Agresja i głupie odzywki/brak szacunku - rozstać się czy co robić?

Niestety taka jest prawda lifegoeson82...
Smutna prawda o Tobie...

Lifegoeson - ja zgadzam się z poprzedniczkami tylko w jednej kwestii.
A i owszem.
Twój mąż to bardzo niedojrzały chłopczyk, a Ty jesteś jego mamą w obecnym układzie.
Nie dostrzegam w nim wolnego, kreatywnego ducha, którego Ty zaprzęgłaś do pługa szarej codzienności i orzesz nim pańszczyznę.
Widzę natomiast wygodnickiego, który całkiem nieźle się ustawił, i korzysta z naiwniaczki ...

Ty jesteś kobitą z cojones, jak to mawiali starożytni Rosjanie
Jesteś konkretna i stawiasz sobie realne cele. Dodatkowo potrafisz zidentyfikować i wytyczyć sobie sama drogi, które do tych celów prowadzą.
Nie uważam, że należy Ci się zabrać za poszukiwanie japiszona, z którym będziesz mogła współdzielić kredyta hipoteczne, bynajmniej.
Natomiast należy Ci się w małżeństwie równorzędny partner, a nie jakieś smętne kalesony, które będziesz musiała za sobą ciągnąć.

Postawa Twojego męża jest dla mnie kuriozalna.
Przecież jesteście zapewne w zbliżonym wieku ?
Tymczasem mamy tu oto faceta, który:
- chce wybudować dom, ale nie potrafi na niego zarobić, a swojego życia zawodowego zmieniał nie będzie, bo się boi i w sumie nie chce mu się;
- chce mieć w domu bezustanny błysk, ale nie chce sprzątać;
- chce mieć zawsze umyte gary, ale nie chce ich myć;
- chce mieć porządek, ale nawet swoich używanych gaci nie odniesie gdzie trzeba, a jedynie pozostawia je gdzie bądź;
- chce mieć rozrywki weekendowe i mile spędzać wolny od pracy czas, ale nie chce mu się niczego planować, organizować, ani nie chce mu się za to płacić;
- chce, żebyś to Ty zarabiała więcej i rozwijała swoją firmę tak, żebyście oboli mogli z tego finansowo profitować, ale nawet nie chce z Tobą rozmawiać o jakiejkolwiek strategii zawodowej, o Twoich związanych z tym planach, czy pomysłach;
- chce żeby w domu było ładnie i schludnie, ale wbicie gwoździa czy drobna naprawa czegokolwiek zajmuje mu kilka miesięcy;
- chce mieć dziecko, ale nie potrafi zapewnić mu utrzymania, ani nie potrafi zapewnić utrzymania Tobie, podczas kiedy będziesz musiała być z dzieckiem w domu na urlopie macierzyńskim, czy wychowawczym - i to Ciebie nazywa kłamczuchą, kiedy mu o tym mówisz;
Widzę tu mega hipokrytę, który manipulowaniem próbuje wpędzić Ciebie w poczucie winy i wywołać w Tobie wyrzuty sumienia, że nie uczyniłaś jego życia takim, jakie on by je pragnął mieć.
Odrażające.
tjaaa ...
A jednocześnie stawia przed Tobą karkołomne zadanie.
Bo Ty - w tym samym czasie - masz być sobą w trzech osobach, niczym święta trójca.
Masz być zadbana, seksowna, powłóczysta i wymakijażowana.
Jednocześnie masz pracować, rozwijać firmę, odnotowywać coraz większe zyski.
Jednocześnie po drugie masz być słodką gosposią w fartuszku z falbankami, która podczas kiedy jej misio jest w pracy - wypucuje mieszkanko, a po jego powrocie poda mu jedną ręką pyszny obiadek, a drugą świeżo upieczoną szarlotkę.
Jeśli mogę Ci coś doradzić, to wiesz co, weź brudne gary które Ci zostaną z przygotowywania tych kulinarnych cudów przez okno może wyciepnij, o ile nie zdążysz ich umyć. Bo małżonek gotów się zezłościć o to, że wizerunek przytulnego domeczku mu tym psujesz.

Lifegoeson, nie wiem, czy układ matka-syneczek wytworzył się u Was jakoś tak sam z siebie, że automatycznie powchodziliście w obecne role, ale to tłumaczyłoby dlaczego tak rzadko macie seks.
Otóż moja droga z matkami się nie sypia.
Ale oczywiście jeśli już "syneczek" przełamie tę wewnętrzną blokadę, barierę - to i owszem, może być fajnie i ekscytująco.

Tak się składa, że pracuję w takim samym systemie, jak i Ty, czyli 90% domowo.
Wierzę, że masz wystarczająco dużo samodyscypliny i organizacji pracy własnej, jeśli robisz to od dawna.
My też mieszkamy na wsi. I nie mamy nawet centralnego ogrzewania, a jedynym co ogrzewa cały dom jest kominek i nadmuchy.
I wiesz co ? Mój mąż codziennie przed wyjazdem do pracy rano - rozpala w owym kominku i przynosi mi z 5 szczapek, żebym miała w ciągu dnia czym podkładać, aż do jego powrotu.
Później odwozi naszą córkę do szkoły i sam jedzie do pracy.
Z kolei ja nigdy nie pracuję w dresie. (no może w ciągu ostatniego tygodnia pozwoliłam sobie na dyspensę, bo rękę złamałam i trudno mi zapinać spodnie )
Zawsze rano ubieram się i czeszę. Ale rzadko robię makijaż. I od 8.00 jestem w pracy. Do 16.00 mogę ewentualnie podłożyć do kominka i odebrać pocztę o ile przyjdzie listonosz.
To wszystko. JESTEM W PRACY, więc nie ma mnie w domu. I w tym czasie kiedy jestem w pracy - nie zmywam, nie gotuję, nie sprzątam, nie piorę, nie zbieram brudnych gaci. Być może czytelniczki uznają, że mój mąż jest równie biedny co Twój, że orzę nim ugór jeszcze cięższy niż Wasze małżeństwo - ale ja uważam, że on jest mężczyzną po prostu, zwyczajnie ... współodpowiedzialnym. Współodpowiedzialnym za nasz związek, za naszą rodzinę i za nasz dom. Za całe nasze wspólne życie.
I mój mąż jest biedny jeszcze z jednego powodu bo wie, że brudne gacie wrzuca się do kosza na pranie a nie rzuca na podłogę koło łóżka.
Owszem, nie jest lekko. Mamy dużo pracy i zajęć, sama wiesz jak to jest, kiedy nie ma się wygody odkręcenia grzejnika, którym w ciągu kilku minut przepłynie ciepła woda.
Niestety gotowanie i przygotowywanie posiłków na następny dzień odbywa się głównie wieczorami, ale w tygodniu wybieramy potrawy proste, których przygotowanie nie zajmuje wiele czasu, a które można odgrzać następnego dnia.
Również wieczorem robimy sałatki dla męża do pracy i przygotowujemy drugie śniadanie dla córki do szkoły.
Zakupy robi mąż, który dostaje ode mnie listę - wcześniej planuję co będę w danym tygodniu gotować. Mamy tylko jedno auto, z którego w 90% korzysta on, więc siłą rzeczy sprawunki są po jego stronie.
Oboje uważamy to za rozsądne i logiczne.
W tygodniu nie sprzątamy prawie wcale, jeśli chodzi o jakieś mycie podłóg i tym podobne czasochłonne zajęcia. Ewentualnie odkurzanie, bo przy kominku i dwóch kocurach i jednym brzydkim psie - jest to konieczne.
Ale oboje dbamy o zachowanie ładu, nikt nie zostawia swoich ciuchów wszędzie rozsianych niczym maki po łanie zboża. Odkładamy rzeczy na miejsce.
Jeśli chcemy, by dom funkcjonował jak zegarek, to nie ma innego wyjścia jak podział obowiązków. Po prostu nie da się inaczej.

Rozumiem, że wynajmujecie dom który jest w nie najlepszej kondycji ?
My również od tego zaczynaliśmy i nadal do świetnej formy wiele naszej tyrolskiej chatce brakuje.
Ale - jest lepiej.
Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że kosztem trzech, czterech weekendów z wyjściami, żarciem na mieście, kinem, alkoholem i innymi rozrywkami dla dwóch osób - będziesz już mogła kupić małą zmywarkę ?
A za kolejne pięć weekendów - lodówkę ?
Jakkolwiek prozaicznie to brzmi. I wiem, że to bardzo obdarte z romantyzmu. Ale wspólne życie, to również zwykła, codzienna organizacja.

Jeśli jest szansa dla Waszego małżeństwa, jeśli ma się ono przekształcić w szczęśliwy dla Was obojga związek, to nie fochami, awanturami czy rzucaniem ciuchów na komputer go osiągniecie.
Tylko i wyłącznie spokojną, rzeczową rozmową.

Być może Twój mąż jest tylko fantastą gawędziarzem. Który ani myśli zaciskać pośladów po to, żeby wspólnie z Tobą zarobić na kredyt, na dom, na dziecko.
Może on tylko lubi sobie tak pomarudzić, że fajnie byłoby - ale nie ma zamiaru do tego dążyć. Bo za realizacją takich celów kryje się nie tylko 500+, ale przede wszystkim ciężka praca i poświęcenie.
Jeśli jednak te jego wzdychanie umiejscawia się u niego w sferze rzeczywistych pragnień, to prędzej czy później, ale będzie musiał zrozumieć, że jego wolny duch go raczej do tego nie doprowadzi.
Sprawa jest prosta - chce mieć dom - to siada i robi plan. Biznesplan nawet. Ile Wam potrzeba, ile wspólnie macie. Gdzie i jak może zwiększyć również swoje dochody. Może praca dodatkowa, może weekendowa. Może mniejsze mieszkanie i rezygnacja z dalekich dojazdów do roboty i sznurka do gaci na podwórku. Może wyjazd za granicę do pracy sezonowej podczas kilkumiesięcznego bezpłatnego urlopu. Możliwości jest wiele. Ale trzeba się z nimi zmierzyć.
Od samego kupowania gazetki o małych białych domkach nic się w tej kwestii nie zmieni.

Być może on jako typowy "syneczek" nie zdaje sobie sprawy z tego co to oznacza powołać na świat dziecko i wziąć za nie odpowiedzialność, niestety również i materialną - od momentu jego poczęcia.
Czy jesteście świadomi tego, że niekoniecznie możesz być podczas ciąży okazem tryskającego uszami zdrowia ? Że może się okazać, że nie możesz wykonywać swojej pracy, a na utrzymanie zostaje Wam tylko jego pensja. Czy Twój mąż się z tym liczy ?
Czy wie o tym, że po urodzeniu dziecka nie będziesz mogła wrócić do pracy przynajmniej przez około pół roku, a jeśli już - to wynajmując opiekunkę dzięki czemu generowane przez Ciebie przychody i wydatki Wam się "ładnie" zbilansują ?
Czy macie plan awaryjny na prywatną opiekę medyczną dla Ciebie i dla dziecka, również okołoporodową ? Zobacz co się dzieje z tymi standardami w naszym państwie, niczego nie można być obecnie pewnym w tej kwestii ...

A może zwyczajnie nie stać Was na budowę, czy kupno domu - przestrzegam przed kupnem domu do remontu - to studnia bez przysłowiowego dna. Może powinniście zainteresować się innymi technologiami ? Może kontenery ? Może dom z materiałów recyklingowych ?

Z tego co piszesz, to teraz wygląda to tak, że Ty myślisz i działasz hasłowo/skojarzeniowo.
Chcemy mieć dom=muszę więcej pracować, muszę zwiększyć przychody. Muszę znaleźć rozwiązanie, muszę znaleźć okazję. I zabierasz się do działania. I chcesz ten zapał i to dążenie dzielić z mężem - co jest jak najbardziej zrozumiałe i ludzkie.
Tymczasem Twój małżonek ma na ten temat do powiedzenia coś jak: daj mi spokój ... dziamg, dziamg, dziamg ... nigdy nie będziemy mieli swojego domu, dziamg, dziamg, dziamg ... to bez sensu ... dziamg, dziamg, dziamg ...
Albo się czegoś chce i się do tego dąży, albo się tylko dziamga. Ale jak się dziamga, to na własne życzenie i nie wypada mieć pretensji do żony, że nie zapracowała na mały biały domek i nam go nie zbudowała, podczas kiedy my zajęci byliśmy dziamganiem.

Co mnie sie rzuciło w oczy to to ze mąż autorkę prosił. Latami. Może by poszła na etat, może by sie chociaż trochę ogarnęła, może by chociaż trochę posprzątała, może to może tamto...
A autorka z uporem maniaka nie nie i nie....ale z kolei jak ona prosi to oczekuje ze będzie zrobione. Drewno narąbane, praca zmieniona bo narzekanie wkurza, to tamto i sramto...
Jak ja bym tak do swojego męża podchodziła to mimo ze ma facet łagodna naturę to by mnie szerokim kopem na księżyc posłał. Tak sie nie robi.
Nie dziwie sie mężowi ze jest sfrustrowany. Z marzeń nici, żona jakaś taka mało elastyczna, on sam nie może nic odłożyć. Wiec w piątek wieczorem chłop siada i myśli do siebie " Dzieciaków nie mam, żona w firmie coś podobno zarabia to ja sie z kolegami napije albo sobie program w czołgi". Skoro ta wasza ciężka praca w żaden sposób nie przybliża was do spełnienia waszych marzeń to co on sobie będzie 50 zł na piwo żałował? W końcu i tak nic z domu ani dzieci nie ma.
Sugeruje żebyście usiedli razem i porozmawiali jeszcze raz o waszych pragnieniach. Szczerze i bezogrodkowo. Może sie okazać ze jego priorytety sie zmieniły. A i może ty sie zastanów czy twoje sie nie zmieniły?
W marzeniach ważne jest tez by pozostać jako takim realista. Nie ma co sobie wyobrażać posiadłości dynastycznych Caringtonow kiedy ledwo na plany budowy wystarcza... przeanalizujcie wspólnie plany życiowe i może jeszcze wam sie uda coś razem osiągnąć.

Nie do końca to do mnie przemawia ...
Rozumiem pragnienie rodzicielstwa. Ale pragnąć to jedno, a mieć ku temu realne możliwości, to drugie.
Za co on utrzyma żonę i dziecko, jeśli teraz jego pensja wystarcza zaledwie na podstawowe opłaty, a zmienić pracy on się boi, a poza tym nie chce, bo ma mnóstwo zajęć dodatkowych w postaci grania w kapeli i inwestycji w nowy sprzęt grający ?
Idąc dalej tym tropem - ok, żona może wrócić gdzieś do pracy na etat, i mając umowę na czas nieokreślony - korzystać z przywilejów dla ciężarnych, a później dla matek.
Tylko, że w tym momencie taka misja zaczyna się od zera. Dojście do takich przywilejów w obecnych czasach na rynku pracy, śmiało może zająć nawet kilka lat, zanim uniżony pachoł, to znaczy pracownik etatowy przebrnie przez okres umów próbnych, czasowych pierwszych, drugich i piątych.

Dodatkowo kwestia nieszczęsnego sprzątania .... Autorka zaproponowała kilka sensownych rozwiązań.
Na żadne z nich mąż się nie zgodził. On nie ma motywacji do sprzątania chałupy, którą oboje w równej mierze zapuścili. Ok.
Ale ona chce wydać kilkadziesiąt złotych na Panią sprzątającą, i zarówno ta kwota jak i to rozwiązanie załatwią sprawę.
Ja również czasami korzystam z takiej formy pomocy i każdorazowo jest to najlepiej wydane 7 dych ever.
Nie rozumiem presji małżonka Autorki na to, żeby ona własnoręcznie ten bajzel sprzątała i drapała paznokciami swemi.
Jak ktoś inny posprząta, to będzie mniej czyste ? Nawet jak on posprząta, to osiągnie niższe standardy czystości ?
Trochę to niepoważne.

A dużo masz dresów na zmianę ? Bo wiesz, dresy trzeba zmieniać. Powinnaś mieć dres codzienny, dres koktajlowy, dres wieczorny, dres służbowy, dres taki seksi itd. Nie ma, że tak ciągle w jednym. To może zabić niejeden związek

Sorry, nie mogłem się powstrzymać

To zdanie najlepiej oddaje caly problem. Oni by musieli przedyskutowac swoje kariery i byc moze "zaczac misje od zera". A w wieku 40 lat to juz nie zawsze sie chce zaczynac od zera... Stad jego frustracja. Autorka sie obudzila po latach jeszcze pelna jakichs oczekiwan podczas gdy on byc moze zeby zjadl na probie przekonania partnerki do uznania jego racji.
W takiej sytuacji ja nie mowie ze oni maja sobie robic dziecko i napewno wszystko bedzie cacy.
Maz wyglada mi na totalnie zniecheconego tym wszystkim, do punktu w ktorym jemu sie nawet nie chce chaty sprzatnac. To jak dla mnie wlacza powazny alarm w glowie bo moze to znaczyc ze on sie kompletnie poddal. Jemu sie juz nie chce walczyc o kariere, dom, rodzine, marzenia... +500 punktow do codziennego marazmu.

Ale jej mąż pracuje. I zarabia . To autorka narobila problemów.
BTW - moje dziecko też urodziło się chore. To jeden z powodów dla których nic teraz nie mam, w sensie majątku.
Dlatego bonusy w postaci zmywarki i domu nie są dla mnie ważne.
Żyjemy i jesteśmy szczęśliwi.
Jak ja się urodziłam to moi rodzice nie mieli nawet ogrzewania,mieszkaliśmy w 1 pokoju, byli studentami a ja pierwszą barbie dostałam jak miałam 10 lat. To było kupę lat temu i tak ludzie wtedy żyli.  Były sczesliwe rodziny. Nie gloryfikuję biedy tylko pokazuję że kasa to nie jest priorytet, a przynajmniej nie da wszystkich - w tym wydaje mi się da męża autorki też nie.
Poza tym, oni coś tam akurat mają - kupili ziemię.

Chciałabym coś sprostować, jeśli mogę.

Tak, wynajmujemy dom, ale za grosze. Czynsz jest dużo niższy niż wynajęcie mieszkania w centrum miasta. Mieszkamy na wsi, dom jest drewniany i warunki raczej średnie, dlatego tanio. Poczyniliśmy sporo zmian w ostatnim roku - mąż zmienił pracę na lepiej płatną, niestety praca 60 km od miasta, w którym mieszkałam całe życie. Wyprowadziliśmy się więc, aby miał bliżej do pracy i żeby obniżyć koszty dojazdu. Do tego zmieniliśmy mieszkanie na tańsze. Koszty nam sporo spadły i jesteśmy niby bardziej na plusie, ale dalej czasem brakuje. Nie chodzi o jedzenie czy wyjście na miasto. Żyjemy w miarę normalnie. Ale np. w zeszłym tygodniu zepsuł się samochód i to dość poważnie, naprawa kosztowała prawie 2 tysiące. W tym samym miesiącu nasz zwierzak musiał mieć zabieg, który kosztował kilkaset złotych. Tego typu niespodziewane wydatki nas rozkładają.

Mówicie, że ja pracuję i nic z tego nie ma. Pisałam, że to nie tak. Zarabiam tyle co mój mąż, więc to tak jakbym siedziała na etacie. Uważam, że zarabiam nieźle. Jakbym siedziała na etacie i miała taką samą kasę to wzięlibyśmy kredyt. Niestety nie możemy. I nie, pójście na etat nie rozwiązuje sprawy - ja zwyczajnie nie nadaję się na etat. Kocham to, co robię. Może to zabrzmi egoistycznie, ale to, gdzie się pracuje, też jest ważne i wpływa na otoczenie. Człowiek, który rano budzi się i myśli "o k... znowu muszę iść do tej roboty!" to człowiek nieszczęśliwy i to się odbija na reszcie rodziny. Wspominałam, jak latami sfrustrowany był mój mąż w poprzedniej pracy.

Problem finansowy polega na tym, że zarabianie 2 czy 3 x więcej nie do końca rozwiąże problem. Tu potrzebny jest duży zastrzyk gotówki w postaci kilkudziesięciu tysięcy złotych, aby cokolwiek ruszyć. Trudno nam odłożyć bo wszystko na bieżąco wydajemy. Pamiętajcie też, że mam jeszcze długi. Jeśli ktoś z Was prowadził kiedyś firmę, to wie, że do dużych zleceń dochodzi się latami bo najpierw trzeba zbudować wizerunek i bazę klientów. Skoro firma prawie upadła to rozumiecie, że była źle zarządzana. Dojście do tego, jak to powinno wyglądać, też trwa. Człowiek uczy się na błędach, testuje różne rozwiązania. A na dodatek w takiej sytuacji, w jakiej jesteśmy, obcinamy koszty do maksimum, a to znaczy, że nie zatrudnię na etat osoby, która ogarnie za mnie większość obowiązków w firmie po to, abym ja mogła skupić się na marketingu i zwiększaniu przychodów. Tylko niestety muszę wszystko ogarniać sama. Między 8 a 16 ogarniam zlecenia klientów. Wieczorami próbuję siadać i robić coś, co mnie przybliży do celu - np. poprawić marketing, zastanowić się jak dotrzeć do nowych klientów, podziałać coś na Facebooku, zrealizować plan promocji itp. A nie zawsze wieczorem mi się udaje - bo najczęściej się kłócimy albo mamy jakieś obowiązki domowe do zrobienia. Albo jestem zwyczajnie zmęczona.

Pamiętajcie też, że czasami nie mam motywacji - mąż zupełnie nie wspiera mnie w tym, co robię i nie daje mi środowiska do tego, abym mogła spokojnie wieczorem coś poogarniać w kwestiach rozwoju. Czasem siadam i .. nie mogę się skupić. Po prostu. Nie daję rady. Bo jak się słyszy za uchem jakieś pretensje to po prostu się nie da.

Mimo to staram się maksymalnie mobilizować i uparcie dążyć do celu. To jest takie trochę na zasadzie, że ja słyszę jakieś narzekanie za uchem i nie mogę męża przekrzyczeć, wytłumaczyć "słuchaj, mam szansę na dobre zlecenie, ale muszę do tego usiąść wieczorem... ale za to moglibyśmy kupić to czy tamto, albo trochę odłożyć" tylko słyszę "a czemu to wieczorem robisz, powiedz klientowi, że zrobisz rano, a teraz się zajmij domem". No... owszem, powinno się oddzielać dom od pracy, ale czasem są klienci, którzy na gwałt coś potrzebują - bo mają jakiś odgórnie narzucony temat i się nie da inaczej. Albo robisz albo nie. Jak nie to on sobie szuka kogoś innego. Tak to wygląda.

Jeśli musicie wiedzieć, działka kosztowała GROSZE, była w naprawdę okazyjnej cenie i większość pokryła teściowa.

Wyjść na miasto mamy niewiele - jesteśmy raczej domatorami. Od czasu do czasu zamówimy pizzę jak nam się bardzo nie chce w kuchni siedzieć. Nie imprezujemy specjalnie, zresztą nawet jest z tym problem bo nie mieszkamy już w mieście, gdzie jest większość naszych znajomych. Mieszkamy w odległości 40 km. Więc wyjście na piwo bardzo często odpada bo to bez sensu. Do kina przestaliśmy chodzić bo tutaj w pobliżu grają tylko jakieś stare filmy, a jechać do lepszego kina 40 km w jedną stronę trochę mija się z celem Więc naprawdę nie wydajemy dużo. Ale np. sporo wychodzi nam za paliwo - to jest kilkaset złotych miesięcznie bo mąż nadal ma 30 km w jedną stronę do pracy. Sporo poszło na węgiel i drewno na zimę. Mamy też trójkę zwierząt - od czasu do czasu zachorują, więc do weta. Auto mamy już starsze, w ostatnim czasie bardzo mocno się psuło. Pralka też nam się popsuła, trzeba było nową na gwałt kupić. I tak robi się dobre kilkaset złotych nieprzewidzianych wydatków w miesiącu. Nie zapomnijcie, że wciąż spłacamy jeden kredyt - to jest prawie 1000 zł miesięcznie..

Robiłam budżet domowy tzn. spisywałam nasze wydatki bo nie wiedziałam, dlaczego tak nam kasa ubywa, w końcu nie zarabiamy oboje najgorzej. Zrobiłam to też po to, by pokazać mężowi czarno na białym bo swego czasu wypominał mi, że nie zarabiam. Bo też tak jak Wy, uważał, że skoro ciągle nam brakuje to że ja nie zarabiam. Okazało się, że zarabiam w niektórych miesiącach nawet dwukrotnie więcej od niego. I wcale jakoś dużo na jedzenie nie wydajemy. Najwięcej kasy idzie na jakieś nieprzewidziane rzeczy - przeważnie naprawa auta albo jakiś sprzęt AGD. No po prostu życie kosztuje. Ale mówię - na to nie narzekamy jakoś bardzo. Po prostu nie dajemy rady cokolwiek odłożyć.

Z całym szacunkiem do kobiet, które mają dzieci i mówią, że da radę ogarnąć. W tym miesiącu wydałam 800 zł na leczenie zwierzaka chorego na nowotwór. Mam pełną świadomość, że dziecko również jest wymagające finansowo. Jak zachoruje to kasa leci, w dodatku dzieckiem trzeba się zajmować, a to znaczy, że nie będę pracować i nie będzie mojego dochodu. Z samego dochodu męża zginiemy jak ciotka w Czechach. Jedna z osób poruszyła też istotną kwestię samopoczucia w ciąży i zaraz po niej. Tego boję się chyba najbardziej. Mam ogromną obawę, że może być taka sytuacja, że będę się źle czuć i nie będę mogła ogarniać firmy. Stracimy wtedy mój dochód i będzie masakra. Mało tego, pomyśleliście o tym, że ja mam kontrakty z klientami, które mają konkretne terminy i kary umowne w przypadku nie wywiązania się? Jeśli zachoruję albo się źle poczuję w ciąży to klient może nie być wyrozumiały i będzie mnie jeszcze po sądach ciągał... A nie mam nikogo, kto mógłby mnie zastąpić w moich obowiązkach.

Ja po prostu mam pełną świadomość tego, że dziecko to nie jest takie hop siup i że do tego jednak trzeba być w jakimś stopniu przygotowanym. Mąż narzeka, że nie ma dziecka, ale nie widzi tego, że to są dodatkowe koszty i obowiązki. Już teraz jesteśmy sfrustrowani sytuacją finansową, a chcemy sobie dowalić jeszcze więcej problemów.

Moim planem jest przygotowanie gruntu finansowego pod to wszystko - chcę zautomatyzować większość procesów w firmie, aby nie była ona zależna w większości ode mnie + wygenerować dochody pasywne, które dadzą mi większą oszczędność czasu. Wiem, co robię. Ale to wymaga pracy. Której mój mąż nie szanuje.

Lodówkę mamy, dziękuję za troskę

Isabella poruszyła tu istotną kwestię tego, jak zachowuje się mój mąż. Oczywiście jestem świadoma swoich błędów. Ale od niego tez wymagałabym odrobinę więcej wysiłku. Mógłby mnie odciążyć od części obowiązków. Mógłby mnie wspierać mentalnie, dodawać mi skrzydeł, żeby mi się chciało bardziej i mądrzej pracować. Mógłby rozmawiać o planach, żeby mi to dodawało motywację. Mógłby może coś doradzić, jak poprawić coś w firmie, może nawet coś mi pomóc. Nie wiem, po prostu brakuje mi partnera w tym wszystkim, czuję, że mam za dużo na głowie. Mówiłam, że po pracy pracuję nad budowaniem wizerunku firmy? Dodajcie do tego mycie garów, karmienie zwierząt, podawanie im leków, sprzątanie po zwierzakach, sprzątanie po mężu, palenie w piecu.. i jak kończę to jest już bardzo późno w nocy.. nieraz siedziałam do 5tej rano, a potem chodziła cały dzień po 2 godzinach snu. Podczas gdy mąż się super zrelaksował po pracy i wszedł na wyższy level w grze.. Już głupie zakupy mógłby zrobić, a tymczasem słyszę "pojechałabyś do sklepu? bo zmęczony jestem".. A ja nie? Nie, no gdzie tam.. bo ja w domu siedziałam

Wiesz co, sorry, ale Ty chyba jakaś odrealniona jesteś. Kilkaset złotych Was rozkłada, ale kredyt byłoby z czego spłacać, zwłaszcza przy dziecku???

I w nawiązaniu do Twoich poprzednich postów - chcesz pracować więcej, żeby było na dom, mąż taki nieudacznik, bo pracuje na etat i zarabia tyle samo, co Ty, ale bez Ciebie się nie ogarnie? Abstrahując od tego, czy się nadajesz na etat, czy nie - weź, zejdź z tego chłopa, bo widać z daleka, że on myśli rozsądnie... A Ty po prostu nie lubisz i nie chcesz chałupy ogarniać, wcale nie zarabiasz tyle, żebyś mogła opisywać się jako ta, co bez jej pracy się domu nie wybuduje i nie spełni marzeń...

I żeby nie było - ja też się nie nadaję na etat, pracuję w domu, więc wiem, o czym mówię. Ale na etacie nie zarobiłabym tyle, ile zarabiam, zwłaszcza, jeśli pracuję więcej. I tak, też był okres, że miałam długi. I tak, mam dzieci, w tym jedno niepełnosprawne. I tak, po drodze brałam udział w budowie domu na kredyt. I tak, nieraz mam dom nieogarnięty, bo sprzątać nie lubię. Ale się zmuszam i ogarniam, a nie pinkolę, że kasy więcej będzie, jak posiedzę na kompie... Wiem, o czym mówię.

Tak poczytałam co napisalas Autorko i wyszlo mi takie podsumowanie.
Ty nie widzisz sie na etacie bo nie lubisz takiej pracy. Maz wiec MUSI to zaakceptowac mimo ze zarabiasz tyle to on a w sumie patrzac na godziny Twojej pracy to i mniej bo jeszcze wieczorami musisz sleczec nad marketingiem szukaniem nowych zlecen itp zeby sie ta firma jakos kulala.
Maz w zwiazku z tym ze Ty wolisz pracowac w domu MUSI sie pogodzic z tym ze dzieci miec nie bedziecie bo wtedy nie bedziesz pracowac i nie bedzie dochodu. (Na etacie mialabys zapewnione platny urlop macierzynski).  Facet ma 40 lat wiec MUSI poczekac az Ty na tyle zautomatyzujesz swoja prace i rozkrecisz firme ze moze bedzie mozna pomyslec o dziecku. A ze bedzie mial wtedy kolo 45 lat a Ty 40 i moze sie okazax ze juz nie da rady to truuudno grunt zeby Twoje potrzeby zostaly  zaspokojone. Kupisz mu pewnie najwyzej drugiego zwierzaka.
Maz w zwiazku z tym ze Ty tak sie starasz rozkrecic ten biznes MUSI  Cie wspierac i poddawac nowe pomysly mimo ze szczerze nienawidzi Twojej pracy, g..z niej macie w sensie zadnych kokosow, za to nie ma zony wieczorami  bo ciagle przyklejona do kompa no i syf w domu.
Dla mnie to Ty jestes zwyczajna egoistka. Nic wiecej. Nie pasuja Ci dzieci, nie pasuje Ci praca etatowa, nie pasuje zajmowanie sie domem. Po co Ty za maz wychodzilas? Bo ja robiac cos wedle swojego widzimisie ale.majac meza liczylabym sie tez z nim. Skoro wymyslilam sobie prace w domu to trudno musze ten partycypowac w jego ogarnianiu a ze nie mam kiedy...no moglam isc na etat i miec na to czas po 16 a ze nie chcialam ..moj wybor i moj problem teraz.  A Ty czujesz sie z tego zwolniona i najlepiej niech on to przejmie albo pania do sprzatania sie najmie. Szkoda tylko ze nie bardzo jest z czego jej placic  bo ona za 100 w mscu raczej nie przyjdzie a was wydatek rzedu kilkuset zlotych mscznie jak sama piszesz rozklada. No chyba ze na pewne rzeczy kasa sie znajdzie.
Edit: Ja nie mowie ze teraz masz na sile prace w domu rzucic i w ciaze zachodzic. Wrecz moim skromnym zdaniem moze byc na to juz za pozno. Tylko nie rozumiem po co Ty z tym czlowiekiem jestes?   Nie wazne sa dla Ciebie jego potrzeby, chcialabys go kompletnie zmienic, rozmijacie sie totalnie w celach i sposobach ich realizacji. Nie lepiej dac mu zyc tak jak lubi z kims innym i samej zyc tak jak Ty lubisz z kims innym kogo bedzie jarac taki tryb zycia jaki prowadzisz?

Przepraszam, a kobiecie prowadzącej działalność gospodarczą i opłacającej właściwe składki w ZUS nie przysługuje płatny urlop macierzyński? Bo mnie się zdaje, że jest on taki sam tj. 26 tygodni. O tym co można było zrobić żeby był płatny całkiem nieźle, to ja pisać nie będę No chyba, że zarobkowa własna działalność autorki, to tak naprawdę robota na czarno czy umowy cywilnoprawne....

No to skoro jest taka hopsiupdoprzodu niech się zakręci... A facet jest już na równi pochyłej i wcale mu się nie dziwię. Przy pierwszej chętnej okazji odpłynie w siną dal...

Dokładnie tak zapewne jest. Trwa, bo popadł w marazm, a na razie jeszcze co nieco ma pod nosem. 40 lat to jednak taki czas w życiu kiedy dokonuje się podsumowania. Zapewne w głowie męża wygląda ono tragicznie. Dociera do niego, że jest w czarnej dupie, zmarnowane najlepsze lata i brak perspektyw na dobrą zmianę Stąd agresja i chamstwo. Czołgi i piwo? Znam z autopsji Dobra metoda żeby wyłączyć mózg z myślenia na niewygodne tematy. W końcu to jednak przestaje wystarczać i przychodzi refleksja. Szuka się punktu zaczepienia żeby zmienić swoje życie. Ja miałem taki punkt zaczepienia w postaci dzieci, że dla nich warto. Pan mąż takiego punktu zaczepienia wokół siebie nie ma więc poszuka, gdzieś dalej...

Dlatego warto jasno i w spokoju przedstawiać swoje oczekiwania i rozmawiać z partnerem.  Ja znam te czołgi.. nie wiem czy rozładowują agresję, czy ją wywołują raczej. Bo w życiu niestety potrzeba finezji a nie wystawienia lufy w kierunku partnera i BAM!!. W odpowiedzi uzbroi się i odpowie jakimś superpociskiem, po którym nie będzie co zbierać. A co do punktów zaczepienia poza związkiem to niestety jest wykładnia różnych rzeczy. Ja jakoś nie szukałam takiej odskoczni gdy brakowało na zakupy, a samotny atrakcyjny facet zapraszał na wycieczkę prywatnym samolotem lub gdy dostawałam miłosne wyznania w stylu Petrarki. Więc.. na dobre i na złe..

Gratuluje Elu i zycze ciekawych obserwacji.

Tak jak piszesz, gdy da sie rade odlozyc chocby na krotko swoje wlasne oczekiwania czy przekonania, gdy zacznie sie zwracac do wlasnego srodka, zamiast przyklejac wszystko do innych na zewnatrz, to za tym idzie czesto tez mozliwosc nabrania dystansu do wlasnych emocji. I jakaz to ulga!
Zaczyna sie tez widziec, ze to wlasciwie my sami stwarzamy sobie wlasne emocjonalne piekielka, a inni sa tylko naciskaczami naszych przyciskow do wyzwalania emocji, pod ktorymi je ukrywamy. I wtedy mozna zaczac przejmowac odpowiedzialnosc za siebie i swoje wlasne emocje, zaczac panowac nad nimi, nie muszac ich jednoczesnie spychac gdzies do piwnicy.

Wtedy mozna zaczac wlasnie zauwazac, w jaki sposob uruchamiaja sie te procesy w nas, ze mozna stwarzac nacisk na innych, nawet nie kiwajac palcem czy mowiac cokolwiek. Wystarczy wlasne wewnetrzne nastawienie, zeby ten inny czul, jak go widzimy, nawet jesli nie jest tego swiadomy, sami zaczynamy zauwazac, jak ten emocjonalny stan innych ma wplyw na nasze wlasne mechanizmy. I mozna zaczac przestawac reagowac na to w ten sposob, jak dotad. Cos zmienic. Emocja nie musi wywolywac automatycznej reakcji czy dzialania. Nie musi wywolywac juz zawsze tej samej reakcji, sa mozliwe tez inne.
To wlasnie ten nasz wewnetrzny stan jest rozstrzygajacy przy komunikacji z innymi, wcale nie tak bardzo slowa. Te maja tylko drugorzedne znaczenie.

W sumie to jest bardzo proste i jednoczesnie jakze trudne.
Najtrudniej zmienic cos u siebie, a oczekujemy od innych, ze to oni maja sie zmieniac w blyskawicznym tempie, zeby nasz komfort psychiczny nie ucierpial.
Trzeba konsekwencji i powaznego postanowienia dla rozwiniecia wlasnych procesow.
Ja wiem z doswiadczenia jednak, ze gdy raz zrobione jest to doswiadczenie, ze jestesmy w stanie poprzez zmiane w nas samych zapewnic sobie samym wiecej komfortu i jednoczesnie wywolac tym zmiane w otoczeniu, to jest to dobra motywacja i pomoca w dalszym procesie zmiany wlasnych przyzwyczajen i wzorcow reakcyjnych, a co za tym idzie, jakosci zycia.

Jaki to sposob na rozladowanie agresji, jesli bierze sie udzial w agresywnych pyskowkach na czatach?
Przeciez to tylko coraz bardziej wlasna agresje nakreca i zaczyna wytwarzac odpowiednie wzorce reakcyjne, ze mozna sie na innych wyladowywac!
W ktoryms momencie przenosi sie to tez na swiat realny, bo umysl zostaje tak ukondycjonowany.
To swietny sposob na podwyzszenie poziomu agresji na tym swiecie.

Jak juz trzeba rozladowywac agresje, to lepiej robic to przez ruch - 10 kilometrow przebiezki albo pol godziny walenia w worek bokserski. Mozna tez ta energie spozytkowac konstruktywnie i narabac drzewa. Wtedy i humor zaczyna sie poprawiac, jak sie widzi pozytywne wyniki.

Jedynym sposobem na trwale opanowanie swoich emocji jest poznanie ich mechanizmow dzialania i przekierowanie w ten sposob, ze wytwarzaja sie ukondycjonowania, ktore sa pozytywne.
Nasze destrukcyjne zachowania i reakcje sa wynikiem destruktywnych przyzwyczajen.

Spojz na siebie obiektywnie. Marnujesz resztki młodości sobie i facetowi. Nie chciałaś dzieci które sa b. ważne. A to juz dla ciebie ostatni gwizdek. On je bedzie mial nie z toba to z kim innym. Poswiecilas się biznesowi i pogoni za kasa której i tak nie masz wystarczająco a nawet gdybyś miała i tak nie była byś szczęśliwa. W dodatku zastanawiasz się czy z nim nie zerwać ze względu na jakieś pierdoly i kryzys do którego ma prawo. Chcesz zostawić faceta który kocha ciebie jak nikogo innego, w końcu poswiecil ci 12 najlepszych lat swojego życia. Byl z toba pomimo wszystko, wierzyl w ciebie i wspierał. Naucz się dziewczyno poświęcać dla 2giej osoby to znajdziesz szczęście i pomyślność w życiu. Znam przypadek jak wy i po rozstaniu skończyło się dramatami życiowymi dla obojga. Nie doceniasz tego co masz.

Oczywiscie, ze lubia i to jest tym problemem.
Uwielbiaja tez wojny, mordowanie, gwalcenie, ponad wszystkim stawiaja prawo silniejszego....
No i mamy swiat jaki mamy

Gdyby ta bezsensowna agresje milionow osobnikow meskich - znudzonych, napedzanych testosteronem i wyladowujacych bezmyslnie i na poziomie prymitywnych zwierzecych instynktow swoje frustracje na innych przekierowac na pozywne tory, to zycie na tej planecie wygladaloby zupelnie inaczej.
Tylko ta pozytywnie skierowana energia tworzy pozytywne rzeczy, ktore tez oczywiscie mamy na swiecie.
Tyle, ze istnieje odpowiednio duza czesc osobnikow, ktorzy wyladowywuja ta swoja energie i instynkty w destruktywny sposob i niszcza znow to, co inni zbudowali.
W tym sensie wyzywanie sie w grach komputerowych wydaje sie jeszcze calkiem niewinnym zajeciem. Tyle, ze zafiksowane w ten sposob na bezmyslna agresje umysly przenosza to na realne zycie, bo tak niestety dziala ten biologiczny komputer w glowie. Jest tylko programowalnym narzedziem. I w zaleznosci od tego, jaki program tam wgramy, tak funkcjonujemy.

Agresja przydaje się na zewnątrz- chociaż to tez zależy gdzie i jak użyta- w domu bardziej empatia.Gra w tanki nie rozładowuje agresji, ale zaspokaja potrzebę dominacji,co ma znaczenie w związku z agresją.-  o ile sie wygrywa- a przecież często tak nie jest.  Problem z facetami jest taki, że boja się rozmawiać z kobietami o emocjach, wolą wleżć na drzewo i wpierniczać liście... Ale w końcu z tego drzewa trzeba zejść. a tam na dole małżonka czeka.. )))

Autorko dobrze piszesz i myślisz. Dziecko nie byłoby dobrym pomysłem. Może to jest ten moment w którym lepiej byłoby się rozejść i układać sobie życie na nowo?Twój mąż nie może się mścić na Tobie za rzeczy, które były 5 lat temu. Być może jest zazdrosny, że jesteś taka przedsiębiorcza. Co to w ogóle za stwierdzenie, że on chce dziecka? I co on sobie myśli, że dalej będzie tak jak jest obecnie, że Ty je będziesz wychowywać, bo to żeńskie zadanie, a on ewentualnie się pobawi z dzieckiem? Autorko obawiam się, że on się może nie zmienić, ale mimo wszystko nie ulegaj żeby mieć dziecko, bo się nie poprawi, a może się pogorszyć.

Obecnie jest w zawieszeniu wasza relacja. Musisz raz na zawsze przeprowadzić rozmowę, a choćby wtedy kiedy on będzie robił co innego w domu. Nie czekaj na jego czas, czy humor. Albo się kogoś kocha i szanuje albo nie. Żeby było dobitniej napisz mu to też w liście, żeby to wszystko do niego dotarło. Czy to Twoja wina, że jest sfrustrowany, raczej to Ty powinnaś być. To nie Twoja wina, że dobrze Ci wszystko wychodzi, a jemu mniej.

Dobrze, że nie zrezygnowałaś wbrew jego namową z własnej firmy, skoro on Ciebie chciał unieszczęśliwić żeby było dla niego najlepiej to znaczy, że coś tu nie gra.Zapytaj się go czy chce dalej budować związek czy go burzyć coraz bardziej? Powiedz, że Ty już nie dajesz rady tak żyć. Skoro sam powiedział, że tylko wobec Ciebie jest agresywny...
Generalnie to nie słuchaj wszystkich rad, bo niektóre nie są dla Ciebie odpowiednie. Dobrze robisz, momentami nawet za dużo...Przemyśl to...

Dobrze, ze istnieje internet, nie mam nic przeciwko temu, tylko wyczytane tam informacje powinno sie jeszcze umiec interpretowac.
Nie chce za bardzo rozciagac tematu, bo to nie na temat na tym watku, dlatego pozwole sobie tylko ten raz jeszcze cos na ten temat napisac, bo jest mi jednak wazne pewne rzeczy podkreslic. Mysl przewodnia bowiem dotyczy tak samo i ludzkich wzajemnych stosunkow, jak i sprawy rozwoju ludzkiej cywilizacji jako globalnego zjawiska. Z tych wzajemnych ludzkich stosunkow wziela sie bowiem cywilizacja.

Fakty znalezisk historycznych wygladaja tak, ze od zejscia z drzewa do pierwszego osadnictwa ludzkosc potrzebowala ok. 7 milionow lat.
Natomiast od tego pierwszego osadnictwa do obecnego rozwoju kulturalnego zaledwie 11 tys. lat.
Czyli znaczacy rozwoj cywilizacji stanowi jakies 0,15% calej dotad znanej historii ludzkiej. Nawet jesli popatrzy sie tylko na gatunek czlowieka wspolczesnego, czyli tego jak dzis genetycznie juz uformowanego, Homo sapiens z dzisiejszym mozgiem, to ten tez latal tylko po prerii przez 200 tys. lat bez specjalnych postepow, natomiast po osadzeniu sie potrzebowal tylko te 11 tys. lat do dnia dzisiejszego, zeby stworzyc gigantyczny postep. To nie jest wiec wytlumaczalne normalna szybkoscia fizycznych procesow ewolucyjnych w zakresie genow.

Poszlo piorunem, po tym, jak w koncu cos zrozumial!
A mianowicie, ze najwazniejszym elementem w naturze sprzyjajacym rozwojowi i tworzeniu czegos wiekszego jest wspolpraca i wspolne budowanie oraz przekazywanie w trwaly sposob zdobywanej wiedzy i tego, co poprzednie pokolenie stworzylo, nastepnym pokoleniom tak, aby one nie zaczynaly znow od zera.  Tego nie zapewni agresja i niszczenie.
Nie jest to wynalazkiem czlowieka, bo juz mrowki i termity to robic potrafia. Budowac razem.
A tak wogole to kazdy wyzszy niz jednokomorkowiec organizm jest zespolem skladajacym sie z wielu pojedynczych zywach komorek, ktore ze soba wspolpracuja i kooperuja, a nie zwalczaja sie, czy walcza o indywidualnosc. Tak wiec kooperacja jest podstawowa sila w naturze tworzaca wyzsze formy zycia. Nie agresja!
Ewolucja wspolczesnego czlowieka to ewolucja wspolpracujacej spolecznosci, rozwoj w sferze psychiki i swiadomosci, czyli nie tak bardzo materialny czyli fizyczny, tylko raczej duchowy.
To tylko dlatego spoleczenstwa ludzkie byly w stanie stworzyc to, co stworzyly. Zaden pojedynczy osobnik nigdy nie bylby w stanie tego zrobic. Nie sa w stanie tego stworzyc tez latajace po stepach hordy barbarzyncow, napadajace wszystko, co jest warte zagrabienia. One tylko niszcza jak szarancza. Tak jest do dzis. Wystarczy sie rozejrzec po swiecie.
Tylko tam, gdzie sily kooperacji i tworzenia sa silniejsze niz te niszczace i destruktywne, jest w stanie cos przetrwac i rozwijac sie dalej. Czasem zniszczenie jest potrzebne, zeby zmobilizowac te sily budujace, ale zawsze musza byc one w efekcie silniejsze, zeby mogl odbywac sie rozwoj.

Dlatego motorem rozwoju cywilizacji, czyli dalszym postepem ewolucji, nie jest agresja, tylko jej opanowanie, przekierowanie na korzysc spolecznosci i kooperacja. Agresja, rozumiana neutralnie jako impuls ataku, jest co prawda instynktywna sila, ktora czasem jest potrzebna i konieczna dla wlasnej ochrony, ale w swiecie ludzkim tylko dlatego, ze spora ilosc osobnikow tego gatunku nie osiagnela jeszcze odpowiedniego poziomu swiadomosci i wyzywa oraz kultywuje  swoje zwierzece instynkty bez refleksji nad nimi.  Przed dzikimi zwierzetami juz dawno nie musimy sie bronic, ani nikt nie musi chodzic na polowania.
Agresja wyzwalana w destruktywny sposob przynosi tylko destruktywne rezultaty.

Wracajac do tematu watku - dlatego rada dla autorki, zeby zamiast trwac w przyzwyczajeniowym ukladzie, gdzie jej partner reaguje nieswiadoma agresja, to ona przajela paleczke swiadomego kierowania sytuacja i nie stwarzala ciagle tych samych sytuacji, wyzwalajacych u niego te reakcje.
Bo w atmosferze agresji nie ma najmniejszych szans na konstruktywne rozwiazania.
Nie stwarzanie sytuacji, gdzie on reaguje agresywnie, nie znaczy kulic sie. Mozna go zastopowac , ale przede wszystkim trzeba zaczac rozumiec, w jakich mechanizmach sie tkwi i te zaczac zmieniac.

Kto nie chce rozumiec i widziec, ten nie bedzie ani  rozumial ani widzial.
Holdujesz agresji i to jest Twoj bozek, ktory wedlug Ciebie zapewnia wszystkie dobrodziejstwa temu swiatu.
Nic dziwnego, gdy sie wlasny umysl zaprogramowalo poprzez sztucznie skonstruowana apoteoze agresji w postaci wojen na monitorze.  W glowie leci zawsze ten sam film i wszystko jest interpretowane poprzez te okulary z filtrem tego filmu, niezaleznie od rzeczywistosci.
Nie wiem na przyklad, skad wymysliles te argumenty o zaprzestaniu budowania murow z powodu armat.
Ja znam inna wersje, ktora mowi o rozkwicie miast poprzez wymiane handlowa, nawiazywanie kontaktow z sasiednimi krajami i powiekszaniu sie ilosci ludnosci czyli raczej pokojowy rozwoj.
Zupelnie nie bierzesz pod uwage budowli sakralnych, ktore sa architektonicznie znacznie bardziej rozwiniete, niz bastiony militarne, a z pewnosci nie mialy militarnych celow, tylko zaspokojenie duchowych potrzeb, nie zauwazasz wyszukanej architektury mieszkaniowej, ktora miala i ma na celu zaspokojenie estetycznych potrzeb ludzkich, itd... 

Sam piszesz, ze to co jest zbudowane, jest osiagniete tylko poprzez  wysilek, naklady  i duzo pracy ( w nawiasie - z pewnoscia ne jednej jednostki, tylko poprzez wspolne dzialanie).
Ten, ktory chce to dla siebie zagrabic, tego nie wypracowal. Gdyby inni tego nie zrobili, a na swiecie istnieli tylko zagrabiacze, to nie istnialoby NIC. Bo agresor nic nie tworzy, z czego moznaby zyc!
Agresor jest pasozytem, ktory bez gospodarza, z ktorego wysysa pokarm dla siebie, nie ma szans przezyc.
Przeciez to calkowicie logiczne! Nie rozumiem jak mozna tego nie rozumiec.

Jak dla mnie jest to patologiczne myslenie, niestety nieodosobnione do dzis, jak potwierdzaja wlasnie te podane przyklady.
Historia ludzkosci to mozolne wydobywanie sie ze zwierzecych trybow, z barbarzystwa, niewiedzy i bezmyslnosci. Kazde barbarzynstwo, kazda wojna  w swietle retrospekcji uczy pomalu, ze to jest bledne myslenie i zachowanie, ze nie to jest tym, do czego dazy sie tak naprawde w zyciu, nie to jest tym, czego sie szuka i nie jest to czyms, co na dluzsza mete sprzyja rozwojowi dobrego zycia. To ma byc tylko srodek do celu, ktory jednak poprzez swoja nature nigdy do tego celu nie doprowadzi.

To jest to samo, co sie odbywa tu na forum, gdy ludzie ucza sie na tych wszystkich osobistych tragediach, jak mozna je przezwyciezyc, jak mozna dzieki nim zdobyc wiecej samoswiadomosci i zrozumienia zyciowych prawidlowosci.
To jest ewolucja swiadomosci.

Ja sie tylko zapytam, czego Ty w takim razie szukasz na kobiecym forum, na dziale, ktory kreci sie wokol milosci i partnerstwa, jesli tak kreci Cie agresja?
Czego tutaj szukasz, gdy dla ciebie agresja jest bozkiem?
Mnie nie musisz odpowiadac, ja to wiem. Odpowiedz wiec sobie sam, jakie to mury chcesz burzyc.

Widze, ze nadal nie wiesz, czego tu szukasz.
Wojuj dalej....szczescia Ci w tym nie zycze.

Widze, ze wedlug Ciebie historia cywilizacji ludzkiej zaczyna sie co najwyzej od Rzymian, a wlasciwie to od sredniowiecza, ktore jest swietnym przykladem na to, jak agresja, barbarzynstwo i nieswiadomosc moga cofnac i hamowac rozwoj.
Widzisz, to obnaza Twoja kompletna niewiedze o temacie, o ktorym chcesz dyskutowac.
Czerpiesz swoja wiedze z pobieznego googlowania i gier komputerowych, i nawet nie wiesz, czego musialbys poszukac w internecie, zeby stworzyc choc minimalne wrazenie znawcy tematu. Wysysasz sobie z palca na podstawie tych fragmentarycznych wiadomosci, o ktorych jeszcze cos kiedys slyszales, jakies argumenty, ktore maja wspierac twoje tezy, ale niestety sa calkiem bzdurne i chcesz uchodzic za znawce tematu.
Sorry, ja nie dyskutuje na takim poziomie.

Marajka, w sumie, to co w tym złego, że Snake uważa agresję za ewolucyjną adaptację, która zwiększała w przeszłości szansę na przeżycie i pokazuje on na to cały szereg dowodów? Przecież jak patrzy na świat, zdarzenia, budowle itp. w ten sposób, to wszystko będzie potwierdzało jego założenia Ważniejsze, czy Snake i jemu podobni nie używają argumentu o "instynkcie" agresji do usprawiedliwienia jej dalszego krzewienia w świecie, bo tutaj już jest sporo zagrożeń do nadinterpretacji i nadużyć.

Witajcie, odzywam się po dłuższej przerwie.

Nadal jesteśmy razem, zdawało mi się, że doszliśmy do jakiegoś porozumienia. W większości było w porządku między nami. Tematy pracy, rozwoju jakoś się poukładały. Mąż zapisał się na angielski, przestał pić tyle.. jest postęp.

Natomiast stała się rzecz inna. Powiedział, że nie pociągam go fizycznie bo jego zdaniem, zaniedbałam się. Ma trochę racji, pisałam o tym, że pracuję w domu i mało z niego wychodzę, więc zaczęłam trochę gnuśnieć w dresach i nie poukładanych włosach. Do tego wieczne problemy finansowe powodowały, że nie kupowałam sobie nowych ciuchów bo zawsze znajdywały się lepsze priorytety. Albo trzeba było w pierwszej kolejności jemu kupić ubrania bo on chodzi do pracy i ciuchy mu się szybko zużywają. Dopiero od jakiegoś czasu zaczynam trochę bardziej o siebie dbać, wymieniłam część garderoby i przestałam siedzieć w dresach. To się pojawił znów problem, że mu przeszkadzają moje legginsy albo jakaś bluzka. Doszło do tego, że czepia się praktycznie każdego mojego ciucha i zachowania. Czuję się przez niego nieakceptowana i trochę terroryzowana. Sprawia mi przykrość, kiedy zbieramy się do wyjścia, ja się stroję, a on patrzy na mnie takim wzrokiem, że już wiem, że znowu mu coś nie pasuje.

Przyznaję, że nigdy nie byłam typem laski, która spędza pół dnia malując się w łazience, nie przepadałam też nigdy za kieckami i szpilkami. Nigdy też nie odniosłam wrażenia, by mu to przeszkadzało. Albo że inne kobiety podobają się mu bardziej ode mnie.

A był okres, kiedy było z tymi moim ciuchami naprawdę źle i o dziwo, wtedy mi tego nie powiedział. Mało tego, jesteśmy ze sobą 12 lat - 12 lat temu to ja miałam naprawdę kiepski gust i jakoś się ze mną związał. Teraz jest dużo lepiej, a on twierdzi, że wyglądam jak facet. Ja nie wiem, ale faceci w legginsach nie chodzą, ani w obcisłych bluzkach. Z jednej strony mówi, że wcale mu nie zależy, żebym robiła nie wiadomo co, ale żebym się przynajmniej jakoś lepiej umalowała czy ubrała, a z drugiej czepia się wszystiego i co sobie kupię nowego to mu nie podchodzi.

Ostatnio przeglądając sweter na allegro usłyszałam "to nie ma sensu bo do tego się trzeba umalować, a Ty nie umiesz". Ręce mi opadły. Czuję się trochę bez motywacji - staram się, robię co mogę, zamówiłam seksowną bieliznę. A on zamiast się cieszyć, podcina mi skrzydła i mówi, że to i tak nic nie da.

Trochę jestem w kropce bo byłam zawsze silna i niezależna, a tymczasem zaczynam się łapać na tym, że przejmuję się tym, co robię, mówię i jak wyglądam w obawie czy jemu się to spodoba. Tak nie powinno być. Czuję się trochę sterroryzowana. Pytam się go czemu sobie nie znajdzie ładniejszej kobiety, skoro tak mu nie odpowiadam. To mówi, że ja jestem ładna, ale zaniedbałam się i żebym coś z tym zrobiła i że kocha i jakby chciał to już dawno by sobie poszedł. Ale z drugiej strony strasznie krytykuje ciągle i czepia się. Jestem tym zmęczona. Chyba nie bardzo chcę, by ktoś mnie na siłę zmieniał. Lubię moje legginsy i komfortowe ciuchy, choć jestem w stanie trochę się przeobrazić i nawet sprawiłoby mi to przyjemność, gdyby tylko mnie do tego napędzał, motywował. Zupełnie inaczej człowiek o sobie myśli, kiedy usłyszy, że jego starania są ok i że się go docenia. Kobieta, która usłyszy: ładnie wyglądasz albo jesteś sexy, jeszcze bardziej stara się być sexy. Tymczasem ja nigdy czegoś takiego od niego nie usłyszałam. Słyszę tylko krytykę. To wcale nie zachęca do zmian, bo z tyłu głowy mam już takie durne myśli typu: kurde kupiłabym sobie tą bluzkę, ale nie wiem czy jemu się spodoba. No przecież to chore jest! Ja sobie kurna powinnam tą bluzkę kupić bez względu na to, czy jemu się podoba czy nie, ona ma się mi podobać!

Czepia się też mojej figury bo przez lata trochę mi urosło tu czy tam. Szczególnie na brzuchu. Raz nawet widziałam jego przerażenie w oczach jak zobaczył mnie nagą. Nie powiem, poczułam się koszmarnie.. Zdołowałam się i wzięłam się za siebie, ćwiczę 2 x dziennie. To się czepił, że ćwiczę w domu z YouTubem zamiast ruszyć dupę z domu. Tak źle i tak niedobrze.

Myślicie, że to jest jakoś do odbudowania czy jemu po prostu się przestałam całkiem podobać albo zachowuje się jak palant i powinnam się zastanowić poważnie nad związkiem ?

Z drugiej strony - jak ja mu zwracam uwagę delikatnie, że mu na brzuchu coś urosło albo że się garbi, to on ma to w dupie i nie chce w ogóle o tym słuchać, odwraca kota ogonem. Czyli jeśli ja się zaniedbuję to jest źle, ale jak on się zaniedbuje to jest ok.

Co o tym myślicie?

Jak lubisz być pomiatana... to zostań. O ile to lubisz.

Kokosku, cieszymy się z powodu Ciebie i żony, idź do działu "małżeństwo doskonałe"

Autorko Witaj,

Twój temat jest wielowątkowy, ale znowu kręcimy się wokół tego, że partnerzy za bardzo koncentrują się na sobie.
Pare miesięcy temu Ciebie poznaliśmy od tej strony- teraz to Twój facet zogniskował swoje zachowanie na Tobie.
To jest za blisko, by mogło być blisko i dobrze..,
Zajmij się sobą, a On sobą
Jesli rani Cię to co On mówi- spokojnie mu to powiedz.
Zmieniaj się zewnętrznie, ale przede wszystkim dla siebie. Jesli dobrze czujesz się w dresach- czystych i bez makijażu, to nie zmuszaj się dla niego.
No i cokolwiek byśmy nie napisali mądrego o wolności osobistej, nawet jak lubisz pracować w domu, radziłabym Ci się z tego domu oddalić, również fizycznie, po to by nieco zmienić konfigurację.
On przyjdzie z pracy- Ty zniknij na fittnes czy fryzjera- też zasługujesz, tak jak on na ubrania do pracy.
Jak się stęskni, to nawet legginsy ujdą, zwłaszcza z opięta bluzeczką;)

Muszę dodać jeszcze, że wiele się zmieniło odkąd pierwszy raz tu napisałam. Stał się bardziej samodzielny i więcej w domu ogarnia. Prowadzi budżet domowy, zapisał się na angielski, nie muszę go dwa razy prosić o wiele rzeczy, przestał się też tak drzeć na mnie i odzywać głupio bez szacunku, co w sumie było największym problemem dla mnie. Przez długi czas było naprawdę super między nami.

Co ciekawe, to wszystko stało się po tym, jak przypadkiem dowiedział się, że zarejestrowałam się na portalu randkowym. Odbyliśmy wtedy poważną rozmowę i powiedziałam, że z nikim się jeszcze nie spotkałam, ale po prostu doszłam do ściany. Nie mogliśmy się kompletnie dogadać, spędzaliśmy czas osobno. Byłam mega sfrustrowana i nie wiedziałam już, co mam robić. Nie widziałam możliwości naprawienia tego. Prosiłam byśmy poszli do terapeuty, ale on nie chciał bo stwierdził, że nie będzie płacił za coś, co możemy sami zrobić. Po prostu z nudów któregoś wieczora zaczęłam przeglądać profile innych facetów i trochę fantazjować jakby to było, gdybym sobie poszukała kogoś innego.

No i po takiej sielance wszystko pierdolnęło któregoś wieczora jak mi powiedział, że go nie pociągam fizycznie. Ale dziwnie się zachowuje, wtedy powiedział, że już nie pójdzie ze mną do łóżka, a tej samej nocy próbował się do mnie dobrać. Jak go spytałam następnego dnia, o co chodzi - to pociągam go czy nie, to się wywinął od odpowiedzi. I generalnie widzę, że chce seks uprawiać - nadal za rzadko jak dla mnie, ale chęci są. A tu z drugiej strony mówi, że go nie pociągam. Nie wiem co o tym myśleć.

Dalej też trochę przykrość mi sprawia, że nie cieszy się z moich sukcesów - znajomi do mnie piszą i mi gratulują, rodzina dzwoni, a on nic. Obojętny zupełnie. Brakuje mi bardzo takiego poczucia, że jest ze mnie dumny i mnie wspiera. Czuję się sama z tym wszystkim. Tu sobie zaczynam wyobrażać, jakby to było być z kimś, kto mnie szanuje, wspiera, interesuje się tym, co robię i komu nie przeszkadza jak trochę przytyję. I wtedy sobie myślę, że pełno takich facetów jest i może powinnam kogoś takiego poszukać. A potem się sprowadzam na ziemię i wiem, że nie ma osób idealnych - może i znajdzie się taki, ale może mieć pełno innych wad. I myślę o tym, że mój mąż w zasadzie dużo zmienił na lepsze ostatnia i się stara. Ja też bez wady nie jestem, przecież to, że się zaniedbałam to moja wina i może powinnam rzeczywiście się na tym skupić. Tylko wkurza mnie, że mówi mi o tym w taki sposób, to mnie nie motywuje, wręcz przeciwnie, zniechęca. Bo on mi nie powie: fajnie, że ćwiczysz, cieszę się. Tylko mówi: ćwiczenia w domu nic Ci nie dadzą, ruszyłabyś dupę na powietrze bo siedzisz ciągle w domu. Albo tak jak z tym ciuchem, że co z tego, że sobie kupię fajny ciuch, jak i tak się nie umaluję do tego odpowiednio. Chciałam chodzić na fitness po to, żeby trochę ludzi poznać i ruszyć się z domu. To mówi, że po co będę płacić, jak mogę pójść pobiegać i złapać powietrze. A ja akurat nie lubię biegać! I nie lubię sama. Wolałabym pójść na Zumbę i poznać parę fajnych dziewczyn. Nie znam tu nikogo w okolicy, to też powód dlaczego tak ciągle w domu siedzę. Mieszkamy na zadupiu, wszystkich znajomych zostawiłam 40 km stąd.

Widzicie, mimo, że się staram, to te starania nie są w ogóle docenione. I to jest do dupy

Ja jednak myślę, że nie patrzy a struga przy tym porno swój ołówek.

Przeczytałem początek ,co się nie da ukryć kryzys małżeński spowodowany rutyną itp. itd.
U mnie podobnie było teraz wzajemne oskarżanie się ,kłócenie się dosłownie o piedołę frustracje,chłód każdy się zamykał w sobie i szedł w swoją stronę ,wzajemnie się odsuwaliśmy od siebie a kulminacją była osoba 3 która się pojawiła w moim małżenstwie i doprowadziła do całkowitego rozpadu bo dostała w tym momencie to czego jej brakło u nas .

I się kobieta zauroczyła ,zostało jej dobrze nagadane i uwierzyła we wszystkie bajki.

Tłumaczenie gdy już podjęła decyzje i mną konkretnie wstrząsnęła o naprawie nie było sensu bo ta jej boczna relacja już jakiś czas się rozwijała ,typowe badanie gruntu.
Gdy już wiedziała że coś tam będzie wtedy przeszła bez niczego do ofensywy i całkowitego odrzucenia małżeństwa i wszystkich wspólnych lat.
Wtedy nie liczy się nic i jak rani się drugą osobę ale szczęście własne.
Tchórzostwo jednym słowem bo tak to nazwę .
Ucieczka od problemów to nie odwaga ale tchórzostwo i pójście na łatwiznę...

Autorko.... jeżeli Kocha to wstrząs np. pozew o rozwód ,wyprowadzka itp itd.

Ja zrobiłem sobie rachunek sumienia taką listę zaniedbań z mojej strony i codziennie sobie czytam ,aby w następnym związku ich nie popełnić jeżeli z drugiej strony dostanę wierność ,taką szczerą miłość ,to będę o tą kobietę dbał,szanował do końca życia ,jeżeli coś będzie nie tak to podstawa szczera rozmowa.

Moja mnie nie doceniała za wiele i się przyzwyczaiła ,swego czasu nawet już dziękuje za kwiaty nie usłyszałem choć uwielbiałem co tydzień jej kupować ,przywykła i co dobre z mojej strony nie miało znaczenia... Buzi z rana przed pracą jak spała....w pewnym momencie usłyszałem nie budź mnie więcej...

Ludzie siebie nawzajem się niszczą bez powodu a są tyle lat razem ...Wiadomo życie stres itp. to wszystko się odbija.