Choroba chłopaka

To bardzo okrutne , że dwoje fajnych , wrażliwych osób próbuje rozdzielić los, mega smutne, nie wiem nawet co powiedzieć takiej osobie. Moralność mówi, że nie powinna zostawiać , z 2 str wiadomo, że zbyt szczęśliwa nie jest. Żal mi Ich bo takich ludzi jak Oni nie ma, a przynajmniej jak moja kuzynka.A On już w ogóle niesprawiedliwe, że tak Go dotknęło i niewiadomo jak zareagować.

Nie powinna zostawać z nim, jeśli kieruje nią tylko litość lub strach, co ludzie powiedzą, gdy odejdę.

Strasznie to trudna sytuacja. Stwardnienie rozsiane to ciężka choroba, oznacza, ze kuzynka musiałaby się opiekować mężem cały czas. Ta choroba będzie postępować. Ona musi być na to gotowa. Jeśli nie jest, lepiej odejść.

Czy oni zaręczyli się jeszcze przed diagnozą?

Zepsul sie to na smietnik i wymienic  na zdrowego. Jesli by chodzilo o chara matke, ojca czy dziecko to tez na smietnik?  Czy w dzisiejszych  czasach naprawde liczy  sie tylko ja i nikt  wiecej? Aby mi bylo  dobrze a kocha sie kogos tylko  do momentu kiedy jest dobrze?
Wspolczuje, ale  ja pewnie bym  cierpiala, ze ukochana osobe cos takiego spotkalo, ale bym  nie pomyslala zeby zostawic.

Zgadzam się z osobami wyżej. Nie oceniaj, a bądź blisko niej. To pomaga w trudnych sytuacjach. To jej decyzja i jest na tyle trudna, że na pewno jest jej ciężko, a nikt z boku nie może być pewnym co sam by zrobił i co doradzić. No chociaż oczywiście, jeżeli łączy ich silna miłość, jeżeli chcą być razem i nie będzie to bycie razem z litości, bo choroba i że nie chce go dlatego zostawić, to wtedy uważam, że warto być razem. Nie takie przeszkody można razem pokonać. Jeżeli jednak już kiedyś miała wątpliwości czy z nim dalej być, to wtedy myślę, że nie warto. Czasem niezależnie od choroby coś by się rozpadło. Różnie bywa.

Ja miałam kiedyś chłopaka, który po roku naprawdę szczęśliwego związku zaczął robić wszystko, abyśmy się rozstali. Kłócił się ze mną z byle powodu, tak mnie męczył, że sama go w końcu zostawiłam, bo już nie miałam siły. Niedawno (po 2 latach, gdy ja już praktycznie o nim zapomniałam)  dowiedziałam się, że sprowokował to rozstanie, bo ma czerniaka. Nie chciał, abym cierpiała przy nim i żebym widziała, jak on cierpi.

Bądź przy tej dziewczynie, wspieraj ją... Ona sama musi zdecydować. Nie wolno jej oceniać - nic dziwnego, że może nie mieć siły na taki ciężar.

Jestem w związku, w którym partner ma dwa nowotwory i inne atrakcje.
Czy jestem szczęśliwa? Nie jestem i nikt w takiej sytuacji by nie był. Czy to oznacza, że go nie kocham? Wręcz przeciwnie, kocham go bardzo i właśnie dlatego to takie trudne.
Bardzo łatwo rzucać takimi pretensjami jak wyżej, że "jak się zepsuł to wyrzucić", ale trzeba sobie uświadomić, że pozostanie w podobnym związku oznacza dosłownie oglądanie jak ukochana osoba umiera. Nie można od tego uciec, nie można uciec od jego bólu i depresji.
Nie odpowiem, czy warto ciągnąć taki związek. Nie powiem, że kontynuowanie związku jest jedynym słusznym wyjściem. Mogę tylko powiedzieć, że jeśli się na to zdecyduje to będzie potrzebowała wiele wsparcia od otoczenia.