Jestem żoną wojskowego...

brzanka zastanów się czy dalej chcesz się pakować w związek małżeński ? zostań na razie przy cywilnym .
Jak sama widzisz po ślubie jest gorzej i nic nie zapowiada że będzie lepiej wręcz przeciwnie .
Żadnego szacunku,poszanowania drugiej osoby o zwykłej miłości nie wspomnę,zwykłe buzi czy przytulenie .
Nie może tak być że ściskasz uszami i robisz co ci rozkaże notabene wojskowy.
Pamiętaj że Ty też masz swoje zdanie z którym powinien się liczyć ,nie daj sobą pomiatać.
Nie najmowałaś się u niego jako sprzątaczka i służąca tylko jesteś żoną i macie takie same prawa.A jeśli mu to nie pasuje,zostaw go bo będzie jeszcze gorzej,wątpie że się zmieni.

Z gory przepraszam za bledy pisalam tekst w pospiechu i tak wyszlo.

Moj maz lubi zagladac do kieliszka, jak zostajemy w weekend w domu z roznych przyczyn nawet z takich ze chcialabym odpoczac ma pretensje ze znowu siedzimy w domu a powinnismy "imprezowac" wszystko dlatego, ze nie bedzie mogl wypic.Wiem moze Wam dziewczyny nudze, niejednej pewnie nie chce sie tego czytac, ale ja potrzebuje sie wygadac, wyplakac jestem osoba z natury bardzo wrazliwa a te odpowiedzi mimo ze jest ich malo daja do myslenia. Jak to co napisalam jest dla kogos niezrozumiale , prosze pytac ja postaram sie odpowiedziec na pytania. pozdrawiam Was.

Za mundurem panny sznurem .

To po co Ty z nim jestes?
Przeciez on Ci szczescia nie daje.
I jak mozna zabronic komus kontaktow z rodzicami?

W pracy moze i byc "generalem" ale w domu powinno byc partnerstwo.

Wspolczuje Ci po prostu.

Musisz sie chyba powaznie zastanowic...
Dopiero tydzien po slubie, a gdzie cale zycie?

Zupełnie nie rozumiem Twojego lęku. Przecież bycie samą, nie oznacza bycia samotną. Ten strach jest tak duzy, że jesteś w stanie godzić sie na takie traktowanie ?

Obudź się dziewczyno, bo za chwile będzie za późno. Albo Twój małżonek, zechce wraz z Tobą popracować nad jakością tego małżeństwa albo wiej z tego związku i nie trać  swoich najlepszych lat życia, na toksyczne małżeństwo. Jezeli wasze relacje nie ulegna zmianie, to za kilka lat i tak Wasze malzenstwo sie rozpadnie, tylko Ty bedziesy bardzej emocjonalnie poharatana... Nie czekaj biernie, na cud jego przemiany, bo to nie nastapi.

Kiedys nawet myslalam o rozmowie z jego byla zona jak kobieta z kobieta, ale jakos nie dalam rady. Jak gotuje zawsze jest kolo mnie i mowi tego za malo tego za duzo, moze ktos pomysli ze przeciez mi pomaganakierowuje ale ja potrafie gotowac i jak ktos staje nade mna i mnie poucza co i jak mam robic po prostu mnie to denerwuje.

Jeżeli chcesz zmiany, to musisz coś zrobić w tym kierunku. Prawdopodobieństwo, że problem rozwiąże się sam, jest znikome. Strach jest złym doradcą. Przestań się bać życia w pojedynkę, bo nie ma  w tym nic strasznego ! Wiem z autopsji Żyję sama od 5 lat. Spotykam na swojej drodze różnych mężczyzn, jednak wciąż nie mogę spotkać partnera z którym byłoby mi lepiej, niż samej. Dlatego wolę być sama, niż w żyć w niesatysfakcjomującym mnie związku...

Macie racje dziewczyny, wiem ale ja mieszkam w malym miasteczku wszyscy sie znaja, samo to ze spotykalam sie z rozwodnikiem jak jeszcze nie bylismy malzenstwem to juz bylo cos o czym sasiedzi rozmawiali. Chcialam sie jeszcze z jednego wygadac wczoraj mi powiedzial ze chcialby zebym zmienila prace bo nie chce zebym pracwal tam gdzie pracuje, ja naprawde lubie to co robie czasem wracam do domu wykonczona ale to jest raczej naturalne, jak zapytalam dlaczego to odpowiedzial bo tak i koniec tematu,wiec mowie zeby zmienil swoja dlaczego tego nie zrobisz, on na to "nie bo on lubi swoja prace" Nie zrezygnuje z tej pracy bo za duzo o nia walczylam a w dzisiejszych czasach trzeba dbac i szanowac prace bo w kazdje chwili mozna zostac bezrobotna ale neistety moj malzonek tego nie rozumie...

Problem polega na tym,że nawet jeżeli całkowicie podporządkujesz się mężowi, to i tak go nie zadowolisz. Nie dostaniesz również tej czułości, na której tak bardzo Tobie zależy... Im szybciej, to zrozumiesz, tym lepiej dla Ciebie...
A sąsiadami tak bardzo się nie przejmuj. Każdy swoje zycie musi przezyć sam, dlatego warto pomysleć potrzebach własnych, a nie oczekiwaniach sąsiadów. Zresztą... w najgorszym wypadku, co najwyżej przez chwilę będą podekscytowani nową plotką, do chwili gdy nie znajdzie się "wdzięczniejszy" obiekt...;)

plakac mi sie chce co ja zrobilam wczoraj poszlam do lazienki placzac zadawalam sobie pytanie co ja robie zle juz nie mam slow i sily, czemu ja nie potrafie byc tak madra zyciowo jak wy tylko jestem naiwna , jak jest na kacu latam kolo niego z herbatkami obiadek robie bo maz chory a jak ja jestem chora to szydzi ze mnie ze udaje bo mi sie robic nie chce...:(((

Ręce, nogi opadają.

brzanka26, co Ci daje ten związek? To nawet nie o to chodzi, że on nie przytuli czy coś, ale on Cię za włosy ciągnie, każe prace zmieniać (bo tak, a co), ma pretensje, że rodziców odwiedzasz?
Czy Ty czekasz aż on Cię w końcu pobije?
I co to znaczy, że boisz się samotności? To lepiej być z kimś kto się nad Tobą znęca i robi z Ciebie podnóżek?

Nie ma na co czekać ani nad czym się zastanawiać!
Chyba nie chcesz być tak traktowana do końca życia?!

Niech najlepiej zalozy Ci worek szmaciany i wymusi usmiech.

Nie wymarzonej sukni powinnas sie pozbyc, a meza tyrana.

Niech "krolewicz" psa sobie kupi i tresuje..... chociaz pieska tez byloby mi zal...wiec nie...

Bedziesz szczesliwa w tym "zwiazku"????

Juz nie jestes. Nie licz na cud.

Rozsmieszylas mnie troche:)
Ciagnie Cie za wlosy dla zartu:)

A z jakich powodow placzesz tydzien po slubie?

Slub cywilny wzielismy bo staramy sie o kredyt, a koscielny juz od roku zaplanowany jest na czerwiec, placze nie tylko  ztego powodu ze powie mi cos oc mnie rani tylko tez dlatego ze jestem beksa bardzo wrazliwa osoba i latwo mnie zranic

Jeżeli teraz, tydzień po ślubie, Twój mąż:
1. nie okazuje Tobie czułości
2. strofuje Cię, również przy innych osobach
3. wydaje Tobie polecenia
4. twierdzi, że jesteś pyskatą
5. twierdzi, że powinnaś być mu posłuszną (???!!!)
6. lubi zaglądać do kieliszka
7. obraża się i nie odzywa do Ciebie przez kilka dni
8. nie jest miły dla Twych rodziców, ciągle ma do nich o coś pretensje
9. w ramach pieszczot i czułości ciągnie Cię boleśnie za włosy
10. nakazuje Ci zmianę pracy, itd.,
to wyobraź sobie swoje życie za 5, 10 lat.

To wszystko, co w tej chwili spotyka Cię z jego strony będzie zwielokrotnione, Ty bardziej upokarzana.

Decydujesz się tak żyć, byleby tylko nie być bez mężczyzny przy boku?

Uznajesz, że taki mężczyzna jest lepszy od życia z godnością i honorem?

Poszukaj w internecie kampanii społecznej, w której były umieszczane plakaty:
"Bo zupa była za słona"
"Bo wyglądała zbyt atrakcyjnie"
"Bo musiał jakoś odreagować"
Prawdopodobnie taka przyszłość jest Tobie przypisana z tym mężczyzną u boku.

Volver czy ja napisalam ze te zarty mi sie podobaja, bylbys/las w stanie przekreslic wszystko w ciagu kilku dni, nie opisalam na tym forum swojej sytuacji tak sobie bo mi sie nudzi tylko po to zeby z wami porozmawiac, uslyszec opinii osoby trzeciej, postronnej ktora mnie nie zna i powie co mysli...

Powtarzam caly czas mowie ze to smieszne nie jest, nie mam juz 15 lat ze bede sie bawila w przepychanki, czesto po prostu reaguje nerwowo, bo to nie jest fajne, to mowi co sie wsciekasz, czesto znajomi zwracali mi uwage czemu on tak robi, czemu pozwalam na to, czasem ma podejscie gorsze niz dziecko 10 letnie.

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeśli chcesz coś dopisać użyj opcji ,,edytuj", o czym mówi punkt 12 naszego regulaminu. Dziękuję za dostosowanie się i pozdrawiam, Moderatorka Olinka

Weźmie kredyt i kopnie Cie w dupe!

A dodam jeszcze ze troche przesadzasz, z tym ze nie ulozysz sobie zycia po rozwodzie, nie jedna sie rozwiodla i zyje o stokroc lepiej niz wczesniej a to chyba lepsze niz dawac do konca zycia ponizac sie palantowi

kiedys bylam usmiechnieta wesola dziewczyna teraz mam dni ze nie chce mi sie doslownie nic wstaje i jestem smutna, po obiedzie odrazu musze stawac i myc bo jak nie umyje to jest zly, wszytsko rozkazami zrob to wyjdz z psem;(chcialabym byc po prostu szczesliwa wiesc spokojne zycie ja nie musze imprezowac pic wodki zreszta w ogole nie pije, po dyskotekach biegac mi juz nie jest to potrzebne natomiast moj maz lubi imprezowac bardzo. Kiedys mu powiedzialam ze jak nie bedziemy sie dogadywac to sie rozejdziemy, powiedzial ze rozwodu mi nie da...

Więc się nie rozwiedziesz bo on tak powiedział. Przeczytałam wszystko i żal mi Ciebie i złościsz mnie niesamowicie. Jest w tym dużo Twojej winy, całe mnóstwo, góra ogromna jak Mount Everest! Nie chcę Cię obrażać, ale skoro dociekasz, to ta Twoja wina nazywa się GŁUPOTA. Wzięłabym Cie na kolano i zlała jak małe dziecko. Czego się boisz? Ludzi? A czy oni Ci pomogą jak Ci podbije oko? Czy wychowają Twoje dzieci, którym zabroni iść do przedszkola, bo za często chorują? Mało Ci? Kobieto weź się w garść! Rozwód cywilny uzyskasz bez problemu. Nie ma instytucji prawnej, która zablokowałaby możliwość dania rozwodu. I to bierz z orzeczeniem o winie. Natychmiast nim nie wpakowałaś się w kredyt. Potem będzie gorzej, za chwilę zajdziesz w ciążę i pomnożysz grono biednych uciśnionych żon. Na własne życzenie. Nie marnuj swojego życia, to ostatni dzwonek. Znam dwie żony żołnierzy, jedna po dwóch próbach samobójczych, czterdziestoletni wrak człowieka. Bo mąż wydawał rozkazy i je egzekwował. Córka pod stałą opieką psychiatry. Druga żona w trakcie rozwodu. Jeśli to do Ciebie nie dotrze to naprawdę sama jesteś sobie winna.

maszkarada, masz rację. Liczę, że dziewczynie uda się opamiętać jeszcze przed wzięciem kredytu i ślubu kościelnego.

Znam czterech mundurowych i wszyscy po jednych pieniądzach. Może brzanka poczytasz po różnych forach wątki żon mundurowych?
Poza tym, mundurowi trzymają ze sobą. Jak on Cię pobije, a Ty wezwiesz policję, to nie zdziw się, że nic nie zrobią.
Takie typy szukają słabszych psychicznie kobiet, żeby się znęcać - psychicznie i fizycznie. Urodzisz dziecko, zrezygnujesz z pracy, weżmiesz kredyt i ślub kościelny. No i się zacznie jego totalne panowanie nad Tobą.

A może jakby Ci się napisało, że to Ty jesteś winna, a on święty to w końcu przestałabyś go tłumaczyć, a siebie winić?

Ja bym porozmawiała z jego byłą żoną, bo może ona by Ci oczy otworzyła.

ja nie rozumiem po co się żalić jak nic się nie chce zmienić w swoim życiu
Jest ci źle z mężem? Zostaw go. Nie chcesz? To się męcz.
I tak już masz przegrane życie, a kredyt z tym człowiekiem uwali cię jeszcze bardziej (mam na myśli bardziej dosadne określenie, ale się powstrzymam) Za chwilę pojawią się pewnie dzieci i dopiero będziesz miała gehennę.. ale to Twoje życie i wybór.

Ja nie lubię takiego jałowego żalenia się, skoro nic się nie chce z tym zrobić

ps.

ja też mam męża wojskowego.. ale jest dobrym człowiekiem. Dba o mnie i szanuje. Ma wady, owszem. Ale ten twój to jest po prostu zwyczajny cham. I nie dlatego, że wojskowy- tylko po prostu taki żałosny z niego człowiek.

Mam w dosc bliskiej rodzinie wojskowego. I za zadne skarby bym nie wpakowala sie w cos podobnego! Człowiek ten jest okropny nie tylko w stosunku do swojej zony, ale także innych członków rodziny. Tez ma to do siebie, ze wymyśla " żarty" ktore są zabawne tylko dla niego, bo innych obrażają i są tylko dowodem wywyzszania sie tego pana. Z żona jest jakies 20 lat i ona przez caly ten czas wierzy, ze on sie zmieni (prawda jest taka, ze odrobine wywalczyła: mianowicie teraz odpowiada on na "dzien dobry" chociaz wciaz z ogromna łaska). Z dziećmi ma średni kontakt, od momentu jak zaczęły rozumieć jak ich ojciec traktuje innych ludzi.
Kiedy tylko moge unikam tego pana. A jest tylko moim wujem.

Zastanow sie, czy chcesz takiego zycia...

Wisz kochana jak czytam twój list to widzę siebie .Mój mąż nigdy nie powiedział mi po imieniu /wtedy jak chciał pomocy/,nigdy nie pocałował mnie w rękę,nigdy nie pochwalił chociaż dużo ,bardzo dużo robiłam /mieszkałam z nim na wsi ,miał fermę krów ,ja we wszystkim pomagałam/Koleżanki mówiły nie rób mów że nie masz siły .A ja robiłam bo uważałam że to nasze i tak należy .Robiłam w domu ,przy krowach w polu na działce a on wciąż mówił że nic nie robię .Mało tego pozwalał aby sąsiedzi mnie obrażali.Słyszał ,stał i śmiał sie żadnej reakcji .
Trwałam w tym chorym związku 10 lat i.......Odeszłam ...odeszłam zbyt póżno .Tyle straconych lat .
Słuchaj starszej ,doświadczonej koleżanki odejdzi.Teraz sama tego jeszcze nie wiesz ale ty go i tak zostawisz .Jesteś młoda znajdziesz innego .Bądz odważna nie zmarnuj życia jak ja

Jak juz pisałam wcześniej nie pakuj się w ślub kościelny. Jak nie chcesz od niego odejść zostań przy cywilnym.
Mi sie wydaje że myślisz że sprawy ze ślubem kościelnym są daleko posunięte i boisz się to przerwać.
Miej więcej siły,nie bój się ,masz prawo do życia w miłości,szacunku, partnerstwa.
Wydaje mi się że będzie jeszcze gorzej ,teraz delikatne ciągnięcie za włosy a póżniej  prawy sierpowy i limo pod okiem.
Uciekaj dziewczyno,wszyscy ci tu dobrze radzą. Nikt ci nie napisał że dobrze robisz.
I uwierz że znajdziesz jeszcze kogoś kto cię pokocha prawdziwą miłością na jaką zasługujesz i jakiej Ci życzę .

My się rozpisujemy, dajemy rade a nic to nie da.. Bo brzanka i tak robi po swojemu i nasze gadanie jest bezsensu..

Ja sie domyslam, ze masz teraz metlik w glowie, temat zalozylas, bo czujesz, ze cos jest nie tak. Jest  Ci trudno, bo juz wzielas slub cywilny, zaczeliscie sie starac o kredyt, nie jest latwo teraz wycofac sie, ale na pewno teraz Ci bedzie latwiej niz za kilka lat.

Witam was ponownie na samym poczatku chcialabym sprostowac temat mojego watku ja napisalam czuje sie nie szczesliwa i opisujac swoja sytuacje zaznaczylam ze moj maz jest zolnierzem a po jakims czasie to frum chyba samo nakierowuje i zmienia temat na bardziej sprecyzowany, nie chcialabym zeby ktos pomyslal, ze wszyscy sa tacy sami bo wcale tak nie jest mam znajomych zolnierzy i sa wspanialymi ludzmi to juz chyba zalezy od charakteru. Kurcze co chwila wchodze na to forum i czytam po kilka razy to co napisalyscie/liscie i nawet nie wiecie co ja teraz czuje jest mi tak przykro i szkoda wszystkiego, do slubu wszytsko przygotowane, rodzina cala o wszystkim wie:((mam taki metlik w glowie. Kiedys kolezanka mi powiedziala co ci jeszcze brakuje, czego ty chcesz tylko marudzisz, gotuje Ci(czasem ugotuje to prawda robi to bardzo dobrze, ale to nie wszystko)tak mi dalo do myslenia to co powiedziala ze teraz biore wszystko pod uwage to ze ja czasem jestem okropna rowniez, dlatego czasem wydaje sie innym ze ja go po prostu bronie.

Hej Brzanka. Napisałam do Ciebie maila, ale nie wiem, czy odczytałaś. Bardzo zależy mi, żeby ci pomóc, bo kiedyś byłam w podobnej sytuacji - jednak my nie jesteśmy małżeństwem i byliśmy razem tylko rok. U mnie było tak, że Krzysiek był strażakiem - mundurowy, chociaż kiedyś myślałam, że takie wredne charaktery mają tylko żołnierze. Na początku był miły, wiadomo, ale potem wyszło szydło z worka. Bardzo źle do mnie mówił, nie całował mnie - nigdy, w sexie na początku fajnie, potem już myślał tylko o sobie, wiecznie wypominał mi moje wady, kiedyś swoją złość na mnie odreagował uderzając ręką w maskę samochodu, mimo że nic złego mu nie robiłam, tylko dużo sie smiałam, bo bylam pijana. Kiedy uderzył tak w tę maskę, uciekłam do domu, bo wystraszyłam się, że w koncu i mi sie dostanie i mi przyłoży. Ogólnie bardzo dużo takich sytuacji, w których mnie ciągle upokarzał i dawał mi do zrozumienia, że jestem nikim. Kiedyś nawet zaczął pisać ze swoją byłą przy mnie i wtedy powiedział mi, że to jest ideał jego kobiety z którą chciałby być. Masakra jakaś. Kiedy z nim zrywałam, znowu był miły jak na początku. Dawałam się nabierać czasem, ale potem już wyczuwałam ten jego fałsz. Dziewczyno!!! Uciekaj jak najprędzej!!! Przede wszystkim nie bierz ślubu kościelnego, bo tylko się pogrążysz. Lepiej myśl, jak odwlec to wszystko. Musisz znaleźć w sobie siły na to, by zakończyć ten związek. Pomyśl co będzie za pare lat. Jak wyobrażasz sobie siebie w tym związku, w tym domu, pomyśl o dzieciach, jakiego będą miały ojca. Po zerwaniu z K. tez bardzo bałam się samotności, nie mam za wielu znajomych, nie mam powodzenia u facetów i myslę, że dlatego wpakowałam się w ten związek z K. Bo zwrócił na mnie uwagę. A potem wykańczał mnie psychicznie i niszczył moją samoocenę. Teraz poznałam kogoś innego, jest przeciwieństwem K. Czuły, miły, przede wszystkim weselszy - K. często chodził naburmuszony. Chciałabym się nim cieszyć i nie myśleć, co wyniknie, ale bardzo sie boję - że on we mnie będzie dostrzegał to, co widzial K., że on tez pomyśli jaka to ja jestem zła K. tak mnie zmieszał z błotem, że wydawało mi się, że skoro on tak o mnie myśli, to serio tak jest, i inni widza to samo. Ja znalazłam siły, by kopnąć go w dupe więc Ty też musisz. I znajdz sobie przyjaciela, który Cię będzie wspierał w tym odejściu od męża. I nie myśl, że to wstyd, że źle to wygląda, że się rozwodzisz. Takie są czasy, nie Ty jedna i nie ostatnia, a najważniejsze jest Twoje szczęscie, nie rodziny. Jeśli masz pracę, pieniądze - jesteś niezależna, dasz sobie radę sama. Pozdrawiam i 3 mam kciuki, mam nadzieję, że "oswiecie cie" tak jak mnie niedawno.

P.S. mówisz o sobie, że też nie jesteś święta i bywasz okropna - też tak sobie mówilam, obwiniałam siebie, że jestem zła, dlatego on jest dla mnie niedobry - a prawda jest taka, że gdyby mnie nie w*k*u*rwiał, to bym była fajna. często go usprawiedliwiałam - że zły, bo zmęczony itp. Radziłabym ci zgłosić się do jakiejś poradni dla żon mundurowych, ktoś musi się wesprzeć. Ludzie z forum tylko będa ci mówić, ze masz odejść i tp. a w poradni dadzą ci konkretne wskazówki, co masz robić, gdzie iść. Jeszcze pisałaś, że mężowie mundurowi innych dziewczyn są inni, lepsi - guzik prawda. Pewnie w domu panuje taki rygor, że żonka musi chodzić z uśmiechem przyklejonym do twarzy. Miałam też sąsiadów - jeden był policjantem, jego brat żolnierzem - to, jak wychowywali swoje dzieci to była jakaś masakra - tam nie było rozmów, tłumaczenia, tylko używanie siły i wrzaski, rozkazy. Niom, rozpisałam się, ale bardzo chcialabym ci pomoc   każdy ma prawo do szczęscia, a on nie jest jedynym facetem na ziemi. Znajdziesz na pewno innego i zobaczysz, jaką różnice poczujesz spotykając sie z facetem NIEMUNDUROWYM. Nigdy więcej takich.