Czy nie przesadzam? - Netkobiety.pl

czyli jeszcze ani razu się nie widzieliście na żywo?

Takie są wirtualne związki, że gra jest ważniejsza. Nie da się wielce kochać przez internet. Ty kochasz to, że on Ci wypełnia pustkę. Kochasz wyobrażenie o nim, które masz. Zwykle takie wyobrażenia rozbijają się o rzeczywistość.

Nie jesteś w żadnym związku. Po prostu masz internetowego kolegę. Tak jak kiedyś istnieli tzw. Pen palls, tak teraz są znajomości internetowe. Ty dla niego nie jesteś niczym więcej, niż jego gry. To nie jest miłość do prawdziwej osoby tylko do wyobrażenia o nim.

Wydaje mi się, że za bardzo się zaangażowałaś jak na relację tylko przez internet. Widać, że on nie podziela Twoich uczuć. Macie jakieś plany, żeby się spotkać? Mówisz, że masz depresję. Powiedziałaś o tym komuś? Ktoś Ci pomaga w zwalczaniu jej czy jesteś z tym sama?

Owszem, ma, jeśli obu stronom zależy i obie strony się starają.
Pierwszy raz spotkałam mojego męża po około trzech latach pisania i dzwonienia.

Znam całkiem sporo innych takich „wyjątków”

To dobrze. Ja znam właśnie w drugą stronę. Wydaje mi się, że jak już teraz są takie problemy, to niezbyt będzie co robić i nad czym pracować.

I nie wierzę w kocham przez internet. Do powiedzenia kocham trzeba więcej niż czysto internetowej znajomosci.

To przeczytaj moją historię. Podobna, ale od drugiej strony Dużo bardziej dramatyczna.
Ona się na prawdę mocno zaangażowała, a ja ją olewałem, zgłupiałem, byłem niedojrzały, ogarnął mnie strach. Na prawdę tego żałuję i pracuję nad sobą.
To była moja pierwsza internetowa znajomość, randka, nie wiem jak to nazwać.

Dlaczego ją olewałem oprócz powodów wyżej? Pewnie dlatego, bo to było czysto internetowe. Nie mogłem jej dotknąć, powąchać, zobaczyć na żywo, cokolwiek.
Jak miało dojść do spotkania to mocno ją skrzywdziłem. Ona zerwała relację i tak zostało póki co.
Na pewno mi na niej bardzo zależało, ba dalej zależy. Ale czy ją kochałem. Zdecydowanie za mocne słowo jak na internetową relację, wyobrażenie.

Myślę, że jak się spotkacie to wszystko się wyklaruje.
Bez spotkania będzie cię olewać dalej.

Więc ja w coś takiego jak miłość internetowa zdecydowanie nie wierzę. To był mój pierwszy i ostatni raz.

A zwierzyłaś się komuś? Jak nie to skąd to wiesz?

Kompletnie nie o to mi chodziło. Sens mojej wypowiedzi był taki, że przez internet słowo kocham cię jest puste.

Co do depresji w mojej historii, dziewczyna też na nią cierpi i też rodzina jest ciężka.
Ale jakoś nauczyła się z nimi gadać. Też z czasem się nauczysz Tylko trzeba zacząć.

Nie, to nie jest zauroczenie. Fakt na początku może być ciężko, bo jestem nieśmiała, ale im więcej czasu ze sobą będziemy spędzać w realu tym będzie coraz lepiej.

Witam. Od pewnego czasu mam wielkie problemy z partnerem. Oboje mamy po 21 lat i ja się mega zaangażowałam w ten związek, byłabym w stanie zrobić dla niego wszystko, jednak pytanie czy warto dla tej osoby? Mieliśmy wiele sprzeczek, głównie o to, że nie potrafi zaangażować się w ten związek, walczyć o mnie ani okazywać uczuć. Zawsze kiedy mieliśmy sprzeczki on zachowywał się tak jak by to nie obchodziło, że zaraz może mnie stracić.  Opowiadał mi o swojej przeszłości, że to głównie przez nią jest teraz taką osobą i uważa, że po co ma o kogoś walczyć jeśli i tak wszyscy go opuszczą. Przez to wszystko co przeszliśmy razem nie pojmuję jak może nadal tak uważać, udowadniałam mu nie raz, że od niego nie odejdę, bo go kocham najmocniej na świecie. Inna dziewczyna już by go dawno zostawiła przez to co odwalał, ale ja próbuje zrozumieć jego problemy. Jednak jeśli on nie chce sobie pomóc to co ja mam zrobić? Powiedział, że jestem dla niego ważna, ale nie potrafi tego okazać. Dzielą nas 2h od siebie więc nie możemy spotykać się codziennie, bo również długo pracuje więc to również wszystko utrudnia, ale planujemy kolejne spotkanie 13 listopada a kolejne 20 na parę dni. Wracając do poprzedniego zdania - uważam, że jeśli ktoś nie potrafi komuś okazać uczuć ani o tą osobę walczyć to po prostu jej nie kocha na tyle. Przy ostatniej sprzeczce powiedział również, że nie czuje swobody w tym związku. Np. czuje się źle z tym, że jak idzie grać z kimś w grę to mnie musi zostawiać samą. No cóż mi też jest smutno jak z kimś długo gra, ale nie zabroniłam mu nigdy spędzać czasu ze znajomymi. Oczywiście chciałabym z nim jak najwięcej czasu spędzać, przez to że długo pracuje i nie mieszkamy blisko siebie to nie mamy jak za bardzo. Czasami potrafi przyjść z pracy i iść sobie grać ze znajomymi zostawiając mnie samą co mnie boli. Potrzebuje bliskości bardzo, bo mam tylko jego jednak nie chce mu zabraniać spędzania czasu ze znajomymi. Nie mam pojęcia co mam już robić

nie rozumiem co w tym niepokojącego. To źle, że komuś daje dużo miłości?

głupie gadanie xD

o co Ci chodzi? jeśli nie potrafisz pomóc to nie wiem co tutaj robisz.

Jakiej  pomocy oczekujesz? Że ktoś pogłaszcze po głowie?
Eee jak Ci nie pasuje jaki jest to po prostu  się rozstan. Niby oczywiste,  prawda? Nie zmieniaj Go,  to bardzo nie w porządku zmieniać kogokolwiek.  Kupując  buty,  kupujesz całokształt  czy tylko podeszwe?
Masz dwa wyjścia
Akceptacja
Rozstanie
Co wybierasz?

Tytuł posta brzmi: "Czy nie przesadzam?"
Odpowiedź jest prosta: tak, przesadzasz.

Szczerze powiedziawszy, Twój chłopak udowadnia, że mu na Tobie zależy tym, że wciąż z Tobą jest. Uwierz, to co opisujesz wydaje się być tak szalenie męczące dla drugiej strony, że ja na jego miejscu już dawno bym uciekła.

Twoja miłość jest bardzo neurotyczna: potrzebujesz ciągłych zapewnień, dowodów, znaków. Gorzej. Wygląda na to, że męczysz o to faceta, suszysz głowę, on pewnie nawet coś tam próbuje, ale w rezultacie i tak dostaje kolejną pogadankę. Stąd pewnie śliskie wytłumaczenie, że to przez przeszłość nie potrafi się zaangażować. Dzięki temu jest trochę rozgrzeszony, ma odrobinę oddechu.
Sprawa jest jednak odrobinę prostsza. Nie doceniamy rzeczy i osób, które przychodzą nam zbyt łatwo. Inaczej spojrzysz na 100 złotych znalezione na ulicy, inaczej na takie, na które musiałaś ciężko pracować kilka(naście) godzin. Ty podajesz się na tacy, wiernie czekasz, podporządkowujesz swoje życie pod jego plany, zapewniasz o miłości i ogólnie - jak śpiewała Groniec - "ze swojej drogi zejdę, będę z tobą". Bardziej się Ciebie zdobyć nie da, więc po co on ma się starać?

Niby nie zabroniłaś mu grać ze znajomymi, niby kreujesz wizerunek wspierającej dziewczyny w jego kontaktach z innymi ludźmi, jednak w każdym z trzech wątków przejawia się ten sam żal, że wybiera innych, a Ty siedzisz sama. Rzeczywiście, nawet jeżeli mówisz mu, żeby grał, on gra, a Ty potem okazujesz smutek i rozgoryczenie, że wybrał to, co sama pozwoliłaś mu wybrać, no to nie dziw się, że on czuje, że się dusi.
Moment w którym on gra, to powinien być moment na Twoje pasje. Nie da się zbudować stabilnego, zdrowego związku, jeżeli partnerzy nie mają czasu na pobycie z samym sobą i własnymi zainteresowaniami.

Twoja potrzeba bliskości i idące za nią wymagania są definicją kobiety-bluszczu, a z takimi kobietami nikt na dłuższą metę nie wytrzymuje.
Możesz więc dobre rady Wielokropka i Istotki wyśmiewać. Możesz również obrazić się na moją wiadomość. Obiecuję Ci jednak, że jeżeli nie zatrzymasz się nad swoim podejściem, wrócisz na to forum za jakiś czas z wątkiem "jak go odzyskać".

Kota można bardzo łatwo zagłaskać na śmierć i ten kot, w osobie tego biednego faceta, już chyba zaczyna umierać...

Dlaczego tutaj na forum jest tak mało( wydaje się po przeczytaniu) związków, gdzie panuje jakaś równowaga sił i zaangażowania?
Słowem: jest NORMALNIE - pozdro dla Istotki
Jeśli to jest dawanie dużej dawki miłości, to ja bym zwiewał czym prędzej z takiej relacji.

Jeśli wraca  późno to zrozum,  że facet chce trochę odpocząć,  zrelaksować  się np grając.  Tym,  że napierasz  na to jak według Ciebie powinien  wyglądać Jego czas  wolny to zrozum  proszę że odniechecasz  Go.  Prosty  mechanizm  -  jeśli ktoś ode mnie czegoś w związku wymaga,  to pojawia się u mnie blokada,  bunt, bo jak to? Związek to akceptacja kogoś jakim jest.  To facet musi chcieć,  a nie Ty chcesz by on chciał. Natomiast  nic na siłę,  jeśli naprawdę nie możesz zaakceptować  Go jakim jest,  to widocznie to nie jest ten. Naprawdę akceptacja to słowo klucz.  Jesteś w stanie zaakceptować  Go jakim jest i nie suszyć mu głowy?
Też rozumiem Ciebie,  chcesz więcej uwagi,  ale jeśli macie odmienne potrzeby to po co na siłę ciągnąć  taki związek gdzie frustracja  będzie się tylko nasilac?

Dziękuję  bagienni_ku

Edit,  nawiązując  do nowego postu,  widzę tu obraz zagubionej dziewczynki  potrzebującej odrobinę  uwagi,  akceptacji,  której nie otrzymała.  Zastanów się nad terapia  szczególnie dla siebie,  powinnaś  to przepracowac  bo widać  to rzutuje  na Twój związek.  Fajnie jakby była to terapia partnerska,  ale skup się proszę nad sobą  a to też bardzo dużo pomoże  w zrozumieniu  i zaakceptowaniu  i siebie i partnera

Hm, a ja bym Ci na początek poleciła przeczytanie książki "partnerstwo bliskości", która może Ci otworzyć oczy na pewne sprawy. Możliwe że dzięki niej zrozumiesz nad czym warto pracować w tej relacji i u siebie. Ona jest o stylach przywiązania - jak Cię czytam, pasujesz mi pod lęk przez odrzuceniem, a on lęk przed bliskością. Takie pary bardzo często razem się dobierają, a potem występuje u nich klasyczna walka o zachowanie optymalnego poziomu bliskości - dla Ciebie jest on dużo większy niż dla niego i nie ma w tym nic nienormalnego ani złego, dopóki Twoje zachowanie nie krzywdzi innych.
Tam oczywiście nie ma oceniania i wartościowania, który styl jest lepszy/gorszy, za to masa dobrej wiedzy, testów, ćwiczeń i rad. To może być naprawdę dobry wstęp do pracy nad sobą i związkiem;).

Skoro Twój facet nie robi nic co dałoby Ci satysfakcję z tego związku, to dlaczego chcesz w to inwestować tyle wysiłku? Mówisz, że go kochasz, ale usilnie chcesz go zmienić. Jego zachowanie i brak zaangażowania ma prawo Ci nie odpowiadać, ale im bardziej będziesz próbowała wymusić na nim optymalny dla Ciebie stan związku, tym bardziej będzie się opierał. Spróbuj postawić się na jego miejscu, chciałabyś angażować się w związek na tyle ile chcesz i możesz w danym momencie, czy być przymuszana?

Poza tym z kim chcesz walczyć o ten związek? I dlaczego tak uparcie ciągnąć coś z czego ani Ty ani on nie jesteście zadowoleni?

I tu chodzi o to, że Twoje wyobrażenia i oczekiwania od tego związku niekoniecznie musiały się spotkać z jego oczekiwaniami. Możliwe, że Twój facet ma problem z bliskością i się jej obawia, jeśli naprawdę Ci na nim zależy to daj mu przestrzeń, zrób mu miejsce, żeby się zaangażował i spróbował wejść w ten związek na tyle na ile może i chce, jak walczysz i kochasz za dwoje, to on już nic nie ma do roboty. A ten czas kiedy będziesz mu dawała przestrzeń możesz poświęcić na pracę nad sobą i zrozumienie, że o ile masz prawo mieć potrzeby i oczekiwania, to druga strona wcale nie musi mieć takich samych i to też jest ok. Miłość to dla mnie postawa szacunku wobec potrzeb partnera, jeśli on nie chce się mocniej angażować to albo to akceptuję, albo jeśli nie chce tak żyć (i mam do tego pełne prawo), odchodzę i próbuję zbudować relacje z kimś kto ma podobne potrzeby i wartości.

Poza tym, piszesz, że chcesz mu pomóc, a on nie chce nic ze sobą zrobić. I to niestety też trzeba zaakceptować. Nie można kogoś zbawiać na siłę, natomiast jeśli autentycznie chcesz dla niego dobrze, ale nie po to, żeby mieć go bardziej dla siebie, tylko żeby lepiej się w życiu czuł, to jest szansa, że on Cię posłucha.

Na razie mam wrażenie, że chcesz mu pomóc, żeby stał się partnerem jakim chcesz żeby był, a nie żeby on czuł się lepiej, i to może być podświadome. Trochę rozumiem zatem dlaczego on może takiej pomocy nie chcieć. Zapytałaś go kiedyś czego on chce i oczekuje od Ciebie albo tego związku? Wiesz jak on sobie wyobraża Waszą relacje?

Nie przymuszam do go niczego, zawsze go pytam czy chce tego, czy chce tamtego. On wie, że czasami popełnia błędy i mi o tym już mówił, że czuje się źle robiąc to i tamto. Wczoraj ponownie rozmawialiśmy szczerze.

ania98980, nie pisz, proszę, postu pod postem - to niezgodne z naszym Regulaminem. Jeśli chcesz coś dopisać do swojej wypowiedzi, używaj opcji „edytuj”.