Kiedy mąż na pytanie: jaka jestem? odpowiada: jesteś ok. - Netkobiety.pl

Zawsze mnie to irytowało jak mama mi mówiła, że mam mieć idealnie wyprasowane ubrania, bo inaczej ludzie będą o niej źle myśleć kij z tym, że ubrania mną się też jak się je nosi.

Ja mojemu facetowi nie prasuję. Sobie od wielkiego dzwonu jak idziemy gdzieś oficjalnie i trzeba się ładnie ubrać.

czy tylko ja tu jestem gotująco-sprzątająco-ciastapiekąco-prasująca? Ja się chyba nie powinnam dziwić, że mam chłopa z poprzedniej epoki jak ja sama zatrzymałam się na etapie Flinstonów... Cholera ale frajerka ze mnie...

Olinka. Identycznie jak u mnie tak swoją rodzinę opisałaś. Z tym, że mam jeszcze do ogarnięcia dom letniskowy - tam wyłącznie męska, techniczna robota.
Tak że  - rasowa - dużo jest mężczyzn pomagających w domu. Przecież wiedziałaś kogo bierzesz.

Odpowiedzi typu 'wiedziałaś kogo bierzesz" raczej nie są pomocne, to jakby kogoś po wywrotce zapytać "czemu nie uważałaś/uważałeś"?

Nie ma znaczenia również dlaczego akurat teraz padło takie pytanie, ważne jest to że przyszły refleksje i jakaś chęć poprawy jakości relacji (inicjatywa zadania pytania na forum o tym świadczy).

Zacznę od tego, jak już wyżej napisano, krótka odpowiedź 'jest ok' nie musi oznaczać czegoś negatywnego. Ja jestem w bardzo szczęśliwym związku, jestem bardzo dumny ze swojej kobiety ale również miałbym problem z odpowiedzią na takie pytanie znienacka.
Spróbuj porozmawiać z mężem i zakomunikuj mu, że sprawiłby Ci wielką przyjemność gdyby postarał się odpowiedzieć na to pytanie, nie koniecznie w tym momencie ale np. pod koniec dnia.

Dodam jeszcze, że nie zgadzam się z tym, że jeżeli do tej pory nie byliście przyjaciółmi to już się tego nie zmieni. Owszem, zależy to od charakteru i na pewno nie będzie to wyglądało jak w wykonaniu kogoś z kogo płynie taki rodzaj relacji naturalnie, ale nie oznacza to że nie uzyskasz chociaż części tego co potrzebujesz. Najważniejsze są rozmowy, jeżeli jakiś problemów nie komunikuje się od razu, to wraz z czasem trudniej je rozwiązać, a najgorsze co można zrobić to je przemilczeć. Na początek możesz zapytać męża, czy jest coś co chciałby zmienić lub czego mu brakuje w Waszym związku, a następnie opisać czego Tobie brakuje (ale w delikatny sposób, bez oskarżeń i krytyki drugiej osoby). Również możesz dać mu trochę czasu gdyby był problem z uzyskaniem odpowiedzi od razu.

Pytanie jest, czy lubisz tak robic?
Moje malzenstwo tak nie wyglada. Ciasto pieke czasem sama, czesto razem. Ja mowie co robic, a maz robi podczas gdy ja robie jakas inna czesc i razem szybciej nam idzie.
Gotuje tez czasem sama (zalezy co, jezeli cos co jest moja specjalnoscia to wole sama jak np francuska zupa cebulowa) albo razem albo maz sam gotuje bo gotuje swietnie. Zalezy jaki nastroj panuje, jezeli mam nastroj, ze mi sie nie chce gotowac, ale chce mi sie jesc czegos to mowie to mezowi i on idzie do kuchni  i mi to gotuje. Czasami tak jest codziennie, czasami jest sezon, ze ja robie wiecej.
Pranie robimy razem, wieszamy razem. Nigdy nie prasuje rzeczy mojego meza, ani on moich.

Zupa podana, dupcia podana, koszule wyprasowane, no jak jest? Jest ok.
Jeśli facet nie jest wylewny, to jest to pytanie mina z gatunku "kochanie, czy jestem gruba?". Wtedy włącza się w nim tryb protokołu dyplomatycznego i uruchamia się zestaw odpowiedzi nie budzących konfliktów jak "skądże", "oczywiście, że nie", "lubię Cię taką, jaka jesteś". Ale kobieta pomyśli "Czyli jestem gruba".
Jesteś ok, czyli jesteś kochana, lubię mieć Cię koło siebie, lubię jak coś robisz dla mnie, lubię jak się mną zajmujesz, jak dbasz o dom i dzieci, czuje się bezpiecznie przy Tobie, bo jesteś ok.
No przepraszam, że kolega, Twój mąż znaczy, nie potrafił Ci w tamtym momencie powiedzieć, że jesteś jego promyczkiem, który rozjaśnia istotę jego życia i piękną duszą.

Ładnie napisane .

Jeśli zaś mowa o pytaniach-minach, to rzeczywiście one potrafią być zmorą i pewnie niejednego męża/partnera przyprawiają o palpitacje serca.
Niedawno sama zadałam mężowi jedno z nich, odpowiedział tak, że spokojnie można byłoby znaleźć w tym drugie, a nawet trzecie dno. Na szczęście szybko się zreflektowałam, zaczęłam śmiać i prześmiewczo pociągnęłam temat dalej - jak mogłaby ta dyskusja wyglądać, gdybym sama o sobie nie wiedziała tego, o co kokieteryjnie zapytałam, a czego jestem niemal w 100% pewna.

Edit:
W sumie z moim mężem nie bardzo da się grać w te gierki, bo on już doskonale wie co należy powiedzieć, by nie wpakować się na minę, a co może stać się niebezpieczne . Nawet dziś zainspirowana tym wątkiem usiłowałam wciągnąć go w stosowną dyskusję, ale szybko stwierdziłam, że to jest bez sensu, bo nawet jeśli coś będzie zgodne z prawdą, to i tak w pierwszej kolejności nie usłyszę, że dobrze gotuję albo perfekcyjnie dbam o dom, które to w założeniu mają świadczyć, że mnie docenia, bo szybko dostanie po głowie, że jest tak przyziemny, hahaha. Tak że tego...

Mnie się w ogóle wydaje, że o wiele cenniejsze jest to, co usłyszy się z własnej inicjatywy partnera, nawet jeśli zostanie powiedziane między wierszami. Metoda nacisku, przesłuchania - to się prawie nigdy nie sprawdza, ponadto buduje właśnie tę atmosferę niepewności, może zakłopotania.

Ja w gruncie rzeczy zachowuję się podobnie do Ciebie - samą siebie potrafię głośno skrytykować lub pochwalić, mąż wtedy albo temu zaprzeczy, albo poprze. Nie obrażam się, nie złoszczę, w końcu nie chodzi o to, żeby mi bezpodstawnie słodził, w zamian jeśli już pojawi się komplement, to mam świadomość, że jest w pełni szczery.

Zgadzam się że pytania miny są upierdliwe. Mąż mógł wyczuć, że żadna odpowiedź nie będzie wystarczająca więc próbował katapultować się jakąś bezpieczną acz wykrętną gadką.

Jeden z moich znajomych na pytanie, jaka jest jego nowa znajoma odparł: jest odpowiedzialna. w jednym filmie pan pytał panią jaki jest jej mąż, ona na to - czysty. Chyba już wolę być OK...

nie pozostaje mi nic innego jak się zgodzić. Twierdzę jednak, że zanim macie przed sobą minę przeciwpiechotną z każdej możliwej strony, mieliście kapiszon, łatwy do rozbrojenia ot tak. Tylko ewolucja przeskoczyła u Was ten etap, który pozwalał na dostrzeżenie zagrożenia dopóki nie ma ono rozmiaru mamuta. Często słyszę, że kobiety czepiają się drobiazgów i robią z igły widły. To potem są już bracie tylko widły

Nie, to działa inaczej. Jeśli ktoś się czepia drobiazgów, dzieli włos na czworo, to się tym możesz przejmować... jakiś rok, może dwa. Potem zdrowe zmęczenie materiału, jak też stępienie wrażliwości na bodźce powoduje, że twoja percepcja to pomija. To stąd się bierze najczęściej, że "jemu trzeba wszystko kilka razy powtarzać". Obserwuje to po swoich synach, którzy mają już świetnie wykształcony stępiony słuch na słowa matki. Jest to typowe zjawisko reakcji na pewną formę kobiecej ekspresji. Gada, bo gada, musi sobie pogadać, kto by tego słuchał? Oczywiście pozostaje wrażliwość na pewne słowa klucze, które sygnalizują wejście na minę
To się w facetach kształtuje od dziecka. Skoro moje chłopaki już doskonale odróżniają co mówi ojciec, a co matka. Wiedzą, że kiedy mówi ojciec, to jest to komunikat jasno powiązany z konkretnym działaniem. Kiedy mówi matka no to... mówi

Wielokrotnie już tutaj, na forum, pisałam, ale raz jeszcze powtórzę, że o ile lubię głębokie rozmowy, to w codzienności bliżej mi do faceta - jestem konkretna, oszczędna w słowach, nie gadam po to tylko, żeby gadać. To mnie zwyczajnie pozbawia energii. 
Nie dalej jak wczoraj usłyszałam od męża powiązany z tym komplement: jak to fajnie, że na co dzień nie jesteś tak męcząca, jak żona T. (współpracownik), który to akurat opowiadał mu jakim wyzwaniem było spędzić z własną kobietą tydzień urlopu sam na sam. Mój dla odmiany uznał, że w moim towarzystwie świetnie mu się wypoczywa i to właśnie dlatego, że nie marudzę, nie księżniczkuję, nie suszę głowy o jakieś bzdury, nie dzielę tego przysłowiowego włosa na czworo. Nie powiem, zrobiło mi się całkiem miło .

No wlaśnie, cięzko relaksować sie przy kimś, kto ciągle wierci dziurę w brzuchu..
Jesli Twój mąż tez jest czlowiekiem przy ktorym wypoczywa sie bez spiny, to gratulacje

Zawsze uważałem, że tylko ostatni jeleń obgaduje, narzeka na swoją żonę w towarzystwie. Nawet jeśli ma obiektywne powody. Rozsądek podpowiada, że w rzeczonym towarzystwie należy zalety swej połowicy wychwalać

A poza tym dziś wieczór chodzę i jęczę po domu, wychwalając sam przed sobą swoje przewagi i ludzką niewdzięczność. Otóż, przeprowadziłem osobiście przeprowadzkę żoninego telefonu. Odebrałem przesyłkę z nowym smartfonem. Tenże smartfon zabrałem do fachowca, który zamontował szkiełko ochronne. Kupiłem gustowne ochronne etui. Potem siedziałem i instalowałem aplikacje, przenosiłem kontakty, hasła, itp. Dałem gotowy do użytkowania. Teraz siedzę, piję wino i klnę, że nie ma wdzięczności na tym świecie...

Eeee tam, z fizjologią nie wygram.

Trzeba nieustannie komplementować między wierszami. Osobiście lubię to robić, i od żony też usłyszę dobre słowo. Chociaż najlepsze co od niej usłyszałem, z jej własnej inicjatywy, nie pytana o nic, powiedziała: wiesz czemu jestem z Tobą? Bo sprawiasz, że czuję się piękna.Z jednej strony zaskoczenie, z drugiej informacja, że robię to dobrze. W sensie że daję jej poczucie bycia kochaną i że biorą ją w całości, jaka jest.
Jednak każdy ma też jakieś wady i z tych też trzeba czasem umieć przekuć w quasi komplement. Jak wtedy, gdy siedzi i ogląda serial, już kolejny odcinek, a mnie nosi, żeby coś w końcu zrobiła poza gapieniem się w TV. Wiem, że do niczego jej nie zmuszę, bo nie lubię tego robić, więc ostatnio powiedziałem "wkur...sz mnie tymi serialami, a i tak cię kocham". Zatrzymała serial, wpiła się w moje usta. Po czym dokończyła odcinek i wzięła się do roboty.
No cóż, zabić nie można, tylko kochać.

A propos słynnego NIC. Nie u mnie. Nu, nu, nie ma takiej opcji. Jak chodzi zła jak osa i trajkocze, że nic się nie dzieje, to jest dywanik i spowiedź święta pod przymusem. Wolę najgorszą prawdę, niż cały dzień jej skopanego humoru, bo NIC. Nie ma NIC, kurna. Potem okazuje się, to jakaś pierdoła do wyjaśnienia w 3 sekundy i jest lepiej.
Do tego, co napisał Snake, czysta prawda, oparta na 12 letnim pożyciu małżeńskim, dodam tylko takie przypomnienie: faceci potrafią nie myśleć. Jak wasz partner siedzi i nic nie robi, to znaczy, że siedzi i nic nie robi, nawet nie myśli. On JEST i to mu wystarcza. Nie ma w tym filozofii. Neurony śmigają ślepakami, nie niosą informacji, aż w końcu podleci taka "piwa bym się napił".

Dostałeś zaufanie i transparentność, reszta kiedyś indziej

Też tak uważam. Jeśli nie mogę być sobą, jeśli nie akceptuję drugiego człowieka, to związek nie ma dla mnie sensu.

Ooo, a ja lubię czasem pomarudzić Na przykład wczoraj. Sięgam w kuchni do szuflady po wykałaczkę i wołam - ej, gdzie są wykałaczki? Aaaa, widzę, tj. są dokładnie po przekątnej. Żona mówi - przestawiłam żeby ci było wygodniej. Ja na to - no jasne... jak już ogarnąłem, że leżą w jednym miejscu, to mi przestawiasz w drugie...
I tak jest z różnym rzeczami, średnio tak co pół roku zmieniają położenie żebym się nie przyzwyczajał...

Z tytułowym problemem autorki (pomijając prawdziwe jego powody) skojarzyła mi się ta wypowiedź:

"Mężczyzna kocha nie samą kobietę, a swój stan przy niej. Swoje samopoczucie.
Dlatego Prawdziwa Kobieta nie musi być najładniejsza, najinteligentniejsza i odnosząca sukcesy w życiu społecznym. Prawdziwa Kobieta obdarowuje mężczyznę przede wszystkim stanem, a nie mądrością, nie pięknem, nie ciałem, nie sukcesami. Kobieta, która stwarza u mężczyzny szczególny stan – męski, zawsze będzie kochana. Stwarza ten stan, rozkoszując się towarzystwem swojego mężczyzny i podziwiając go. Ten szczególny stan zawsze będzie przyciągał go jak magnes".
Siergiej Łazariew

Toteż sądzę, że jeśli mężczyzna ma w.w. dobre samopoczucie to w sumie nic mu więcej nie potrzeba  
Natomiast być ok jest ok   Mój mąż też się czasem zachowuje jakby mnie nie znał, a tak naprawdę to pewnych rzeczy nie koduje, bo uważa, że są mu do życia niepotrzebne. Taka anegdota: Swego czasu "walczyłam" z nim o to by uprzejmie raczył zalać mi herbatę. Wstawiam czajnik, przy nim swój kubek z torebką herbaty. Mąż słyszy, że się wyłącza czajnik, podchodzi, wyjmuje swój kubek, wsypuje kawy, zalewa.... i odchodzi. Tyle razy pytałam go czy zastanawiał się po jakie licho ten kubek stoi przy czajniku i po co ja go włączyłam? Okazywało się, że on go ponoć nie widział heh. Dla mnie to było niezrozumiałe, że nie domyśli się, aby go zalać albo żeby chociaż zapytać czy mi tę herbatę zalać. On nie wie o co mi chodzi i patrzy zdziwiony. Jednak ja tego osobiście do siebie nie brałam, bardziej mnie to bawiło lub jedynie ręce mi opadały Teraz mąż się naumiał i zalewa nawet pusty nieumyty kubek, który znalazł się tam przypadkiem   cóż... chciałam to mam

też się uśmiechnęłam
ja sobie wyobrażam ile wysiłku Twojego męża kosztowało żeby pamiętać o tej herbacie! poważnie!
dziś mój mąż z kolei powiedział: kocham cię bo jesteś bardzo ok
wchodzimy na wyższy poziom wyszukania

Pamiętać jak pamiętać, ale zauważać w ogóle
Super, małymi krokami do przodu.

Moja żona, mądra kobieta przypomina mi z wyprzedzeniem o wszelkich naszych rocznicach, urodzinach, imieninach itp. Rozsądnie nie ufa męskiej pamięci, skoro mylą mi się daty narodzin własnych dzieci Aczkolwiek datę jej urodzin wbiłem sobie do głowy przez powiązanie z datą urodzin rodzonej matki i to daje się ogarnąć. Datę ślubu kościelnego tak wybrała, że wypada zawsze w święto, w tym to interesujące mnie więc daje się sobie przypomnieć. Daty ślubu cywilnego nie pamiętam   Ogólnie jest lepsza niż komputerowe organizery, bo pamięta daty urodzin i imienin wszystkich moich znajomych, i łaskawie o nich przypomina jak ma humor. Ja dobrze, że ogarniam, że jedno dziecko urodziło mi się jesienią, a drugie zimą...

Ale dzieci Ci się jeszcze nie mylą ? I na pewno własne ?

Rasowa: w dobie telefonów z kalendarzem, wymówka „zapomniałem” nie trafia do mnie.
-----------------
Ale to nie była dzisiejsza doba. To był rok 2005 i miałem wtedy Nokię 5110 i nie było tam kalendarza. Nawet gdyby miała orkiestrę z wodotryskiem, to i tak zostałaby w domu. Urlop z telefonem?! Wystarczy, że żona miała. Jak pisałem - ona nigdy nie rozstaje się z telefonem. Pięć lat wcześniej w ogóle nie miałem a jeździliśmy na urlopy.
Można? Można!
Z tym klękaniem to też nie całkiem było tak, jak sądzisz. he he..

My swietujemy rocznice zwiazku i rocznice slubu. Ogolnie dla nas grudzien to jest miesiac swietowania.
W grudniu sa moje urodziny, rocznica slubu, urodziny kota, urodziny meza, swieta, sylwester. Takze wszystko razem
Mi sie zawsze myli nasza rocznica slubu bo nie pamietam czy byla dzien po moich urodzinach czy dwa dni. Teraz nie wiem wlasnie.
Kazda okazja dobra do prezentow i ciasta.