Doradżcie mi cos szybko,odejscie męża,nerwica depresja

Bo ciężko tutaj coś doradzić. To są prawdziwe problemy. Piszesz o ojcu alkoholiku.
Najlepsze co możesz dla niego zrobić to go zostawić w tej otchłani pijaństwa. Skoro jest po 15letniej abstynencji, to może przypomni sobie którędy do aa. Z alkoholizem nie da się walczyć za kogoś. Jeżeli nie możesz czegoś zmienić to odpuść dla własnego dobra.

A mąż...  Wygląda na to, że zostawił Cie kiedy go najbardziej potrzebowałas. Ale po co to matkę przywozil, to nie ogarniam. Masz 29 lat. Jesteś jeszcze bardzo młoda. Zdążysz się po tym wszystkim podnieść. Może teraz jeszcze tego nie widzisz, ale ludzie nie z takich tragedii potrafią się otrzasnac. Wróć do szpitala. Teraz chyba jak nigdy potrzebujesz pomocy. To najbezpieczniejsze rozwiązanie dla Ciebie. Po tym szpitalu musisz też mieć gdzie wrócić. Jak z pracą? Z mieszkaniem?

Jeśli chcesz się wyleczyć to powinnnaś o to walczyc z całych sił, zajmij się teraz sobą, pomyśl o sobie i swoim mężu a nie ojcu. Po drugie ty nie jesteś w stanie pomóc ojcu skoro sama sobie nie umiesz pomóc. Tylko osoba silna psychiczie może walczyć z nałogami innych, pomagać im. Ty dopóki sama masz problem ze sobą na pewno mu nie pomożesz.
Mąż cóż może i zostawił cię w momencie kiedy go potrzebowałaś, ale z drugiej strony co miał zrobić kiedy ty nie chcesz sobie sama pomóc. Byłaś na jakiejś indywidualnej terapii u psychologa?

Powiem ci tak, z doświadczenia wiem ze saamo przyjmowanie leków nie wiele da, tu potrzeba samemu walczyć. Musi to do Ciebie wreszcie dotrzeć że masz przestać płakać, użalać się nad sobą, masz przede wszystkim wstać rano wziąć prysznic, ubrać się, umalować i wyjść z domu. Polecam jakiś sport, może fitness, bieganie, coś co pozwoli ci się trochę zmęczyć fizycznie, ale sama nawet nie zdajesz sobie sprawy ajk to dużo daje psychice.
Czytając twoją ostatnią wypowiedź, nie widzę u Ciebie w ogóle chcęci walki o samą siebie, a jak będziesz tak dalej postępować to na pewo nie odzyskasz męża, a przede wszystkim samej siebie.
Nie popieram jego flirtów, ale facet też potrzebuje czasem odreagować psychicznie, z kimś porozmawiać, być dowartościowanym, a ty mu absolutnie tego nie dajesz, bo ciągle trzeba zwracać uwagę na ciebie, twoje cierpienie itd.
Weź się kobieto za siebie, pomyśl że niektórym niepełnosprawność fizyczna czy umysłowa nie pozwala normalnie funkcjonować, a ty możesz tylko musisz sama bardzo chcieć.
Nie pracuejsz ze zwględu na swój stan psychiczny?

Jeśli cześć mieszkania należy do Ciebie to trzeba je sprzedać - to może nakazać sąd bo ojciec pewnie się nie zgodzi. Nawet jakbyś miała mieć z tego grosze, to zawsze na kilka miesięcy najmu mieszkania juz masz.
Widać że jesteś w kiepskim stanie, może powinnaś teraz pójść do szpitala?

Najgorsze co możesz zrobić to właśnie prosić o to zeby został, jednocześnie nie pokazując że ty potrafisz o siebie zawalczyć. On nie zostanie widząc ciebie cały czas w takim stanie. Widząc ciebie nie wykąpaną, zaniedbaną, płaczącą, użalającą się and sobą. Facet potrzebuje partnerki, kobiety nie tylko atrakcyjnej fizycznie, ale też silnej, takiej z którą będzie mógł porozmawiać o problemach dnia codzienengo, o pracy itp.
Dziś jest nowy dzień, wykąp się, ubierz, może idź do fryzjera, ugotuj coś. Wiem że w tej chwili nie jest to łatwe, ale zmuś się do tego dziś, zmus się jutro, zoabczysz że z każdym dniem może być tylko lepiej. Nie proś go już, nie płacz, staraj się zamienić z nim kilka słów takich o zbdurach, o pogodzie, o obiedzie, obojętnie o czym, byle nie o problemach.
Zdajję sobie  sprawę że teraz szukanie pracy w twoim stanie nie wchodzi w grę, ale jak będziesz się starać każdego dnia może za miesiąc, dwa staniesz na nogi. Z tego co piszesz on nie każe ci się wyprowadzić do ojca już dziś, więc masz trochę czasu na naprawę wszystkiego. Piszesz że on przez ostatnie lata dbał o ciebie, może przyszedł czas żebyś ty zadbała o niego.
I na prawdę polecam jakiś sport, na poczatek długi spacer, później bieganie. Joga podobno wycisza, trochę o tym czytałam ale nigdy nie praktykowałam, więc konkretów nie powiem.
Zgadzam się z poprzedni awypowiedzią że afcet pewnie dawał szansę temu związkowi dziesiątki razy, być może mówiąc o rozwodzie chce zastosować na  autorce terapię szokową, może myśli że dzięki temu ona weźmie się w garść.

Po co się żenił pytasz?
Otóż z pewnością miał nadzieję, że z jego pomocą dacie radę Twojej chorobie, sama piszesz  ze pomagał ci przez te wszystkie lata. Tylko niestety chęci i wola walki jednej osoby nic nie dadzą, kiedy druga nie chce walczyć, nie chce się wyleczyć. W tej chwili pewnie go to wszystko przerosło, rozłożył ręce i nie wie jak ci już ma pomóc to odchodzi. Bo jak wyobraażasz sobie wasze wspólne życie? Co mu możesz zaoferować teraz?
Po drugie za tydzień pierwsza sprawa rozwodowa, na której sąd nie musi od razu dać rozwodu. Jeszcze wiele zależy od ciebie, ale czytając twoje posty widzę że ty nic nie zamierzasz ze sobą robić. Tyle już rad ci napisałam i założe się że nie skorzystałaś z żadej,czego  nie potrafię zrozumieć. Fakt nigdy nie zmagałam się z taką chorobą, więc pewnie łatwo mi mówić, ale wiem że dla ukochanej osoby można wiele zrobić.

Sylwia, masz jasny komunikat, ze dla Twojego meza to koniec. I wcale mu się nie dziwie, bo bycie tatusiem, opiekunem i terapeuta w jednym dla DOROSLEJ kobiety, to jest bardzo wyczerpujące zajecie. Zreszta tez zajecie skazane na porazke, bo jeżeli dorosły człowiek sam na nogi nie chce stanac, to to tylko przedluza jego wyuczona nieporadność i uciekanie od odpowiedzialności za siebie.

Uwierz mi, ze to co Twój maz robi jest najlepszym rozwiązaniem, nie tylko dla niego, ale i tez dla CIEBIE. Nie da się nauczyć samemu chodzic jeżeli ktoś wiecznie Cie asekuruje. Dziewczyno, bierz się za siebie.

Sylwia, poradz się prawnika z którym załatwiasz rozwod.