Zostawił mnie... Co zrobić?

Chce, chce spokojnie. Słuchaj przeżywasz to co większość z nas. Ogromny ból i rozpacz, który powstał na skutek utraty ukochanego. Ja przeżywałam/przeżywam to samo. Teraz jest już lepiej, ale ciągle mam sobie poczucie niesprawiedliwości i chce wykrzyczeć losowi, ze tym razem sie pomylił.
Chłopak najwyraźniej musiał sobie wszystko przemyśleć, może gdzies sie pogubił. Swoim zachowaniem ,niestety, skutecznie go odstraszyłaś. Przeraził się, że jego mozliwe późniejsze odejscie będzie się wiąząło z tym, że nie wiem np. popełnisz samobojstwo. Sama wiesz, że zachowałaś się jak wariatka i on też to wie. Ja na twoim miejscu, przez te 3 miesiące bym mu dała całkowity spokój. On sobie odpocznie, przemyśli i ty powinnaś zrobić to samo. Uporządkowac swoje myśli i serce. Wiem, że go kochasz i że każdy dzień bez niego nie ma sensu, ani barw. Że nic się nie chce, ale z drugiej strony nie zmusisz nikogo do kochania, bo co to by byl za związek? Pomyśl chciałabyś być z kimś tylko dlatego, ze byś sie bała, że sobie coś zrobi? Chyba nie.
Ludzie się rozstają i niestety trzeba sie z tym pogodzić.
czasami kochać to znaczy pozwolić odejść, chociaż mam świadomość tego, że jest to jedna z najgorszych decyzji do zaakceptowania  mi/Tobie/innym.
Odpuść narazie, wycisz się. Działaj planem "a może zatęskn". Do tej pory (moim zdaniem) nie ma lepszego sposobu na facetów, którzy odchodzą. Jak się odezwie, zatęskni to ok. A jesli nie, to wiesz na czym stoisz. Nie dzwoń do niego, nie pisz bo całkowcie sie od ciebie odsunie, bo bedzie się bal prześladowania.
Czas pokaże jak to z wami będzie.
Trzymam kciuki.

I już nie rób nic głupiego. Nie warto, on by z twojego powodu tego nie zrobił.

Dziękuję za odpowiedź. Wiem że najlepiej dać mu spokój... ale ja tak cholernie boję się że znajdzie sobie kogoś innego... boję się że okaże się że nawet nie zatęskni... faktycznie odstraszyłam go. Ale ja naprawdę chce się zmienić i powiedziałam mu o tym. Że zrobiłam już kilka sporych kroków w tym kierunku. Chodzę do psychologa, biorę tabletki, staram się nie denerwować...
Dowiedziałam że nawet że ********* go to że mnie denerwowały np. szczekające psy... ja jestem strasznie nerwowa, a on to raczej taki "śmieszek". Ale naprawdę chce to zmienić, już nawet nie tylko dla niego, dla siebie... bo sama czuje się z tym źle... na każdym kroku coś mnie musi wkurzyć

Rozumiem powagę sytuacji, ale proszę o nie używanie wulgaryzmów na forum. To niezgodne z naszym regulaminem! Noelle87/Moderator

a może będzie chciał wrócić ale będzie miał jakieś opory? może jakbym się zapytała to byłoby mu łatwiej... może będzie mu głupio wprost przyznać się do błędu? w sumie to cała moja rodzina się na nim zawiodła więc może trochę mieć opory pomimo że będzie chciał spróbować... ehh... mam tyle myśli w głowie, tyle pytań i wątpliwości...

chomej - racja. muszę czekać. wiem że jestem egoistką, ale naprawdę cholernie boję się że będę musiała żyć bez niego... żałuję że zachowywałam się źle w stosunku do niego... mam nadzieję że on to doceni, że zrozumiałam co robiłam źle i będzie chciał dać jeszcze jedną szansę... Dziękuję za odpowiedzi... nawet nie mam przyjaciół żeby o tym z kimś pogadać... całe życie oddałam jemu... wszystkich znajomych olałam dla niego i dla jego znajomych... a przecież nie będę się żalić jego kumplom ehh...

eh, no tak... nie rozwijam się... zastanawiałam się nad tym co by było gdyby wrócił... przecież nawet nie mogłabym mu zaufać... bo znowu bym coś zrobiła nie tak i by zostawił... ale mimo to, eh... chce być z nim... bez niego nie potrafię sobie poradzić... wszystko co robiłam, robiłam dla niego... wszystko! a teraz nie wiem jak zacząć układać sobie życie jeśli nie mam dla kogo tego robić... ja go po prostu uwielbiam, kocham ponad życie... i jak ja mogę pozwolić mu tak odejść?

heh, nawet nie było osoby którą by nie zaskoczyła ta wiadomość...każdy był w szoku i przez pierwsze kilkanaście minut nie potrafili nic powiedzieć...
jak się coś psuje w związku, to to widać... koledzy, rodzina by to zauważyła... a tu naprawdę wydawało się wszytko OK.  Każdy mówił że on taki zakochany... że takiego Przemka jeszcze nie widzieli... więc o co chodzi, jak to możliwe że już nie chce ze mną być?;(

Tylko wydaje mi się, że żeby móc "skorzystać z szansy" to trzeba najpierw wiedzieć o jakimś zagrożeniu... On nigdy nie powiedział że jest coś źle!! Tylko cały czas to że mnie kocha itp. No to jak ja mogłam korzystać z szans które mi dawał? Przecież to logiczne że jeśli ktoś mówi że kocha i że jest wszystko ze mną w porządku to nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego że muszę się zmieniać... więc to była szansa nie dla mnie... szansa na to żeby zdarzył się cud i samo wszystko się zmieniło... heh

Z tymi zagrożeniami i szansami to nie jest tak łatwo. Ja też myślałam, że wszystko jest ok kiedy w poniedziałek mówił mi że kocha, a w środę już nie chciał ze mną być i nie wiedział co tak naprawdę czuje. Czasami oni sie po prostu boją powiedzieć co im siedzi w głowie, bo nie są gotowi na nasze łzy.
Musisz być silna i dać mu czas.

No to w takim razie masz rację

Niektórzy mężczyźni nie mówią o tym co ich drażni a potem bach i koniec. Dobrze, że przeanalizowałas ten problem i już wiesz co mogło być przyczyną. Teraz musisz postarać się panowac nad sobą.
Jesli będziesz chciała z nim pogadać to pamiętaj tylko na spokojnie, bez płaczu, krzyków i pytań które go przytłaczają.

Nie radziłabym poruszać tematu Waszego zwiazku bo na bank źle to odbierze pomimo dobrych chęci. Pokarz mu, że potrafisz byc opanowana bo kazdy Twój krzyk utwierdza go w przekonaniu, że dobrze zrobił kończąc Waz związek.  No i głowa do góry!

Czesc jak czytam co sie u Ciebie wydarzylo to tak jakbym widziala sama siebie kilka lat temu.Tyle ze umnie byl ciag dalszy teraz jestesmy juz 8 lat po slubie i mamy 2 coreczki.Z perspektywy czysu widze ze niemozna zmuszac nikogo do milosci.A dzis znow siedze sama z moimi dziecmi pomimo iz sa moje urodziny a jego wywialo.Nienekaj go swoimi telefonami smsami jak bedzie mu zalezalo to i tak wroci,a czasami to los szykuje nam niespodzianki i nawet choc czasami nie sa one po naszej mysli to pozniej moga sie okazac najlepszym dla nas wyjsciem.Trzymam za ciebie kciuki.

Marta, chcesz powiedzieć, że terrorem zmusiłaś faceta do ślubu?

Aneta,wg jedna i druga taktyka jest zła. Uwarzam, ze powinaś pisać sms nawet i teraz ale bez zadnych przytyków. Niech wie, że pomimo wszystkiego nadal go kochasz, zapytaj się co u niego, okarz zainteresowanie. Powiedzmy tak jakbyś pisała z siostrą/kolegą o wszystkim i o niczym. Staraj sie nie wracać do tematu Waszej kłotni chyba, ze on wyjdzie z inicjatywą takiej rozmowy.

To co wypunktowałaś to faktycznie nic miłego ale myślę że wygarnął Ci to w złosci a teraz pewnie nawet niezastanawia się nad tym jak Ty teraz. Kobiety mają tendencję do analizowania każdego słowa, każdej sytuacji a mężczyźni coś powiedzą bez zastanowienia i nie wracają do tego.

Jak nic z tego nie wyjdzie to pamiętaj, ze świat na nim się nie kończy widocznie nie był on Ci pisany.

Marta, bardzo mi przykro, że zostawił Cię w takim dniu. Zyczę Ci dużo uśmiechu, radosci, spełnienia marzeń i czego sobie jeszcze tam życzysz

Nie zmusilam go do slubu terorem,z czasem sie wszysto ulozylo a slub byl  jakies 2 lata po tym wszystkim.

apoteoza23 dzieki za mile slowa

...

...

Witam, Anetko
Dzisiaj w sumie czuję się już lepiej... ale myślę że to dzięki tabletkom, które w końcu powinny zacząć działać... próbuję skupić się na nauce, ale jakoś mi nie idzie, a mam do wykucia pół książki z psychologii
Tak naprawdę to cały czas liczę na to, że jak dam Przemkowi spokój to w końcu do mnie wróci... nie wyobrażam sobie co by było gdyby wyszło inaczej Ale od wczoraj nie napisałam ani jednego sms'a. Postaram się wytrzymać do następnej niedzieli...

...

...

Witajcie,pozwólcie że wyrażę swoje zdanie.

Wg mnie z tego związku nic nie będzie, a przynajmniej bez jasnego postawienia sprawy, wyjaśnienia nieporozumień i postanowienia zmian.. Tzn. Chłopak ewidentnie ucieka... i sami siebie wzajemnie ranicie, obwiniacie.. na tym żadne uczucie nie wytrzyma..

Osoba która kocha, mimo wszystko powinna uszanować decyzję drugiej strony.. Wiadomo, że to boli, że serce krwawi.. ale nikt nie daje zakochanym prawa do tego by na siłę zatrzymywali, tych którzy kochać ich przestali..

nie twierdzę że Twój ex, Cię nie kocha.. może ta rozłąka da mu do myślenia, może oboje zatęsknicie, ale do tego trzeba spokoju i czasu.. Nic na siłę.
A druga sprawa, to właśnie teraz jest moment na zastanowienie się-przeanalizowanie związku, tego co w nim dobre i złe i jasne postawienie pewnych spraw..

P.s w miłości nie ma złudzeń.. albo ona jest albo jej nie ma.. co więcej, czasem sama miłość nie wystarczy...

Aha, jako moderator proszę o

NIE PISANIE POSTA POD POSTEM, A UŻYWANIE OPCJI "EDYTUJ" DOSTĘPNEJ W PRAWYM DOLNYM ROGU.

ewka85: Bardzo ładnie to wszystko opisałaś. Dziękuję za odpowiedź. Wiem, racjonalnie myśląc nie powinnam się poniżać. Co by się nie stało to i tak najlepiej będzie nie odzywać się do niego. Ale niestety ja dość rzadko myślę racjonalnie... zawsze żyłam w "wymyślonym" świecie i ciężko mi zacząć żyć w realnym... zawsze uważałam, że jeśli się chce coś zrobić, to trzeba to zrobić, a nie czekać na nie wiadomo jaki cud. Jestem chyba pierwszy raz w tak poważnej sytuacji, że muszę spojrzeć na wszystko realnie...

Wydaje mi się że nie da się uzależnić... zaczęłam je brać ponad tydzień temu i dopiero wtedy dowiedziałam się że większość osób z mojego otoczenia kiedyś je brało... Nawet moja siostra, która zawsze była dla mnie najsilniejszą psychicznie kobietą świata, bierze te tabletki od kilku miesięcy.
Wydaje mi się że jest to dość dobre rozwiązanie... Miesiąc czy dwa można sobie pozwolić żeby przetrwać najgorszy okres i żeby coś pomogło spojrzeć na świat od tej pozytywnej strony... Czasem nasza psychika jest za słaba i trzeba jej jakoś pomóc wydostać się z dołka... Dla mnie najlepszym rozwiązaniem są tabletki które dostałam na noc. Pomagają zwalczyć tzw "lęki", człowiek się rozluźnia i duużo szybciej zasypia. Kiedyś (jeszcze jak byłam z Przemkiem) od położenia się do zaśnięcia mijało jakieś 4-5 godzin. Teraz wezmę tabletkę i po 40 min muszę się położyć bo zasnęła bym. Boję się jedynie tych tabletek (że się uzależnię) bo one naprawdę pomagają zasnąć. A te "typowe" antydepresanty... hmm.. wydaje mi się że od nich nie da się uzależnić... Bo to nie jest tak że wezmę tabletkę i jestem od razu uradowana (jak jakiś narkotyk). Efekty widać dopiero po 2 tygodniach...

DOKŁADNIE!! też schował od raz nasze zdjęcia, schował wszystko co było związane z nami. I też cały czas słowa: Nie chce do tego wracać, chce o tym zapomnieć...
Dlaczego oni tak robią. Ja mu nawet powiedziałam żeby to przemyślał ale nie w taki sposób że będzie starał się zapomnieć. Tylko niech poprzypomina sobie dobre sytuacje i niech kieruje się w stronę tego żeby to naprawić a nie zapomnieć... ehhh ;(;( i jak to teraz zrobić żeby nie zapomnieli tylko starali się naprawić...;(

i znowu złapał mnie dół... ;( macie racje... nic już z tego nie będzie... ;(;(;(;(;(;(;(;(

Zrobicie i tak jak chceie. Ale postawcie sie w ich sytuacji!!! Ja tez nie wierzylam ze do mnie wroci i dziewczyny na forum radzily mi zebym sie do niego nie odzywala, zebym dala mu czas. Jezeli naprawde im zalezy, to wroca. A jezeli nie, to nawet jak bedziecie smiac sie razem i rozmawiac, to do niczego nie doprowadzi. My tez sie smiejemy, rozmawiamy, a za chwile zastanawiam sie co ja w ogole z nim robie. On napewno ma tak samo. Niedlugo chce od niego odejsc, jeszcze nie teraz, bo nie mam takiej mozliwosci, ale za jakies 3 miesiace mysle ze mi sie uda. Przeprowadze sie i powiem ze nie chce zeby on mieszkal tam ze mna. Musze tak zrobic, moze wtedy zrozumie ze stracil i mnie i dziecko, moze wtedy sie zacznie zastanawiac co sie stalo, bo teraz tego nie robi. I nie widze innego rozwiazania, chociaz to smutne

Kiedyś myślałam że Przemek jest tym pierwszym typem faceta... teraz wydaje mi się że jest tym drugim Ale wydaje mi się że dużo okaże się przed jego wyjazdem do pracy. Czyli za jakiś tydzień. Bo w końcu jedzie na 3 miesiące, chyba że zdecydował pojechać na krócej... może chciał mnie tylko wystraszyć mówiąc że chce wyjechać na 3. Jeśli przed wyjazdem się nic nie odezwie to znaczy, że już raczej nie wróci... że ma mnie kompletnie dość albo znalazł nawet kogoś innego...
Przypomniałam sobie jeszcze, że jakieś 3 tygodnie temu namawiałam go na kupno laptopa żeby mieć ze sobą lepszy kontakt jak będzie wyjeżdżał... kupił go, myślę że głównie ze względu na to... a niedługo po tym zerwał... zrobił bardzo dużo rzeczy, które wskazywały na to, że na prawdę chce być ze mną, a nagle zerwał... ciężko mi to zrozumieć... gdyby chciał zerwać to by kombinował, że bez sensu kupować, nie kupował by też biletów na koncert... po prostu powoli by sprowadzał do tego zerwania...
Więc czemu tak robił? Nagle mu się odmieniło? Nagle nie wytrzymał... Czy o co w tym chodzi?:(
A może oszukiwał sam siebie? robił to na siłę?

Tak Anetko, ja rozumiem Ale moj chlopak, ma naprawde bardzo trudny charakter, bardzo!!! I tak jak juz wczesniej napisalam, powiedzial mi kiedys ze jak bedzie sie chcial ze mna rozstac to zrobi to i zdania nie zmieni, a ze jezeli tego nie robi to znaczy ze chce ze mna byc. A gdy to zrobil to wiedzialam na 100% ze to koniec skoro tak powiedzial. I co mialam zrobic??!! Blagac go?? Na poczatku faktycznie tak robilam, ale to nie dawalo rezultatow wiec przestalam, chociaz on chcial zebysmy byli przyjaciolmi, powiedzialam nie. I widocznie zatesknil. Dlatego teraz chce od niego odejsc i zrobie to i bedzie musial raz na zawsze sie zdecydowac czy chce byc z nami czy nie, bo nie wiedze innego wyjscia. Dajcie im spokoj!!! Jezeli nie beda z wami chcieli byc, to niewiadmo jak bardzo bedziecie ich kochac, to nie pomoze, nawet jezeli sie zdeyduja z wami byc, to nie pomoze. W koncu same dojdziecie do wniosku ze nie chcecie byc z kims, kto sie wam w calosci nie oddaje. Tak jest u mnie, czuje sie to. I chociaz bardzo chce z nim byc to nie ma to sensu. On nie jest tego pewien i moze wlasnie potrzebuje czasu. I dam mu go, a sama bede zyla ze swiadomoscia ze moze to faktycznie koniec. Wole sie pozniej milo rozczarowac niz cierpiec niewiadomo jak dlugo. Ale jezeli lubicie sie nad soba uzalac to wasza sprawa, tylko ze nie sadze ze to pomoze i wam i im

Aha i przeczytajcie sobie moje motto

I pomysl dziewczyno, nie pisalas do niego przez jeden dzien!!! To naprawde duzy sukces Podziwiam cie za to. Pomysl ze drugi tez wytrzymasz A jutro ze wytrzymasz trzeci, skoro wytrzymalas juz dwa. I nie ogladaj romansidel!!! To w niczym nie pomaga, ja zawsze po tym robie cos czego zaluje. Lepiej obejrzyj komedie, zajmij sie czyms, wyjdz gdzies. Napewno nie chcesz teraz tego, ale jak juz wyjdziesz bedziesz z siebie dumna ze to zrobilas Maprawde umow sie z kims. Musisz miec jakas dobra kolezanke, nawet taka z ktora dlugo nie utrzymywalas kontaktu. Powinna zrozumiec to wszystko i porozmawia z toba. Tylko nie siedz sama

Do POWOLI SIĘ ZADOMAWIAM

dziękuję Ci za te komentarze które tutaj umieściłaś. Wszystko to co napisałaś jest bardzo zdrowym podejściem do tego typu spraw. Dodajesz mi siły gdy czytam Twoje opinie Dziękuję Ci

DO Ewka 85

Źle odczytałam nick za co przepraszam

Mi tez nie jest latwo, uwierzcie, szczegolnie ze przede mna perspektywa bycia samotna matka Ale jak mysle tak ja mysle jest mi latwiej sie z tym uporac, chociaz nie zawsze robie tak jakbym chciala. Gdybyscie przeczytaly moje watki wiedzialybyscie o czym mowie. Czasem narawde sie waham, poddaje, robie cos innego niz powinnam. Potem zaluje, on robi cos po czym jest mi przykro i znow daje mi to jakas sile, na troche, czasem na dluzej. Po prostu to jak sie czasem zachowuje daje mi do myslenia. I nie szukajcie w sobie zlych rzeczy, bo to jeszcze bardzej meczy. Jak bedziecie myslaly ze to oni sa tymi zlymi, zostawili was, albo ze wyscie ich zostawily, bo nie wytrzymywalyscie presji, nie czulyscie sie wystarczajaco dobre, to bedziecie sie lepiej czuly. Moze oni nie sa was warci??  Nie szanuja was, tego kim jestescie. Ja tez jestem nerwowa, porywcza, mowie co mysle, niecierpie jego znajmoych, rodziny i on o tym wie, napewno nie pomaga nam to w niczym, ale nie bedze udawala tylko po to zeby bylo ladnie i kolorowo, bo tak byloby tylko przez jakis czas

Witam was dziewczyny przeczytałam cały ten wątek i tak smutno się zrobiło, łzy zaczęły płynąc....;-(
aneta3bit ... nie wiem co mam Ci napisac sama sobie nie daje rady po rozstaniu zostawił mnie facet z mojej winy
za mało jego zdaniem angażowałam się w związek, nie jesteśmy razem już 2 miesiace, a wszystko co chwile wraca do mnie i znowu zaczyna się rozpacz, żal, płacz nie chce mi się uczyc, nie potrafie się skupic na drobnych czynnościach ;-(

nerwusek82 ... skąd ty bierzesz tyle siły pisząc w swoich wypowiedziach ''walcz'' chciałabym zawalczyc, ale jak ?
Co robic, aby chciał wrócic? Co ty robisz pisząc, że walczysz o niego ? Wydajesz sie po wypowiedziach silną i pełną optymizmu kobietą ja taka też byłam tylko teraz całkowicie zmieniło sie moje nastawienie do tego wszystkiego ;-(

Anetko nie martw się, tak tak wiem łatwo powiedziec mi też tak cały czas mówią, ale po co skoro to nic nie daje mówią też, że będzie dobrze więc musimy wierzyc, że właśnie tak będzie, że będzie dobrze, bo przecież musi tak byc ;-) może wrócą jeszcze do nas i będziemy znowu szczęśliwe ;-)

...

...

...

....