Adoracja, zabieganie, czy to z czasem się wam nudzi?

No wiesz, obawiam się efektu zagłaskania kotka, ale skoro nigdy się nie nudzi to lux !
Ponadto widok jej roześmianych oczu i zaskoczenia, bezcenny

Adoracja i zabieganie o bliską osobę są bardzo wazne w zwiazku aczkolwiek uwazam ze nie do przesady. Fajnie jesli maz/zona co jakis czas potrafi zaskoczyc milym gestem, niespodzanką, spontanicznym wyjazdem itp. To bardzo fajnie odswieza zwiazek, przełamuje codzienną rutynę i daje wiele radosci ...ale nie gdy jest serwowane non stop Sama mam 14 letni staż malzenski i doceniam bardzo gdy maz mnie czyms miłym zaskoczy. Nie wyobrazam sobie jednak ze mialby codziennie zasypywac mnie kwiatami, podarkami, romantycznymi kolacjami  i pluszowymi poduchami w kształcie serca Pewnie z czasem staloby się to dla mnie stałym elementem codziennosci czytaj pewnej rutyny a przeciez o jej unikniecie wlasnie chodzi :)Umiar we wszystkim to zloty srodek. Przesada jak i brak adoracji  moze byc i bywa szkodliwa.

Zarówno ja i żona jesteśmy po bardzo nieudanych związkach. Ja miałem jeden masakryczny, ona kilka, gdzie każdy kolejny gość bardziej ją ranił.
Znaleźliśmy się w momencie w którym ona od ponad roku z nikim się nie spotykała i powiedziała sobie koniec z chłopami, a ja byłem blisko podobnej decyzji w odniesieniu do kobiet ...
To, że się  znaleźliśmy i to, że tak się zgraliśmy to jest dla nas wartość sama w sobie.
Były jakieś drobne problemy / głównie z powodu mojej samooceny/ ale i przez to przeszliśmy.
Nie ma dnia abyśmy nie przytulali się, nie mówili że się kochamy, dotykali się gdy się mijamy itp., mamy takie swoje tajne znaki.
Ale dzieci, choroby, problemy życia codziennego robią swoje, każde z nas ze swej strony stara się walczyć na swój sposób.
Ja adoruję , zabiegam, pomagam we wszystkim.
Żona o mnie dba, jest bardzo wyrozumiała.
Po prostu zastanawiam się czy z czasem kobietom nie przejadają się kwiaty, gesty, słowa ? Czy jeżeli chodzi o tego jedynego zawsze mają swoją moc? Czy kobieta czeka na to ?
Jestem facetem i nie potrafię myśleć tak jak wy, dlatego pytam.
I wiem , że każdy jest inny i nie można uogólniać,  ale macie własne potrzeby, koleżanki które mówią wam czego brakuje, co robią, więc zakładam, że wiecie więcej niż ja.

Pomimo istniejących różnic charakteru, wychowania itp. kobiety będąc w stałych związkach generalnie potrzebują potwierdzania i okazywania uczuć, niezależnie od tego, czy w danym momencie w związku dzieje się dobrze, czy źle. Realizują w ten sposób nie tylko potrzebę bycia kochaną, ale i potrzebę bezpieczeństwa. W drugą stronę myślę, że jest tak samo. Częstotliwość i intensywność może być różna, ale najważniejsze, żeby do takiego okazywania uczuć dochodziło. Osobiście uważam, że im częściej, tym lepiej, ale może to tylko ja takim gatunkiem kota jestem

Jasne ze czulosc, slowa gesty itp sa wazne w zwiazku. Nie napisałam nigdzie ze to sie moze znudzic i nalezy tego w ktoryms momencie zaniechac. Chodzi mi o niepopadanie w przesade. Slowo kocham cie ma wielka moc ale gdy jest powtarzane 10 razy dziennie przy sniadaniu obiedzie podwieczorku i kolacji to nie ma bata by ta jego moc nie spowszedniała z czasem. Fajnie jesli partner to powie nawet raz na jakis czas ale tak ze zrobi sie gorąco Bycie ze soba non stop sklejonym w przytulasach  jak rodzenstwo syjamskie tez moim zdaniem wcale nie jest wooow. Czasem w ciagu dnia milo miec troszke przestrzeni dla samego siebie, wtedy az milo po jakims czasie przytulic sie do bliskiej osoby. Zreszta ogolnie adoracja i zabieganie nie powinno sie  sprowadzac moim zdaniem do klepania non stop: kocham Cie kochanie moje daj buzi przytul itp ale do wielu innych rzeczy jak dbanie o swoj wyglad i kondycje by podobac sie swojej partnerce a nie łazenie  non stop w dresach z bebnem piwnym (bo przeciez jesli ona kocha to bezwarunkowo). To samo dotyczy rowniez pan. Elementem adoracji jest rowniez rozmowa, zainteresowanie jak minal dzien czy drecza nas jakies problemy czyli ogolnie poswiecenie uwagi kochanej osobie a nie tylko spijanie z dziubkow , chodzenie za rąsie i latanie non stop z kwiatami.

Myślę, że nie ma co kalkulować, tylko postępować, jak się czuje i obserwować reakcje drugiej strony. Sam będziesz wiedział, czy żonę adoracja cieszy, czy już zbytnio jej spowszedniała i wtedy ewentualnie delikatnie przystopujesz. Tylko nie zaniedbaj jej całkowicie, nie odrzucaj, znajduj dla niej choć uśmiech.
Mnie w małżeństwie bardzo brakowało bliskości, komunikacji i najzwyklejszej, najprostszej czułości. Byłam rozżalona i zła, gdy w ciągu dnia mąż nawet nie raczył odwzajemnić mojego uśmiechu, a wieczorem zbierało mu się na amory. Przepraszam za wyrażenie i może zbytnie obnażanie osobistych spraw - ale ja pierdzielę taki seks, nie chcę być przydatna wyłącznie do łóżka. Przestałam się zupełnie cieszyć wspólnymi nocami i nawet obawiam  się, czy nie nabawiłam się urazu do seksu. Z moim mężem zupełnie przestał mnie kręcić (głowa mnie może nie bolała, ale czułam wieczne, wcale nie udawane zmęczenie), a zdradą i skokami w bok się brzydzę, więc nie mam pojęcia, jakby to było z kimś innym. Pewnie potrzebowałabym sporo czasu na oswojenie.
Tak więc adoracji mówię wielkie tak. Tylko z wyczuciem, bez osaczania i zagłaskiwania. To nie muszą być kwiaty i "klejnoty do stóp". Wystarczy pogłaskać czasem po policzku, odpowiedzieć miło na jej poranne "cześć". Ja byłabym szczęśliwa, a chyba się bardzo od innych kobiet nie różnię.

P.S. I nigdy, nigdy nie odrzucaj jej gestów. Jak to piekielnie bolało, gdy przytulałam się do męża, a on się odsuwał i burczał szorstko: "odejdź!". Zrozumiałabym, że teraz nie chce, jest czymś zajęty, ale niechby to inaczej wyraził, np. "Danuś (imię zmienione), nie teraz". Szlag, szlag i jeszcze raz szlag mnie trafiał, gdy mu się potem zachciewało amorów. Nie byłam w stanie tak się przestawić.