Koniec romansu - czy na pewno?

Byliśmy na terapii a raczej on dołączył do mojej terapii i przerodziła się w taką dla par. Ale ja przerwałam. Nie chciałam juz tego.

Wybaczyć to wybaczyłam, nawet uwierzylam w jego historię,.wlasnie dzieki terapii.

On jest teraz taki jak kiedyś, jak byliśmy młodzi i zakochani, tego przecież chciałam, żeby wyszedł ze skorupy swojej , a jak to nastąpilo to sama juz nie wiem czego bym chciala.  Nie widzę juz w nim tego czlowieka co kiedyś, jest czlonkiem rodziny i bliskim, ale nie już częścią mnie.

Czasem myślę sobie, ze to bylo potrzebne dla niego, zeby docenić, zrozumieć, ale mnie to zniszczyło jako kobietę.

Stracilam zdrowie i zestarzałam sie przez ten stres, zobojętniałam na życie i zmieniłam swoje podejście i teraz z jego strony jest big love, dziwne to dla mnie. Wtedy bylam śliczna, zakochana a on latał za inną, więc wiem, że nie o wyglad tu chodzi.

On nie odszedl nigdy z domu, ja go tez nie zatrzymywałam, nie prosilam, wrecz przeciwnie,
Dla dziecka to posklejalismy.

Nie, nie żałuje że jesteśmy razem po jego zdradzie,
nie żałuje też tego, ze wiem (sama sie dokopałam po kilku mcach taki dobry ze mnie detektyw),
nie żałuje ze go wybrałam, bo dzieki temu jest moje dziecko,
żałuje tylko ze nie mogę zapomnieć i że już nigdy nikomu nie zaufam i czasami myślę, ze jakby wtedy odszedl to by bylo lepiej.
Ale tu nie ma dobrego rozwiazania, jedna decyzja zmienia wszystko.