Sex bez miłości, miłość bez sexu oraz całe nic - Netkobiety.pl

Dobrze jest znać siebie ,wiedzieć czego się chce , jako dojrzała kobieta właśnie nam opisałas jak siebie odbierasz.Zadajesz pytanie ,czy lepiej obniżyć swoje granice i zacząć szukać męża poprzez seks z wieloma ,czy raczej dalej być niedostępna panienka ,udawać grzeczna i niezależną ,a wtedy sam znajdzie się książe.Moim zdaniem mylisz pojęcia ,bowiem chcesz poznać różne wyrazy seksu ,to  rób to z wieloma partnerami ,zaś chcesz partnera z tymi cechami które u facetów cenisz , to szukaj dalej ,tylko z wiekszym zaangażowaniem , w szerszym kręgu.

mam podobny problem jak Ty ale jako facet, szukam kobiety celem założenia rodziny a spotykam tylko takie które chcą się bawić bez zobowiązań albo są na maksa księżniczkami (facet musi, musi musi musi musi), ale wiesz co z wiekiem zrozumiałem że lepiej być samotnym w pojedynkę niż we dwoje. Najważniejsze żebyś sie nie zamykała na świat a sytuacje może jeszcze ulec zmianie + jaka jakaś koleżanka Ci powie że ma fajnego kolegę to się z nim spotkaj i pogadaj, takie aranżowane spotkania to nic zlego, po 1 unikasz kłopotów i wspomnianych psychopatów, po 2 jak coś nie przypasuje to grzecznie podziękujesz za poświęcony czas. Najważniejsze to nie zdradzać własnych przekonań i patrzenia na świat, bez względu na to jakie są: konserwatywne, liberalne, jeszcze inne.

zgadzam się, seks weryfikuje relacje. jak się go odkłada w nieskonczoność, a pozniej okazuje się nieudany to skutkuje frustracją z powodu poczucia zmarnowanego czasu i potencjału.

Przecież to oczywiste z racji reakcji chemicznych w organizmie

Przecież nie chodzi o to łatwe minimum, że ona chce..on niesie ciężar..
Las deszczowy ma być:)

Naprawdę jestem stara. Kiedyś lista była krótsza.

Obawiam się, że w ten sposób można także wyeliminować tych zwyczajnych facetów, dla których seks jest jednym z elementów związku i nie za bardzo im się uśmiecha wizja związku, gdzie seksu będzie jak na lekarstwo z powodu niezbyt wybujałego libido itp., nawet jeśli jak już do niego dojdzie, to będzie łoł.

Zastanawiam się autorko, czy zmierzasz w kierunku oportunizmu, bo zaczynasz podważać własne zasady i wartości jako właściwą drogę do tego, czego pragniesz.
Chyba nie w tym rzecz, bo zapewniam Cię, że wiele kobiet dla których seks jest nieodłącznym elementem związku i przez to nie występuje bez związku ze związkiem, funkcjonuje jednak w szczęśliwych związkach. Tu raczej nie chodzi o powściągliwość i chyba jednak gdzie indziej szukałabym przyczyn i rozwiązań.
Swoją drogą motywacja pt. lata lecą, jest kiepska, bo najczęściej działa jak klapki na oczach i skłania do desperackich kroków.

Cóż... każdy idzie swoją drogą. Na pewno trzeba mieć dużo szczęścia, ale szczęściu też trzeba dać szansę. Powściągliwość od seksu skreśla może skreśla tych:

więc kto zostanie? Aseksualni i erotomani?

U mnie mężczyźni pojawiają się, ale skreślam ich. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak ich metkuję, żeby nic z tego nie wyszło. Wydawało mi się, że tak jest bezpieczniej.
Jednakże zaskoczona jestem opcją, że skoro już się lubimy, to możemy spróbować. Potem można iść w to dalej lub skończyć. Gdybyśmy mieli taka świadomość może nikt nie czułby się skrzywdzony i nie glupial.

Podchodzę do wszystkiego bardzo poważnie. Spodziewam się najgorszego i uciekam.
Poważnym błędem jest porównywanie tych kolegów do tego, który był wszystkim. Jego już dawno nie ma i nie będzie.

Przeszłość trzyma ostrymi pazurami, może też dlatego nie trafiłam na nikogo, kto w 10 minut zrobiłby na mnie to wrażenie.

Układam sobie Wasze komentarze w głowie i będę lagodniejsza na początek.

Dzięki za Twoją opinię, próbuję coś zmienić i zrozumieć, tak jak piszesz, chciałabym fajerwerki i dobre życie, szczególnie emocjonalnie. Fajerwerki w znaczeniu podobamy się sobie wzajemnie, czuję miętę, ale bez szarpania.  Dobre życie już mam.
Nie potrzebuję uzależnienia ode mnie, bo mam zainteresowania o których wystarczy rozmawiać, nie trzeba ich od razu wspólnie realizować.
Całe życie pracuję, moją rodziną jest córka, mam dom i ogródek, chcę partnera bo potrzebuję bliskości, intymności, wymieniać się sobą, wspierać. Mogę radzić sobie sama, ale dobrze byłoby się dzielić tym co mam i znaleźć oparcie w cięższych chwilach.
Mężczyzn poznaję głównie na grupach realizujących moje pasje, czyli w realu, albo na portalu. Jednak zawsze jest jakieś ale, wiek (za młody), wygląd (nieatrakcyjny lub zbyt atrakcyjny), uzależnienia, zainteresowany tylko sobą. To co mówisz, te znajomości nie rokują.
Tylko ten stan rzeczy trwa już długo (10 lat) i próbuję znaleźć przyczynę, rozwiązanie, inną drogę. 

W 1szym poście mówię o Wojtku. Jest zaangażowany, poukładany, sympatyczny i posiada wiele innych cech, które lubię w nim.
Czy to oznacza, że mimo iż wygląd nie jest atrakcyjny to dobrze jest spróbować? Może będzie super kochankiem i warto spróbować?
Mam jednak swój typ urody, czyli twarz oczy i usta, wzrost waga nie jest ważna, koniecznie musi mieć dobrze gadane, najlepiej jak zna się na wielu rzeczach, nie boi się pracy.
Może zamykam się w tych ramach, a powinnam wyjść poza nie.

Skoro od 10 lat jestem sama to muszę coś zmienić.

Wielka racja, ale uroda jest częścią całości. Mogą to być oczy, które może tylko trochę zblakną, usta w uśmiechu. Głos.
Kiedyś bardzo spodobał mi się sposób w jaki mężczyzna chodził. Innym razem kształt ust. To są zwykle jakieś drobiazgi.
Człowiek starzeje się i wizualnie zmienia ale jeżeli daje się żyć razem, to pierwsze wrażenie pozostaje. A może tak jest tylko w filmach.. nie wiem..

Nie bardzo mi spieszno.
Zabawa w miłość to bardzo niebezpieczna gra.

Ostatnie zdanie jest bezcenne.

Trochę OT, ale przypomniała mi się rozmowa, jaką podsłyszałem kiedyś na jakiejś imprezie towarzyskiej. Zgromadzone przy stoliku panie rozprawiały na temat zbieżności urody ich życiowych partnerów z ich "typem" z młodości. Żadna z nich nie miała faceta odpowiadającego fizyczności ich ideału z młodości. Tak sobie myślę, że moja życiowa partnerka też w młodości gustowała w blondynach, a na mojej głowie jasne włosy zobaczy dopiero jak do reszty osiwieję

To nie jest takie pokręcone.
Uczucia tworzą ideał, chyba bardziej, niż to działa w drugą stronę

Nie mam kanonu. To są jakieś szczegóły, drobiazgi. Głos, kształt ust który mi się spodoba, oczy, każda z tych cech osobno, różnie u różnych osob.  Nie są z góry określone, kiedy je zobaczę, czy usłyszę to wtedy myślę, chemia.
Raz był to sposób chodzenia.
Ale taki motyw przewodni występuje zawsze. W połączeniu z umiejętnościami, zdolnosciami, które mi imponują.
Chyba nigdy osoba jako całość, skupiam się na szczególe, nigdy nie jest to ktoś wysoce i wszechstronnie atrakcyjny jakoby model

A to mąż nie jest w kanonie?

Czy żyłaś samotnie poza tymi związkami?
Gdy spotkałaś partnera mogliście swobodnie rozpocząć znajomość, rozwijać?

Chciałabym poznać szczegóły za względu na moją potrzebę przyjrzenia się sobie.
Poza tym spojrzenie każdej z osób na związki, miłość, życie jest bardzo fascynujące.

Cieszę się Twoim szczęściem:)

Czasem zylam samotnie, a czasem nie. Jestem fanka romansow, takich zwiazkow z terminem waznosci, ze toczy sie jak normalny zwiazek, ale z gory wiem, ze sie skonczy. Do tego nie potrzeba mi milosci czy jakiegos nawet wielkiego przystojniaka.
Z kolei juz na meza to musi miec pelen pakiet wszystkiego w sobie. Wyglad musi byc, charakter musi byc, intelekt musi byc i wszystkie inne cechy jakie mi sie podobaja. Ewentualnie moze jedno rzecz moge odpuscic, w sensie jedna ceche, a nie cala grupe cech. Np moj maz nie dziala na mnie usypiajaco ani uspakajaco. To jest cecha, ktora sobie cenie, ale on jej nie ma i ta jedna moge mu odpuscic haha.

Co to znaczy swobodnie rozwijac i rozpoczac znajomosc? Dlaczego mialoby nie byc swobodnie? Jezeli mi wytlumaczysz co masz na mysli to wtedy Ci powiem.

Nie, nie... nieznajomi wydają się super. Z daleka ładni, mądrzy, inteligentni, pracowici, elokwentni. Ideały po porstu.

Musi być ktoś z bliska, kogo znasz choć trochę... kto powiedzmy był blisko Ciebie przez godzinę... i mogłaś się na niego napatrzeć, mogłaś słuchać co mówi, widzieć jak się zachowuje.

Jest taka osoba. Od kilku lat widzimy się raz co roku. Służbowo. Nie rozmawiamy na inne tematy, ale jest godzina, dwie.
Muszę się spinać na tych spotkaniach.

Odpada nie jest kimś z bliska, nie znam wcale.

Jest pociągający, interesujący, inteligentny, sprawny. Fantastyczny:)
Nie jest z "z bliska". Nie ma obrączki. Nie wydaje się być zainteresowany i pozostaje niezależny ze względów służbowych.
Nic o nim nie wiem. Chwilę myślałam w styczniu romantycznie po meetingu. Ale szybko to sobie poukładałam.

Poważna zależność służbowa, wymagająca jego niezależności służbowej (moje domniemanie).

Nie czułam nigdy zainteresowania sobą. On podoba się mnie. Komplement służbowy był od niego dla mnie;)
Nie znam go poza wiedzą fachową, którą znam. Więc poukładanie polega na tym, że myślę sobie tak:

"- Jest świetny, świetni faceci mają swoje kobiety. Mieszka te 40 km ode mnie, w tym większym mieście, tam jest wiele możliwości, aby poznać kogoś super..
Mam dziecko, to o nie mam dbać.. On czeka na dane, a nie na moje błyszczące oczy.. Lepiej zajmę się tym, co ważne. Zresztą, nawet jeśli jest sam, ma pewnie tyle pasji, że nie ma czasu.
Wśród jego klientów, z pewnością są piękniejsze, młodsze. bezdzietne.. etc."

Nie mam kompleksów, ale taka jest prawda obiektywna. I tak to dosłownie wyglądało.

Z bliska należało traktować dosłownie -- czyli metr od Ciebie, przez godzinę, i słyszysz, widzisz, itd.

Nie o too pytałem    Bo zwraczasz uwagę w mężczyznach na detale, z tego wyprowadzasz wniosek o pożądaniu. Zapytana o konkretny przykład podajesz całościowe wrażenie na temat mężczyzny. Zatem pytania:

1. Czy jego oczy są zgodne z twoim typem?
2. Czy usta w uśmiechu są idealne, tak jak wyznaczyłaś kanon urody?
3. czy " sposób w jaki mężczyzna chodził" jest taki jak ma być
4. Czy ". Innym razem kształt ust."   jest ok?

To dobre założenie. Może nei ma kobiety jednak?

Ojej... jak blisko... Tyle to można jechać godzinę, mieć godzinę seksu, wrócić... tzn.. seksu = randki... Koszt 50zł...

Acha! Zdajesz sobie sprawę, że to żaden kontrargument.

W szczególności dbanie o dziecko oznacza aby mama zadbała o swoje szczęście, aby nie obarczała (podświadomie) dziecka tym, że się dla niego poświęciła?

zdecydowanie tutaj masz rację. Lepiej nie romansować w miejscu pracy. Ale niektórzy tak znajdują szczęście...

Co jest ważne? Raporty?

Może tak, a może nie...

Cytat:

-- A Ty serio nie jesteś zazdrosna?
-- Nie jestem zazdrosna, bo każda inna ma coś czego ja nie mam, a ja mam coś czego ona nie ma...

Zatem argument do kosza.

To co wymieniasz w punktach, przydarza się spontanicznie. Nie istnieje nic z góry założonego. Nie ma wzorca urody. Zauważam jakiś szczegol i on mi się podoba i jest.

U tej konkretnej osoby, właśnie sprawdziłam zdjecie, podoba mi się twarz, uśmiech, nos, tak wszystko ma ładne. Podoba mi się całość. Sposób bycia, podczas gdy się widzimy, również bez zarzutu.
Jest nieugięty i wymaga ode mnie dużo przez co bywa, że chodzę zestresowana, ale to praca i tak musi być.

Realnie poznaliśmy się 10l temu, widzimy się raz w roku, dwie trzy godziny, na spotkaniu są też inne osoby. Rozmowy telefon/ mail nigdy nie wyszły poza sprawy firmowe.
A dzwonię bo jest pożar wyjątkowo.

Serio taka myśl, że on i ja..to nie widzę tego. Gdyby chciał, zakładam, wiedzialabym o tym. Zawsze zakładam, że mężczyzna znajdzie sposób. Jeżeli nie ma oznak zainteresowania to on z konkretnego powodu tego nie robi.
Być może ma dzieci, rodzinę, nie mam pojęcia.
My nawet jesteśmy na stopie Pan/Pani.

Jeżeli skreślić wymówki to fakt robi się pięknie. W praktyce nie mam pojęcia jakby miało się to potoczyć.

Te wnioski to jest odkrycie, tylko co z taka świadomością zrobić.

@Yeye...

Po naszej krótkiej rozmowie widzę, że...    tego pana nie poderwiesz, bo jest z pracy... okej rozumiem...
Na seks z nieznajomym nie pójdziesz, bo masz listę powodów... okej rozumiem....
Ideał ciężko znaleźć, więc jak nie jest super-hiper to pożądania nie będzie... okej rozumiem...
Poza tym jest dziecko... i nie możesz sobie pozwolić na zabawy teraz... też rozumiem...

Mnóstwo przeszkód. A chciałabyś mieć korzyść i szczęście. Wydaje mi się, że szczęście trzeba opłacić trudem.

Trzeba sytuację odwrócić: co byś chciała?

Dwa:   jak to zrobisz?

A nie możesz kogoś spoza pracy? Poznawaj wielu mężczyzn i któryś może Ci się spodoba jak ten z pracy.

Jak poderwać? Trzeba znaleźć zaczepki w sprawach firmowych i kontaktować się. Niekoniecznie związane z obowiązkami w pracy.

Duzo spraw wymieszanych w tym temacie:

Po pierwsze imprinting..
Jakiś typ urody podoba sie komus lub nie podoba bo mamy to skojarzone z czymś.
Uświadomienie sobie tego jest w stanie uwolnić nas od zawieszania sie na blondynach z niebieskimi oczami i dostrzeżenia prostego faktu, ze od kogoś z innym typem urody nozna uzyskać to samo.
Negatywne uwarunkowanie moze być trudniesze do usunięcia..
Po drugie: czlowiek to calość, jak kogos chwilę juz znasz, widzisz jak się zachowuje i myśli i NIE ma emocji pozytywnych do niego to pass powinien być i to jest uczciwe.
Nie wyobrazam sobie zblizania się do męzczyzny, który budzi we mnie tyle emocji co słup ogloszeniowy, tez solidny, zadbany i pewny, wiatr go nie przewróci.
Autorko wspólczuję trochę, ze tak niewielu męzczyzn budzi w Tobie zainteresowanie, moze za bardzo się skupiasz na szczegolach tak jak Gary napisał negatywnych i odznaczasz w glowie te wady? I juz przekreslony.
Jak bym miala opisać 5 spotkanych ostatnio Panów, ktorzy zrobili przyjemne wrażenie na mnie, to nie pamietam zadbych szczegółów typu nos, kolor oczu itp. Ale pamietam ogólną aurę, czyli kolor emocji jaki we mnie wzbudzili.
Wiec jesli tak jak opisujesz tego Wojtka
jest on solidny i poukladany, to ma jakis swój wyraz, jak to lubisz w mężczyznach, ta cecha bedzie promieniować, dodawać mu seksapilu.
Jak to sie jie dzieje, dać chlopu spokój
Co do Pana który Ci sie podoba to wystarczy dluzsze spojrzenie i jakieś mile slowa.

Jeżeli imprinting to nieświadomie, jednak tak przeróżni z wyglądu mężczyźni mi się podobają, że sama nie wiem co to miałby być za wzorzec.Każdy atrakcyjny z wyglądu jest totalnie różny.

Nie umiem podrywać. To mężczyzna musi zrobić pierwszy krok.
Nie jestem śmiała w kontakcie, szczególnie gdy ktoś mi się podoba.
Kiedyś łatwiej ulegałam urokowi mężczyzn. Teraz analizuję i szukam ryzyka

Sorki! Ale tak się nie da...

Zdarza mi się, że gdy ktoś ma problem, i przedstawia różne przeszkody uniemożliwiające rozwiązanie, a ja wiem, że na pewno rozwiązania istnieją, przekazać tej osobie komunikat:        "Ja też nie wiem jak to rozwiązać, albo może nawet nie chcę wiedzieć, albo nie chcę się w to angażować... I co teraz będzie?"                 

Ktoś musi sobie jakoś poradzić, bo cóż mu pozostało?

Zatem ... nie umiesz podrywać i jesteś nieśmiała...    To co teraz będzie?  Hmmm? Słucham... co będzie?