Jestem w ciąży a on mnie zostawia

Niestety faceci dojrzewają nieco później niż my. Emocje nie nadąrzają za hormonami.  I tutaj ewidentnie jest ta sytuacja. Koleś nie dorósł do roli ojca i pewnie jakby mógł bo się zawinął. W ogóle to wiele złości jest w twoej twojej wypowiedzi, a kłotnie i wypominki nic tutaj nie zmienią i na nic się nie przydadzą. Daj mu czas niech sobie to wszystko przemyśli i poukłada. Chwila oddechu też przyda się dla Ciebie, a potem proponuje spokojną, ale rzeczową rozmowe na wasz temat.
Sama piszesz, że może jest zakochany w innej. Wykorzystaj ten wolny czas na przemyślenie sobie czy na pewno chcesz być z takim kimś całe życie i tak się za przeproszeniem "tyrać". Bo takie zachowania, wyganiania z sypialni, awantury, samotne wyjazdy to chyba domena nastolatków, a nie ludzi, którzy zaraz będą rodziną. To twoje życie i ty musisz zadecydować czy ma ono właśnie mieć taki wymiar i taki wygląd. Myślę, że bardzo cierpisz w tym układzie i przyszło ci podjąć cięzką decyzję. Powinnaś pomyśleć o sobie i o dziecku, co będzie dla was najlepsze. Trzymam kciuki.

Ja jestem gotowa od niego odejsc, ale teraz nie ma takiej opcji, musze tu mieszkac, bo chcialabym odlozyc troche kasy. Bedzie mi potrzebna zeby urzadzic sobie mieszkanie socjalne ktore powinnam dostac dosc szybko, z tym ze dopiero za miesiac moge zlozyc o takie podanie. Do Polski nie chce wracac, tu bedzie mi lepiej, szczegolnie jak zostane sama. Przysluguje mi tu macierzynskie, dodatki socjalne, w tym przypadku sobie poradze. Jeszcze bedzie placil mi alimenty i nie wiem na ile mi sie uda, ale on ma dom, wprawdzi jeszcze nie splacony, ale ma wiec dla dziecka tez cos sie bedzie nalezalo. Wiec nie ma szans ze wroce do Polski tylko po to zeby byc z rodzina. Tu mam siostre, znajomych. Tylko teraz jest mi tak ciezko. On naprawde nie widzi ze robi cos nie tak. Rozumiem ze jest facetem i pozniej dojrzewa, ale ile mozna czekac. Do momentu kiedy urodze to go znienawidze zupelnie. Poza tym kwestia tego czy mnie kocha jest niewyjasniona. Nigdy tego mi nie powiedzial. Ostatnio tylko kiedy sie ze mna rozstal, napisal mi smsa ze mnie nie koch i nie pokocha. Skoro tak jest to po co chcial zebym wrocila do niego??

nie kocha i nie pokocha.... tupeciarz.... to niech zapomni o Tobie i dziecku.... ja pier..... jak czytam te wszystkie posty to sie zastanawiam czy dobrzy faceci jeszcze istanieją.... wiem, że istnieją.... ale tak cieżko na takiego trafić.... w takim razie skoro nie wracasz do Polski to udomowij sie tam jakos dobrze i zbieraj siły, napewno dasz rade a ten kretyn do niczego Ci nie jest potrzebny....

Nie przesadzaj! Że co, że panna z dzieckiem to już jakaś tragedia? Nie wydaje mi się. Nie popadajmy w skrajności, są porządni faceci, dla  których ta "bez rozumu" będzie najważniejszą kobieta życia. A ojcem jest ten kto wychowuje, a nie zrobił. Zrobić każdy kretyn potrafi, a wychować to już nie bardzo.

No wlasnie, to opinia faceta... Moze oni wszyscy tacy sa?? Jezeli tak, to jedyne co mozna zrobic to tylko im wspolczuc

Nie moge na niego patrzec!!! Nie wiem jak wytrzymam ten okres. Teraz mamy 2 lozka w pokoju. Chore jest to wszystko, a on najbardziej. Z jednej strony wiem ze mu zalezy na mnie i na dziecku, ale jego zachowanie temu zaprzecza a ja nie mam sil czekac az dorosnie...

Wiem, że sie strasznie naraże, moze to kwestia wieku i tego co przeszłam, ale twoja opowiesc zupełnie inne skojarzenia we mnie obudziła.
W poscie jedziesz, jaki to Twoj facet niedojrzały i straszny, ale zaraz to opinia jednostronna i twoja masz do niej oczywiscie prawo.
Po 1 piszesz, ze cie rzucił - po co wrociłas? To była twoja decyzja, mogłas nie.
Po drugie piszesz, jak to mu urzadzasz awantury i rozstawiasz go z kim ma sie spotykac a z kim nie, jest wolny ma prawo nie jest w wiezieniu.
Trzy mogłas sie zabezpieczac, skoro wracajac do niego mu nie ufałas, bo dran.
I po czwarte sposob, w jaki piszesz, ze tam masz zasiłki i wszystkie tego typu rzeczy mieszkanie socjalne jedzie to swiadomym rozmyslnym dzialaniem.
Wiem, ze mnie skrytykujecie, ale kobito powinnas chciec dla dziecka pełnej rodziny, a ty juz planujesz bez ojca dziecka zycie. Jestes w ciazy i z twojego powodu. Dzieci to nie zabawki trzeba zrobic wszystko, zeby były szczesliwe.

W tytule watku jest, ze on zostawia ciebie, a moze jest inaczej, bo pozniejsze wypowiedzi sa inne. Zycze Twojemu dziecku jak najlepiej i Tobie tez zycze dogadania sie z ojcem dziecka.

I chwała Ci za to! Jasne to było uogólnienie i to spore! Więc wszystkich dojrzałych facetów przepraszam. Znam takich 20-latków, ktorzy są mega dojrzali, i 25-latków z syndromem Piotrusia Pana. To było odniesienie do sytuacji ewki85, która będac w mało komfortowej sytuacji musi się zmierzyć z takim problemem "krótkich spodenek".

Zastanów sie, bo raz piszesz, że po co do niego wracała a chwile później, że powinna postarać się ułożyc z nim życie. Ewka nie chciała przekreślic tego co ich łączyło pomimo jego zachowań.

Lepiej byc samotną matką niż żyć w pełnej rodzinie gdzie dziecko jest świadkiem ciągłych kłotni rodziców.

Co do zabezpieczeń to przepraszam bardzo ale w tej sprawie, nie jest tylko kobieta jest za odpowiedzialna! Równie dobrze on mógł o to zadbać, więc nie powinnaś obwiniac o to Ewy.

W sytuacji jakiej znajduje sie autorka to chyba bardzo dobrze, że ma jakiś plan! Bardzo dobrze, że nie użala się nad sobą tylko działa i hwała jej za to! A skoro przyszługuje jej mieszkanie i zasiłek to ma prawo z tej pomocy skorzystać!

A po co ma z nim planowac życie? Ma cieprieć i mezczyc się w tym zwiazku bo tak wypada? Ewa ma swiadomośc jakim typkiem on jest. A jak się z nim zwiazę i założy kolejny temat , że jest nieszczęśliwa to co jej powiesz? widziały gały co brały?

Sek w tym, ze nawet jezeli jestem zazdrosna, to tak umiarkowanie, ale nie dlatego sprawdzam jego komorke i komputer!!! Nigdy nie robilam tego pod katem zdrady. Chodzilo mi bardziej o to, co pisze do swoich znajomych. Gdy zerwal ze mna pierwszy raz, kilka dni wczesniej przeczytalam rozmowe z jego kolezanka, wtedy zrobilam to po raz pierwszy i co sie dowiedzialam?? Taka swietna kolezanka, najlepsza praktycznie i nic nie wiedziala o tym ze on ma dziewczyne, bo przez pol roku nie mieli ze soba kontaktu. I ta wspaniala kolezanka namawiala go na wyjazd w kilka osob. On oczywiscie mi to zaproponowal po czym okazalo sie ze kolezanka powiedziala mu ze jest tylko jedno miejsce wiec niech mi powie ze wyjezdza do jej dziecka na chrzciny albo niech wymysli cos innego. Z tym ze ona dziecka nie ma. Gdy on powiedzial ze to nie przejdzie, to namawiala go zeby zerwal ze mna. I tak zrobil!!! Na szczescie sam tez nie pojechal, inaczej pomyslalabym ze zrobil to bo chcial tam jechac. Czy tacy przyjaciele to przyjaciele?? Wiec niech mi sie nikt nie dziwi ze ich nie trawie!!! Gdy do niego wrocilam, postanowilam sobie ze nie bede juz go sprawdzala, bo lepiej o niektorych rzeczach nie wiedziec. I pol roku tego nie robilam, do dnia tej nieszczesnej awantury u jego rodzicow. Nie wiem co mnie tknelo, moze to intuicja, sprawdzilam jego komorke i przeczytalam smsa do kolegi ze on 'z takim gownem wiazal sie nie bedzie'!!! Nie wiem, czy ja mam takiego pecha, ze tylko jak go sprawdze to znajduje cos takiego czy on to robi caly czas!!! I od tamtej pory go sprawdzam regularnie, on oczywiscie sie pilnuje, widze ze usuwa wiadomosci, ale najwyrazniej nie zawsze. Jak mam miec do niego zaufanie po 2 rozstaniach i po tym co czytam?? Nie chce tego robic, ale wole wiedziec na czym stoje

Nie urazilas mnie. Zdaje sobie sprawe z tego, ze opisujac jakas sytuacje nie mozna tego zrobic wystarczajaco dokladnie, bo trzeba by opisac kazdy szczegol a tak sie nie da. Poza tym to jest moj punkt widzenia. On zapewne powiedzialby ze zabraniam mu spotkan ze znajomymi itp. Tylko ze on nie bierze pod uwage tego, ze nasze zycie nieco sie zmieni a wlasciwie zmienilo sie z dniem kiedy sie dowiedzialam ze jestem w ciazy:/ I nie jest fajne to, ze on jedzie sie bawic w momencie gdy nie jestem w az tak zaawansowanej ciazy zeby nie moc jechac z nim, a on mi tego zabrania, bo chce sie spotylac z niewiadomo kim, a ja bylabym tylko przeszkoda

Rzeczywiście pewnie prawda leży jak to w życiu bywa gdzieś pomiędzy nimi.

Jestem absolutnie na NIE w kwestii ingerowania w cudzą prywatność - absolutnie żadne wyjaśnienie do mnie nie przemawia.
Powstrzymuję się też od oceniania motywów jego "samotnego" wyjazdu; ciąża to trudny okres także dla faceta, wiadomo, że my miewamy wtedy ciążowe "góry i doliny", a konflikty między Wami mają prawo męczyć również jego, nawet, jeśli niekiedy te konflikty zaostrza.

Rozumiem też punkt widzenia różyczki, bo naturalnym tokiem myślenia jest to, że dziecko powinno mieć dwoje rodziców, a Tobie przydałoby się oparcie w partnerze oraz elementy pewnej dojrzałości, która nakazuje rozwiązać problem zamiast od niego uciec. Natomiast rzeczywiście wszystko ma swoje granice i musisz się zastanowić, czy Twoje nie zostały przekroczone. Brak akceptacji rodziny partnera to nie mniejsze zmartwienie niż Wasze stosunki; niekończące się pasmo rozstań i powrotów to przecież koszmar dla każdego człowieka, a poczucie, że nie jesteś najważniejsza mimo bycia przyszłą mamą jego dziecka nie sprzyja porozumieniu.

Mówiłaś mu otwarcie, że nie zamierzasz z nim być? Jak zareagował(by) na taką podbramkową sytuację?

Dokładnie, również uważam, że lepiej wychowywać dziecko bez biologicznego ojca niż stworzyć rodzine w której będzie brakowało miłośći i szacunku, w której rodzice będą się non stop kłócić, mama płakać... nie o to chodzi.,.. Myśle, że nie chcemy takiej rodziny dla swoich dzieci, ani dla samych siebie..

Ważne, że zdajesz sobie sprawę jakim jest człowiekiem... i dobrze, że nie planujesz z nim przyszłości!! Ewa, fajnie, że masz plan i idź w kierunku jego realizacji!! Jesteśmy z Tobą 

Myślę, że oboje zachowaliście się w tej sytuacji schematycznie. Po raz kolejny dałaś mu podstawy sądzić, że jego zachowanie nie jest takie nieznośne skoro znów wróciłaś. Rozumiem Cię nie tak łatwo zrezygnować z tego w co się tak bardzo wierzy...
Mogę Ci tylko radzić miej w zanadrzu plan awaryjny, jakąś tratwę, która da Ci poczucie bezpieczeństwa kiedy ten statek miłości zacznie już naprawdę tonąć. Nie żebym Ci tego życzyła wręcz przeciwnie, ale obawiam się, że Twój mężczyzna nie zmieni się tak łatwo, może gdybyś się wyprowadziła i dała mu do zrozumienia, że nie chcesz być z nim, takim jaki jest teraz to coś by zrozumiał...
Trzymam kciuki a Ty myśl pozytywnie i dbaj o siebie i o swoje maleństwo...

o rany, ale gówniana (sorry za wyrażenie) sytuacja. jakiś niezrównoważony emocjonalnie ten facet. szkoda, że go nie zostawiłaś jak w ciązy nie byłaś jeszcze. Ale dla dobra dziecka ja bym się z takim burakiem nie wiązała. Tylko ze samej wychować dziecko to chyba trochę trudne zwłaszcza na początku

Dzieki neta Tez mam nadzieje ze mi sie ulozy, ale wolalabym byc z nim a nie sama, chcialabym zeby sie zmienil, dorosl, zrozumial niektore rzeczy. Tylko ze z kazdym dniem coraz mniej w to wierze. Plci dziecka jeszcze nie znam, dopiero za miesiac mam kolejne badanie i wtedy sie dowiem, ale dzis mialam spotkanie poloznej i slyszalam jak mu bije serduszko Czyli wszystko jest ok I chyba tylko dzieki temu jakos sie trzymam. Chociaz z drugiej strony pewnie o wielu rzeczach bym sie nie dowiedziala gdybym nie byla w ciazy. Ale teraz juz mozna sobie gdybac... Stalo sie i teraz musze sobie z tym radzic

Kolejna historia z 'moim ukochanym', chyba one sie nigdy nie skoncza. On pracuje przez caly tydzien i jeszcze w niedziele chce, kiedy jest to jedyny dzien ktory mozemy spedzic razem, chce isc do pracy, bo przeciez potrzebne mu sa pieniadze. Zawsze protestuje gdy to slysze, tak samo i tym razem. Przegladalam dzis ulotki ktore dostalam w szpitalu i znalazlam jedna z badaniem usg 4d, gdzie dostane plyte z filmikiem, zdjecia w 3d i poza tym powiedza czy wszystko jest ok, plec itp. Kosztuje to prawie 100funtow. Powiedzialam mu ze moze isc w niedziele do pracy, ale niech za pieniadze ktore zarobi zaplaci za badanie. I co powiedzial?? Ze to glupota, po co mi takie zdjecia, juz lepiej kamere kupic i nagrywac jak dziecko bedzie roslo. Sam na siebie wydaje mnostwo pieniedzy, kupujac jakies pierdoly, a szkoda mu wyda kilka groszy na dziecko, a pewnie i tak za sama niedziele ze 150 funtow dostanie!!! A za tydzien jak pojedzie do pl to przepusci to na imprezy z niewiadomo kim. Szkoda slow, zeby to komentowac...

Ewa, bardzo mądra z Ciebie dziewczyna, wiesz co powinnaś zrobić, ale nie robisz tego. Uciekaj, kobieto, uciekaj! Z tego związku nic już nie wyciągniesz. Lepiej być samotną mamą i z normalnym nastawieniem do świata niż potem samotną mamą z poszarpaną psychiką, która nie umie nikomu zaufać...

Byłam w podobnej sytuacji. Byłam w Twoim wieku, w ciąży z niewłaściwym facetem. W czasie ciąży to mi chyba hormony na mózg padły i za nic na świecie nie wyobrażałam sobie, że mogę go zostawić. A on kłamał, pił, imprezował, poniżał mnie na każdym kroku. Ja ciągle płakałam, uciekałam w pracę po 16 godz dziennie i ciągle miałam idiotyczną nadzieję, że coś się zmieni. Jak urodziła się Wiki to spakowałam manatki i się wyprowadziłam do rodziców - daleko od niego. Po kilku tygodniach zaczął prosić, żebym wróciła. Wróciłam, z tym, że już nie mieszkaliśmy razem, ale byłam bliżej, mógł przyjeżdżać, oficjalnie znowu byliśmy razem. Miesiąc sielanki i powtórka z rozrywki. Znowu rozstanie, ten sam ból towarzyszący grzebaniu marzeń i nadziei. I znowu jego skrucha. I tak kilka razy. Właściwie tylko za pierwszym razem miałam nadzieję, że możemy być razem i tworzyć normalną rodzinę dla dobra dziecka. Potem wracałam do niego wyłącznie z tęsknoty za chwilami bliskości, poza tym byłam przekonana, że i tak nikomu nie umiem zaufać, więc nie mam szans na normalny związek. Taka huśtawka trwała przez 3 lata. Dzisiaj wiem, że trzeba było się rozstać po jego pierwszych wyskokach. Wtedy może by przemyślał, na czym mu naprawdę zależy. A tak to stało się pewną "normą" w naszym "związku" - rozstania, powroty, moje łzy, jego kolejne wyskoki, przepraszanie, tydzień sielanki, powtórka.

Pożegnałam Pana Wiecznego Chłopca 2 miesiące temu. Mam nadzieję, że tym razem ostatecznie. Oczywiście on znowu robi kampanię powrotną i nie może zrozumieć, że każdemu się kiedyś cierpliwość kończy i najbardziej upartą miłość można zabić.

Tym bardziej, Ewa, uważam, ze powinnaś zerwać kontakty z Twoim Wiecznym Chłopczykiem. Nowa rola go przerasta i to widać. Jeśli go teraz zostawisz i pokażesz, że dajesz sobie świetnie radę sama - być może zmądrzeje. Jeśli tego nie zrobisz to przygotuj się na lata nerwów, rozstań i powrotów, jego nieokreślenia, awantur... Nie warto za wszelką cenę próbować być razem. Pamiętaj, że to Twoje marzenie, w którym on niekoniecznie musi chcieć uczestniczyć... A jeśli nie chce to zapłacisz wysoką cenę za nakłanianie go - lepiej teraz odejść i układać sobie życie bez uwzględnienia nibytatusia Twojego dziecka

Ewa, mówiłaś, że masz siostrę, znajomych gdzieś blisko. Nie możesz się do kogoś z nich przeprowadzić na te 3 miesiące, skoro jesteś pewna, że tylko tyle czasu Ci brakuje do własnego mieszkanka? Przebywanie razem niszczy. Ciebie, oczywiście, nie Twojego chorego faceta.

P.S. trzeba było powiedzieć, że Ty też dopiero z imprezy wróciłaś i nie masz siły rozmawiać z nim, tak strasznie jesteś zmęczona

Jak czytam Twoje posty to nabieram pewności, że zanim on zrozumie i dojrzeje to Ty już będziesz stara i pomarszczona...

Uważaj kobieto. Ja czekałam aż przestanę coś do niego czuć. I przestałam. Po 3 latach. Cena - schrzaniona psyche, brak zaufania do męskiej części społeczeństwa, paczka papierosów dziennie, brak planów, nieokreślona wizja przyszłości...

Przez te 3 miesiące, kiedy musisz z nim mieszkać dużo może się wydarzyć... Ciekawe ile razy będzie do Ciebie dzwonił z informacją, że z imprezy wraca?

Powiedz mu zanim wróci z Polski. Będzie miał okazję do przemyśleń. A Ty będziesz mogła w spokoju poczekać na jego decyzję. Jak będziecie się plątać razem po jednym mieszkaniu to takie słowa niewiele zmienią.

Ewa, powiedz mu teraz. Będzie mógł przemyśleć, coś postanowić, a Ty zobaczysz jego reakcję po powrocie. Jak na mój gust facet uznał, że skoro jesteś w ciąży to już jesteś jego i na pewno już go nie zostawisz. Pokaż mu, że się myli lub przynajmniej daj mu do myślenia. A tak to co? Zamierzasz przez 3 najbliższe miesiące cierpliwie znosić jego wybryki a później "sorry kotek, wyprowadzam się"?

najgorsze jest to, ze mnie teraz totalnie olewa!!! wprawdzie mu napisalam w sobote rano zeby wiecej do mnie nie dzwonil i nie pisal, ale dlaczego w innych sprawach mnie tak nie slucha. Nie moge mu teraz napisac ze to koniec, nic mu nie moge napisac, bo wyjde na idiotke, ktora caly czas o nim mysli i o niczym innym, chociaz tak jest. Wprawdzie teraz mysle o tym jak go zniszczyc, a nie jak zrobic zebysmy byli szczesliwi, ale i tak to nie zmienia faktu ze o nim mysle

Tylko wiesz, ze czasem jest tak, ze sie mysli i mysli i nic z tego. Wlasnie boje sie ze tak zrobie. Ze nie bede potrafila nic mu powiedziec, a nawet jezeli to zrobie i bede widziala ze on ma to gdzies, to bede probowala cos robic. Dlaczego jestem kobieta?? Gdybym byla facetem byloby mi latwiej!!!

Moze i racja, ale znam sie, wiem, ze jezeli zrobie jakis krok, a nadal bede z nim mieszkala, to zdobie tez ten drugi krok i sie z nim pogodze. Po prostu juz nie wytrzymuje zastanawiajac sie nad tym wszystkim

No wlasnie, nie da sie. Wszyscy w kolo mi mowia zebym go zostawila, zebym nie wracala kolejny raz, a ja co?? Mam wlasny rozum, ktory chyba jest do wymiany. Wiem co powinnam zrobic, ale nie wiem czy mnie na to stac. Teraz jak jego nie ma jestem silna, pewna siebie, ale nie wiem czy jak go zobacze to nie minie...

Pewnie wrócę, Nerwusku, ale przy trzeźwym i wypoczętym umyśle, żeby znowu głupot nie pisać

jestem z kobietom ktura ma 2 dzieci znamy sie 3 miesioce  onna jest w trakcie rozwodu ze swoim mężem poswieciłem dlaniej i dla dzieciu wszystko a ona mnie przez ten cały czas okłamywała mnie kontaktowała sie cały czs ze swoim merzem wierajoc mi że z nim nie rozmawia ale mi to nie dawało spokoju sprawdziłem połoczenia i wysz ło wszystko tumaczyła sie tym że tylko o dzieciach z nim muwiła  niewiem co mam myslec . dotego to nie pierwszy jej wybryk kiedys przyłapałem jom na internecie jak gadała i umawiała sie na sex z chłopakiem ale jej wybaczyłem teraz prosi mnie żebym jej wybaczył ja jom koham ale niewiem co robic niechce popełnic błedu pomuszcie

Jestem z nim dalej i pewnie bede. Po urodzeniu dziecka bywalo raz lepiej raz gorzej. Mamy oboje prawie po 30 lat. A razem ze soba prawie 3 i pol roku. Mysle ze znow mu przejdzie i ze soba zostaniemy, ale czy to znaczy ze bedzie dobrze miedzy nami? Watpie szczerze mowiac... Ale bede probowala, taka juz jestem