dzisiaj nad sobą użalam.

ciekawe czy córka pozna młodziutką ciocię czy on sam spędza weekend. jak sam - oj będzie mu ciężko, bo nie wie co to znaczy jeszcze. jak z nią - powodzenia, na co dzień nie jest tak słodziutko jak na zdjęciach.

no kto by właśnie pomyślał

to dobrze wiedzieć że nie zwariowałam całkiem, bo jak nie miałam dzieci to przyznaję, że wydawało mi się dziwne jak kobiety przeżywały zostawienie dziecka. nie mam zresztą problemu zostawić córki pod opieką mamy czy niani i wyjść na parę godzin, ale to dzisiaj mnie dobiło. miałam bardzo słaby dzień, rozryczałam się niestety jak przyszedł ją odebrać. wypomniałam, że przez jego decyzję córka traci czas z matką i ojcem, bo on podjął decyzję że woli dziunię, a ja tracę część jej dzieciństwa. nie wytrzymałam. także cały czas ten ból jest ogromny. chociaż pewnie są dodatkowe kwestie jak kwestia majówki właśnie. nie dość żę piękna pogoda i chciałoby się rodzinnie to tak naprawdę dwa lata temu właśnie w majówkę powiedziałam mojemu że chciałabym dziecko. i przypomniałam sobie jak się cieszył.. naprawdę się cieszył, zaskoczył mnie tym wtedy. więc nie wmówi mi że byłam taka okropna.

w każdym razie napisał mi później że przypomina, że to ja ustaliłam takie zasady ale jak chcę i "będę się normalnie zachowywać" to on nie ma problemu żebym jutro się z córką zobaczyła. ale odpisałam, że o ile to dla mnie trudniejsze niz myślałam to chcę żebyśmy majówkę przeszli jak zaplanowaliśmy a ja nie ustaliłam tego bo to spełnienie moich marzeń, tylko szukam rozwiązania bo poprzedni układ to była ułuda i malowanie trawy na zielono a ja chcę się z prawdą zmierzyć. i że wydaje mi się że tego potrzebuję (tak naprawdę oboje potrzebujemy) żeby zobaczyć czy tak mogę x lat. i że ja nie widzę na razie innych opcji ale jak ma pomysł to z chęcią wysłucham. nie odpisał, ale 2 godziny później dostałam zdjęcia córki z mini raportem jak popołudnie. miło, ale serce mi pękło znowu

poszłam sobie do kosmetyczki, fajnie, ale wróciłam i taka cisza, z jednej strony relaksująca, z drugiej - dobijająca. takie same odczucia mam odnośnie weekendu - na każdy dzień mam coś zaplanowane, jutro jest tylko dla mnie a od niedzieli widzę się z przyjaciółmi, rodziną i z jednej strony się na to cieszę, z drugiej strony - jest mi po prostu smutno bo tęsknię za czasem spędzonym z nim plus pierwsza majówka córci i zamiast z obojegiem rodziców na wycieczce spędzi ja na dwa mieszkania. zastanawiam się na jakim ja w ogóle etapie w tym wszystkim jestem. piszę tu żeby wyrzucać z siebie to wszystko, pomaga mi to. taki dziennik.

Normalne, że tęsknisz, jest ci smutno. Daj sobie możliwość przeżycia tych wszystkich emocji. One są normalne. Nie tłum w żadnym wypadku i nie musisz się "normalnie zachowywać". Czym się kończy tłumienie masz przykład na swoim byłym. Co z tego, że on tłumił emocje i nie mówił, że ma problem jak potem wypominał po latach przy rozstaniu? Już nie mówiąc o tym, że tłumienie to dobra droga do nabawienia się depresji w przyszłości.

Poczytaj sobie o etapach żałoby po rozstaniu http://7wiatrow.blogspot.com/2019/03/et … odzie.html, spotkałam sie kiedyś z ich wykresem w kształcie okręgu, co może znaczyć, że te etapy kręcą się, przeplatają, raz jest lepiej, za chwilę znowu może być gorzej, grunt, by nie napędzać tego koła, by wreszcie się zatrzymało.

dzięki, dziewczyny! ja podcastów słucham namiętnie, jak jakiś film do mnie przemawia to słucham go non stop (jak teraz, z affair recovery stop trying to make them love you - stawia mnie do pionu), na pewno się zapoznam z tymi które poleciłyście

bardzo przemawia do mnie tej okrąg, bo czytałam o tych fazach jakiś czas temu ale nie potrafiłam właśnie się w tym odnaleźć, a biorąc pod uwagę mój dynamiczny charakter to pasuje mi to przeplatanie się. i chyba tak będzie. dzisiaj mojego kochanego dzidziusia dostałam z powrotem i.. no biologii nie oszukasz w momencie jak ją wzięłam na ręce poczułam taki spokój, depresyjny i desperacki nastrój zniknął, a teraz, po paru godzinach czuję właśnie złość. jestem wściekła na niego że nie dał szansy. ja nawet nie wiem czy byłabym mu w stanie zaufać na nowo, ale jestem zła że wyrzucił zamiast próbować. zdradę wybaczę, ale tego - nie.

Przeczytałam cały wątek. Będzie długo, ale mam nadzieję, że Ci to pomoże.

Zwróciłam uwagę szczególnie na wątek, kiedy on zaproponował terapię "kiedyś", a Ty zdecydowałaś, że jest na to określony czas. On się wtedy zdenerwował, że zawsze tak jest, że Ty podejmujesz decyzje i już. Dobry sposób na wzbudzenie w Tobie poczucia winy.

Mogę tylko napisać: mój mąż też taki był. Wiele rzeczy ukrywał w sobie, trzymał niewypowiedziane, tłumił złe emocje czy swoje potrzeby. A potem wybuchał i mówił, że wszystko zawsze musi być po mojemu. W międzyczasie jeszcze był pasywno-agresywny i to był jego sposób na ukaranie mnie za to, że nie zwracam uwagi na jego potrzeby (te, o których nigdy nie mówił). Potrafił czegoś "zapomnieć" podświadomie, żeby mnie zdenerwować itd. W podcastach Marity dużo o tych pasywno-agresywnych zachowaniach jest. A ja jestem taka jak Ty - konkretna, szybko podejmuję decyzje, działam.

Co się zmieniło? Najpierw ja. Poszłam na terapię, na której dowiedziałam się pierwszej podstawowej zasady: ja jestem odpowiedzialna tylko za siebie. Nie odpowiadam za humor drugiej osoby ani nie muszę z nikim obchodzić się jak z jajkiem, żeby mógł przy mnie wyrazić swoje zdanie. Tak samo ta druga osoba jest odpowiedzialna za siebie - chce mieć spełnione swoje potrzeby, to musi je komunikować, musi czasem o nie zawalczyć, musi dostosować się do warunków. Nie, że ktoś ma ustąpić i wtedy jaśnie panicz może przedstawi swoje zdanie - tylko jak panicz chce, to musi znaleźć w sobie siłę, żeby to powiedzieć. Wszystko w jego życiu zależy od niego samego.

Od tamtej pory za każdym razem, jak mąż mówił mi, że nie wzięłam w czymś pod uwagę jego zdania, nie dałam się mu wypowiedzieć czy cokolwiek - odpowiadałam, że moją rolą nie jest go zachęcać do mówienia. Ja nie odpowiadam za to, że on zdecydował nie mówić albo nie walczyć o swoje. To jego świadoma decyzja. Dodawałam też wtedy, że nie czuję się już winna. Ucinałam na tym temat. Każdy. A było ich miliony.

Twojemu w przypadku z tą terapią powiedziałabym, że ja biorę odpowiedzialność za siebie, za swoje dobre samopoczucie i dlatego nie będę czekać, aż on coś konkretnego zdecyduje. Wybieram, że to będzie dla mnie najlepsze podejśćie. Jeśli on czuje się tu niezaspokojony to musi też znaleźć rozwiązanie, które jemu będzie pasowało - za to jest odpowiedzialny sam. Czyli zupełnie nie tak, że jak Ty dajesz miesiąc na terapię to on biedny idzie marudzić, że znów jego pomysł nie wyszedł. Tylko idzie, siada, myśli - szuka rozwiązania. Jeśli tego nie zrobi, może sobie pogratulować, że wybrał marudzenie i sam jest za to odpowiedzialny. Bo Ty nie powiedziałaś NIE - jedynie wzięłaś odpowiedzialność za swoją stronę tego rozwiązania. Wyjścia nadal są, nic się nie zamknęło. Zamknięcie tematu to jego WYBÓR.

U mnie takie stawianie granic i to, że przestałam czuć się winna i odpowiedzialna za decyzje drugiej osoby, dało dużo przede wszystkim mi samej. Zaczęłam być bardziej pewna siebie, skupiłam się na swoich potrzebach. A na męża podziałało leczniczo, bo już nie mógł się oszukiwać, że on taki biedny. Na każdym kroku przypominałam mu o prawdzie. Potem poszedł na terapię, gdzie utwierdził się w tym, że mam rację. Teraz to już zupełnie inny człowiek, a nasze małżeństwo kwitnie.

Trzymaj się!

Miałam identycznie. Mój mąż nawet tak samo z pokoju wychodził obrażony i nie chciał rozmawiać a ja głupia za nim latałam, żebyśmy dokończyli rozmowę. A teraz? Jak wychodzi z pokoju, to mówię mu: "wybrałeś, że nie rozmawiamy i nie rozwiązujemy tego problemu. To Twoja odpowiedzialność, bo ja tu jestem i mogę rozmawiać". I co on może na to powiedzieć? Wraca i kończymy rozmowę, bo głupio mu, że ja już rozumiem te manipulacje.

Bywało, że w trakcie godzinnej rozmowy musiałam po 30 razy odpierać jego "a bo Ty... nie zrobiłaś tego/powiedziałaś coś/zrobiłaś złą minę/powiedziałaś to w zły sposób/skrytykowałaś mnie i już mi się nie chciało zmieniać". Mówiłam wtedy: "Stop. Twoje wybory nie powinny zależeć ode mnie i tego, co ja robię". Jak zacięta płyta.

Podziałało.

Co do tego, że masz swoje za uszami - ja też miałam mnóstwo. Jestem nerwowa, dużo brzydkich słów z mojej strony padało, krzyki itd. Ale kiedy on się zmienił, ja też miałam przestrzeń, żeby się zmienić. Już tego nie ma. Po prostu wtedy byłam wykończona poczuciem winy i bezradności, że nigdy nigdzie nie dochodzimy, bo on nie rozmawia tylko obwinia. Daj sobie więcej miłości i zrozumienia, a jemu więcej dyscypliny i granic

Pewnie dlatego, że 'Twój' jest żywym człowiekiem, a nie postacią wymyśloną na potrzeby kiczowatego poradnika;
Sorry, psychologiczne prawdopodobieństwo takich scenek oscyluje w okolicach zera:

Może i gdzieś kiedyś coś takiego się wydarzyło, nie wiem, mooooże. Ale generalnie na normalnych ludzi to po prostu nie działa, ew. działa drażniąco i nic poza tym.

Zresztą Ania może sama przetestować i się przekona, że takimi zaklęciami tylko przypieczętuje koniec jakiegokolwiek dialogu.

Aniu jesteś na dobrej drodze
Zwrócę Ci tylko uwagę, żebyś nie oczekiwała wielkich sukcesów terapii jeśli on na nią pójdzie z łaski, żeby coś Ci udowodnić, a robić będzie nadal to samo.
Terapia to nie wyrwanie bolącego zęba albo wycięcie migdałków - wyrzucamy coś zepsutego i organizm działa prawidłowo. To tak nie działa. Dlatego bez sensu jest zmuszanie go do czegokolwiek. Ty masz dbać o siebie i dziecko a on może się dostosować do sytuacji i być dla Was  dobrym człowiekiem, albo egoistą, który robi tylko to co dla niego wygodne zasłaniając się Twoim wybuchowym charakterem. Gdybyś nie miała powodów wybuchać to byś nie wybuchała, i tu dobrze mieć świadomość, że najczęstszą przyczyną złości jest niesprawiedliwość jaka nas spotyka. Popatrz czasem pod tym kątem na swoje reakcje.

Trzymam kciuki, żeby narzeczony zrozumiał, iż życie w związku w którym jest dziecko to zupełnie inna bajka niż życie pary bezdzietnej. Niech się obudzi i zacznie wypełniać obowiązki jakie niesie ze sobą posiadanie potomstwa.

Powodzenia

Spróbować ustalić, czy jego zdaniem też macie kryzys, czy ma już całkiem wywalone na Ciebie i tylko gra tak, żeby rozstanie przebiegło jak najbardziej ''miękko'' dla niego.

Oczywiście najlepiej byłoby przeprowadzić osławioną 'szczerą rozmowę' , ale sama wiesz, że z tym panem to nie przejdzie, więc musisz przeprowadzić proces poszlakowy.

Dywagacje o terapii, w sytuacji gdy nie znasz odpowiedzi na to pytanie są...
...nieuzasadnione, że tak powiem ładnie.

Poza tym nie zaszkodzi czasem spróbować go zrozumieć. Nie usprawiedliwiać, nie rozgrzeszać (jak zaraz mi zarzucą) ale zrozumieć: dlaczego on się zachowuje tak a nie inaczej i co chce osiągnąć.

Chyba trochę odlatujesz w tych interpretacjach. Na mój gust to ukrywa z wygody, ale to bez znaczenia.

Na tą chwilę chyba z tym ukrywaniem trzeba skończyć, bo to go postawi przed decyzją: wóz albo przewóz i zakończy takie bezsensowne zawieszenie, które Ciebie wyniszcza, a jemu jest na rękę umożliwia dowolny ruch, tudzież uwalnia od smętów ze strony rodziny.

Więc pora oficjalnie 'ogłosić' rozstanie i trąbić o tym fakcie na prawo i lewo. On pewnie wstępnie się wkurzy i będzie próbował czynić pretensje i odwodzić różnymi psycho-trikami. Ale to ostatecznie zmusi go decyzji czy odchodzi 'całkiem' czy zostaje.

Dowartościowałaś się?

A ja myślę, że Anna powinna zdać sobie sprawę, że tego związku już nie ma, nie ma "was". Z mojego punktu widzenia wszelkie wpływanie na eks, by szedł na terapię, to też jest manipulacja, choć ze strony Anny. Jak kocha, to niech puści wolno, o miłość się nie walczy, wsadził do innej pipki niejeden raz, a ta za nim wielce latać będzie w imię całości rodziny, niech spada.

Ulle, wiedziałam, że w którymś momencie wyskoczą takie sprawy, dlatego nie lubię o sobie pisać. Fragmentów też nie znajdziesz, bo szybko je kasuję, mają znaczenie w danym momencie w kontekście sprawy, i nie chcę, żeby potem ktoś o tym czytał. Nie zawsze było mi tak dobrze, gdy braliśmy ślub oboje byliśmy biedni jak myszy kościelne, i wcale nie było nam wtedy gorzej tylko inaczej. Bo jak już pisałam, pieniądze są ważne, żeby mieć zapewnione podstawowe potrzeby, a potem już krawiec kraje, jak materii staje.
Ten majątek wcale nie przewrócił mi w głowie, bo wiesz...pizdnie jedna rakietka i po majątku. Nie ma się czym podniecać.
Dlatego gdy ludzie widzą w związku jedynie kasę i w kółko wokół tej kasy, bo nie potrafią zrozumieć, że są ważniejsze sprawy, to się temu sprzeciwiam. I tylko dlatego to napisałam, bo trudno mi było to inaczej wytłumaczyć.
Życia trochę przeżyłam, trochę ludzie opowiadali, sporo widziałam, a książki  lubię, nie zaprzeczę.
No to sobie po mnie pojechałyście, wyrównało się i można dalej rozmawiać, bez poczucia, że jestem wyżej.

Dodałabym, że Ania nie powinna się zdziwić, jeśli fakt, że ona przejrzała jego manipulację na biednego misia sprawi, że on odejdzie do młodszej dziuni, którą może mu być o wiele łatwiej manipulować i łatwiejsze może być wjeżdżanie na jej poczucie winy starymi sztuczkami, które do tej pory stosował na niej. Wydaje mi się, że teraz albo otrzeźwiej albo właśnie uzna, że u Ani, która przejrzała jego sztuczki już nic nie wskóra, więc nie będzie już tak fajnie i miło, no i przede wszystkim nie będzie można stosować starych sztuczek. Trzeba by zacząć komunikować się inaczej, włożyć wysiłek w nauczenie się nowych sposobów, a manipulantowi, który wygodnie się urządził za pomocą manipulacji, może niespecjalnie zależeć na takiej zmianie.

Ta gadka o terapii to możliwe, że tak na wszelki wypadek, żeby pójść w jak najmiększe lądowanie, w razie, gdyby związek z dziunią nie wypalił i w szerokim świecie się nie powiodło. Możliwe, że już kombinuje jak tu załatwić sprawę, żeby w razie, gdyby jemu się nie udało z dziunią wrócić do Ani, bo przecież starał się ładnie zachować i na spokojnie rozejść, żeby przypadkiem nie palić mostów. To by też tłumaczyło czemu było mu tak niespieszno z terapią i dostał ataku, że Ania tu stawia mu deadline. Może oczekiwał, że on sobie pobędzie przez jakiś czas z dziunią zobaczy, czy im wyjdzie, a jak nie to wróciłby do Ani i dopiero wtedy łaskawie poszedłby na terapię.

A co ty się Anna martwisz o jego ojcostwo, martw się o swoje macierzyństwo. Przyjdzie czas, to i on dojrzeje do ojcostwa, po prostu mu w tym nie przeszkadzaj, a i dziecku nie tłumacz ojca. Bądź psychicznie przygotowana, że będziesz musiała radzić sobie w wielu sytuacjach sama, bo nie wiadomo, czy wyegzekwujesz naprzemienną opiekę. Niejedna kobieta dała radę, to i Ty dasz.

no oczywiście że nie chce gadać, bo trzeba się wysilić. nikt nie przeczy temu. manipulacja polega na tym, że później zrzuca winę za sytuację niewyjaśnienia pewnych rzeczy czy niedokończenia bo ktoś go "zmusił" do tego żeby on milczał. a milczy z wygody. i wiadomo że chce mieć święty spokój - dlatego zresztą uciekł od codzienności w fun relację z 25letnią imprezową laską korzystającą z młodości pół etatu o niej fantazjuje i nie wiadomo co tam się dzieje, pół etatu stara się być przykładnym tatusiem. wyrzuty sumienia ma, znam go. nie w stosunku do mnie, ale w stosunku do dziecka.

No jak to inaczej nazwać jak nie manipulacją? Inna sprawa, czy on robi tak świadomie, czy nieświadomie i wydaje mu się, że jest na prawdę tym biednym pokrzywdzonym misiem.

Nie wiem też skąd wzięłaś to wielkie przeżywanie. Wydaje mi się oczywiste, że jak ktoś wcześniej stosował grę na biednego misia i działało, uzyskiwał co chciał, to nie będzie mu równie miło jak ktoś odpowie takimi zdaniami jak podała Mendre i nagle się okazuje, że tą drogą nie uzyskuje tego co wcześniej, jak np. przerzucenia poczucia winy. Czy on to wielce przeżywa, ma jakąkolwiek refleksję czy pociesza się dziunią, to już inna bajka.

Ulle dziękuję Ci za  dobre słowa, ja również się cieszę ze zgody i z tego, że tutaj jesteś
Ania też się ładnie zachowała, dziękuję

Trochę OFFtopu  zrobiłyśmy, ale nie ma tego złego.
W życiu tak właśnie bywa. Uważam, że lepiej powiedzieć sobie w miarę szybko o co nam chodzi niż dusić w sobie niechęć. Ja wolę ludzi mówiących szczerze co myślą,  bo wtedy łatwiej sobie wszystko wyjaśnić, zamiast podjazdów, wbijania szpileczek i udawania, że nic się nie dzieje. Z ludźmi otwartymi łatwiej mi się porozumieć, co trzeba to wyjaśnić , a gdy trzeba przeprosić nie mam z tym problemu

A ja spytam przewrotnie: czemu miałaby służyć rozmowa? (jemu)

Popłynę liście tu strasznie. Szkoda że facet którego dotyczy wątek nie może się tu wypowiedzieć. Sprawa wygląda tak że gość po prostu normalnie się rozstał z autorką, najzwyczajniej w świecie zostawił ją dla innej kobiety (oczywiście tego nie popieram ale takie rzeczy się zdarzają i to wcale nie rzadko). Autorka nadal chce to ciągnąć, coś ustala, kombinuje jak koń pod górę, wysyła faceta na terapię ale... Po co. Po co jemu ta terapia. Przecież on zakończył związek, jest teraz w nowym innym związku i jest szczęśliwy. Więc na co mu terapia? W tym wypadku trzeba po prostu ustalić sprawy opieki nad dzieckiem, sprawy finansowe itp i powiedzieć sobie Papa. Tyle, koniec, ale autorka uczepiła się faceta i nazywa manipulantem bo on nie chce iść na terapię na którą wcale nie potrzebuje iść. Dlaczego ma spełniać jej życzenia co do terapii skoro nie są już razem?

ps żadna magiczna terapia nie sprawi nagle że in wróci. On już NIE KOCHA i to koniec. Gdyby mi mój były truł zad o jakieś terapie itp po tym jak się z nim ROZSTAŁAM to bym chyba śmiechem zabiła.

Jeśli facet po definitywnym rozstaniu, które tu najwyraźniej miało miejsce, facet zwyczajnie odpuścił, to nie byłoby w ogóle tematu. Tymczasem po co właściwie on się tak zachowuje? Z jakiej racji zaczyna o coś Autorkę obwiniać, skoro się niby z nią rozstał?

To jest fakt.

A to już jest Twoja przekombinowana interpretacja.

Ten pierwszy z brzegu przykład (zarówno objętościowo i jakościowo) pokazuje w jakich proporcjach mieszasz realny świat z własnymi projekcjami.