tęsknię za kochankiem... niedoszłym - Netkobiety.pl

witajcie,
jestem tutaj z powodu sytuacji, która nie chce dać mi spokoju do tego stopnia, że chyba oszaleję jeśli jej z  siebie nie wyrzucę. Zaglądam tu czasami… trochę z wścibskości, czasami licząc, że odkopię wątek z problemem zbliżonym do mojego, ale jako ze każdy przypadek jest jednak inny postanowiłam powyżalać się tutaj osobiście
zacznę od faktu, który jest z całą pewnością nie bez znaczenia: jestem w kilkuletnim związku, niestety chyba z przewagą upadków niż wzlotów. Mam jednak swoje powody, które nie pozwalają mi z tej relacji zrezygnować. Generalnie myślałam, że dojrzałam do związku w którym nie szukam wrażeń, jestem lojalna. Pomimo setek okazji do flirtowania, zdrad etc.trzymam się z dala od takich akcji. Jednak… pewnego razu zupełnie przypadkiem poznałam mężczyznę. Właściwie uściślając: zostałam przez niego zaczepiona. Jest starszy ode mnie 10 lat. Wyprosił ode mnie numer. Nie mam w zwyczaju rozdawać numeru telefonu obcym, a przy wyjątkowo namolnych delikwentach kiedy do głosu dochodzi mój bark asertywności po prostu ignoruję ich telefony/smsy. Ten facet naprawdę nie dawał za wygraną, numer więc mu podałam. Napisał kilka h później. I prawdopodobnie przez dziwny charakter jego wiadomości nie zignorowałam ich – mam tę wadę, że im coś jest dziwniejsze tym bardziej mnie pociąga. Praktycznie na dzień dobry zaczął zachwycać się mną, twierdził, że jeszcze nigdy nikt nie spodobał mu się do tego stopnia, każdy kolejny sms był coraz bardziej osobisty… pisał że marzy żeby stworzyć ze mną coś magicznego, pragnie sprawiać mi przyjemność, nie oczekując niczego w zamian, że chce żebyśmy sobie ufali, wspierali się wzajemnie.  jakoś niespecjalnie przeszkadzało mu to że nie byłam sama. Tak właściwie to była to jak na moje propozycja seksu, ale stworzył wokół tego intrygującą otoczkę. Z początku cala ta sytuacja i jego pokręcona osoba mnie bawiły, robiłam sobie z tego jaja. W trakcie tego pisania z nim nie dowiedziałam się o nim niczego, on też nie wydawał się zainteresowany mną jako człowiekiem, po prostu mnie pożądał. Jednak kolejnego dnia kiedy znowu się odezwał i zaczęłam wypytywać go o pracę, życie osobiste bez problemu odpowiadał i też pytał o mnie. W takich luźnych rozmowach spodobał mi się o wiele bardziej i zaczęłam w nim dostrzegać fajnego faceta, a nie napalone zwierzątko ze śmietnikiem w głowie twierdził, że nie ma rodziny, mieszka sam. Rozmowa jednak znowu zaczęła schodzić na tematy intymne, on zaczął dopytywać o spotkanie… coś jednak budziło we mnie niepokój, coś mi nie podpasowało i napisałam, że ta znajomość nie ma chyba sensu. Jego reakcja bardzo mnie zaskoczyła. Byliśmy całkiem obcymi sobie ludźmi, wymieniliśmy raptem kilkanaście smsów, a on zdenerwował się i spanikował tak jakby odchodziła od niego kobieta po latach związku. Pytał dlaczego go zwodziłam, że wyrachowanie próbowałam z niego tylko wyciągnąć informacje i skąd we mnie tyle egoizmu. Twierdził, że ktoś musiał mnie mocno skrzywdzić skoro tak się zachowuję… zasypywał mnie smsami, jeden po drugim. Wyczuwałam w nim naprawdę panikę. Byłam w ciężkim szoku, próbowałam mu uświadomić, że jego zachowanie jest absurdalne. Ale sytuacja jakoś się rozeszła, a my dalej pisaliśmy. On poświęcał mi sporo uwagi, której bardzo potrzebowałam. To on inicjował wszystkie rozmowy, pisał od samego rana. Czułam, że daje mi coś, czego potrzebuję. Mam jednak to do siebie, że im bardziej angażuję się w jakąkolwiek relację tym bardziej staję się napastliwa i podejrzliwa, podświadomie testuję cierpliwość i zaangażowanie drugiej strony. A on dodatkowo budził we mnie skrajne emocje, lubiłam jego bezpośredniość, bardzo mnie pociągał, z drugiej strony odnosiłam wrazenie że nie jest ze mną do końca szczery, czasami się go obawiałam, a czasami zastanawiałam się czy jest z nim wszystko ok. Przeszkadzało mi bardzo, że oczekiwał ze mną zbliżenia, nie chcąc mnie poznać, porozmawiać przy kawie… „przecież się poznamy” pisał. Spory problem stanowiło dla mnie to, że nie pamiętałam zupełnie jak wyglądał, nie mam pamięci do twarzy. Poprosiłam o spotkanie. Napisałam, że dopóki nie będę wiedziała jak wygląda nie ma u mnie żadnych szans. On przyjechał, z pewnych przyczyn (z mojej winy) wrócił z powrotem do domu i pomimo, że miał kawałek drogi do pokonania na moją prośbę przyjechał znowu. Nie miałam dla niego za wiele czasu, spędziliśmy razem z 20 min. Rozmawialiśmy tak ogólnie, czułam że był trochę zestresowany. Nie zabiegał w ogóle o kontakt fizyczny, nie był nachalny. Ale nie mógł oderwać ode mnie wzroku, wręcz przeszywał mnie spojrzeniem. Wielokrotnie usłyszałam jaka jestem śliczna i jak bardzo mnie pragnie… po spotkaniu z jeszcze większym zaangażowaniem zabiegał o mnie. Lubiłam pisać z nim, sposób w jaki się starał, interesował mną… i pewnie właśnie dlatego zaczęłam być dla niego taką jędzą. Nieświadomie. We wszystkim doszukiwałam się problemów, pomimo ze wiedziałam o nim trochę, byłam bardzo podejrzliwa. Pierwszy raz poznając kogoś miałam aż tak wielką potrzebę zweryfikowania prawdziwości tego co o sobie mówi. I każda wiadomość, w której pisał coś, co mi się nie podobało budziła we mnie frustrację… któregoś razu byłam już przytłoczona całą tą sytuacją i zaczęłam go po prostu ignorować. Nie reagowałam na jego wiadomości przez kilka dni, nie odbierałam telefonów. Kiedy w końcu odpisałam był bardzo rozżalony, pytał dlaczego go tak traktuję, zaczął być nawet wulgarny. Zaatakowałam go, ze nie próbuje mnie zrozumieć, że inaczej sobie naszą relację wyobrażałam. W pewnym momencie zaczęłam chcieć bliskości z nim, ale liczyłam, ze ta relacja będzie poza tym jakaś głębsza, nietypowa… On uznał, że szukam wymówek na siłę, twierdził, że nikt jeszcze nie wkurzył go do tego stopnia, zaczął mnie obrażać, dość mocno zdeptał przy tym moją kobiecość. Ja nie pozostałam mu dłużna, z obu stron padły mocne słowa. Później się tłumaczył, że był pijany, przepraszał… Znowu pisaliśmy, a ja wynajdowałam coraz więcej rzeczy, które mi przeszkadzały i o które się czepiłam. A to za długo się nie odzywał, rzadziej pisał, a to czułam się traktowana przedmiotowo, przypomniałam sobie nagle jak mnie obraził, podejrzewałam, że kogoś ma… absurdalne w tym wszystkim było to, ze jednocześnie coraz bardziej mi na nim zależało. On odpierał moje argumenty, tłumaczył się. A ja byłam przekonana o swojej racji. Któregoś razu napisał, że mnie kocha, to zirytowało mnie jeszcze bardziej, uznałam, że robi ze mnie idiotkę. Przeszkadzających mi kwestii narastało, znowu więc się odsunęłam. Nie odzywałam się tydzień. On pisał, że igram z jego psychiką, próbował kontaktu ze mną na różne sposoby: uprzejmością, agresją, szantażem. I znowu się posprzeczaliśmy, znowu też się nie oszczędzaliśmy, obrzucaliśmy się błotem. I również znowu się pogodziliśmy. Byliśmy umówieni nawet na spotkanie, ale on cały czas oczekiwał, że będzie ono miało charakter seksualny. Liczył na spotkanie w hotelu. Ja postawiłam dwa warunki: zobaczymy się u niego (miałam nadzieję, że to pozwoli mi zweryfikować czy to co o sobie pisał było prawdą) i nie będzie próbował mnie dotykać, o przebiegu całego spotkania zadecyduję ja. Ku mojemu zdziwieniu zgodził się bez problemu. Wtedy zaczęłam mieć wyrzuty sumienia, że źle go oceniłam; nie był wcale tak dziwny i wyrachowany jak podejrzewałam. Oczywiście w międzyczasie przed umówionym spotkaniem mieliśmy parę spięć, napisałam mu, że to będzie nasze jedyne spotkanie i prawdopodobnie nie będę chciała kontynuować naszej znajomości. On generalnie pisał, że liczy, że nasza relacja będzie długoterminowa. I wtedy dzień przed tym jak mieliśmy się zobaczyć, on napisał, że jednak nie chce, żebyśmy pojechali do niego argumentując, że nie chce żebym wiedziała o nim wszystkiego skoro to może być nasze jedyne spotkanie… a kiedy spytałam czy się mnie obawia, odpowiedział, że nie wie. Napisałam , że nie zrezygnuję ze swoich warunków, on stwierdził wtedy, ze się w takim układzie nie spotkamy i się ze mną pożegnał. Dni mijały a mi brakowało go coraz bardziej… zaczęłam szukać z nim kontaktu, on nie ignorował mnie, nie był nieuprzejmy, ale też czułam, że zdystansował się do mnie. Napisał, że już nie ma siły, że psychicznie go to wymęczyło. Podjęłam 2 próby nawiązania z nim kontaktu, ale widząc brak podtrzymania go przez niego, odpuściłam sobie. Ten nasz „związek” trwał jakieś 2 miesiące, kolejne tygodnie od zerwania kontaktu mijają, a ja nie mogę o nim do końca zapomnieć…
Tak, wiem, że to nie w porządku wobec mojego faceta. Ale nie chce tego za bardzo pod kątem mojego związku roztrząsać. Niemniej jednak  to jedna z rzeczy, która najbardziej powstrzymywała mnie od wejścia w relację z poznanym mężczyzną. Kolejna to chyba taka, że obawiałam się odrzucenia. Bałam się, że to ja się zaangażuję i dostanę kopa w tyłek… bardzo źle znoszę odtrącenie.
Cały czas czuję, ze czegoś mi brakuje… jakkolwiek niedorzecznie to nie zabrzmi – on był brakującym elementem mojej codzienności, dawał mi jakieś spełnienie. pobudzał mnie seksualnie, za jego sprawą stałam się lepsza dla swojego faceta. Mój chłopak jest naprawdę dobry w łóżku, bycie z jedną osobą na wszystkich płaszczyznach poza erotyczną mnie nie nudzi, dobrze czuję się w długich związkach, ale jeśli chodzi o seks to wygląda na to, że najbardziej kręci mnie coś nowego, nieznanego… I nie, nie biorę pod uwagę zakończenia obecnego związku, wiem że zaangażowanie się w ten związek, eksperymentowanie i tak nie da mi tego, co dawała mi relacja z tym facetem… ale chce być właśnie z moim chłopakiem, nie wyobrażam sobie kogoś innego przy sobie.
Mocno rozważam odnowienie kontaktu z tym człowiekiem, ale nie wiem czy to ma sens, do czego doprowadzi… no i jest jeszcze pewna przyziemna kwestia, może nie jakoś bardzo istotna, ale jest niewielką przeszkodą – z pewnych przyczyn nie moglibyśmy jak na razie spotykać się u mnie, a wobec spotkań w hotelu też jestem sceptycznie nastawiona – po prostu tak nie chcę, z facetem na boku nie czułabym się pewnie do końca dobrze (ale może spełniona?), ale z facetem na boku i spotkaniami w hotelu już w ogóle kiepsko…
Jestem strasznie pogubiona, nie wchodźcie na mnie bardzo…