Jak pogodzić się z utratą marzeń? - Netkobiety.pl

Nie rozumiem, o czym piszesz - chcesz studiować? Studia to nie tylko indeks, to przede wszystkim wiedza. Praca? Nie ta, to inna, świat się nie kończy na jednej okazji, nawet jeśli dzisiaj wydaje ci się, że drzwi do lepszego świata zatrzasnęły ci się przed nosem.
Jest takie powiedzonko - Pan Bóg jak chce zadrwić z kogoś, to spełnia mu jego marzenia.

Dziękuję za odpowiedzi. Już odpowiadam na każde z pytań.
Wiek nie jest dla mnie żadną przeszkodą, mam dopiero 22 lata. Sęk w tym, że przyszedł moment, w którym na dobre muszę wyprowadzić się z domu, w którym i tak jestem w zasadzie tylko już gościem. Nie chcę wdawać się w szczegóły, lecz zaistniała sytuacja sprawia, że moje możliwości finansowe będą dużo za małe, by utrzymać siebie, psa, oraz lokum, do którego będę musiała się niebawem przeprowadzić.
Akurat chcąc tego, czy nie, moja sytuacja rodzinna ma w tym wszystkim znaczenie, gdyż to ona poniekąd determinuje wybory, które muszę podejmować.

Wiesz, że nie spełnisz swych marzeń? Masz stuprocentową pewność? Może jednak, bo świat jest pełen niespodzianek i nieprzewidzianych zwrotów akcji, swe marzenia zrealizujesz później? Kto wie?

Na razie jednak jesteś w żałobie po utracie marzeń. Jak ją przejść? Tak samo jak każdą inną. Pozwolić sobie na stereotypowe nieradzenie, czyli odpłakać, odzłościć się, odsmutkować. Jeśli pozwolisz sobie na ujawnienie uczuć, które są teraz w Tobie, nie będziesz ich upychać po kątach i udawać, że ich nie ma,  to one przeminą albo choćby przestana być tak intensywne. Pewnie znasz fazy żałoby (o nich napisała dr Elisabeth Kübler-Ross), ale dla przypomnienia przytoczę: zaprzeczanie, gniew, targowanie się, depresja, akceptacja. Na jakim etapie jesteś Ty?

Jak masz żyć? Tak jak dotąd, od czasu do czasu przypominając sobie to, co sama napisałaś w innych wątkach:

Mam wrażenie, że nie tracisz kontaktu z rzeczywistością. Jesteś świadomą siebie, mądrą osobą. Twoje plany teraz muszą się zmienić, ale być może kiedyś będziesz mogła do nich wrócić i je zrealizować.

Ja to pisałam z własnego doświadczenia, więc wiem że dużo jest w tym prawdy. Może nie zrozumiał Pan do końca mojej wypowiedzi. Chodziło mi o to, że jeśli chcemy spełnić swoje marzenie, to nie możemy skupiać się i uzależniać od tego, w jakiej rodzinie się wychowaliśmy, bo takim podejściem daleko nie zajdziemy. Jeśli chcemy zrealizować swoje marzenie, to musimy skupić się na sobie, na swoich możliwościach, na dniu dzisiejszym. Dzisiaj to nie przeszłość, ani przyszłość, tylko aktualna chwila i co z nią zrobimy, zależy od nas samych.

Ostatnią rzeczą, której bym chciała od kogokolwiek to litość. Tak samo jak nie oczekuję głaskania po główce i pleckach, jak dziecko, które płacze, bo nie może mieć nowej zabawki. Ja dorosłam już jako dziecko, choć dojrzewam dopiero teraz. Od małego walczyłam o wszystko co wiele dzieciaków dostaje ot tak po prostu i do niedawna jeszcze wiedziałam, że i w przypadku moich planów będę musiała dać z siebie wszystko. I o to właśnie chodziło, o wkład od siebie, o ciężką pracę, która za kilka lat dałaby efekt, bo wierzyłam w siebie jak jeszcze nigdy dotąd. Dziękuję Net-F@cet za wsparcie. Ja cały czas jestem w drodze ku odbiciu się od dna, terapia to ciężki kawałek chleba, ale jednocześnie niesamowita podróż ku sobie. Tym bardziej mocno odczuwam tę stratę...
Dziękuję Wielokropku za Twą cenną odpowiedź. Mam niemalże stuprocentową pewność, że to koniec, choć zostawiam sobie ten jeden procent dla siebie. Mimo iż wiem, że to wszystko staje się już nierealne, chciałabym jeszcze choć trochę wierzyć, że jeszcze nie wszystko stracone i może kiedyś... Rozumiem więc, że najważniejsze to dać sobie przestrzeń do tego, aby te wszystkie najgorsze emocje przepłynęły przeze mnie? Czuję, że to będzie istna masakra, ale może tego mi trzeba... Naprawdę nie wiem na jakim etapie jestem w tym momencie... Na pewno nie zaprzeczam temu, co się dzieje, a jeden procent nadziei to chyba zbyt mało, aby bić się z myślami, że jeszcze wszystko może się zdarzyć. Myślę, że jestem na etapie gniewu, który czuję przede wszystkim wobec mojego ojca. Nie obwiniam go o utratę czegoś cennego, ale czuję złość, ponieważ spieprzył mi kawał życia i teraz zbieram tego żniwo, sama...

Zakłopotana, nie skupiam się na przeszłości. Nie żyję tym, co wydarzyło się ileś lat temu. To, w jakiej rodzinie się wychowałam jest bez znaczenia, prawda, ale ojca nie zmienię, nie sprawię, że jego choroba przestanie wpływać na moje życie. To przez jego chorobę muszę wyprowadzić się z domu, zabrać psa i żyć jak każdy. Uwolnię się od niego, fakt, ale rachunek za to jest ogromny...
Moje marzenie... Chciałam iść na psychologię, a potem dalej kształcić się w szkołach psychoterapii, przerwałam zresztą moje wcześniejsze studia właśnie po to, by iść do pracy aby zarobić parę groszy, mogąc zapewnić sobie tym stabilniejszy start na nowej drodze. Wszystko szło zgodnie z planem, dopóki jedyną osoba na którą mogłam jeszcze liczyć, wyprowadziła się z domu. W tej sytuacji nie mogę zostawić mojego psa z ojcem. Nie mówię już o tym, że sama wiele znosiłam przyjeżdżając do starych kątów, terapia nauczyła mnie juz wiele i nawet jeśli było ciężko, to dawałam radę i szłam dalej przed siebie, ale psa nie mogę zostawić, bo kocham go jak dziecko, a ojciec potrafiłby go nawet zagłodzić...

Spotkalam w zyciu wielu ludzi I z moich obesrwacji ludzie po przejsciach, wlasnie z tych patologicznych rodzin sa bardzo wartosciowymi ludzmi. Ja w twoim wieku poszlam na studia, ale nie moglam ich skonczyc tez przez zyciowe problemy. Ale wrocilam po pewnym czasie, bylo ciezko, ale dalam rade i skonczylam. Jesli nie teraz, to za rok moze dwa dasz rade

Chciałabym wierzyć, że i mnie się uda. Nie bardzo jednak jestem w stanie znaleźć sposób, jakieś wyjście, dzięki któremu mogłabym odciąć się od tej całej patologii, zaopiekować się moim psem, a jednocześnie iść drogą, którą sama dla siebie wybrałam. Patrzę na to i zdaję sobie sprawę, że w grę wchodzi tylko wybór...
Wielokropku, psychologia faktycznie nie jest warunkiem koniecznym do tego, w jakiej specjalizacji chciałabym się realizować, to mogłaby być choćby resocjalizacja, lecz od szkoły podstawowej o tym marzyłam, o psychologii właśnie. Ale mniejsza już o kierunek, ponieważ w chwili obecnej studia, jakikolwiek, to dla mnie Mount Everest. A na pomoc rodziny ciężko będzie mi liczyć. I masz rację, same studia nie dają mi niczego, żadnej gwarancji na pracę, bo one do zawodu by mnie nie przygotowały. Ale jedna rzecz jest w nich bezcenna - tytuł magistra, który przynajmniej daje mi uprawnienia do tego, aby ubiegać się o miejsce w szkole psychoterapii. To jest punkt wyjściowy. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, o czym mówisz, przyznaję Ci rację w pełni. Wiem jednocześnie, że jak tylko wygram walkę o samą siebie i swoje życie, to byłabym w stanie pomóc wielu ludziom. Nie wszystkim i nie bez wysiłku, ale ciężką pracą tak jak już wcześniej napisałam. Dziękuję za wsparcie :-)

Napisałaś, ze:

Złość jest silnym uczuciem, do jej zahamowania potrzeba wiele energii. Nic wiec dziwnego, że teraz jesteś bezsilną.

Rozumiem, że sytuacja jest świeża. daj sobie czas, czasowi też.
Jak masz się odciąć od tej patologii? Nie zauważyłaś, że już się odcięłaś? Że myślisz inaczej?

A co trzyma Cię w danym mieście oprócz pracy? Jeżeli byłaby możliwość zamieszkania z tamtą osobą (przynajmniej na jakiś czas) to mogłabyś wtedy studiować i dorabiać sobie w innej pracy, żeby odciążyć trochę tą osobę, z którą byś mieszkała. Ciężko mi coś więcej na ten temat doradzić, bo nie wiem, czy to jest jakaś Twoja bliska rodzina, czy ktoś zupełnie inny.
Ale jedno mogę Ci powiedzieć - szukaj sposobu!! Bo zawsze się jakiś znajdzie.
I jeszcze jedno: czasami żeby coś się zmieniło na lepsze, trzeba zaryzykować.

Powinnaś trzymać się myśli.
W moim przypadku moje życie legło w gruzach w momencie kiedy usłyszałam jako dziecko bolesnych słów od człowieka który nosił pod sercem. Wtedy nie myślałam że to boli ale jestem już dorosłą kobietą teraz wiem jak boli. Ten człowiek nie jest dla mnie matką już. " Nie kocham cię i nie chcę takiej córki" odbija się i wraca. Wiem że alkohol nie uleczy rany tak wielkiej na całe życie. Tylko myślenie że trzeba uwolnić się poczucia winy i od człowieka który skazał mnie na cierpienia.
Nie mogę poddać się dlatego że ona nie ułatwia mi życia normalnego. Walcz o marzenia nie poddawaj się. One motywują. Trzymaj się ciepło