Związki bez chemii

hutchinson13 - To nie ona.Jeszcze nie czas.
Jak spotkasz Ja, to nie bedziesz pytal o nic na forum.Sam bedziesz wiedzial.27 lat to jeszcze nie jest az taki podeszly wiek, zeby kierowal Toba rozsadek.

Poznaliśmy się dość przypadkowo. Po dwóch latach przypadkiem wpadliśmy na siebie. Ona mnie pamiętała, a ja ją. Dopiero wtedy wymieniliśmy jakiś kontakt. Naszym spotkaniom towarzyszyła spontaniczność. Cała znajomość rozwijała się stopniowo. Nikt na nikogo nie naciskał. Wszystko było bardzo naturalne. Było wiele ciekawych zbiegów okoliczności. Ciągle pamiętam o niej i gdzieś w głębi siebie każdą dziewczynę porównuję do niej. Podobało mi się to, że była tajemnicza, trudna do odgadnięcia, gdy się z nią widziałem czułem się niesamowicie skrępowany mimo tego, że w kontaktach z kobietami nie mam żadnych problemów. Mam grono atrakcyjnych koleżanek, które często zapraszają mnie na urodziny, wesela itd... Generalnie jestem lubiany przez dziewczyny, tak to bynajmniej odbieram.
Jeśli mam być szczery sam ze sobą, to tak do końca nie zapomniałem o niej. I być może tutaj tkwi kruczek.

I jeszcze jedno: ostatnio chodzi mi po głowie pewna myśl: "Nie każdy w związku (małżeństwie) musi być szczęśliwy, tak jak i nie każdy singiel musi być z definicji nieszczęśliwy".
Jeśli chodzi o tą "obecną" dziewczynę, ma pewne cechy charakteru którymi przewyższa moją "byłą", ale jednak to mnie nie przekonuje.

Zapomniałeś dopisać, dlaczego z tamtą, z którą miałeś chemię, tobie nie wyszło. Co stanęło na drodze do rozwoju tamtej relacji?
Sądząc po tym, że nadal ją wspominasz, tęsknisz za nią, porównujesz do niej inne dziewczyny, to ty dostałeś kosza. Prawda to?

Jak dziewczyna Cię już teraz nie przekonuje i nie ma chemii to co będzie za kilka lat?

Jak to było z grubej rury to ja już nic nie wiem

Starałam się być wyjątkowo delikatna <yes>

Bo to nie o dosadność, czy coś w tym stylu mi chodzi. Nie czepiam się - wszystko ładnie i grzecznie opisałaś.
Ale jakby tak trochę uprzedziłaś fakty, których jeszcze nie znamy
Ale może ty wróżka jesteś

Wiesz, nie warto być z kimś na siłę. Związek składa się z dwóch osób, które czują do siebie taką miętę, że nikt nie jest w stanie jej rozdzielić.
Mówisz ma atuty? Fantastyczna dziewczyna. Ale czy nie cudowniejszą by była ta, która ma parę niedoskonałości, kilka wad?
Zakochujemy się w tych drobnostkach, nie w ideałach..

Pozdrawiam

"Kitaoskara" masz rację, to ja dostałem wtedy ostatecznie kosza. Jednak wszystko sobie wyjaśniliśmy, nikt nie stanął na naszej drodze, po prostu z jej strony chemia zanikła.  Nie mogę mieć o to żadnych pretensji, chociaż do dzisiaj jest mi smutno, że nie mogę się do niej przytulić od tak. Staram nie kontaktować się z nią, ograniczamy się jedynie do wzajemnych życzeń z różnych okazji. Nie wiem co u niej słychać, ona nie wie co u mnie, ponieważ praktycznie nie mamy wspólnych znajomych poza jedną dziewczyną z którą ja znam się dobrze, a ona jedynie "z widzenia, na cześć". Nie mam też pojęcia czy ma kogoś. Ale nie chcę poruszać tutaj tego tematu, bo zaczynam przypominać sobie wspólnie spędzone chwile.

Dokładnie moje Drogie Panie, macie wszystkie rację.   Przemyślałem sobie to na spokojnie. Ciągle w głowie mam byłą. Od tamtego czasu poznałem wiele dziewczyn, bardzo atrakcyjnych. Do niektórych z nich czułem jakiś pociąg, fascynację, ale po trzecim, czwartym spotkaniu przechodziło mi. Mam porównanie do tamtej i wiem co chcę czuć do dziewczyny. 

Uroda, atrakcyjność, seksualność, świetny charakter, dogadywanie się ze sobą na ponadprzeciętnym poziomie, emocje, radość, żarty, dotyk, pocałunek .... to nie zawsze jednak wystarcza. Hmmm... ciekawe kiedy mi przejdzie zupełnie tamta dziewczyna, bo jak na razie nie poznałem takiej drugiej, do której czułbym tak silną chemię. Chociaż na prawdę, niektóre z nich pod w/w "atrybutami" przewyższały ją, ale i tak tylko jej byłbym wierny jako chłopak, później mąż i ojciec naszych dzieci.

Przywracasz wiarę w mężczyzn ;D