ZDEMOLOWAŁ MI MIESZKANIE...

to byl 1 taki Jego wybuch, tak??
ciezko ocenic sytuacje nie znajac Was, za malo info.
boisz sie go teraz?

to byl szok dla Ciebie.. ale moim zdaniem cos musialo byc wczesniej nie tak..

Mówiąc szczerze to w takiej sytuacji nie byłabym optymistką, jeśli facet tak raz wybuchnął i to nie będąc strasznie mocno sprowokowanym to pomyśl co mogłoby się stać gdybyś naprawdę powiedziała mu coś niemiłego. Najprawdopodobniej dostał tak zwanej białej gorączki, wpadł w szał nad którym nie umiał zapanować, ale niestety nikt Ci nie zagwarantuje że taka sytuacja się nie powtórzy, a co gorsza nie wiesz co jeszcze mogłoby go doprowadzić do takiego stanu, Nie wyobrażałabym sobie dalszego życia w takiej sytuacji, bo to naprawdę przypomina siedzenie na bombie z opóźnionym zapłonem, i nigdy nie wiesz co mogłoby spwodować kolejny wybuch agresji z jego strony. Ja bym nie ryzykowała, wiem że długo ze sobą jesteście ale takie zachowanie nie wróży według mnie dobrze na przyszłość.

boję..., ale on to czuje i stara się robić wszystko, żebym się nie bała, ale... puszczają mu nerwy... np wrócił do palenia papierosów i czesto sie kłócimy...

nie potrafię wystawić mu ciuchów za drzwi... bo wiem, że nie ma gdzie mieszkać... takie glupie skrupuły
tak wcześniej dzialo sie coś nie tak... jak pisałam,że długo nie pisałam

rok temu rozstaliśmy się, od dłuższego czasu się nam nie ukladało... w końcu pękło, ja zaczelam się spotykac z kims innym on tez... znowu się zeszlismy... i teraz ta sytuacja...

ale ja już nie mam siły... patrzę na niego i widze, ze cierpi, ale wiem tez, ze on naprawde nie panował nad sobą i bardzo boję się co jeszcze może się wydazyć...
jak usnie moja czujność...
jak się z nim pokłócę... za bardzo...

tak, bardzo się boję..... chcialabym znaleźć w sobie siłę, na odpowiedznie, myslące i przyszłościowe zachowanie...
tak bardzo chcialabym uciec i nigdy nei wrócić, płaczę jak to pisze, bo wiem, ze powinnam go wyrzucic... wiem...

Według mnie są takie sytuacje w związku i takie zachowania, po których nie ma przebacz. I taką sytuację właśnie opisałaś. Przecież to istna patologia, nawet jeśli było to jednorazowe zachowanie. Jeśli facet podnosi rękę na swoją kobietę jest nikim, tchórzliwym bubkiem. I na pewno jej nie kocha. Wybacz, ale tak uważam. Poza tym jak on z Tobą rozmawia.  Rozumiem - są napięcia, kłótnie, można powiedzieć mocne słowa, ale ZAWSZE z szacunkiem dla tej drugiej osoby... Miałaś operację, naturalne jest,  że wymagasz wsparcia, opieki, a on Ci funduje takie teksty?!

Widzisz jak cierpi. Ale na Boga, nie jesteś siostrą miłosierdzia. Uderzył Cię, w ataku furii urządził demolkę, co będzie dalej? Nie mogłabym być z kimś kto wzbudził we mnie strach chociaż przez chwile. Puszczają mu nerwy, więc  mam problemy ze samym sobą, a Ty masz się trząść i czekać co się wydarzy? Wyobraź sobie - jesteście rodziną, macie dzieci, więc tłucze już nie tylko Ciebie ale je też, a Ty ukrywasz wszelkie ślady jego "działalności", reperujesz meble, zamalowujesz ściany... i a każdym razem masz nadzieję, że to ostatni raz, usprawiedliwiasz go, szukasz powodu awantury w sobie. Wiem, może to taka przerysowana sytuacja, ale tak jest w tysiącach polskich domach niestety.

kardaMONN bardzo dobrze, że wiesz, co powinnaś w tej sytuacji zrobić. To, że wcześniej nic takiego się nie działo to  żadne usprawiedliwienie. Bo teraz się wydarzyło. I to ten jeden raz za dużo.

Powodzenia i życzę dużo zdrowia.

Wiesz co kochana mogę Ci tylko życzyć dużo siły bo myśle że w głębi duszy wiesz co musisz zrobić, skoro już raz rozstaliście się to myślę, że teraz też będziesz potrafiła podjąć tą decyzję, póki nie jest zapóźno, nie jesteście związani na stałe, nie macie dzieci. Ja tez jestem w podobnej sytuacji, mój facet jeszcze do tego pije  ale mamy dziecko i to powstrzymuje mnie przed odejściem, Skończ to zanim nie jest zapóźno. A jak chcesz mieć miękie serce i nie chcesz go wyrzucać bo nie ma gdzie pójść to pamiętaj że musisz mieć twardy tyłek, bo wcześniej czy później czekałoby Cię twarde lądowanie. Trzymam za Ciebie kciuki

Masz dwa dni, żeby to wszystko sobie uporządkować, a później powiedzieć co i dlaczego... Dwa dni to dużo, dasz radę!:)

aż nie mogę spać... wraca rano.... od czego zacznę, jak się zachowam... czy mi się uda...jak go zobaczę   .... MASAKRA w mojej głowie...

uda się... uda się ...

I jak sytuacja się rozwinęła? Rozmawiałaś z nim? Odpisz kiedy będziesz na forum, bo jestem ciekawa jak to się układa, i czy znalazłaś tą siłe której Ci tu życzyłyśmy...

dokończę tylko, że wyrzuciłam go z domu 04.10.2010 czyli w dwa miesiące po napisaniu posta... dzisiaj moje życie płynie już w innym kierunku swobodnym !!!! on był moim demonem, powoli zwalczałam go w mojej głowie.... niemniej jednak, do dziś, gdy go widzę, serce mocniej mi bije.... ale dziś jestem silniejsza a przy moim boku stoi ON.... mój Anioł :):):) mężczyzna, który pamięta nawet o drobnostkach, które sprawiają mi przyjemność :):)

gratuluje odwagi! i zycze szczescia !

Witaj KARDAMOON    nawet nie wiesz jak bardzo cieszę się że Ci się tak dobrze wszystko poukładało naprawdę szczerze Ci gratuluje przede wszystkim ze znalazłaś w sobie siłę i odwagę aby podjąć ostateczną i nieodwołalną decyzję, a co najważniejsze trafną strasznie mi się zrobiło miło kiedy zobaczyłam wiadomość mailową od Ciebie   to ja nina777 ( ale nie mogłam się zalogować do starego konta więc założyłam nowe)

Napisałam co nieco w swoim wątku, jak masz ochotę to zajrzyj w skrócie mówiąc nie jest rewelacyjnie, czas leci a ja ciągle jestem targana wątpliwościami ale może wreszcie postawię kropkę nad " i ", obym zebrała sie na to jak najszybciej.