Banalnośc tematu powala, ale przejdę do sedna 
1. Mam 20 lat i nigdy nie miałam chłopaka. Nie ubolewam nad tym za bardzo, bardziej postrzegam to w kategoriach "Masz 20 lat, niech coś się zadzieje!", szczególnie, że obracam się wśród par, bądź znajomych-singli ubolewających nad posuchą w miłości.
Nie mam większych kompleksów niż każdy, moim problemem nie jest też brak znajomych, złe wzorce wyniesione z domu etc, także nie ma co psychologizować.
Ja po prostu mam blokadę na dawanie szansy facetom. Ktokolwiek zaprasza mnie na randkę czy próbuje nawiązać nie-kumpelską relację, od razu ogarnia mnie strach. Popiszę, porozmawiam, a później urywam kontakt. <nie bijcie>
Facet od razu traci na atrakcyjności w moich oczach, kiedy nie znając mnie dobrze, próbuje mnie poderwać na słodkie słówka itd. Wolałabym, żeby rzecz się działa naturalnie - poznaje kogoś lepiej na płaszczyźnie kumpelskiej i wtedy ewentualnie działa chemia Niestety to rzadkość. Chciałabym też zaznaczyć, że nie jestem wymagającą księżniczką zapatrzoną w filmowe historie i ideały z gazet. Dla mnie po prostu znacznie bardziej ważna jest chemia i porozumienie intelektualne, czy wspólne zainteresowania. Nawet najlepiej wystylizowany brodacz nie ma szans, jeśli widzę, że leci tylko na moją "dupę", a porozmawiać z nim nie ma o czym. Wieje mi to desperacją na kilometr.
Moi znajomi każą mi się puknąć w łeb, twierdzą, że marnuje swoje szanse, bo inni poszukują miłości na Tinderach z braku laku. Mają zapewne rację, ale przyznanie do tego nie sprawi, że nagle zmienie swoje nastawienie...
2. Na dodatek od wakacji nie wyleczyłam się z zauroczenia chłopakiem, którego zapewne totalnie wyidealizowałam w swojej wyobraźni.
To chyba pierwszy raz kiedy zdarzyło mi się, żeby mnie ktoś tak zainteresował.
Fajnie spędziliśmy czas, do niczego wielkiego nie doszło, choć aura zagranicznych wakacji na pewno dodała sprawie pikanterii. Były świetne rozmowy, chemia, iskry, pożadanie. Spotkaliśmy się z jego inicjatywy już w Polsce, spędziliśmy cudownie prawie cały dzień na mieście. Traktowałam to spotkanie czysto kumpelsko, bo już na wyjeździe powiedział, że nie chce się wiązać bo "nie ma czasu odpisywać na durne smsy co 2 minuty", narzekał na dziewczyny-bluszcze i twierdził że dobrze mu tak jak jest. Chyba się na kimś przejechał, skoro od 2 lat woli być sam. Jednak on wtedy dał mi znać, że jednak to nie jest czysto kumpelskie spotkanie. Dużo pisaliśmy, czas minął, a jednak nie zaproponował drugiego spotkania. Ja zaczynałam rozmowy, ale w pewnym momencie darowałam sobie nawiązywanie jakiegokolwiek kontaktu - nie wykazywał moimi sprawami żadnego zainteresowania, tak jakby chciał wybudować mur i obronić się przed jakimikolwiek uczuciami. Zadziałała duma, bo jak mi się wydaje - dostałam kosza. Teraz wyskakuje mi jak Filip z Konopi na fejsbuku (zmora naszych czasów ot co!), lajkuje i interesuje się tym samym co ja, widać, że mielibyśmy tyle tamatów do rozmowy. Czasami mam tak wielką ochotę, żeby do niego napisać, ale duma mi nie pozwala. I tutaj pojawia się moja rozkmina, czy może on ma podobnie? Może też by chciał i żałuje, że tak to się wówczas zakończyło?
Co robić, jak zmienić swoje nastawienie, wtf is wrong with me?
