Kiedy mąż na pytanie: jaka jestem? odpowiada: jesteś ok. - Netkobiety.pl

niestety, tak właśnie myślę... Nie wiem co z tym fantem począć. Ja lubię rozmawiać, to zbliża ludzi i pozwala im się poznawać i uczestniczyć w tym co przeżywają. Dla mnie takie techniczne podejście do związku jest straszne, jesteśmy współlokatorami najwyraźniej

No to ja jestem dziwny, bo moja żona w ogóle nie była emocjonalna i bardzo mi tego brakowało. A praczki, kucharki, sprzątaczki nie potrzebuję. Długo mieszkałem sam, więc ogarniam sprzęt domowy, a i z głodu nie umrę.

A co do męża autorki... Ja nie wiem czy ten typ w ogóle kiedykolwiek był bardziej wylewny w komplementach. To już pytanie do autorki. Czy on kiedykolwiek był inny ?

Jeżeli Ci zależy na waszym związku... a obstawiam, że tak to zachęć męża do rozmowy, powiedz mu w czym widzisz problem i starajcie się szukać rozwiązania, bo widzisz my faceci nie potrafimy się domyśleć o co wam kobietom dokładnie chodzi, facet nie potrafi czytać w myślach :-; Brak komunikacji w związku to nie wróży dobrze

zachęcić do rozmowy... bardzo chętnie, tylko ja nie wiem jak to z nim zrobić. Zadałam to pytanie bo chciałam usłyszeć na co zwraca uwagę, w czym jestem wyjątkowa ale też co mogłabym poprawić. Ale skoro jest ok...

każdy na etapie starań jest wylewny. Potem Wam powszedniejemy i póki czysta koszula w szafie to jest [wulgaryzm] OK. Tylko my kobiety (zakładam że większość) chcemy jednak czegoś więcej. Dowartościowana kobieta góry przeniesie, niezauważana zwiędnie. Ale po co się pocić, raz zdobyta, jest moja na zawsze!

A czy rozwinęłaś swoje pytanie, jak dostałaś niewystarczającą odpowiedź? Czy wolisz się nakręcać na męża? Robić mu z d**y testy, których pewnie nigdy by nie zdał jak jesteś niezadowolona. Pewnie nie pierwszy raz cię rozczarowuje. Warto się zastanowić czy czasami lepiej nie rozwijać odpowiedzi bo może być jeszcze gorzej jak jesteś w złym humorze. Naprawdę lepiej wyłożyć kawę na ławę, niż czekać aż 2 połówka się domyśli co ci po głowie chodzi. Porozmawiać jak człowiek z człowiekiem, a nie jak egzaminator.

dobry związek to taki gdzie jest poczucie bezpieczeństwa, szacunku i raz na jakiś czas trochę fajerwerków ale nie można oczekiwać magii które serwuje nam kino czy książka, niemniej jeżeli facet ma fajną kobietę, regularny seks i dzieci to nawet po latach, kiedy takie pytanie to wypadało by okazać zainteresowanie i powiedzieć za co się tak docenia 2 osobę, niemniej jeżeli mąż nie jest zbyt wylewny to nawet jedno zdanie może wiele znaczyć, jeżeli oczekujesz więcej to zapytaj a czemu uważasz że jestem OK co we mnie cenisz, czemu ze mną jesteś? niestety faceci muszą dostać konkretne pytania i oczekiwania by my inaczej przetwarzamy emocje,

Jakie to przewrotne, bo w wątku obok, gdy facet zapytał partnerkę i otrzymał konkretną odpowiedź (chodzi o fantazje erotyczne), to niezbyt sobie poradził z odpowiedzią i nawet pojawiły się sugestie panów, że lepiej, żeby niektóre rzeczy kobiety zostawiły dla siebie i nie muszą odpowiadać szczerze i wprost. Kurczę, kto nadąży za facetami, którzy „inaczej przetwarzają emocje” ;-)

Autorko, Twoje pytanie do męża z nikąd się raczej nie wzięło. Już prędzej musiało Tobie chodzić po głowie, że mąż traktuje Ciebie jak wygodny fotel, a pytanie było z serii testujących, jak ktoś powyżej słusznie dostrzegł. Może lepiej powiedzieć mu o swoich potrzebach, zamiast kazać się domyślać.

Muszę przyznać, że sporo czasu, wiele lat zajęło Tobie dostrzeżenie, że mąż jest chłodnym inżynierem bez emocji. Generalnie jak taki jest, to niewiele da się zrobić.
Wychodzi na to, że Ty też nie kochasz jego takiego, jaki jest, ale jakieś swoje wyobrażenie jego, skoro chcesz go zmieniać po latach na siłę. Wcale mnie nie dziwi, że patrzy się na Ciebie jak sroka w tv, skoro przez lata Ci to nie przeszkadzało, a teraz jest wielki problem. Może skup się na tych jego zaletach, które dotychczas Ci wystarczyły, skoro Twoje próby wpłynięcia na niego, żeby się zmienił, nie dają rezultatu. Dorosłego faceta trudno będzie zmienić, a jak już, to chęć zmiany będzie musiała wyjść od niego, a nie od Ciebie.

Biegnę wczoraj 15 sty kilometr, mijam młodych, idą sobie, ona szczupła, ładna, on obok.
Ona: kiedy slońce całkiem zajdzie będzie zimno.
On: mmmmłmmł..

Myślę, że jeżeli ludzie się dopasują wszystko jest na miejscu, lubią siebie i swoje życie. Jest im dobrze. To trwa jakiś czas, bo są kolejne cele, odwracają ich uwagę od przemysleń, refleksji, analiz.
Jeżeli za 20 lat przyjdą przemyślenia, brnij w to, rozwijaj się. Tylko z głową, przemyśl siebie przede wszystkim:)

Kim Ty chcesz być?

Nie jaką chcesz być w oczach męża ale w swoich własnych.

może chcesz biegać, malować, wyjść z domu i łazić po górach, łąkach, wioskach?

haha, uśmiałam się... rzeczywiście beka śmiechu. W co chcesz wierzyć a w co nie to nie moja sprawa. Osoba trzecia? jeśli już to mąż ma „koleżankę”... Oczywiście mogłabym napisać co chcę usłyszeć ale obawiam się, że i tak zrozumiesz. Pozdrawiam

Co się u ciebie dzieje naprawdę? Tutaj napisałaś chyba o prawdziwym problemie waszego małżeństwa i przyczynie twojego postu?

@ re-sowa - ale to przez tą koleżankę pojawiło się Twoje pytanie? Czy skąd tak nagle, po tych 12. latach?
Jeżeli podobne kwestie nie były poruszane u Was od kilkudziesięciu lat, to się nie dziwię, że chłopina może być lekko skonfundowany i że ma spieki na zwojach, jeśli nagle i niespodziewanie ma udzielić "właściwej" odpowiedzi na Twoje pytanie. Najprawdopodobniej nie konfrontowałaś go do tej pory z podobnymi zagadnieniami, więc on też nie wyszedł w swoich rozważaniach poza to mało wysublimowane "okej" .
Mnie by się podobna sytuacja nie zdarzyła, bo drążę i wałkuję takie tematy od samego początku związku - to znaczy mam dość dużą i wyraźną potrzebę, aby być w związku przez mężczyzna "widzianą". Z drugiej strony uwrażliwiam go też takimi rozmowami na moje potrzeby, bo mężczyźni często bywają, no właśnie... dość prości.
To tak jak z rozróżnianiem kolorów, gdzie żartuje się stereotypowo, że mężczyzna rozróżnia tylko te cztery i mu to wystarcza, a Ty się zastanawisz, czy lawendowy lepszy na zasłony, albo lepszy fiołkowy, oberżynowy, czy może jednak wiśnia . A dla niego pewnie każdy jest "okej".

Patrząc przez pryzmat wyłącznie swoich doświadczeń (choć pewnie powinnam być bardziej obiektywna) uważam, że istnieje prawdopodobieństwo, że mąż cię nie kocha. Powiem więcej. Wierzę głęboko w tzw. kobiecą intuicję. Jeśli czujesz niepokój z powodu koleżanki i zaczynasz zastanawiać się nad zachowaniem męża to znaczy że coś jest na rzeczy. Obserwuj. Być może mąż zafascynował się koleżanką i stałaś mu się obojętna, a za chwile staniesz się przeszkodą.
Mnie do dziś dziw bierze, że mój mąż bardzo suchy emocjonalnie przez 15 lat teraz potrafi bardzo wylewnie okazywać uczucia, angażować się.... Jak widać nie ma emocjonalnie suchych mężczyzn. Są tylko z niewłaściwymi partnerkami chyba...

poczekaj... nie kocha? skąd ten wniosek? bo nie jest emocjonalny?
ja wiem, że na forum jest duża dowolność i każdy może swoje zdanie wyrazić, poza tym sama zapytałam więc mam, ale nie brnijmy w tak daleko zaawansowany absurd na podstawie szczątkowych informacji.

rozumiem, przemyślę, dzięki

ra-sowa, jeśli posługujesz się cytatem, rób to, proszę, w sposób, który nie będzie budził wątpliwości, które słowa są Twojego autorstwa, a które pochodzą z czyjejś wypowiedzi. W tym celu możesz użyć tagów 'quote' lub posłużyć się cudzysłowem. Tym razem Twoje posty edytowałam, ale w przyszłości proszę o stosowanie się do tej zasady, w przeciwnym razie całość staje się niestety mało czytelna.
Równocześnie proszę, abyś nie umieszczała swoich postów jeden pod drugim – łamiesz w ten sposób regulamin. Jeśli chcesz coś do swojej wypowiedzi dopisać, użyj funkcji "edytuj", która znajduje się po prawej stronie każdego z Twoich postów.
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Olinka

Czy to jest jakies dziwne i niepokojace to zalezy od tego na czym opiera sie wasz zwiazek, co jest jego glownym podlozem i tez jaki Twoj maz ma charakter. Znam facetow, co by dali taka odpowiedz bo sa zbyt tepi by dac lepsza.
Ja i moj maz mowimy tak o sobie wzajemnie jak chcemy pokazac lekcewazenie w zartach.
Jednak nasz zwiazek stoi na fundamentach zrobionych z polaczenia intelektualnego i od poczatku jednym z naszych glownych zajec bylo grzebanie sobie wzajemnie w psychice, wiec trudno by moj maz opisal mnie jako 'ok'.
Tez zalezy od tego czego dotyczylo to pytanie i w jaki sposob on odpowiadal.
Bo np ktos moglby powiedziec, ze jestem 'ok' w ujeciu moralnosci, czy jestem zla czy dobra. Czy bylo to pytanie o Twoj charakter z oceny jakiej?
Moralnej? Telntow/intelektu? Osiagniec? Zycia z Toba w zwiazku? Moze on nie koniecznie zalapal o co Ty pytasz.

Mnie tak zastanawia, czy wy jestescie najlepszymi przyjaciolmi i mowicie sobie o wszystkim? Czy on Ciebie podziwia jako czlowieka, a nie tylko kobiete czy zone? Czy kiedykolwiek tak bylo? Czy to byla relacja romantyczna, randki, pozniej zakochanie, rodzina wspolna i tyle? Czy bylo w tym cos wiecej?

Ech kobiety, kobiety... Przecież to całkiem solidny fundament udanego związku. Przy czym o ile braku zupy na stole jeszcze pan małżonek może nie zauważyć, to tych co parodniowych atrakcji na pewno nie. Wtedy zacznie się zastanawiać "co się zepsuło w naszym związku".

Dokładnie tak. Jest to klasyczne pytanie pułapka, po którym albo facet nie wie o co chodzi i odpowiada pierwszą, lepszą, zdawkowo-pozytywno-niegroźną odpowiedzią, albo nie wie o co chodzi i mózg mu się zagotowuje w poszukiwaniu "drugiego dna". Na wszelki wypadek komputer wyrzuca z siebie odpowiedź zdawkowo-pozytywno-niegroźną

Bo w sumie do tego się wszystko sprowadza Jesteś ok, albo nie jesteś ok.

Tworzenie zawiłych konstruktów opisowych jest oczywiście bardzo malownicze i zapewne budzi respekt oraz poczucie bycia docenianą (ależ on musiał nad tym myśleć!).
Jednakże w 99 % przypadków mężczyzna swoje przemyślenia na temat aktualnej kobiety ujmie lakonicznie tj.:
- w sytuacji ogólnego zadowolenia oraz szczególnego w momencie wypowiadania się: jesteś OK!
- w sytuacji ogólnego braku zadowolenia lub szczególnego braku zadowolenia w danym momencie: jesteś poje.....na!
Przy czym w przypadku szczególnego braku zadowolenia skutkującego opinią pt.: jesteś poje....na, nie musi to wpływać na całokształt oceny brzmiącej jako: jesteś OK! Także mamy już całkiem znośną kombinację przynajmniej trzech możliwości reakcji mężczyzny więc można uznać, że przeciętny facet, to wcale nie taki prosty automat

Kiedy mąż słyszy znienacka pytanie z gatunku takich, które zadałaś, to zapala mu się w głowie wielka czerwona lampa - uwaga! W takim momencie każdy weteran pożycia z kobietą wie, że właśnie wdepnął na wielkie pole minowe. Stoi więc sparaliżowany i nie wie, gdzie postawić nogę żeby mu jaj nie urwało...
To są takie pytania z gatunku: co sądzisz o mnie, jak oceniasz nasz związek, czy jesteś zadowolony z naszego życia itp. Weteran wie, że takie pytania nie są rzucane ot tak, ad hoc, z nudów. Jeśli takie jakieś usłyszy już wie, że ma przesrane, bo zaczyna się temat wiercenia dziury w brzuchu.
Twój facet też już to wie On już się głowi co kryło się za twoim pytaniem. Robi rachunek sumienia, zastanawia się czy 5 lat temu coś tam albo w rok temu coś tam, coś tam...

mądrze napisałaś, ja potrzebuję rozmowy, żeby poczuć bliskość i wtedy mogę chcieć sexu. To u mnie rodzaj gry wstępnej a panowie jak wiadomo nie są fanami

@snake (nie umiem wkleić cytatów dwóch różnych osób) - ta jak już po tylu latach nauczyliście się wyczuwać ten moment gdy Wasza mało subtelna stópka wdepnęła na minę to nie nauczyliście się jaka odpowiedź będzie właściwa?? My kobiety wcale nie chcemy wiele (tak, naprawdę wierzę w to co napisałam!!)

ps w przyszłym wcieleniu chcę byc lesbijką!!

Jeśli jednak dobrze Cię zrozumiałam, to do tej pory przez kilkanaście lat nie było tych rozmów, ergo: nie czułaś bliskości i nie mogłaś chcieć seksu?
Czyli przez te wszystkie lata nie byłaś świadoma swoich potrzeb? Lekceważyłaś je?
Oto doświadczasz więc skutków zaniedbania i zagubienia samej siebie.

Nie trzeba być lesbijką, żeby doświadczać głębokich rozmów, intymności, jedności w związku. To nieprawda, że panowie "nie są fanami". Niektórzy są w prawdzie mało utalentowani w sztuce prowadzenia rozmów, ale też nie wszystkie kobiety potrzebują intelektualnej i emocjonalnej bliskości, aby były ze związku zadowolone.

Nie musisz byc lesbijka, musisz znalezc szczerego, nie kombinujacego chlopa, ktory nie jest takim zwyklym rownym chlopakiem tylko kims bardziej skomplikowanym.
Takiego co umie sie poplakac, co lubi rozmawiac i tak dalej.
Taki Twoj maz widocznie nie jest i nie zmusisz do go innego zachowania.

chyba nie zrozumiałaś i nie doczytałaś co napisałam. Po pierwsze - doprecyzowałam potem o co mi chodziło. Po drugie - skąd wyczytałaś że świat mi się zawalił??

Taka osoba, ktora przyglada sie drugiemu czlowiekowi i zwraca uwage na druga osobe bedzie miala duzo do powiedzenia, tez nie pozytywnego.
Ja nawet nie zadaje takiego pytania mojemu mezowi  "co mogłabym poprawić"  jezeli nie mam kilku godzin haha. Bo sie wtedy on rozwinie jak rolka pergaminu. Chociaz to jest lista rzeczy, ktore ja moglabym poprawic zebym JA byla bardziej szczesliwa, a nie on.
To tez trzeba umiec przyjac, jak mowi Monoceros.
Moj maz jest wylewny w stosunku do mnie wylacznie i tez chce mnie znac. Jednak poza tym, ze mi mowi, ze jestem jedyna osoba, ktora ma znaczenie. Jedyna kobieta dla niego, najlepsza ze wszystkich osob. To ma tez duzo, oj duzo do powiedzenia 'negatywnego' na temat wszystkiego od moich procesow mysleniowych do mojej pracy. Mowie 'negatywnego' bo konstruktywna krytyka to nie jest tak serio negatywna. Czy takie cos by Ci odpowiadalo?
Bo zwykle nie da sie wylaczyc kogos, w sensie, ze tutaj jest wylewny, a tam juz nagle nie. Tutaj naprawde Cie widzi, a tam juz nie.

Pewnie, ze sa tacy faceci. Obaj moi dziadkowie tacy byli, wlasnie otwarci i lubiacy sobie pogadac 'jak baby'. Bardzo mi sie to podobalo. Raz nawet dziadek mi w rekaw plakal i tez bardzo mi sie to podobalo, ze tak nie broni tej swojej 'meskosci' i okazuje emocje.
Tez kolega mojego ojca, troche od niego starszy jest taki. Rozmowny, otwarty emocjonalnie. Ma bardzo udane malzenstwo juz od wielu lat, zawsze z zona jezdza na koncerty, chodza na pikniki. Wlasnie ta jego wrazliwosc, ta jego chec rozmowy, to, ze pewne rzeczy zauwaza jest fajna.
To nie jest tak, ze chlopy wszystkie na swiecie takie sa wyziebione. Nawet w starszych pokoleniach (moj sp dziadek byl przedwojennym pokoleniem) sa tacy faceci. Nie dziwne, ze autorka chce czegos wiecej od zwiazku niz tylko prowadzenia domu i rodziny.

Jeśli zaraz nie zostanę znów obśmiany stwierdzeniem, że mierzę swoją miarką i że trzeba patrzeć szerzej niż tylko na to, co samemu się chce/umie/potrafi, pozwolę sobie na jedną refleksję.
Panowie są (albo bywają - żeby nie było że generalizuję) pragmatyczni. Nie lubią rozmieniać się na drobne. Zadając więc po 12 latach pytanie mężowi co o Tobie sądzi, prędzej wzbudzisz w nim przekonanie, że coś się święci, niż chęć głębokiej analizy i szczegółowego wywodu na temat Twojego charakteru. I owszem - w niektórych przypadkach będzie to efekt tego, że ci panowie są zbyt "tępi" żeby sklecić bardziej skomplikowaną wypowiedź, ale w wielu przypadkach to zwyczajna skłonność do nie komplikowania rzeczy prostych.
Przypomina mi się jedna reklama popularnej burgerowni, w której chłopak wzbudza zdziwienie siedzących wokół siebie znajomych, wygłaszając barwną opinię o konsumowanej właśnie bułce. I tak właśnie najczęściej jest. Nasza kultura uczy mężczyzn bycia konkretnymi, rzeczowymi i zdecydowanymi w działaniach. Czy Twój mąż jest właśnie takim mężczyzną, czy może romantycznym filozofem, rozwodzącym się nad pięknem lądującego na kwiatku motyla - sama wiesz najlepiej.

Nadążają, nadążają ale są jak chytra baba z Radomia Tacy wyrywni do nadążania, to potem nie mają czasu kontemplować w spokoju, przy piwku skomplikowanych meandrów polityki międzynarodowej
Dodatkowo wciąż istnieje bardzo duża szansa związania się z kobietą "zostaw, nie umiesz!". Wtedy pan mężczyzna jest odseparowywany od mycia garów, bo zostawia grudki na talerzach. Od gotowania, bo się guzdrze i ciągle o coś dopytuje. Od sprzątania, bo nie zagląda pod kanapę i za szafy. I tak dalej... Taki szczęśliwiec jak już udowodni małżonce, że ona wszystko potrafi lepiej i szybciej może już spokojnie przystąpić do kontemplowania...

To jest jeszcze mniejszy wymiar kary. Gorzej jeśli nadążają tak bardzo, że więcej czasu spędzają w łazience, albo przy wyborze ekologicznych pieluch czy dietetycznych posiłków niż na naprawianiu kranów czy wymianach żarówek

Mój mąż musi sobie nadążać z prasowaniem. Przez całe małżeństwo nie wyprasowałam mu żadnej koszuli. Ba żelazka w ręku nie miałam.