Spotykamy się od czterech miesięcy. Od samego początku było między nami dużo chemii, od dwóch miesięcy regularnie uprawiamy seks. Niemal każde nasze spotkanie kończy się w łóżku. Ale dla mnie to coś więcej niż akt miłosny, czuję że przy każdym jego dotyku dosłownie wzlatuję. Dzięki niemu pokochałam każdy skrawek własnego ciała. Codziennie czekam na jakiś znak od niego, wyczekuję wieczorów, kiedy po pracy spotkamy się przy kolacji i spędzimy razem czas. Zakochałam się w tym mężczyźnie. Pokochałam jego głos, styl bycia, jego ciało, ręce, oczy.... Zauważyłam jednak że to ja się angażuję, a on nieszczególnie wykazuje chęci. Odzywa się wtedy kiedy tylko chce, spotykamy się wtedy kiedy on ma czas. W ostatni piątek zadzwonił do mnie i powiedział, że wyjeżdża ze znajomymi na narty, będąc już w samochodzie.... Pękło mi serce po raz pierwszy, czekałam na weekend jak szalona, łudziłam się że wolny czas spędzimy razem, a on w ostatniej chwili poinformował mnie o SWOICH planach, rzecz jasna nie uwzględniając mnie. Próbowałam z nim na ten temat rozmawiać, ale on w ogóle nie rozumie dlaczego się "czepiam". Kilka dni temu sytuacja była analogiczna, czekałam aż się odezwie - bo byliśmy umówieni - a on wybrał spotkanie ze znajomymi.... Nie mogę tak funkcjonować, duszę się codziennie, umieram z niepewności, kompulsywnie sprawdzam telefon, czekam aż zadzwoni.... Podjęłam trudną dla mnie decyzję, że dzisiaj skończę naszą znajomość. Nie mogę ciągle czekać i łudzić się, że coś się zmieni. Zapytałam go rano czy spotykamy się wieczorem, a on odpisał, że jeszcze mnie poinformuje ponieważ ma dużo pracy.... Nie ma jednak wyboru, wiem, że jeżeli powiem mu o tym wprost - to kamień spadnie mi z serca i w minimalnym stopniu poczuję się lepiej. Strasznie boję się tego spotkania, boję się że nie będę w stanie zapanować nad swoimi emocjami i boję się jego obojętności. Dziewczyny, poradźcie - czy dobrze robię, chcąc to "uciąć"? Jak mam się dzisiaj zachować? Nie mogę udawać, że wszystko jest okej, bo za dwa dni, znów mnie oleje, znów zlekceważy......
Podobne tematy
Dobre robisz. Będzie ciężko ale to minie i spotkasz kogoś kto pokocha tez Ciebie.
I znów ta sama historia... ona zakochana a on niedorozwinięty emocjonalnie.
Coraz częściej nabieram przekonania, że same sobie dziewczyny taki los gotują. Angażują się bardzo szybko, oddają wszystko dla kogoś, kogo w zasadzie nie znają. Tak jakby brakowało czasu, aby się lepiej poznać. Jakby była to ostatnia deska ratunku, bo nikt już jej nie zechce.
Dlaczego? Dlaczego same sobie sprawiacie ból?
Czy trzeba iść od razu z facetem do łóżka?
Dobrze się facet bawi tak w skrócie... a jedzie ze znajomymi na narty.... a ty to tylko do seksu. I jeszcze go kochasz.... naiwność nie zna granic...
Jak można kogoś kochać po miesiącu czy dwóch. Po prostu oczy ci zaszły wiadomo czym...
Rada.... zakończyć, albo postawić sprawę jasno...
- IsaBella77
- Blokada na życzenie Użytkownika
- Nieaktywny
Zgadzam się z Paulo ...
Zrobiłaś z tego faceta priorytet, a dla niego jesteś tylko opcją i ten układ już od samego początku jest nierówny w rozkładzie zaangażowania.
Rozumiem, że dla Ciebie i w Twoim odbiorze to wszystko to kosmos albo i wyższe galaktyki, ale przyglądając się jego zachowaniu - dla niego to tylko miły przerywnik i niezobowiązujący seks kiedy ma chęci i czas ...
- zbytdelikatna
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Julianna zagraj w jego grę. Nie odzywaj się, nie namawiaj na spotkania.Teraz to ty masz nie mieć czasu.Nawet jak będziesz siedzieć w domu - jemu mów, że właśnie umówiłaś się z kumpelką, albo kolega cię zaprosił jako osobę towarzyszącą np na wesele. To da mu do myślenia. Teraz on poczuje się jak jedna z twoich opcji. Raczej na pewno tę znajomość trzeba zerwać, bo nie bardzo rokuje na przyszłość, ale postępując w ten sposób ochronisz swoją godność. Natomiast nie radziłabym ci zrywać w jednej chwili - nie wytrzymasz napięcia, i pewnie dasz mu się przekonać do zmiany decyzji. Lepiej jest powoli pokazywać mu, że nie masz dla niego czasu, i nie mieć, a w końcu odzwyczaisz się od niego i wtedy zerwiesz.
- rossanka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
W zasadzie to po co Ci taki związek ( a raczej znajomośc, bo związek to to nie jest stanowczo) (jeśli nie licząc seksu)?
Zdaje się, ze Ty go traktujesz jak partnera, a on Ciebie jak kochankę.
- Klio
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Rozwiązanie wskazane przez Zbytdelikatną jest najwłaściwsze. Najpierw sama musisz się od niego oddalić. Jeżeli sprawia Ci to na razie trudność postępuj małymi krokami. Zacznij od telefonu, o ile to możliwe wyłącz go, nie reaguj na każdy telefon. Znajdź zajęcie dla siebie, zaangażuj się w coś. Pozwoli Ci to ochłonąć i zajmiesz czymś myśli.
Z czasem sama będziesz mogła zauważyć, że oddalenie działa. Jeżeli nie na niego, to przynajmniej na Ciebie. Będziesz mogła spokojnie podejść do ewentualności rozstania.
Rozstanie nie będzie wtedy jedynym wyjściem. Ocenisz jego reakcję na Twoje oddalenie i jeżeli zmieni się jego stosunek do Ciebie, zauważysz szczere zaangażowanie (podkreślam szczere) będziesz mogła sama podjąć decyzję czy zrywać znajomość, czy też kontynuować, ale na innych warunkach. Oddalenie pozwoli Ci wtedy obiektywniej ocenić jego ewentualną zmianę oraz szanse takiego związku.
Dziękuję Wam wszystkim za podpowiedzi i sugestie. Wszystkie dla mnie bardzo ważne i cenne. Przede wszystkim pozwoliły mi upewnić się co do mojej decyzji. Niestety nie dałam rady, nie mogłam "przeczekać", "przetrzymać go", dać sobie trochę więcej czasu... Spotkaliśmy się w piątek i znów powtórka z rozrywki, on planuje wyjazd ze znajomymi, nagle mówi, że dwa dni spędził na poszukiwaniu nowego mieszkania i udało mu się znaleźć coś dogodnego.... Poczułam się jak jego daleka znajoma, którą informuje na końcu, z przymusu, albo nawet przypadkowo - bo trzeba o czymś rozmawiać. Powiedziałam mu o swoich oczekiwaniach, o towarzyszącym mi swego rodzaju smutku, o zaangażowaniu .... i o tym, że nie widzę z jego strony chęci. Starałam się mówić bardzo subtelnie, używać okrągłych formuł, by niczego od razu nie przekreślić... A on - tak jak się poniekąd spodziewałam - powiedział, że nie ma nic do dodania w tej sprawie i że rzeczywiście się nie dogadujemy, że ma problem z porozumiewaniem się ze mną. Mówiąc krótko: odwrócił kota do góry nogami. Swój jakże krótki wywód skwitował: mam wykasować Twój numer? Dobrze, jeśli tak chcesz. Leżąc obok niego, na jego łóżku, myślałam, że skonam... Z jego twarzy nie mogłam wyczytać zupełnie nic.... Powiedziałam, że w takim razie zbieram się do wyjścia, on z kolei uznał, że mnie odwiedzie (było już dość późno). Ten kwadrans - podczas którego zmierzaliśmy do mnie - był straszny. Tłumiłam łzy, właściwie dusiłam się w środku z bólu i rozpaczy. Widząc jego reakcję, albo właściwie jej brak, wstydziłam się.... popłakać, wzruszyć, okazać taką słabość. Choć zapewne jakieś oznaki smutki malowały się na mojej twarzy. Następnego dnia - napisał do mnie, pytając o moje samopoczucie. Odpowiedziałam bardzo ogólnikowo. Sama się z nim nie kontaktuję. Wczoraj - była cisza, zdarzyło mi się sprawdzać telefon, wyczekując wiadomości (sama nie wiem po co?), a dzisiaj do mnie zadzwonił. Odebrałam od razu, mając telefon na podorędziu i pyta mnie o to co u mnie i jak minął mi dzień. Generalnie chciałam usłyszeć co on mi ma do powiedzenia, odpowiadałam jedynie na pytania, nie wykazując żadnego zainteresowania, ale on sam opowiadał o tym jak upłynął mu dzień i jak się czuje. W końcu zaproponował spotkanie - powiedziałam, że nie mogę, bo mam sporo pracy....
Zupełnie go nie rozumiem. Jest tak labilny emocjonalnie.... Co o tym sądzicie?
Dziękuję Wam wszystkim za podpowiedzi i sugestie. Wszystkie dla mnie bardzo ważne i cenne. Przede wszystkim pozwoliły mi upewnić się co do mojej decyzji. Niestety nie dałam rady, nie mogłam "przeczekać", "przetrzymać go", dać sobie trochę więcej czasu... Spotkaliśmy się w piątek i znów powtórka z rozrywki, on planuje wyjazd ze znajomymi, nagle mówi, że dwa dni spędził na poszukiwaniu nowego mieszkania i udało mu się znaleźć coś dogodnego.... Poczułam się jak jego daleka znajoma, którą informuje na końcu, z przymusu, albo nawet przypadkowo - bo trzeba o czymś rozmawiać. Powiedziałam mu o swoich oczekiwaniach, o towarzyszącym mi swego rodzaju smutku, o zaangażowaniu .... i o tym, że nie widzę z jego strony chęci. Starałam się mówić bardzo subtelnie, używać okrągłych formuł, by niczego od razu nie przekreślić... A on - tak jak się poniekąd spodziewałam - powiedział, że nie ma nic do dodania w tej sprawie i że rzeczywiście się nie dogadujemy, że ma problem z porozumiewaniem się ze mną. Mówiąc krótko: odwrócił kota do góry nogami. Swój jakże krótki wywód skwitował: mam wykasować Twój numer? Dobrze, jeśli tak chcesz. Leżąc obok niego, na jego łóżku, myślałam, że skonam... Z jego twarzy nie mogłam wyczytać zupełnie nic.... Powiedziałam, że w takim razie zbieram się do wyjścia, on z kolei uznał, że mnie odwiedzie (było już dość późno). Ten kwadrans - podczas którego zmierzaliśmy do mnie - był straszny. Tłumiłam łzy, właściwie dusiłam się w środku z bólu i rozpaczy. Widząc jego reakcję, albo właściwie jej brak, wstydziłam się.... popłakać, wzruszyć, okazać taką słabość. Choć zapewne jakieś oznaki smutki malowały się na mojej twarzy. Następnego dnia - napisał do mnie, pytając o moje samopoczucie. Odpowiedziałam bardzo ogólnikowo. Sama się z nim nie kontaktuję. Wczoraj - była cisza, zdarzyło mi się sprawdzać telefon, wyczekując wiadomości (sama nie wiem po co?), a dzisiaj do mnie zadzwonił. Odebrałam od razu, mając telefon na podorędziu i pyta mnie o to co u mnie i jak minął mi dzień. Generalnie chciałam usłyszeć co on mi ma do powiedzenia, odpowiadałam jedynie na pytania, nie wykazując żadnego zainteresowania, ale on sam opowiadał o tym jak upłynął mu dzień i jak się czuje. W końcu zaproponował spotkanie - powiedziałam, że nie mogę, bo mam sporo pracy....
Zupełnie go nie rozumiem. Jest tak labilny emocjonalnie.... Co o tym sądzicie?
Po pierwsze to myślę, ze jesteś naprawdę dzielna Babka! Po pierwsze, że sama nie zaczęłaś do niego wydzwaniać a po drugie, mimo, że na pewno jest Ci ciężko to nie lecisz na każde jego zawołanie odkąd sobie postanowiłaś. Brawo!
To jest niestety typowe zachowanie. Dopóki widział, że ma Cię na każde zawołanie, w dodatku dostaje czego chce, nie widział potrzeby starać się ani myśleć o Tobie w innych kategoriach. A teraz poczuł, że może Cię stracić. Opcje są dwie : albo zrozumiał, żę jesteś fajna wartościowa babka, albo po prostu męskie ego potrzebuje uwielbienia z Twojej strony. Ja bym na Twoim miejscu przez jakiś czas dała sobie spokój a jak On będzie twardo nalegał na spotkania - spotkałabym się, ale na gruncie neutralnym - bez łózka w pobliżu i spróbowała po prostu pogadać - nawet nie tyle o Was i Waszej przyszłości, co po prostu zwyczajnie iść na randkę nie kończącą się sexem i zobaczyć jak to się potoczy.
Przede wszystkim jednak Ty musisz sobie zadać pytanie, czy faktycznie to wartościowy Facet i po prostu zachował się jak pajac, czy też po prostu jest pajacem - i uwolnienie się od tego 'nałogu' jakim jest zrobi Ci tylko dobrze.
Tak czy siak, trzymam za Ciebie kciuki ogromnie:)
Jestem jednak naiwna i niemądra. On dzwonił do mnie kilkakrotnie, sugerował, że może warto byłoby się spotkać, przystałam na jego propozycję i wybrałam grunt neutralny: kino. Było naprawdę miło, traktowałam go jednak z odpowiednim dystansem i czułam się po tym spotkaniu dobrze, w tym sensie, że nie miałam wrażenia, że w jakiś sposób zawiodłam siebie, że dałam przysłowiową plamę, rzucając się w jego ramiona. Jutro są jego urodziny - on wyjeżdża popołudniu ze znajomymi na narty, które zaplanowali wcześniej. Rano napisał do mnie: spotkamy się dzisiaj? Pomyślałam, że to dobry moment, żeby złożyć mu życzenia i wręczyć prezent, skądinąd chyba... wymarzony 
Kupiłam też wszystkie składniki na kolację, przygotowałam ciasto - pomyślałam, że sprawię mu radość. Przed momentem dostałam od niego wiadomość, że on dzisiaj nie da rady się ze mną zobaczyć......
I co mi pozostaje? Jutro do pracy wyślę mu ten cholerny prezent kurierem, zanim jeszcze wyjedzie.... Kolejny raz dałam się nabrać i kolejny raz przez niego płaczę.
- On-WuWuA-83
- Zbanowany
- Nieaktywny
Chyba jednak się potwierdza, że kobiety najbardziej kochają łobuzów ^^ a nie grzecznych i potulnych misiów-pysiów 
14 2016-01-28 18:35:32 Ostatnio edytowany przez Elle88 (2016-01-28 18:36:54)
- Elle88
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Chyba jednak się potwierdza, że kobiety najbardziej kochają łobuzów ^^ a nie grzecznych i potulnych misiów-pysiów
Bzdura. Znowu wyciągasz daleko idące wnioski i rozciągasz je na tzw. ogół kobiet. Tymczasem wątek dotyczy kobiety (przykładu/odłamu Kobiet), które mają jakieś ogromne braki czułości, Miłości i uwagi z dzieciństwa, dlatego za każdy ochłap uczucia czy czułości, gotowe są zaprzedać własną duszę i totalnie się uzależniają emocjonalnie od obiektu.
To nie "kobiety kochają łobuzów", tylko człowiek wygłodniały miłości (obojętnie - kobieta czy mężczyzna) jest jak zraniona gazela w stadzie. Taka gazela jest pierwszym celem polującego drapieżnika i dokładnie na tej samej zasadzie dobierają się w pary kochanków osoby mające skłonność do 'kochania za bardzo' z osobami chłodnymi i zdystansowanymi emocjonalnie: jedna korzysta z uwagi, uczucia i zasobów tej drugiej, a druga czuje się zaszczycona, że daje się używać (dosłownie i w przenośni), bo totalnie uznaje wyższość i siłę przeciwnika (drapieżcy) nad sobą. Poddaje mu się, niemal "wchodzi sama do paszczy".
Autorka jest idealnym przykładem takiej złaknionej uwagi i ochłapów "gazeli", która poraniona bryka (a w zasadzie "kuśtyka") gdzieś na obrzeżach stada, na Sawannie. 
Julianno, zrobiło mi się bardzo przykro po przeczytaniu twojej historii. Ciekawa jestem czy dzieli was np. przepaść finansowa? Może ty jesteś dziewczyną ze zwyczajnego świata, a on pan milioner?
Coś musi być, że ty jego niegodna- dobra jesteś do łożka, ale do związku, to juz raczej nie- może to za wysokie progi na twoje nogi? Jak to wygląda od tej strony?
to, co ty opisałas, to nie związek, lecz układ towarzyski bez zobowiązań, w którym chodzi o seks.
Czy ty umawiałas się z tym facetem na taki układ? On rozmawiał z tobą na temat tego, jak jego zdaniem miałoby między wami być? Może ten facet mysli, że wszystko jest ok. że ty rozumiesz o co chodzi, że o taki seks układ i nawet pojęcia nie ma, że swoim zachowaniem tak cię rani? Bo wiesz jest zasadnicza róznica w traktowaniu swojej kobiety i w traktowaniu kobiety do łożka- może wy nie dogadaliście się w tej sprawie?
Z tego, co ty piszesz wynika wyraźnie, że ten pan jawi ci się, jako twój mężczyzna, jednak ma on pewne przywary, które bardzo cię dołują i martwią, lecz jaki on był nie był, to jednakty postrzegasz go jako swojego faceta.
Tymczasem on traktuje cię jak kochankę jak kobietę na seks, na gwizdnięcie (niektóre kobiety godza się na takie układy np. mężatki, sprawdź czy on nie bzyka się z mężatkami, maniera jego zachowania na to by wskazywała) absolutnie nie jak swoja kobietę.
Ten układ to jakies wielkie nieporozumienie- radzę ci, byś doprecyzowała sobie tę kwestię, bo na nic zdadzą się kobiece sztuczki, fochy, udawanie księżniczki, czy cus w tym stylu, jesli nie bedziesz wiedziała kim dokładnie jestes dla tego faceta. Niech on powie ci dokładnie, czego od ciebie oczekuje, czego chce- rozmowy z nim nie zaczynaj od mówienia mu,co ty do niego czujesz i czego od niego oczekujesz, nie wychodź przed szereg, niech on najpierw powie ci na czym stoisz. Jesli bedzie robił uniki, zbywał cię byle czy, to natychmiast zakończ tę rozmowę, nie rób mu wyrzutów, tylko powiedz "ok.już wiem o co chodzi, no cóż skoro tak, to sorry, ale chyba nie do końca się zrozumielismy, przykro mi i wiesz nie mam juz dzisiaj za wiele czasu, tak więc..cos w tym stylu"
A tak w ogole, to ta znajomosć nie rokuje dobrze. Zacznij powoli przyzwyczajać się do mysli, że nalezy skończyć z tym panem.
Droga Oliwio, dziękuję za dobre słowa i za zwrócenie uwagi na rzeczy, których być może wcześniej nie dostrzegałam, albo nie wydawały mi się aż tak ważne?
W każdym razie rację masz - i rację mają wszyscy tu komentujący - że rozminęliśmy się w pojęciu związku. Dla niego to rzeczywiście układ opierający się na seksie. Dla mnie zdecydowanie coś więcej. Jasno z jego strony to nigdy nie zostało powiedziane, ale myślę, że on sam nie wie do końca czego chce. Wczoraj jednak spotkałam się z nim, bo nie wyjechał na narty z racji nieodpowiedniej pogody, było odświętnie, on miał urodziny. Rozmawialiśmy bardzo ogólnie i na tematy poważne, w końcu kiedy pojawił się temat dzieci znajomych, on powiedział, że chciałby mieć ze mną dziecko. Ze zdumieniem zapytałam, dlaczego? Początkowo udzielił odpowiedzi wymijającej, a dopiero później powiedział: "Bo jesteś mądra, inteligentna, dobrze się przy Tobie czuję i Cię lubię". Deklaracja poważna, ale ... on jakby nie widzi problemu w tym, że nie ma "głębszego" uczucia, że są doraźne spotkania w momentach mu odpowiadających.
Napisałaś jeszcze bym sprawdziła czy on przypadkiem nie bzyka się z mężatkami. I ... tu jest pewna zagwozdka, ma dwie "przyjaciółki", na ich relacje już jakiś czas temu zwróciłam mu uwagę, bo drażniło mi to, kiedy mówił: "Anka poleciła mi super zapach", "Iza zaprosiła mnie na obiad"... Nie wiem dokładnie jak wyglądają ich relacje, dziwię się jednak że mężowie tych Pań nie mają nic przeciwko temu. Wczoraj jedna z nich podarowała mu koszulę na urodziny - być może dla kogoś prezent neutralny, w moim przekonaniu bardzo osobisty. Podczas naszego spotkania dzwoniła "w ważnej sprawie", ale moją szczególną uwagę zwrócił sposób w jaki on z nią rozmawia, choćby to, że na pożegnanie powiedział, "no to uściski i buziaki" - niby nic, ale do mnie mówi :"no to jesteśmy w kontakcie, pa". Różnica zasadnicza ....
Fochy i inne tego typu - znaczące gesty - rzeczywiście nie dają nic, on ich nie dostrzega. Nie widzi problemu. Dzisiaj on organizuje kolację urodzinową dla znajomych, na którą mnie zaprosił, nie jestem przekonana, czy iść? Z jednej strony, powiedział, że zależy mu bym była, ale obawiam się trochę "nas" pośród innych....