Zdrada emocjonalna

Nie doczytałam o tych podwózkach, ale to zdenerwowanie przy tym jest dziwne, chyba że Verka faktycznie robi jazdy o każdą kobietę od dawna i on się spina.
Widać jednak że blisko i otwarcie to chyba trudno o rozmowę w tym  związku.
Normalnie mąż nie powinien mieć problemu zadzwonić przy żonie do tej Pani i powiedzieć sorry nie podjadę po Ciebie dzisiaj, bo żona mnie potrzebuje.
Jeśli przyjąć jednak opcję "walczenia" o męża, to chyba poszłabym w organizowanie wspólnego czasu razem, dbanie o męża, nie awantury..
Rozmowa z  babą  chyba nic nie da, jeśli tamta jest tak bojowo nastawiona..

Więc jak miałaś okazję obserwować ja na żywo, to Ty widzisz jej wady lepiej niż On.
No dobra, nie moja bajka, ale jak chcesz ją zwalczyć to możesz wbić jej szpilki nie bezpośrednio, ale właśnie w głowie męża, tak by ten nawet nie zauważył..
Metoda podła ale w miłości i na wojnie..
Coś w stylu: X ma ładne stopy, szkoda tylko że ten palec u nogi koślawy..:)

A nie stać Cię na urlop z mężem, tylko pchasz się w delegację służbową razem z jego koleżanką X? Trzeba go było samego z nią puścić, a sama się zrelaksować w SPA.

Nie ma o co kotów drzeć. Pojechaliście tam we trójkę i to w dodatku na wyjazd służbowy.

Przyznaję Ci rację, że koleżanka nie powinna się wszsędzie pchać, powinna dać Wam luz... ale z drugiej strony Ty też mogłabyś być trochę tolerancyjna... w końcu pojechałaś tam we trójkę.

Raczej nie uważa Cię za histeryczkę. Raczej się od Ciebie oddala z prędkością większą niż sobie zdajesz sprawę.

Tak. Zgoda na kumpla męża (ale też do pewnego stopnia). A co zewka powie jeśli to byłby kolega żony i czepnął się rzep psiego ogona i z dziwnymi odzywkami? Czy mąż byłby zadowolony?
Jako mąż odpowiem: Nie, nie byłbym zadowolony.
Trochę logiki.

Aha...Jaki problem jest w powiedzeniu koleżance, że jedno popołudnie i wieczór podczas kilkudniowego wyjazdu chcę spędzić z kobietą mojego życia, więc wybacz, że tym razem nie będziemy Ci towarzyszyć? Hm?
Kto jest priorytetem dla tego pana, na czyich odczuciach powinno mu zależeć, o kogo powinien zadbać?
Jak dla mnie to Pan mąż zachował się słabo a wstawka o histerycznym zachowaniu żony, która próbowała egzekwować swoje prawa do wcześniejszych ustaleń poczynionych wspólnie z mężem, to już gruba przesada.

Właśnie o namolnym panu określonym mianem "kolegi żony" była mowa .

Tyle, że ja nie miałam na myśli namolnego kolegi żony, tylko tejże koleżanki w układzie trójkowym z mężem autorki.
Jeżeli mąż jest zauroczony koleżanką (o ile to prawda), to raczej nie o żonę byłby zazdrosny.
Dlatego też uważam za bezsensowne rady udzielane często zdradzanym kobietom; odstaw się na bóstwo, wyjdź gdzieś, wzbudź w nim zazdrość.
Jeśli uczucie wyblakło, to i zazdrości nie ma.
Nie odnoszę tego do sytuacji w jakiej znalazła się Verka, ale zgadzam się z opinią, że zbyt dużo tu zbiegów okoliczności.
W ogóle  wątki o tzw koleżankach, czy przyjaciółkach męża są bardzo przygnębiające, bo co prawda gdzieś capi, ale trudno zlokalizować źródło.
Trudno nawet udzielić autorce konkretnej rady, bo zawsze na dwoje babka wróżyła. Z jednej strony można niechcący męża urazić sugestiami, okazując brak zaufania, z drugiej jednak pewne fakty biją po oczach, aż boli.
Po za tym, który mąż przyzna się do zauroczenia, a tym bardziej zdrady? Może dopiero wtedy, gdy będzie już pozamiatane?

Zakładając, że ciągle zależy mu na żonie. W przeciwnym razie wyobraźnia może nie zadziałać.

A ja nie rozumiem Autorki. Zamiast po prostu powiedzic mężowi, że chciałaby np wcześniej wrócić do pokoju żeby mieli dla siebie dodatkowe 2 godziny i powiedzieć koleżance, że dziś kładą sie wcześniej to szuka dziury w całym. Wydaje mi się, że te osoby, które rozumieją i przyklaskują jej frustracjom nie rozumieją, zę koleżanka X moze byc dla jej męza ważną osobą, ale nie jak kobieta a zwyczajnie jak koleżanka z pracy i mniej lub bardziej przyjaciółka i on o jej sampoczucie tez w jakis sposób chciał zadbać. Ja mam kolegę w pracy, siedzimy we dwoje w tym samym pokoju od kilku lat i ten wspólny czas spowodował, że sie zaprzyjaźniliśmy. Spędzamy z sobą więcej czasu niż z życiowymi partnerami i nic z tego nie wynika poza sympatią. Po prostu znamy się jak łyse konie. I gdybym pojechała z moim kolegą z pokoju w podróż służbową i podpiąłby się pod tą podróż moj partner to na pewno byłoby mi trudno zaakceptować sytuacje, ze ja chodzę z moim na romantyczne kolacje a mój przyjaciel, którego lubię bardzo i który jest mi tez jakoś drogi ( choć nie jak mężczyzna) siedzi sam. Życie człowieka to nie tylko związek, który ma ale to tez inne relacje i inni ludzie, o których myślimy z troską i sympatią i o które chcemy dbać.
Kilka late temu miałam zjazd moich znajomych ze studiów doktoranckich, wiele osób mieszka w innych miastach, wiec to był taki zjazdowy weekend. Dwóch kolegów przybyło z żonami. Wyglądało to dla mnie dziwnie. Pasowały tam jak kwadratowy szpunt do okrągłego otworu.

Problem w tym, że sytuacji autorki absolutnie nie nazwałabym się podpinaniem pod czyjś służbowy wyjazd. To nie tak, że jej mąż miał przez tydzień załatwiać sprawy związane z pracą. Na to był jeden dzień i o ten jeden dzień autorka przecież pretensji nie ma. Pozostały czas już nie był żadnym służbowym wyjazdem, a urlopem autorki i jej męża. I ten czas wolny spędziła z nimi cały koleżanka męża.

Jasne, to jeszcze można wytłumaczyć tym, co napisałaś - wyszło, że są tam we troje, nie dogadali się w kwestii wizji wyjazdu, ale to nie znaczy, że mąż nie mógł nic zrobić. Jeżeli usłyszał, że żonie taka sytuacja nie odpowiada, to nie powinno być dla niego problemem poinformowanie koleżanki, że choć jeden dzień zamierza spędzić wyłącznie z żoną, co właściwie dla rozumnej koleżanki nie powinno być żadnym problemem. A nawet jeśli by było, to wychodzi na to, że mąż wolał sprawić przykrość własnej żonie niż koleżance. Coś nie tak.

Do tego przecież był drugi wyjazd, przed którym mąż już wiedział, że żona liczy na wakacje z mężem, a nie z właściwie obcą dla niej osobą. I co? I znowu mąż miał w nosie odczucia własnej żony, bo przecież koleżanki samej nie zostawi. Ja się trochę dziwię autorce, bo przy powtórce z rozrywki to ja bym zostawiła męża z koleżanką i zorganizowała sobie czas, chociaż pytanie, czy w tym przypadku w ogóle dałoby to mężowi do myślenia...

I taka dyskusja, a sytuacja przecież jest całkiem prosta. Jeżeli wiem, że mój partner nie chce spędzić czasu z kimś tam, zwłaszcza jeśli chodzi o kilka dni a nie godzin, to go do tego w żaden sposób nie zmuszam. A tu mąż ani nie ma jaj, żeby powiedzieć koleżance, że życzy sobie spędzić czas wyłącznie z żoną (aczkolwiek nie do końca rozumiem to przeświadczenie, że koleżanka by się mogła obrazić - przecież to naturalne, że para może chcieć spędzić czas sam na sam), ani na to, żeby w takiej sytuacji stwierdzić, że nie przedłuża delegacji (czy czegoś tam), tylko pojedzie sobie z żoną osobno, żeby osamotniona koleżanka nie budziła w nim wyrzutów sumienia. Dziwne tylko, że osamotniona koleżanka to problem, a osamotniona żona zmuszona do dzielenia się nim z koleżanką już problemem nie jest.

Nie dziwi mnie, że się tak czujesz, w końcu mąż bardzo zadbał, żebyś to Ty w tej relacji była histeryczką, a on nie miał sobie nic do zarzucenia.
Sam ten wątek, a w zasadzie fakt jego powstania, wyraźnie pokazuje, że już wzbudził Twoje wątpliwości czy aby na pewno to co czujesz jest uzasadnione.

Dobrze, że Twój mąż nie reaguje na telefony i zaloty pani X - ale to tyle, co widzisz. Nie wiesz, jak się oboje zachowują, kiedy są sam na sam... Nie to że coś sugeruję, ale trzymałabym rękę na pulsie.