Flirt w pracy- zauroczenie - Netkobiety.pl

Jedna z niewielu osób która rozumie mój problem. tematyka forum jest taka a nie inna więc posty mogą wyglądać podobnie, to fakt.
Jest mnóstwo takich przypadków, dlatego tu napisałam żeby właśnie ktoś mnie zrozumiał.
Właśnie sobie pomyślałam że może powinnam z nim szczerze pogadać, poprosic(?) żebyśmy nie brnęli w to dalej, chociaż z drugiej strony chyba nie odważyłabym się na taką rozmowę. Tylko że mam problem na normalnym życiu, nie umiem się skupić tylko myślę i myślę. Może taka rozmowa coś by dała. Szczera rozmowa a nie tylko miłe słówka. Czy zrobiłabym z siebie idiotkę?

Stare rosyjskie przysłowie mówi "Gdie żywiosz tam nie jebiosz, kuda rabotajesz tam nie ruchajesz"

Dziękuję wam za pomoc, w jakiś sposób pomogły mi te komentarze, skłoniły do większych refleksji, do tego że muszę myśleć też  o innych, nie tylko o tym żeby mi było dobrze. Muszę urwać to w sposób taki żeby nikomu nie sprawić przykrości. Boję się tylko tego że gdy znów się zobaczymy, cała ta moja 'siła' zniknie (tak jak dziś rano) i znów odpłynę w krainę fantazji. Wtedy będę musiała od nowa przeczytać wątek.

Szkoda że człowiek nie umie do końca uczyć się na błędach innych ludzi, tylko musi na własnej skórze, a cena tych błędów w moim przypadku może być na prawdę ogromna.

Pozdrawiam.

Krzywda innych zostaje też w osobie "krzywdzącej" - zastanów się czy potrafiłabyś żyć z myślą, że rodzina się rozpadła, a dodatkowo Wasz związek okazał się tylko chwilowy - niestety tak też może być... Nie siedzimy w tego Pana głowie, ale trzeba brać taką możliwość pod uwagę.
Ja bym po prostu w jakiś sposób zamanifestowała, że jestem "zajęta" i niezainteresowana dalszym flirtem.
Musisz być konsekwentna. Zakazany owoc jest zawsze najbardziej kuszący, ale pytanie czy warto płacić wysoką cenę za chwilkę uniesień?
Mam nadzieję, że znajdziesz dobre wyjście z tej sytuacji.

Jeżeli piszesz szczerze, że do niczego nie doszło, to szczerą rozmową na zasadzie 'żebyśmy nie brnęli w to dalej' zrobisz z siebie idiotkę, chyba że już do czegoś doszło co by wykraczało poza 'flirt'. Inaczej, sama tu napisałaś, że on powiedział, że może ktoś coś sobie pomyśli.. i tą drogę bym na twoim miejscu objęła. Kiedy będziesz czuła, że flirtem przekracza granice, to powiedz, że ok lubimy się, ale z boku może to inaczej wyglądać i wolisz unikać takich sytuacji bo nie chcesz mieć nieprzyjemności. I to powinno go ostudzić, o ile oczywiście będziesz stanowcza. I o ile nie chcesz brnąć dalej.

.

"Taka empatia "   - to dobre... widać, że słowo Ci obce.
Autorko,  nie musisz znać jego żony, ani też nie musisz wiedzieć jak wygląda. Wystarczy, że spróbujesz  wyobrazić sobie co ta kobieta i dziecko może poczuć, kiedy przyczynisz się do rozwalenia jej rodziny. I pomyśl, czy Ty chciałabyś kiedyś znaleźć kiedyś się w podobnej sytuacji.
Mam wątpliwości, czy  jesteś w stanie sobie to uzmysłowić...

I tym trafnym komentarzem powinna zakończyć się cała dyskusja. Jaką podejmiesz decyzję to już Twoja sprawa autorko. Tu raczej nie znajdziesz zrozumienia dla tego co aktualnie robisz (zdrada emocjonalna). Każdy z Nas musi ponosić konsekwencje swoich decyzji, niektórzy jednak uczą się na błędach innych a pozostali.... Mimo wszystko życzę powodzenia

może zmieni jeśli wyobrazisz sobie, że jesteś po ślubie, masz dziecko a do Twojego męża przykleja się jakaś młodsza, urocza koleżanka z pracy.
Obyś nie musiała doświadczać tego, co dziś robisz z tej drugiej strony - ze strony żony - życie bowiem jest przewrotne.

Tu nie chodzi o romans w pracy, bo takowe się zdarzają i czasami nawet kończą ślubem ale ten gość już ma swoją rodzinę.
Jeśli czujesz taką nieodpartą chęć dowartościowania się poprzez flirtowanie z innymi to rób to z wolnymi facetami a swojemu narzeczonemu daj szanse aby zdecydował, czy taka narzeczona jest odpowiednią dla niego.

Jeśli będziesz w to brnęła, emocjonalnie  odsuniesz się od narzeczonego, na rzecz kolegi - o ile już się tak nie stało - związek stanie się dla Ciebie jednym wielkim kłamstwem i nic już nie będzie takie samo.

Jeśli kochasz swojego narzeczonego,  porozmawiaj z nim o tym, czego brakuje Ci w związku - może nawet nie być tego świadomy.

Uważam, że Autorka doskonale wie, czym jest empatia.
Tyle, że ona obecnie nie ma czasu na roztrząsanie takich dylematów moralnych.
Najważniejsze jest, by otrzymała wsparcie.
Później dopiero, gdy ślubna "tego jedynego" dowie się, kto usiłuje zabrać jej męża i poczyni odpowiednie kroki, Autorka dowie się, czym jest brak empatii.
Narzeczony zaś?
Skoro ślepy i łyka wszystko, co mu kobieta "po słowie" wyłuszczy, dlaczego później z pracy wraca i nie w humorze, gdy próg przekroczy, czemu go żałować?

A czy to nie tyczy się też przypadkiem małżonki "tego jedynego"?
No chyba, że facet się bardziej kamufluje...

rh72, nie wierzę, że wierzysz w miłość jedną jedyną do końca życia… ludzie w swoim życiu zakochują się często wielokrotnie. Pytanie/problem  co z tym zrobią i czy motylki przekreślą dotychczasową relację. No nie da się tego uniknąć. Poznajesz wciąż nowych ludzi, ktoś cię czymś zafascynuje, swoją osobowością, wiedzą, intelektem.. tu się sprowadza to często do samego seksu… a to jest tak naprawdę pikuś w tym wszystkim, bo fascynacja jest daną osobą, a dążenie do kontaktu fizycznego to już tego następstwo. No można 2 osobę zamknąć w 4 ścianach i nie pozwalać spojrzeć na innych/inne ale nie o to tu chodzi. Chyba każda kobieta zakochałaby się w przystojnym odpowiedzialnym, pewnym siebie facecie, który w dodatku o nią zabiega. Wiadomo, że inaczej kiedy on ma już rodzinę. I to jest bardzo mylne… lowelas to lowelas.. a facet wydaje się z zasadami, kiedy coś robi to wydawałoby się, że wie co chce i do czego dąży. Trudno uświadomić sobie, że nawet taki facet może być zwykłą łajzą i tylko szukać romansików. Kobiety się na to nabierają, bo w sumie każda by chciała ‘samca alfa’. A takich jak na lekarstwo.. a jeśli się zdarzy to jest tak przekonany o sobie, że każdą może mieć, że aż żal.
Tu piszą tyle o empatii do żony tego szefa, że autorka powinna ją mieć. ..itd. No ale przepraszam, dlaczego ona, kiedy własny mąż nie ma empirii i szacunku do małżonki? I słusznie Excop napisał, że małżonka nie miałaby empatii do Autorki, gdyby się sprawa wydała. Tu w tym przypadku można tylko radzić, by dziewczyna nie rozwaliła sobie życia przez romans w pracy. Z którego by i tak nie wyszło tylko wielki niesmak… by się nie dała pewnie staremu wyjadaczowi. On i tak spadnie na 4 łapy.

I właśnie w takich tematach niektórzy nieświadomie pokazują swoją mentalność.
Skoro tamten jest dupkiem i świnią albo tamta się puszcza bez skrupułów - to ja mogę robić tak samo i nie wolno mnie potępiać.
Brawo Roxann...

Wierzę i w jedną do końca życia i wierzę, że można się zakochać ponownie... Chciałbym wierzyć też w etykę, by nie wykorzystywać 'bycia' szefem, bo można to inaczej rozegrać... Zauroczyć swoją podwładną? Mnie wzdryga... cienka granica z tą władzą.  Bardziej normalnie i jak nie pasuje to się pożegnać... też bardziej normalnie. Nie chcę być okłamywany i nie zamierzam nikogo okłamywać pod tym względem. Z kłamstwem nikt święty nie jest ale tu nie chodzi o jedno kłamstwo. Po prostu jakoś z postów wychodzi, że zawsze ktoś inny winien (mąż / żona) a my nic niewinni. Rozumiem, jak nie działa i się odchodzi. Motylki w brzuchu? Niech sobie kobieta i fantazjuje jednak czasami widać, że się nie klei. Może i jej ulży. Po co przychodzić do domu i nie móc się z partnerem normalnie zachowywać? Jedno życie mamy, dysponujmy... Za prosto to brzmi ale elaboratu nie chce mi się pisać.

PS. aby jeszcze było śmieszniej... ten szef, co pisałem. Ja ogólnie ślepy jestem na pewne sprawy, naprawdę. Ale po krótkim czasie w korpo wychodzi, nie da się ukryć. Gościa wyrzucili w końcu, nawet zarząd 'usłyszał' i inny pretekst znaleźlli. Ona była kiepska w tym co robiła (nie piję teraz do pani tutaj, mówię, co było) ale zdążył skubany ją 'przehandlować' do innego, bardziej bezpiecznego działu. Nie wiem nawet czy ona tam dalej jest, mam na to... Jednak ludzie naprawdę szybko się zorientują, co jest grane w korpo - za blisko do tych ludzi aby ukrywać. Ja widziałem, jak mi powiedzieli, co prawda, wymianę ich uśmiechów - cholera, na zebraniu działu! I jak widać, do tej pory ludziska pamiętają... Ludziska jak ja... i kilka innych osób...

EDIT: ach, nie był etyczny, najpierw romas sobie uskutecznił i czuł, że wyleci, więc... mówił potem, ze myślał, że wcześniej go nawet zwolnią...

Był tu kiedyś fajny wątek, o tym,że nie ruszamy ludzi zajętych...ja nie ruszam, nigdy tego nie robiłam i nie zrobię. Zajęty, to dla mnie nietykalny. I nieważne jakie głupoty pierdzieli,że zona go nie rozumie, że nie spi z nią, że dziewczyna daleko i zaraz się rozstaną. Typowa durna gadka. A młoda dziewczyna jak autorka, loguje się na forum i pyta o rady, bo mysli o jakimś palancie z pracy, przy czym jest narzeczony, który pewnie żyje w głębokiej nieświadomości. Proponuję spytać narzeczonego o radę : słuchaj kochanie, raczej cie kocham,ale tak mnie zauroczył szef w pracy,że już wytrzymać nie mogę. A co do jego zony, to guzik cię powinno obchodzić jaka jest. Bo wystarczy ,że jest i mają dziecko. Są rodziną. I nie pochlebiaj sobie,że jesteś jedyna i taka super, bo uwagę na ciebie zwrócił. Dam głowę,że jak rzucisz tę robotę, to w tydzień wyszkoli sobie następną...
Zresztą, co my tu radzimy , laska i tak się pewnie z nim prześpi, bo przecież taka chemia między nimi,że to czary i magia...

Wszystko fajnie, ale świat nie jest taki idealni jakbyśmy chcieli, ludzie nie są idealni. Niestety taka prawda, że rzadko kto kończy związki nie mając kogoś innego chociażby na oku. Ludzie często tkwią w toksycznych związkach bojąc się zmian, samotności. Dopiero kiedy ktoś się pojawi, nabierają odwagi na taki krok. Założenie, że jeśli już z kimś się jest, to ta osoba z założenia staje się dla innych nietykalna i jest naszą własnością, jest bardzo naiwne. Ok., kiedy są dzieci, wtedy sprawa jest bardziej skomplikowana, ale w większości przypadków, taki zdradzający nie widzi, przynajmniej początkowo, z tym problemu. Zwalanie winy, obowiązku empatii na osobę trzecią uważam za trochę nie fair. W stosunku do własnego partnera/partnerki owszem. Jeśli dana osoba swojego partnera/współmałżonka nie szanuje, to nie zbawimy świata okazując mu empatię. Może właśnie przejawem tej empatii powinno być uświadomienie danej osoby, co jej współmałżonek poza domem wyprawia? Ot takie pytanie retoryczne…
Ludzie się wdawali i będą wdawać w romanse. Oczywiście jakaś określona grupa. W zdrowym związku nie ma szans na zdradę. Znam wiele takich. Inaczej jest szukanie tego czego się nie ma na przysłowiowym ‘boku’. Tu się głównie sprowadza to do seksu, a to przynajmniej według mnie wygodne tłumaczenie bez chęci refleksji. Ot poszedł/poszła bo chciał ‘podupczyć’. I tyle w sumie w temacie. Ale tak nie jest. Ludzie tkwiący w nieszczęśliwych związkach szukają tego czego im brakuje poza nim, może to być seks, ale to raczej wymierna tego. Pożądamy kogoś, kto nas czymś fascynuje, jest chemia. Zwykle ma takie cechy których nam brakuje u partnera. Nie zawsze da się coś naprawić, czy zmienić, bo ludzie są jacy są. Ktoś nam w czymś odpowiada, ale w innym nie. tu często się pisze, że każdy związek jest po czasie taki sam, a ja się z tym absolutnie nie zgadzam. Każdy jest inny bo tworzą je inne osoby. Sprowadzanie ‘rutyny’ do mycia majtek i skarpetek czy gotowania obiadu tudzież wynoszenia śmieci jest dla mnie absurdem. Dwoje ludzi tworzy wokół siebie pewną/niepowtarzalną energię. Kwestia dobrania.
Autorce czegoś brakowało w związku, co odnalazła w koledze w pracy. Fakt, już zajętym. Takie życie. Niestety brnąc w to dalej tylko sobie zaszkodzi. Niestety świadomość, że mogłoby to wyglądać inaczej zostanie.

Zdrowy związek. Ja nie chcę przytaczać definicji bo to tylko słowa, ale znam, widzę takie przypadki ludzi dopasowanych. Chociażby mój obecny szef. Jest starszy, przystojny, inteligentny, ale żadne flirty nie wchodzą w grę. Poznałam jego żonę, fajna, zadbana, spełniona kobieta. Jego kolega z jeszcze studiów jest kierownikiem w innym dziale i uchodzi za starego lowelasa.. lubi kokietować itd. choć nie sądzę, ze zdradza. Też miałam okazję poznać jego żonę. Totalne przeciwieństwo. Trzyma go na smyczy, deprecjonuje co robi, nawet mu mówi co ma jeść a czego nie. Nie wiem co poza tym sobą reprezentuje bo wcale zadbana nie jest choć kasę ma. Kiedyś sobie na jakiejś imprezie rozmawialiśmy szczerze i on mi mówi, że tak mówią, że on podrywa, ale sama wiesz jaką mam żonę. Chociaż tak odreagowuje. Trochę mi się go żal zrobiło. Bo niby autorytet w środowisku a w domu kapeć bez zdania. I jeszcze trzeci przykład, trochę młodszy kolega z pracy.. potrafi komplement powiedzieć kobiecie, ale nie ma w tym flirtu. Sam bardzo przystojny, ale wszystkie kobiety prócz jego żony są ‘be’. Nie no fajnie kiedy facet jedynie mile wypowiada się o swojej żonie. Też miałam okazję ją poznać. I tu największe zaskoczenie, bo kobieta z wyglądu no powiedzmy sobie delikatnie ‘przy sobie’. Ale jak ją poznałam, to naprawdę cud kobieta. Bardzo ciepła, oddana, zaradna. Wygląd to nie wszystko.
Wracając jednak do wątku… uważam, że Autorka zboczyła  w tym koledze z pracy cechy, których jej brakowało w związku. Pod wpływem zauroczenia nie myśli jeszcze o ew konsekwencjach. Zachłysnęła się tym i nakręca. Trochę w ślepo. Sama przez to przeszłam, więc wiem jak to jest. Nie myśli się o tym co za jakiś czas. O konsekwencjach. I podejrzewam, że jak ochłonie, nie będzie chciała mieć nic wspólnego z facetem który nie ma skrupułów by sobie romansować/zdradzać. Naprawdę to jej empatia do żony aż taka ważna?  Bo co bo jak każda się zastanowi nad żoną to nie pójdzie mąż w tany? To on podjął decyzję, że chce. Uskutecznia. To on jej przysięgał  wierność  i ma to gdzieś. Autorka może z tego wyjść bez szwanku o ile teraz to przerwie. Żona z nim zostanie.

No wiadomo, że szef liczy na flirt czy romans.. czy ma to we krwi czy akurat tak Autorka na niego podziałała.. jaka różnica? Facet zdradza. ona w sumie już też emocjonalnie. Jednak ona ma więcej do stracenia. Facet zwykle spada na 4 łapy. O empatii do żony nie będę się wypowiadać, bo sama nie wiem co za tym idzie: nie tykaj, czy powiedz, z jaką szują mieszkasz pod jednym dachem ...

Tu się różne historie czyta, nawet że kobieta wzięła kogoś na dziecko boi zarabia 2,5 tys. Mi się to w głowie nie mieści. Tym bardziej że ta osoba zabiega o wyższe alimenty bo on sobie folguje 'za taką kasę'. Jak można przy takim dochodzie w ogóle decydować na dziecko???

Ale widzisz... Nad myślami trudno panować. Nad fantazjami lepiej mi idzie. Napisałem, żebyś sobie fantazjowała. Jednak flirtowanie, takie poważne, to zdrada emocjonalna i znowu definicja flirtowania jest inna dla każdej osoby. Sami sobie stawiamy granicę. Czy powiedzenie jakiejś aluzji seksualnej to zdrada? Czy 'bycie' miłym to zdrada? Ta emocjonalna.... Myślenie, że będzie Ci dobrze z kimś innym i myślenie 'poważne' aby tego doświadczyć to dla mnie zdrada (poważne, powtarzam). Mnie zainteresował inny aspekt, co podkreślałem. Przecież tu chodzi o to jednak aby dobrać się w pasującą parę. Więc ludzie raczej widzą, że chyba z narzeczonym możesz mieć problem i dlatego takie proroctwa. Nie będę wchodził w szczegóły flirtowania, bo to bardzo wieloznaczny problem...

Twój ostatni post jest już bardziej zdystansowany do opisywanego związku z tym szefem. Pewnie, że najlepiej to czuć się bezpiecznie w związku co oznacza, że Ty jesteś pewna siebie i Ty jesteś pewna swojego narzeczonego. Bądź pewna siebie co do siebie, bo tego nie widzę...

To Misiu przyrzekał żonie wierność i to on ma jej dotrzymać, a nie Autorka.

Niczego między Wami nie ma?! Ale będzie i Ty masz nadzieję ,że będzie

omg klasyka 49twarz greya hue

nudzisz się widocznie w pracy plus twój narzeczony zapewne osiadł na laurach?

albo wybijesz sobie szefa z głowy albo się będziesz katować dwuznacznymi rozmowami dopóki nie zacznie ci się wydawać ten twój obecny narzeczony tylko wielką przeszkodą przed superromansem wszechczasów i zrobisz to - zdradzisz, tylko, że szybko się też obudzisz, że ten twój narzeczony to dawał kurcze coś innego niż pożądanie zwierzęce - takie coś ważniejszego, mocniejszego i takie coś co jak to potem znika to robi wyrwę w sercu - miłość

ja ci radzę zejdź z przestworzy, obudź się i weź się za robotę, nim się obejrzysz będą plotki a możesz stracić coś naprawdę cennego

OK! Masz jeszcze chwilę... Pomyśl...

Skoro otwarcie przyznałaś, że się w nim zakochałaś, że ciągle o nim myślisz i żal ci ,że go w Święta nie zobaczysz, to niestety jest to klasyczna, 100 - procentowa zdrada emocjonalna. Poza tym wbijasz sobie do głowy, że gdybyś się zdecydowała na romans, to on i tak nie zostawi żony i nie będzie z tobą. Co to znaczy? To znaczy,że myślisz o tym i planujesz to podświadome, bo po co to kombinowanie i rozkminianie, jak się zachowa w stosunku do żony? Wpadłaś masakrycznie, krzywdzisz narzeczonego i siebie też. Katujesz się myśląc co by było, gdyby...nie rób świństw innym ludziom, nie bądż tą trzecią, bo na to się zanosi...

Jak się chłopak połapie w sytuacji, nie będziesz musiała - on zostawi ciebie.

A kierownikowi jak się znudzisz lub staniesz się niewygodna - wywali z pracy lub się o to postara.

Ale to później, na chwile obecną uczucie zasłoniło ci obraz rzeczywistości, teraz liczy się chwila i napęd lub popęd - co kto woli - który powoduje, że bardzo ci się chce pracować.

Klasyczna? Niestety człowiek nie może być winny, że się zakochuje. Może jedynie odpowiadać za to co z tym zrobi.

Totalna prawda...! Tylko jedno 'ale'. To uczucie wydaje być 'przepracowane'. Ono 'narasta' i budowane jest jakby przez 2 strony...

I jak się zachowałaś po takim wyznaniu?

Dlatego zostaw narzeczonego i będziesz już wolna.

Aloizy... Nie zgodzę się z Tobą. Prawie każdego można uwieść (tak, kwestia czasu, determinacji i energii - też pewnego dopasowania i może momentu). Jest to łatwiejsze jednak, gdy ma się problemy w związku... Są ludzie mniej refleksyjni i bardziej zastanawiający się nad każdym krokiem. Jeśli wytworzy się jakaś relacja to może być trudno z jej wyjść. Takie są mechanizmy zakochiwania się. Jest udowodnione (napiszę tylko tak, bez podania źródeł). że częste przebywanie w otoczeniu danej osoby bardzo zwiększa jej atrakcyjność. Tworzy pewne pozytywne skojarzenia. Chwila dygresji... Możesz u człowieka wytworzyć pewien 'most'. To coś jak u (hihihi ) psa Pawłowa - ale bardziej skomplikowane, to porównanie to bardziej dla mnie. Skojarzenia bodźca i reakcji (tam fizycznej, u człowieka psychicznej więc inne). Jeśli drugi człowiek jest w dobrym humorze, to po prostu dotykasz jego ramienia, jesteś miły. Po pewnym czasie dotknięcie ramienia poprawi humor człowiekowi, przypomni Ciebie. Dlatego często dotyk może kojarzyć się ludziom z dobrym lub złym i niektórych warto dotknąć (choćby ramienia lub przytulić jeśli bliższa relacja budując pewne odniesienia w bliskości) a drugi zareaguje silnie negatywanie na naruszenie swojej osobistej strefy... Jej! Nie o tym miało być!
Autorka i jej szef chyba budują tą relację, świadomie lub nie, kobieta się zakochuje. My definiujemy to zdradą emocjonalną. Zdradą, która ma pewne prawa w życiu. Ciężko się z niej wyleczyć i zwykle prowadzi do zdrady fizycznej... Wir, który wciąga. Gdyby była singlem nie byłoby zdrady ale zakochiwanie się, szkoda że w żonatym facecie. Więc możemy mylić poztytywne (przecież każdy może się zakochać) z negatywnym podejściem głównie do partnera (zdrada). Do tego dochodzi manipulacja a więc usidlanie czy jak to zwał. Wygląda na to, że Autorka próbuje się bronić, może choćby postem tutaj ale my już trochę podobnych postów poczytaliśmy i głównie cynizm przychodzi do głowy. Chociaż wiele osób krzyczy dalej STOP! Krzyczcie... to dobre!

EDIT: ach dochodzi tutaj element niepewności, bo może się nie wyda, może się ułoży.. co z tego, że wiem, że będzie kwas... a może??? jeszcze jest mi dobrze... bardzo dobrze, high chemiczny w głowie, a przyszłość jest dopiero za zakrętem - jeszcze tam nie jestem, nie widzę czy autostraga czy zwolnić i mimo tego będzie tyłek bolał od wybojów... normalna jazda zawsze taka nudna jest, jeszcze jak pasażer nie jest już taki fajny; może nie nudna ale trudna.

Bo mają to opanowane, przemyślane, zakochani, oddani... itd. itp. i nie tworzą okazji ani nikt nie próbuje nimi manipulować - to też ważne.
Ale tak, dlatego tutaj piszemy, bo wierzymy w rozum u człowieka i podejmowanie świadome decyzji a nie, że każdy ma 'maślane oczy' przez które nie da rady patrzeć.
Tak, decyzję zwykle podejmujemy my osobiście i tutaj nie ma drogi jednokierunkowej dla Autorki, więc się produkujemy!