Po przeczytaniu tysiącu wypowiedzi na forum, nie wiem sama już co zrobić. Powiedzcie mi czy doszłam do dobrych wniosków.
Byliśmy razem prawie 4 lata (czasem było lepiej, było gorzej, ale byliśmy szczęśliwi). Ostatnio bardzo się popsuło, bo przestało mu zależeć (z mojego punktu widzenia) i ciągle byliśmy źli na siebie, w końcu zaczął przestawać mieć czas itp. aż w końcu w połowie grudnia zadzwonił i powiedział że to koniec między nami, że mu zależy, że do mnie wiele czuje ale „on nie może”. Po rozmowach po zerwaniu ogólnie stanęło na to „że niby się wypaliło” (z jego punktu widzenia, choć ja stwierdzam że zawsze warto walczyć jeśli druga osoba jest dla ciebie ważna) i poczuł się osaczony, ale chce bardzo utrzymywać kontakt, bo nie może bez niego normalnie funkcjonować.
Oczywiście, nie było to dla mnie proste nie dość, że to najważniejsza osoba w moim życiu, którą bardzo kocham nie chciałam zostać jego przyjaciółką, bo bolało to dwa razy mocniej.
Niestety kontakt utrzymywaliśmy ciągle, ja miałam pretensje itp. a on że mu przykro itp. Ostatnio po rozmowie, stwierdziliśmy że spróbujemy, ale małymi kroczkami (co jest dla mnie jeszcze trudniejsze), powiedział, że się postara (choć tak naprawdę to ja mu daję drugą szansę, choć on mi też drugą bo nie zawsze byłam w 100% idealna) ale on kompletnie nic nie robi, niby rozmawiamy, ale to nie jest to samo. Po prostu mam wrażenie, że on się nie stara odzyskać tego wszystkiego, mimo że powiedział, że spróbujemy (to znaczy ciągle nie ma czasu się spotkać, jedynie sms, bo niby jest zajęty, może jest zajęty nie mówię, ale na pewno nie aż na tyle).
Czy to ma sens, czy to są właśnie małe kroczki, ale ile czasu potrzeba na te małe kroczki (bardzo mi na nim zależy nie powiem, z jednej strony chce walczyć, ale z drugiej jak on ciągłe przyciąga i odpycha to nie da się zrozumieć czego on chce, a nie chce tego zniszczyć powiedzieć mam cię dość idź sobie, skoro obydwoje stwierdziliśmy, że spróbujemy) – po prostu tęsknie za nim i kwestia czy on za mną, czy po prostu to dla jakiegoś picu
W sumie miesiąc z kawałkiem to mało czasu, decyzję o małych kroczkach podjęliśmy w zeszłym tygodniu (nie mogę czekać na niego 10 lat aż się zdecyduje nie ważne jak bym chciała) wiem, że małe kroczki wymagają czasu. (też trzeba zwrócić uwagę, że nie był on nigdy taki otwarty, wylewny jeśli chodzi o uczucia itp., nie chodzi o to że ich nie miał tylko że to facet który nie lubi o tym gadać)
Czy któraś z was kiedyś czegoś takiego próbowała, i jak się zachować (prócz nie być nachalną i pozwolić by za tobą zatęsknił chociaż trochę)?