Flirt w pracy - jak zakonczyc bez urazy meskieo ego?

My DDA mamy ogromne poczucie odpowiedzialnosci. Dlatego jest Ci tak ciezko. Tkwisz przez to w toksycznym zwiazku ze swoimi rodzicami. Ten zwiazek nie pozwala Ci pojsc na przod...

Ladyofdarkness, aż mnie ciarki przeszły kiedy to czytałam... wręcz mam wrażenie, że ja nie miałam aż tak żle… tyle że chyba zawsze jest jakoś inaczej kiedy ojciec pije... u mnie niestety matka Ojciec zawsze był tyranem, sama się go bałam... dlatego myślę, że dla matki alkohol był sposobem by to "piekło" jakoś przetrwać. Tak dla mnie też święta były najgorsze bo niby wszyscy się cieszą, a u mnie matka posiniaczona itd. Ja miałam zakaz wszystkiego nie mówiąc o tym by mieć jakiegoś faceta.... nawet nie chcę tu przytaczać słów jakich używał mój tata na samą myśl, że z jakimś facetem będę spotykać. Najgorsze w tym było to, że wszystko to było zamknięte w 4 ścianach i chyba mało kto wiedział z otoczenia, co się za nimi dzieje. Ja robiłam dobrą minę do złej gry. Zawsze znajdowałam wymówki by mnie nikt nie odwiedzał, nawet nie odprowadzał. Uciekałam w sport i naukę. Bo przecież nie mogłam mieć faceta a też nie miałam swoich pieniędzy. Mnie też ojciec zawsze krytykował, jak dostałam 4 czy zajęłam 2 miejsce był wielce niezadowolony... Musiałam być najlepsza by zasłużyć na jego pochwałę. Wtedy on bardzo chętnie mną się chwalił w towarzystwie. Nieraz też od niego oberwałam też fizycznie - po prostu panicznie się go bałam... matka z jednej strony kochała, starała się chronić ale ją to też przerosło dlatego pewnie ten alkohol. To jeszcze bardziej zaogniało kłótnie między nimi.. szkoda gadać
Kiedy w końcu się stamtąd wyrwałam zaczęłam nowe życie i naprawdę trafiłam na wiele fajnych osób, które mi pomogły, zresztą dalej trzymamy się paczką. Jednak nikt z "nowego" życia nie zna mojej historii... po prostu nie mówię o tym. Panicznie się boję reakcji.

ladyofdarkness napisał/a:

Potwierdzam. Jak juz sie troche ogarnelam ze swoja przyjaciolka depresja, poznalam mojego przyszlego meza. On co prawda swoje zyciowe tragedie tez przezyl, ale nie takie hardcorowe jak ja... Moze tez kiedys o tym napisze A jest o czym pisac. W kazdym razie on tak wlasnie do tego podchodzi- nie stara sie nawet tego zrozumiec. Ale wyslucha, wytrze lzy i przytuli kiedy trzeba. Jest najlepszym co mnie w zyciu spotkalo. Ale, zeby go dostrzec musialam najpierw zrobic porzadek z moim zyciem.

To ja mam takie wsparcie w swoim przyjacielu - geju. Ale i tak nie powiedziałam mu wszystkiego. Może przyjdzie na to czas. On też mi bezgranicznie zaufał mówiąc o swojej orientacji wiedząc, że gdybym to rozniosła, byłby spalony. Niestety homofobia jest powszechna.
Ale jemu bym powiedziała, zaufała, tylko nie ma takiej potrzeby... Myślę jednak, że to podobny schemat - rozumiemy się bo oboje nie jesteśmy "normalni". Mamy coś co nas łączy - trudne doświadczenia z akceptacją.

Tez mam przyjaciela geja Znamy sie jak lyse konie. Od czasow liceum. Ja poszlam naprzod on metnalnie siedzi jeszcze w Liceum. W koncu po wielu latach sam zaczal terapie A raczej zaczyna... Ciekawa jestem jak mu sie to dalej pouklada. Trzymam za niego kciuki w kazdym razie. Latwe to to nie jest.

ladyofdarkness napisał/a:

Jaka bylaby Twoja reakcja jakbym opowiedziala Ci swoja historie na zywo? Myslisz ze mam sie czego wstydzic? Rozumiem, ze nie chcesz o tym mowic. Byc moze jest to bolesne. Ale jedyne co chce Ci powiedziec, to to, ze Ty nie masz sie czego wstydzic. Ty nie Dlatego ludzie jacy Cie otaczaja nigdy nie oceniliby Cie przez pryzmat Twojej przeszlosci. Wazne jest kim jestes i co soba reprezentujesz

Moja reakcja byłaby taka sama jak przez net ale to dlatego, że rozumiem to co przeżyłaś i czujesz.
I tak żyję w rozkroku bo od rodziny nie odetnę, nie chcę - toksyczna miłość. Ale to co się tam dzieje powoduje, że nie potrafię żyć tak jakbym chciała. Musiałabym się chyba wyrzec rodziców. O ile jakąś relację można skończyć przez zablokowanie kontaktów, to z rodzicami tak się nie da.

Roxann napisał/a:

ladyofdarkness napisał/a:

Jaka bylaby Twoja reakcja jakbym opowiedziala Ci swoja historie na zywo? Myslisz ze mam sie czego wstydzic? Rozumiem, ze nie chcesz o tym mowic. Byc moze jest to bolesne. Ale jedyne co chce Ci powiedziec, to to, ze Ty nie masz sie czego wstydzic. Ty nie Dlatego ludzie jacy Cie otaczaja nigdy nie oceniliby Cie przez pryzmat Twojej przeszlosci. Wazne jest kim jestes i co soba reprezentujesz

Moja reakcja byłaby taka sama jak przez net ale to dlatego, że rozumiem to co przeżyłaś i czujesz.
I tak żyję w rozkroku bo od rodziny nie odetnę, nie chcę - toksyczna miłość. Ale to co się tam dzieje powoduje, że nie potrafię żyć tak jakbym chciała. Musiałabym się chyba wyrzec rodziców. O ile jakąś relację można skończyć przez zablokowanie kontaktów, to z rodzicami tak się nie da.

Z rodzicami da się tylko to już jest naprawdę bardzo trudne wymaga decyzji podobnej jak skok w nieznane nie wystarczy czytać .Terapia grupowa bardzo intensywna z ćwiczeniami mnóstwo czasu i energii na wybaczanie i odpuszczanie zrozumienie i współczucie tylko że warto to zrobić moim zdaniem znam przypadki że nawet po śmierci obojga rodziców obwinianie ich myślenie o tym żeby ich zadowolić i żeby im nie było przykro dalej trwało i było dotkliwe trzeba było zastosować radykalne środki psychoterapii.

Z rodzicami da się tylko to już jest naprawdę bardzo trudne wymaga decyzji podobnej jak skok w nieznane nie wystarczy czytać .Terapia grupowa bardzo intensywna z ćwiczeniami mnóstwo czasu i energii na wybaczanie i odpuszczanie zrozumienie i współczucie tylko że warto to zrobić moim zdaniem znam przypadki że nawet po śmierci obojga rodziców obwinianie ich myślenie o tym żeby ich zadowolić i żeby im nie było przykro dalej trwało i było dotkliwe trzeba było zastosować radykalne środki psychoterapii.

To ja zle napisalam Mialam napisac "sie" a napisalam zle rozwinal... A wlasnie dobrze ze sie rozwinal Mega sie ciesze ze moge sie wygadac. To jakby dalsza czesc terapii Zaczynam siebie rozumiec

Doceniam spokoj Ale gdzies tam w srodku podswiadomie daze do komplikacji. Bo nie znam takiego zycia... Bezstresowego. Zawsze byla akcja... Jak w filmie. A teraz po trzydzistu paru latach... Mam wrazenie ze przedtem spadalam w dol... Jakbym wyskoczyla z samolotu.... A teraz otworzyl sie spadochron. Dziwne uczucie. Nic sie nie dzieje.

Tu nie chodzi o terapię Twojego taty tylko Twoją Roxann wyłącznie  .Mój teść ma 82 wiem to co Ty on się nie zmieni nawet nie chciał chcieć w pewnym momencie po śmierci swojej żony przestał popijać tak w zaparte stał się odludkiem no i  zaczął mieć problemy ze zdrowiem zaakceptowanie go przeze mnie "licencjonowanego z certyfikatem" alkoholika to  był trudny długi proces dla mojej żony też.
Podobieństwo Twojej historii do historii mojej żony jest spore nawiasem mówiąc.

ladyofdarkness napisał/a:

Chce to zakonczyć. Probowalam juz kilkakrotnie - za kazdym razem jakby nigdy nic z pytaniem: "czesc co slychac?" wraca jak bumerang. Nie moge go zablokowac w pracy , bo czasem w sprawach biznesowych musimy sie kontaktowac. Boje sie tez, ze bedzie sie mscil. Wiem ze jako poludniowiec ma wielkie EGO i chcialabym bez skaleczenia tego EGO delikatnie sie go pozbyc.

Jak chcesz zkończyć, to zakończ. Nie odpowiadaj na pytania, co słychać. W razie czego zapisuj sobie te rozmowy na czacie jak zaczyna flirtować, składać Ci propozycje itd. rób screenshoty. Jakby chciał się mścić, bdziesz miała dowód.

A jego EGO się nie przejmuj. To nie jajko, nie stłucze się.

ladyofdarkness napisał/a:

A dlaczego ryplo? Co sie wydarzylo? I co znaczu na dobrej drodze?

Poniekąd opisałam to w postach.. w skrócie: nowy facet, miłość, ciąża... problemy rodzinne, utrata ciąży.. rozstanie. Jak było dobrze to aż za dobrze.. jak rypło to wszystko

ladyofdarkness napisał/a:

Ale sie nam wątek rozciagnal... ))

Tak chcialam tylko nadmienic, ze dzisiaj cisza. Nic nie napisal , ja tez nie. Takze na razie wszystko idzie zgodnie z planem...

Dziwnie tak ... Po kilku miesiacach pisania.

Rozciągnął się, bo wspomniałaś, że jesteś DDA, cóż że po terapii, kiedy wygodnie jest się tym usprawiedliwiać.
Szwajcar nakręcony, Ty także, emocje cały czas są podbijane.

To po co wspomniałaś o DDA, skoro nie o tym wątek?

No bo to wg mnie wygodne usprawiedliwienie.

...

Dopisuję się tu, bo to do Roxann.
Ja miałam szczęście mieć  bardzo normalne dzieciństwo- maż spieprzone, że szkoda pisać.
Nie odstraszała mnie jego rodzina, do problemów, które oczywiscie wychodziły, podchodziłam zgodnie ze swoim wpojonym schematem- mąż i rodzeństwo mieli schemat ucieczkowo- paniczny-  którego ja nie rozumiałam
Co ciekawe kochanka męża pochodziła z tak samo patologicznej rodziny jak On- i rozumiała, popierała jego jazdy na tym punkcie.
nasze małżeństwo się rozpadło, ich związek zresztą też.
Dlaczego Ci to offtopuję ?
Ktoś kto tego nie zna- pewnie Cię nie zrozumie- ale go to nie odstraszy i będzie reagował na wszystko trzeżwo, bez emocji .U niego to wszystko nie będzie budzić takiej spiny, jak u Ciebie- będzie kolejnym, nie najważniejszym elementem życia- czymś do rozwiązania, nie katastrofą.

Jak trafisz na kogoś z podobnymi doświadczeniami, i wyda Ci się, że się świetnie rozumiecie- możecie nieświadomie wpierać stare,znajome.
Z miłości góry się przenosi- uwierz że jesteś godna mieć normalną rodzinę i wsparcie- niech Cię to nie blokuje.
Rodzina Twojego partnera też przyjmie Cię jak córkę. Mój mąż tak miał ze strony moich rodziców, ja ze strony teściów nigdy.

Roxann napisał/a:

...

I tak żyję w rozkroku bo od rodziny nie odetnę, nie chcę - toksyczna miłość. Ale to co się tam dzieje powoduje, że nie potrafię żyć tak jakbym chciała. Musiałabym się chyba wyrzec rodziców. O ile jakąś relację można skończyć przez zablokowanie kontaktów, to z rodzicami tak się nie da.

Ja w zasadzie tak zrobiłam, w sensie prawie odcięłąm rodzinę.. Trzeba jednak przyznać, że strony moich rodziców (zwłaszcza ojca) od lat prawie nie ma inicjatywy kontaktu.Byłam tak wymęczona uwikłaniem w cudze, nierozwiązywalne problemy, złym traktowaniem mnie i poczuciem, że muszę pomagać, bo coś złego się stanie, szantażami, manipulacjami, że przez lata zdobywając niezależność, ograniczałam kontakty. Mimo tego i tak chyba dość mocno mnie to angażowało w sensie emocjonalnym. Teraz z mamą czasem wymienię suchą inforamcję przez sms, a z ojcem i jedną z sióstr nie chcę nawet kontaktu. Z większością rodzeństwa też średnie relacje, głównie dlatego, że są bardzo zamknięci w sobie i raczej nie chcą rodzinnych spotkań.
Jestem DDD  z dużej rodziny (6 młodszego rodzeństwa) Problemy chyba podobne jak DDA: przemoc ze strony rodziców, awantury, problemy finansowe, a u moich 2 sióstr rozwinęła się schizofrenia. Jedna z nich się nie leczy :-(
W zeszłym roku zaczęłam swoją terapię. W prawdziwym związku nigdy nie byłam, chociaż chciałabym. Martwi mnie myśl, że nigdy nie będę w stanie stworzyć takiej relacji.

Spedzam bardzo duzo czasu w pracy, nadgodziny, stres.

A moze poprostu moje zycie jest teraz  takie za bardzo...
... idealne - moze dlatego na sile szukam adrenaliny, wrazen, pakuje sie w tarapaty... ale nie tak calkiem

Nie szukam romansu z nim. Poprostu przeglądam sie w nim jak w lustrze. To jest takie dziwne uczucie.... Chyba nie umiem tego jeszcze opisac. Ale pomaga mi w kazdym razie. I mysle, że on też coś z tej znajomości wynosi (poza nadzieją, że kiedyś mu się uda zaciągnąć mnie do łóżka )

Przecież to zdrada emocjonalna tak naprawdę. Autorka chciała, ale się bała. Narzeczony by uciekł gdyby wiedział. Już lepiej chyba powiedzieć prawdę, rozejsc się i dać się ponieść.

[...] Mój narzeczony tez mi opowiada o swoich klientkach czy o kolezankach z pracy... Nie mamy z tym naprawde problemu. Ufamy sobie, dajemy sobie przestrzen, duzo rozmawiamy i uwierz mi, że żadne z nas nie przekroczy granicy jakia sobie wyznaczylismy. Tak wiem: "nigdy nie mow nigdy" ale zaufanie to u nas Fundament zwiazku.