Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

No dobrze, ja rozumiem dziecko, tyle ze sobą, emocje, uczucia, przyzwyczajenie itp i itd i itp i itd ... ALE wydaje mi się, że masz tą nadzieję, bo pamiętasz jak było kiedyś dobrze i do tego Ci tęskno. A tak na prawdę nie przerobiłaś w ogóle tego, jak to wszystko się zmieniło o 180 stopni. Tak jakbyś żyła tamtym związkiem i myślała, że cudownie to powróci. Nie powróci. To są zupełnie inne emocje, zupełnie inny związek. Na prawdę chciałabyś odzyskać osobę, która Cie w taki sposób zdradziła? Byłabyś w stanie o wszystkim zapomnieć i ruszyć na przód, wierzyć, ufać, dać szanse? Na prawdę czułabyś się lepiej, wygrywając rywalizacje o faceta - co jest niezmiernie upokarzające, jak policzek. Dałabyś mu się dotykać, wiedząc, że jeszcze chwile temu dotykał ją?

Nadmienie jeszcze, że ludzie często mają ciągoty do tego, co niedostępne. Gonienie za króliczkiem, skrajne emocje mieć-nie mieć i uzależnienie od tego. A tak na prawdę jak się za siebie wezmą, to okazuje się, że wcale nie chcą tego krolika.

Bo nie głaszczę po głowie i nie podaję chusteczek? Błagam Za dużo znam takich historii, poza tym od tego terapeutkę masz. Nie oceniam Cię jako osoby, a jedynie Twoją postawę  w tej konkretnej chwili. Mam wrażenie, że zrobisz wszystko, zmienisz siebie, świat, nauczysz się stepować i jodłować, żeby tylko zatrzymać go przy sobie. Myślisz, że jeśli się wystarczająco postarasz, to on wróci do Ciebie (choć nie chce), że fakt, iż odszedł do innej kobiety jest winą Twoich wad (więc się zmienisz i wróci), że "tamta" jest tylko używką, to z Tobą przeżył 10 lat, więc Ty jesteś ta lepsza, tylko o tym zapomniał ( więc znów, zmienisz się i sobie przypomni). To tak nie działa. Jeśli przestał Cię kochać i chce od Ciebie odejść, zrobi (ł) to. I ani Twoje "zabiegi", ani dziecko, ani fakt przeżytych wielu wspólnych lat nie zmieni tego. I choćbyś miała tysiąc swoich racji, on znajdzie tysiąc pierwszą, która tamte przekreśli, bo patrzycie na sytuacje z dwóch rożnych stron. 
Jeśli chcesz realnie coś zmienić, ogranicz kontakty do minimum.  Bo na razie to takie pitu pitu, ja go kocham i zrobię "wszystko".

nie, akurat głąskania po głowie nie lubię. dlatego też np. nie zwierzam się mamie bo próbowałą mnie zagłaskać. ale oczekiwałabym raczej motywacji a nie "phi, uśmiałam się, nie zrobisz tego". raczej bardziej "dobra decyzja z tym zmniejszeniem kontaktu, trzymamy kciuki". moja rada taka i taka. coś w tym stylu bardziej. szydzić to każdy potrafi. po mnie to raczej spływa, ale jak w ten sposób ktoś chce "pomóc" (a chyba po to jest to forum) to raczej nie pomoże. chyba że chce się podbuować

masz dużo racji w tym co piszesz, ale ja nigdzie nie zaprzeczyłam że moje nadzieje zniknęły. one są ale żeby się ich pozbyć, wiem że MUSZĘ się odciąć. fakt, dużo w sobie zmieniam, ale patrzę na to jak na swóh rozwój. owszem, trochę pod kątem że GDYBY wrócił, ale wiem że nawet jak byśmy mieli szansę to będzie inny związek. a jak nie wróci to w nowy związek z innym mężczyzną też chcę wejść po przepracowaniu pewnych kwestii.

i nie jest tak że zmienię wszystko i za wszelką cenę. zmieniam cechy które z mojej strony doprowadziły do kryzysu, cechy któych w sobie nie lubię lub sobie zdałam z ich sprawę. nie przestanę nie wiem, malować paznokci bo on tego nie lubi. panuje nad emocjami mi z tym dobrze, jestem z siebie dumna i chcę zrobić kolejny krok w rozwoju. a że się nie podoba tutaj ludziom że nie jestem właśnie jedną z tych osób o któych wspomina bagiennik - które potrafią po prostu w sekdunę się odciąć - no cóż, taka jestem. za to pewnie są aspekty życia w których sobie radzę znacznie lepiej od tych osób. i nie szydzę że ktoś nie potrafi rzeczy które mi przychodzą z łatwością.

oby

powiem że jak już podjęłam tą decyzję o rozdzielności czasowej to czuję wewnętrzny spokój i czuję że to dobra decyzja. nawet w tym momencie już na rozmowę czekam. jest mi równocześnie bardzo smutno, ale to taki smutek o którym tu wiele osób pisało - tęsknię za tym co było i za tym co miało być i chyba dochodzi do mnie że nie będzie. ale obserwowałam go dzisiaj cały dzień i jemu faktycznie jest po prostu wygodnie mieć taki układ jak ma. adoracja i brak wymagań od dżesiki, u mnie fajnie spędzany czas rodzinnie, zero dyskomfortu, żyć nie umierać..

chyba faktycznie faceta którego kochałam już nie ma..

zastanawiam się czy ktoś się tak może zmienić? czy ja tego nie zauważyłam? powiem Wam, że on zawsze miał swoje zasady. mocno wyśrubowane. my też poznaliśmy się w pracy ale wtedy po pierwsze byłam zajęta, a po drugie - właśnie też pracowaliśmy w jednym zespole i on został przydzielony do wdrażania mnie jako taki opiekun, pomagałam mu w projekach jako junior seniorowi. zostaliśmy parą dopiero parę miesięcy po tym jak obie te rzeczy przestały być faktem i przyznał mi później że wpadłam mu w oko znacznie wcześniej ale dla niego obie te okoliczności oznaczały że nie może do mnie podbijać..

Tym bardziej takie jego zachowanie, gdzie sobie zmienia miejsce pobytu i osobę, której na nim zależy, sprawia, że zasługuje na kopa w 4 litery. Kontakt z dzieckiem oczywiście powinien mieć, lecz cieżko sobie wyobrazić, żeby on spędzał czas z Tobą w jakikolwiek bliższy sposób. To on dokonał wyboru i wszystko wskazuje na to, że przestałaś mieć dla niego znaczenie.
Ciężko z zewnątrz tylko pojąć, zę pewne "wyczyny" blkisch osób sprawiają, że ich partnerzy mimo to dalej próbują coś zdziałać, na przekór wszystkiemu. Jeśli widzisz, że jest u Ciebie lepiej, to nic tylko sie cieszyć. Pozostaje trzymać ten minimalny kontakt i to wszystko.

Sam fakt, że wykorzystał kryzys w rozpoczęciu nowej relacji i jego "podwójna gra" świadczą tylko o nim.

Przeczytaj kobieto jeszcze raz co napisałaś i się zastanów bo w drugiej połowie nieźle odleciałaś. Piszesz książki czy kryształowa kula przewidziała taki bieg wydarzeń?

Takich historii jest na pęczki. Niektóre dobrze się kończą. Czasem facet przytomnieje i wraca. Czasem kobieta ułoży sobie życie na nowo. Bywają i gorsze scenariusze, stąd lepiej zadbać o siebie na pierwszym miejscu, nie po to aby jemu zaimponować, choć pewnie jest taki pęd ale by utrzymać się na powierzchni, przetrwać.

bardzo Wam dziękuję za posty, sporo w nich racji, bardzo mi pomagacie. siebie jako kboietę odzyskuję, przez chwilę w ogóle wpadłąm w kompulsywne kupowanie koronkowej bielizny parę fatałaszków sobie kupiłam, i wróciłam do bardziej kobiecych ubrań i też do większego makijażu, tak jak kiedyś się malowałam. pracuję już zawodowo i wychodzę wieczorami także jestem tu na dobrej drodze i tak jak napisałaś DeppAndBlue - czasem po prostu sobie mówię że nie muszę nic dzisiaj zrobić poza tym co muszę, tylko trzeba przetrwać ten dzień.

no i zebrałam się już wczoraj do rozmowy. bo coś zadziało się między nim a dziunią bo pierwszy raz pisał do niej w trakcie weekendu, tak w dzień. nie jakoś długo, dosłownie pół godziny, ale to był pierwszy taki raz. próbował się chować do pokoju ale trochę średnio mu to wychodziło. minę miał nietęgą i generalnie wieczorem średni humor, więc albo się coś posprzeczali, chociaż na tym etapie relacji bardziej obstawiam że jej się coś "stało" i musiał ją pocieszać i się martwił. to mnie mocno zmotywowało i poczułam mieszankę żęnady, złości i żalu. i stwierdziłam, że nie będę czekać. ja tak mam też że długo się do niektóych rzeczy zbieram ale jak już coś postanowię to ciężko mi dalej nic nie robić.

powiedziałam że obecny układ jest dla mnie niekomfortowy i że ja chcę mieć rodzinę, ale prawdziwą a na pewno nie chcę żyć w trójkącie i nie możemy razem spędzać czasu.  generalnie dużo emocji, popłakałam się przy tym ale byłam nieugięta bo w paru miejscach chciał wciąż wziąć rękę gdy dawałam palec. a odpowiedzialność za swoją decyzję musi w końcu wziąć. powiedziałam że spędźmy święta jak zaplanowaliśmy, ale później żeby sobie skombinował łóżeczko i co drugi weekend ma dziecko. na tygodniu 2 wieczory plus nocki. zgodził się. na koniec powiedziałam że mi bardzo przykro że to się tak skończyło i że w ogóle się skończyło ale dziękuję mu za te 10 lat bo uważam że to były bardzo dobre lata. mocno go to ruszyło, popłakał się razem ze mną. przytulił mnie, siedzieliśmy tak dobrą minutę, po czym uciekł do pokoju rozklejony. i dzisiaj cały dzień oczy czerwone. w pewnym momencie jak wzięłam od niego dziecko i mi też łzy poleciały to on też ze świeczkami w oczach i mnie w czoło pocałował.

pewnie z boku to wygląda jak niezła telenowela.. niestety przez jego reakcję we mnie dalej tli się nadzieja że może to jeszcze da się naprawić, ale za każdym razem gdy mi taka myśl przyjdzie, staram się włączyć rozum i mówię sobie jakie są fakty. a fakty są takie że sypia z kimś innym a płacze no bo jednak coś traci. ale nie na tyle żeby zrezygnować z dziuni i znaleźć siłę na terapię (niby ma iść w tym tygodniu). wiem, że wysyła jej zdjęcia naszego dziecka.. kurde no albo trafił na kobietę ideał albo jest super naiwny że jakaś 25latke obchodzi tak na serio jego córka bo wyśle serduszko na mesendżerze. no ale teoretycznie nie moja sprawa..

jestem pewna że wytrwam w niewidzeniu się z nim poza koniecznym kontaktem związanym z dzieckiem, ale wiem że przede mną ciężki okres i dużo łez do wylania. wszystko mi aktualnie przypomina o dobrych chwilach i tym co mieliśmy.

edit: napisałam z ulle w tym samym czasie. masz dużo trafnych spostrzeżeń.

co do ślubu, żadne z nas się nie paliło. ale jak teraz o tym myślę to może być tak że nie był mnie pewny. ale na dziecko się zdecydował świadomie, było zaplanowane, oświadczył się jak byłam w ciąży i mi to wystarczało.

sponsoring - nie widzę go w tej roli. myślę, że on naprawdę coś do niej czuje i że ona jest powodem dla której nie chce dać nam szansy, myśli że ona może byc tą jedyną i że ja mu nie dam tego szczęścia a ona tak. ona? nie mam pojęcia, ale jest to na pewno laska imprezowa, z tysiącem znajomych na fb (dosłownie) i która zerwałą z rówieśnikiem niedawno. więc może nie ma ochoty na stały związek, ma sporo znajomych więc póki co jej taki układ odpowiada. bzykają się plus mogą się sobie wyżalić. ale tak jak piszesz, mogę tylko snuć domysły.

oczywiście że tak.

trochę tak, chociaż to też bardzo w jego stylu że baaaardzo mało mówi rodzinie czy znajomym o swoim prywatnym życiu. trzeba z niego wyciąać więc to dosyć typowa sytuacja dla niego.

ja w dzień w którym się dowiedziałam powiedziałam najbliższemu mi gronu teraz - trochę poszerzyłam krąg i powiedzmy, okrąg nr 2 się zaczyna dowiadywać.

słyszałam o takich historiach właśnie gdzie po dłuoletnim związku facet odchodzi i szybko się żeni. tutaj nie jestem tylko pewna czy byłby w stanie udźwignąć to hmm społecznie. bo jednak to by znaczyło że zostawił kobietę z małym dzieckiem dla innej a chyba to sam wypiera i przed sobą się nie przyznaje.
pytanie też czy laska byłaby w stanie wyjść za dzieciatego. co innego się bzykać bez zobowiązań i zachwycać zdjęciami bombelka a co innego spędzać z takim malutkim dzieckiem czas. to nie nastolatka która woli koleżanki od rodziców a dziecko pod które jednak życie będziemy układać parę następnych lat. ale czytałam już tu na forum wypowiedzi kobiet zdziwionych że związek z dzieciatym trochę inaczej wygląda. a kasa się zgadza

Jeszcze jedna rzecz przyszła mi do głowy.
Chodzi mianowicie o to, że skoro boczna to taka rozrywkowa osoba z tysiącem znajomych, wiecznie na imprezach, to on musi się czuć przy niej świetnie, jakby wrócił do lat młodości, do zabawy i beztroski.
Ty natomiast kojarzysz mu się z ciężkimi problemami, z chorobami, że smutkami, dramatami i wieczną walka o coś lub z kimś. Związek z Tobą zmęczył go więc i dodał lat.
To mogło być bezpośrednią przyczyną tego, że na przekór wszystkim i wszystkiemu zaczął zabawę z boczną.

Ja i wiele osób z tego forum boleśnie przekonało się jak błędnym jest ufać w podobne teatry

Całkiem być może, że akceptuje zupełnie serio. Nie odbierz tego źle, ale dla niej jesteś byłą dziewczyną, którą zostawił z dzieckiem, po latach znajomości ( co dla niej samej już powinno być faktem dyskredytującym, ale trudno ogarnąć ludzkie deficyty) . Wybacz, ale oszczędzone im będą emocje związane z ew. rozwodem, podziałem majątków etc. Alimenty, opieka nad dzieckiem, dość łatwo będzie Cię usunąć z ich horyzontu. A z etycznym dyskomfortem poradzi sobie w czasie.  Wysoce prawdopodobne, że Wasz związek i siebie w nim, przedstawił jej kompletnie inaczej, niż widzisz go Ty. Możliwe, że to Ty stałaś się ich wspólnym wrogiem. Co oprócz wspólnej pracy, wyjazdów zbliżało ich do siebie.  Na koniec trochę statystyki.  1 na 10 romansów kończy się powodzeniem, a tylko 10 % z nich długoletnim związkiem Tak więc szansa, że im się długofalowo uda wynosi 1%.

Aniu kochana, nie miałam czasu wcześniej pisać ale byłam ciekawa jak sytuacja się u Ciebie rozkręca. Jestem pod wrażeniem Twojej samoświadomości i analizy. Serio, po 2 miesiącach od dnia "0" to ja w doopie czarnej byłam a nie stawiałam warunki mężowi. Owszem, inna sytuacja bo mój mnie zwodził i niby nic między nimi nie było więc trochę mnie poprzeciagał. Niemniej Ty jesteś bardzo silna i trzeźwa i gratulacje za to. Co do czerwonych oczu i jego wielkiej udręki... Ekhm. My to wszyscy tu znamy. Mój mąż że mną PŁAKAŁ, przytulał, rozmawiał pół nocy. Potem szedł i robił to samo...Owszem, na pewno ponoszą jakiś koszt emocjonalny, to bez wątpienia. Myślę że jednak czują poczucie winy, jakiś wstyd, są w pewien sposób rozdarci. Mój przez ten rok zaczął o wiele więcej pić po pracy, takie drineczki wieczorne by wyregulować napięcie. Ale wiesz co? To nie ma znaczenia kochana. Fakt jest taki że z tymi czerwonymi oczami Twój ex idzie do niej, przytula się do niej, kocha się z nią. I żadna udręka na jego twarzy, łzy i tak dalej tego nie zmienia. Bo ON NIE CHCE tego zmienić. On CHCE być z tamtą mimo że pewnie czasem zdaje sobie sprawę z tego co robi i jakim kosztem i ile ma do stracenia.
Puść go. Naprawdę nie jest wart tego żebyś dawała mu szansę. Zwłaszcza biorąc kontekst - po ciężkiej walce o dziecko on znajduje niunie zamiast wspierać Ciebie i być jeszcze mocniej z Tobą. Wiesz, na dobre czasy do większość ludzi się nada. Clue by znaleźć kogoś kto sprawdzi się w tych gorszych. Twój ex niestety przegral w grze "sprawdzam".

powiem Wam, że myślałam, że nic mnie nie zaskoczy ale jednak.

przyszedł że chce pogadać. ja - ok. on że z jego strony to on chce iść na terapię ale nie teraz. że chce iść żeby wszystko wyjaśnić i porozmawiać przy trzeciej osobie, myślenie o tym czy chce próbować to za daleko ale żeby były normalne stosunki między nami. ja - ok, kiedy. on że nie wie, może 2 tygodnie może miesiąc bo nie jest gotowy. ja mówię że rozumiem że potrzebuje czasu ale ja nie chcę czekać więcej niż miesiąc. to co usłyszałam? że WŁAŚNIE O TO CHODZI że ja cały czas stawiam warunki, zarządzam nim, z dzieckiem też mu postawiłam warunki i zarządziłam jak ma być. takie to typowe i o to właśnie chodzi.

taka zła domina jestem. rozumiem że terapeuta jest po to żeby ewentualnie potwierdzić z jaką złą osobą żył tyle lat.

generalnie się pokłóciliśmy, ale ja po poprzednim weekendzie jestem już w innym miejscu niż tydzień temu. owszem, jak dzisiaj go zobaczyłam to mi się tak smutno zrobiło i zaczęłam tęsknić i dalej go kocham pomimo wszystkiego, ale ja już naprawdę trzeźwo myślę. już nie będę go gonić, adorować, spędzać czasu, pisać więcej niżfaktycznie muszę. nie ma takiej opcji. wysłałam mu namiar na jednego terapeutę i tyle, jeśli umówi, pójdę. nie umówi - trudno. ja się zajmuję sobą. bardzo jestem zawiedziona że nie widzę ani jednej autorefleksji z jego strony po takim czasie. jestem wręcz porażona brakiem myślenia. faktycznie jest w kiepskim stanie, ale ja już swoje (i tak bardzo przesunięte) granice przekroczyłam i nie pozwolę więcej robić z siebie wycieraczki.

potrzebowałam to wyrzucić.

Już nie chodzi o to, że nie pozwolisz, by ktoś robił z ciebie wycieraczkę.
Tu chodzi przede wszystkim o to, że ktoś robi sobie z Ciebie kpiny w żywe oczy, z Ciebie i z Twojego życia.
On przyjdzie i jeszcze będzie się stawiał. Boczna podbudowała jego ego, poczuł się przy niej tak, jakby znowu miał 20 lat, kuper podniósł wysoko i zamiast schylić łeb, on przychodzi i urządza Ci awantury.
Przylazl z pozycji PANA sytuacji oznajmiając, że on byłby nawet skłonny pójść na terapię, tylko że w grudniu po południu.
Gdy Ty się odezwałaś, wtedy zaatakował, bo jak smialas mieć swoje zdanie, zamiast popłakać się na jego oczach ze szczęścia.
Zbawienie przyszło.
Dziewczyno puść go wolno i najlepiej prosto w ramiona boczniary.
Jeszcze wiele razy przyjdzie do Ciebie, raz będzie miał zwieszony łeb w pokorze, innym razem obieca Ci gruszki na wierzbie, a jeszcze innym razem przyjdzie, żeby zrobić awanturę.
Trzymam za Ciebie kciuki.

Ciekawe jest to, że już któryś raz z rzędu jest jasny podział: kobieta ekstrawertyk, facet introwertyk. Nie można się jakoś dobierać bardzij zgodnie pod względem charakteru?

Symbi w moim przekonaniu zdrada nie ma żadnego uzasadnienia. To czy zdradzana osoba jest leliją czy zołzą nie ma akurat żadnego znaczenia. Zdradziła/zdradził bo chciał zdradzić i tyle. Była okazja, albo poszukał okazji, i zdradził. Ludzie uczciwi też mają różne problemy małżeńskie a jednak się nie zdradzają.

Do rozmowy trzeba dwóch. Jak jedno komunikuje a drugie odbiega od tematu, narzuca tematy zastępcze, wraca do rzeczy z przeszłości aby zamydlić teraźniejszość albo właśnie posługuje się podobną manipulacją z odwracaniem tematu i wbijaniem w poczucie winy, jak opisała Anna, to do żadnego porozumienia nie dojdzie.
W tym wypadku jemu wcale nie chodzi o porozumienie, on ma mieć rację i prawo do decydowania o swoim życiu, jakby nie widział, ze jednocześnie pozbawia ją prawa do wpływu na jej życie. Ona ma czekać i czekać, aż on coś zdecyduje i wtedy może coś się z nimi zadzieje. Do czasu jego decyzji ma siedzieć cicho, bo inaczej chce rządzić. W tym nie ma żadnej chęci porozumienia, a dyskusja została zablokowana.

bagienniku z tymi introwertykami to nie zawsze do końca jest tak, że są spokojni i opanowani. Więc nie sprowadzajmy tych cech do tego typu osobowości

W opisanej rozmowie (bo co innego mogę ocenić), widzę jego manipulację, więc o żadnej prawidłowej komunikacji nie może być  mowy. Gdy miał podjąć konkretną decyzję  i dać odpowiedź nastąpiła z jego strony zmiana tematu, jest  wbijanie w poczucie winy i nawiązanie do przeszłości, które w tym wypadku może być zupełnie nieprawdziwe.
Nie tak wygląda konstruktywny dialog i chęć rozwiązania problemu.

Z mojego punktu widzenia z jego strony próba komunikacji była z jego strony, on zakomunikował, mówiąc kolokwialnie, że autorka "za bardzo się rządziła, także dzieckiem", wybrała mu nieomal terapeutę (dała przynajmniej namiary na terapeutę wybranego przez siebie), on tylko podał, w jakim terminie on widzi się na terapii. Może trzymała go pod pantoflem i wreszcie się zbuntował? Skąd mamy wiedzieć, że nie ma w tym ani krzty prawdy, skoro znamy wersję tylko autorki? Autorka się obraziła na niego, bo jego słowa na jej propozycje nie były zgodne z jej oczekiwaniami. A przecież to ona pyta, czy walczyć o związek, on chce mieć po prostu kontakty z dzieckiem. W związku są dwie osoby, a nie jedna wykonuje polecenia drugiej.

Symbi próba komunikacji a rozwiązywanie spraw to dwie różne sprawy. Przez próbę komunikacji do niczego się nie dojdzie. Jeśli każdy sobie może coś tam powiedzieć i nic z tego nie wynika, to taką komunikację można sobie w buty włożyć. Nie piszę tego, żeby udowodnić swoją rację, tylko kiedyś Tobie też może się przydać taka wiedza. Bo gdy Tobie partner zacznie w ten sposób mydlić oczy, a Ty się na to nabierzesz, to zwyczajnie dasz się wykorzystać.

Anno Nie jest ważne jak on to nazywa, manipulacją czy nie, ważne, że w ten sposób uzyskuje nad Tobą przewagę. O nic więcej mu nie chodzi.
Ja bym Ci radziła przestać mu cokolwiek ułatwiać. W ten sposób, po pierwsze, przerzuca na Ciebie ciężar problemów, a po drugie nie czuje się odpowiedzialny za wynik działań. Ty wymyśliłaś, Ty organizowałaś = Ty jesteś odpowiedzialna za wyniki. Jak nie wyjdzie to nie jego wina. Jeszcze się dowiesz, że wybrałaś złego terapeutę, albo zmusiłać go gdy jeszcze nie był gotowy itp. On robił wszystko co chciałaś, skoro nie wyszło, to znaczy się chciałaś źle.
Nie daj się wmanewrować w kolejną jego gierkę.

Agnes, może tak, może nie. Komunikacja nawala po obu stronach. Do konsensusu nie dojdzie.  Agnieszkę boli, że decyzja o rozstaniu nie została podjęta WSPÓLNIE, tylko została postawiona przed faktem dokonanym. On decyzję podjął, uparcie powtarzam, że tylko autorka chce "walczyć" o związek.

Może więc czas na oficjalne kroki w sprawie ustalenia zasad kontaktów z dzieckiem? Bo wpływanie na niego, by szedł na terapię ja bym sobie darowała, to raczej przyniesie odwrotny skutek. Ty bardzo dobrze, że zajmujesz się sobą. Może np. wysłać mu maila z propozycją ustalenia spotkań/opieki na dzieckiem? I oczywiście nie na dotychczasowych zasadach, że on siedzi u Ciebie (a Ty może wyobrażasz sobie Bóg wie co, że on przebywa z Tobą, a nie tylko z dzieckiem), tylko bierze dziecko do siebie (o ile dziecko nie wymaga np. karmienia piersią). Nie musi być  to przecież oficjalne pismo przez prawnika, ale mail z planem np. nie/parzyste weekendy on od godziny ... w piątek do godziny .... w niedzielę , czy też on opieka co drugi parzysty tydzień miesiąca do godziny...   do godziny.... - łatwiej czasem napisać, niż mówić, skoro gadanie nie dociera. Oczywiście z zaznaczeniem, że jesteś skłonna do negocjacji w sensie Ty zaproponujesz dla niego parzyste weekendy, on będzie wolał nieparzyste. Czy odważy się on na opiekę naprzemienną?

Super! Nie ma jednak sposobu, także prawnego (grzywny za brak zabierania dziecka do niego żaden sąd na niego nie nałoży), by przymusić go do realizacji porozumienia w sprawie kontaktów, bądź gotowa na to, że dzieckiem będziesz opiekowała się na co dzień sama, wciąż nieliczni panowie chcą zajmować się dziećmi w pojedynkę. W ostatecznym razie pozostaje ustalić kontakty sądownie, jest to również zabezpieczenie dla Ciebie, gdyby zarzucił Ci, że nie pozwalasz mu się widywać z dzieckiem - możesz wnieść do sądu rejonowego wydział ds.rodzinnych i nieletnich wniosek, by dziecko w ustalonych terminach brał do swojego miejsca zamieszkania. Ale i w razie czy to ugody sądowej, czy wyroku, nie przymusisz go, by chciał zabierać dziecko do siebie. On sam musi do tego dojrzeć, a to wymaga czasu.

Pain, nie wkładaj mi w usta czegoś, czego NIE napisałam. Komunikacja to minimum  DWIE osoby, związek to DWIE osoby, ja nie zrzucam odpowiedzialności na jedną stronę, tylko za każdym razem wychodzę poza utarty na forum schemat że zdradzony="niewinna lelija", zdradzający=wujek SAMO ZŁO. To naturalne, że każdy się broni i każdy widzi siebie w lepszych barwach, niż widzi go otoczenie, ma do tego prawo i odchodzący, i porzucany.  Tak działa psychika.
W końcu coś w tych ludziach było, że wybrałyście ich na swoich partnerów i macie z nimi dzieci. Gdyby  była dobra komunikacja z OBU stron, to by była może wspólna decyzja o rozstaniu,  a tak decyzja zapadła z jednej strony i teraz odchodzący próbuje ją sobie zracjonalizowac.

Tak patrząc z boku, to raczej bardziej pasuje stwierdzenie, że obie strony mogą być winne kryzysowi czy rozpadowi, ale jeśli jedna zdradza, to raczej samej zdrady jest winna ta osoba, zdradzająca, nikt inny.

o taaak, to też w któymś momencie usłyszałam jak podałam argument że to nasz pierwszy kryzys to musimy go przepracować - że kryzysy były tylko on wziął je na siebie o.O

Przyznam, że nie za bardzo rozumiem charakter Waszych kontaktów, dość mętnie je przedstawiasz.
Odnoszę jednak wrażenie, że drastycznie przeceniasz swoją sprawczość.
Ty sobie niby podejmujesz jakieś decyzje, zwłaszcza w kontekście opieki nad dzieckiem z jakimś dziwnym przeświadczeniem, że to Ty i tylko Ty wyznaczasz mężowi pole działania. On ma zrobić to, albo śmo, albo tamto itd. Fakt, że facet reaguje dość biernie bierzesz za dobrą monetę w ogóle nie uwzględniając, że gdzieś tam w nim coś się kumuluje.

Ze szczątkowego opisu jego osobowości jaki tu podałaś, wnioskuję, że w którymś momencie nastąpi przesilenie i on wywróci cały ten stolik na którym układasz swoje projekty.
Oczywiście powinnaś zadbać o siebie, a nade wszystko o wyjaśnienie sytuacji, ale takie brnięcie w konflikt dla samego konfliktu - a do tego de facto parę osób Cię tu namawia, jest bez sensu.

W tej chwili opcją najbardziej dla Was realną jest rozstanie, a wobec wspólnego dziecka szkoda kreować atmosferę wojny.

Odpowiedzialność za to, żeby się odezwać jak mu coś nie pasowało spoczywało wyłącznie na nim. To nie mały dzidziuś co nie umie mówić i nie potrafić powiedzieć jakie ma potrzeby. Nikt nie ma obowiązku zgadywać co inna osoba sobie myśli i czuje, bo nikt nikomu w głowie nie siedzi.

Ot, mistrz komunikacji.

Tylko Wy ciągle mielicie teorię związku i co kto powinien i co by było optymalne.
A ja piszę a tym co faktycznie jest i ew. może być w przyszłości.

A jest facet mocno skrywający swoje uczucia i zamiary - reagujący dopiero w momencie przesilenia. Ale za to reagujący z grubej rury.
Więc ja grzecznie sygnalizuję Autorce, że takie kolejne przesilenie może nastąpić w kwestii opieki nad dzieckiem bo jej zachowanie wydaje się jak sondowanie gruntu - ile jeszcze można się posunąć.
Bo akurat rzadko się zdarza, żeby facet palił się do pełnoetatowej opieki nad małym dzieckiem i takie roszczeniowe dociskanie śruby w tym temacie - jakie (z tego co zrozumiałam) - prezentuje Autorka, może doprowadzić do katastrofy.

Problem polega na tym, że Wy się tutaj po prostu oburzycie, napiszecie jaki to na jest zły i podły i Wam ulży, ale to Autorka zostanie sama, tak naprawdę sama z dzieckiem. Albo z otwartą wojną o opiekę. Jedno gorsze od drugiego.

Kwestia tego czy on będzie chciał zajmować się dzieckiem 50/50 ZUPEŁNIE nie zależy od tego jak i co powie Ania. Zależy od tego jakie ON ma podejście do kwestii swojego dziecka i jego opieki. Jeśli będzie mu zależało to będzie przychodził nawet jeśli Ania mu drzwi przed nosem zamknie. Jeśli nie będzie chciał tej opieki to Ania może mu czerwony dywan przed drzwiami rozwinąć a on wpadnie do córki raz na dwa tygodnie. Po prostu śmieszy mnie takie cackanie się z tymi ludźmi, jakby nie mieli swoich poglądów, swojego zdania, a wszystko co robią zaskakuje ich samych:) Mój ex do dziś próbuje jeszcze mnie czasem wykorzystywać w sprawach związanych z dziećmi ale mocno to ukrocilam. Chciał być beze mnie to nie będzie korzystać z mojego ogarnięcia. Na początku było mu ciężko ale wiecie co? Musiał się nauczyć i teraz ogarnia. Polecam tak na nich patrzeć a nie na jak jakieś biedne ludki z krucha psychika które przy mocniejszym słowie zemdleja:) Uwierzcie mi - NIE zemdleja a dużo u nich jest wykalkulowane.

Więc najlepiej jak popali wszystkie mosty i wznieci otwartą wojnę z eksem...
To jest świetny plan i podstawa do dalszych działań.
Przypominam, że to wciąż wygląda na 'zwykłe' rozstanie, a nie żadną zdradę i jakieś podłe manipulacje, których się tu doszukujecie ==> vide pierwszy post Autorki.
****

Tylko że to nie jest wątek o Twoim ex i nie ma tu nawet zbytniej analogii, lecz mimo tego próbujesz rozciągać swoje osobiste żale do eksa na cudze wątki i życia.

Ale jaka roszczeniowość? O czym ty piszesz? To jego własne dziecko i nikomu łaski nie robi, że się nim zajmuje przez 50% czasu. To jego obowiązek. Może nie chcieć, ale to by tylko pokazywało, że jest ojcem ch*jem i pewnie Piotrusiem Panem, który nie chciałaby mieć obowiązków, bo najlepiej zwalić własne obowiązki i odpowiedzialność na kogoś innego. Autorka wtedy niech go pozywa o wysokie alimenty ja tatuś nie chce pomagać, ona ma robić wszystko i mieć ograniczenia co do robienia kariery.

Wojnę - póki co - widzę na horyzoncie, bo tam Cię wiodą dobre forumowe rady, którym dość biernie ulegasz.

Proponuję wyjść z założenia że Twój mąż jest jaki jest i na tym bazować, a nie pisać mu scenariusze dotyczące tego co 'powinien'. Jego schematy komunikacyjne są określone. To, że Tobie one nie pasują, nie jest tożsame z koniecznością jego 'pracy' nad sobą. Nota bene widziały gały co brały.

W tej chwili Wasze rozstanie przebiega relatywnie spokojnie i lajtowo - jak na standardy rozstań. Jak będziesz wciąż próbowała nim zarządzać i rozstawiać po kątach (a do tego chyba uparcie zmierzasz), to się możesz zdziwić kolejnym wybuchem i woltą.

No chyba, że jest to cena jaką jesteś skłonna zapłacić za błogą satysfakcję, że to wszystko JEGO wina - ten kierunek w Twoich wpisach też jest charakterystyczny jak się porówna pierwszy post z kolejnymi.