Jak żyć z taką matką?

Witajcie. Jestem tutaj nowa, więc proszę o wyrozumiałość.
Zacznę od tego że za 4 miesiące mam 19 lat, chodzę do Liceum. Jestem w drugiej klasie. (nie zdałam).
Moja rodzina to babcia i mama. Babcia jest złota, zawsze mi pomaga ale jej córka (moja mama) jest okropna. Od września 2015 coś się zmieniło. Zaczęła się mnie czepiać o byle jaki szczegół. Przez to nabawiłam się nerwicy i za mną dopiero pierwsza sesja z psychoterapeutą. Gdy widzę mamę mojego chłopaka, to zazdroszczę mu. Opiekuncza, troskliwa. Gdy pojechaliśmy do kina to napisała do niego SMSa z zapytaniem jak się czujemy. Moja matka nie jest wylewna, rzadko rozmawiamy o uczuciach, a jeśli się zdarzy, to czuję się niezręcznie. Do studiów zostało mi 1,5 roku. Potem akademik lub stancja z moim chłopakiem. Nie mogę się doczekać aż wyjadę. Każdy dzień to dla mnie lęk. Chociaż nie do końca, są dni kiedy dam radę przeżyć bez większego szwanku. Bez chłopaka już dawno bym wykitowała... On mieszka z rodzicami, ale mam z nimi super kontakt, nie narzekam i bardzo mi się tam podoba (mieszkają 12 km stąd). Jak mówiłam matka czepia się mnie o wszystko. Wchodzi do mojego pokoju i z innej beczki mówi o tym co źle zrobiłam. Kilka dni z rzędu ja muszę wychodzić z psem,  a wiadomo jest zimno. Ona woli siedzieć na Facebooku pod kołdrą, a kiedy zapytam kiedy ona wyjdzie z psem to zaraz robi awanturę i prawi swoje mądrości. Co dzień tak samo. Przy moim chłopaku ona jest milutka, aż razi w oczy. Tym bardziej że wiem co ona robi gdy drzwi od domu zamykają się i jesteśmy same. Ale mój chłopak się nie nabiera, wie co przeżywam. Nie wiem co mam zrobić, jak przeżyć te 1,5 roku? Dla mnie to katorga nie rozmawiałam z nią nigdy o tym co przeżywam w domu, bo wiem, że zaraz by wybuchnęła i nie mogłabym dojść z nią do słowa. Zanim przyjedzie z pracy to mam lęk, że znów coś odwali i będę płakać. Jestem od niej uzależniona finansowo, mam gdzie mieszkać itd., ale jednak nie czuję się tu dobrze. Ze szkoły gdy wracam mam zły humor, bo wracam do domu przecież... Do tego jest materialistką, ceni sobie wygodę, biżuterię, najdroższy samochód. Od 8 lat wpada w same nieodwazjemnione miłości. Od 8 lat, ponieważ wtedy rozwiodla się z ojcem.
Rozpisalam się trochę, ale musiałam.. powiedzcie, jak się uodpornic na nią? Jesteśmy do siebie mocno zdystansowane, a gdy ktoś mówi że jesteśmy jak siostry to czuję się poirytowana. Nie jestem taka jak ona!

weronika97 napisał/a:

Witajcie. Jestem tutaj nowa, więc proszę o wyrozumiałość.
Zacznę od tego że za 4 miesiące mam 19 lat, chodzę do Liceum. Jestem w drugiej klasie. (nie zdałam).
Moja rodzina to babcia i mama. Babcia jest złota, zawsze mi pomaga ale jej córka (moja mama) jest okropna. Od września 2015 coś się zmieniło. Zaczęła się mnie czepiać o byle jaki szczegół. Przez to nabawiłam się nerwicy i za mną dopiero pierwsza sesja z psychoterapeutą. Gdy widzę mamę mojego chłopaka, to zazdroszczę mu. Opiekuncza, troskliwa. Gdy pojechaliśmy do kina to napisała do niego SMSa z zapytaniem jak się czujemy. Moja matka nie jest wylewna, rzadko rozmawiamy o uczuciach, a jeśli się zdarzy, to czuję się niezręcznie. Do studiów zostało mi 1,5 roku. Potem akademik lub stancja z moim chłopakiem. Nie mogę się doczekać aż wyjadę. Każdy dzień to dla mnie lęk. Chociaż nie do końca, są dni kiedy dam radę przeżyć bez większego szwanku. Bez chłopaka już dawno bym wykitowała... On mieszka z rodzicami, ale mam z nimi super kontakt, nie narzekam i bardzo mi się tam podoba (mieszkają 12 km stąd). Jak mówiłam matka czepia się mnie o wszystko. Wchodzi do mojego pokoju i z innej beczki mówi o tym co źle zrobiłam. Kilka dni z rzędu ja muszę wychodzić z psem,  a wiadomo jest zimno. Ona woli siedzieć na Facebooku pod kołdrą, a kiedy zapytam kiedy ona wyjdzie z psem to zaraz robi awanturę i prawi swoje mądrości. Co dzień tak samo. Przy moim chłopaku ona jest milutka, aż razi w oczy. Tym bardziej że wiem co ona robi gdy drzwi od domu zamykają się i jesteśmy same. Ale mój chłopak się nie nabiera, wie co przeżywam. Nie wiem co mam zrobić, jak przeżyć te 1,5 roku? Dla mnie to katorga nie rozmawiałam z nią nigdy o tym co przeżywam w domu, bo wiem, że zaraz by wybuchnęła i nie mogłabym dojść z nią do słowa. Zanim przyjedzie z pracy to mam lęk, że znów coś odwali i będę płakać. Jestem od niej uzależniona finansowo, mam gdzie mieszkać itd., ale jednak nie czuję się tu dobrze. Ze szkoły gdy wracam mam zły humor, bo wracam do domu przecież... Do tego jest materialistką, ceni sobie wygodę, biżuterię, najdroższy samochód. Od 8 lat wpada w same nieodwazjemnione miłości. Od 8 lat, ponieważ wtedy rozwiodla się z ojcem.
Rozpisalam się trochę, ale musiałam.. powiedzcie, jak się uodpornic na nią? Jesteśmy do siebie mocno zdystansowane, a gdy ktoś mówi że jesteśmy jak siostry to czuję się poirytowana. Nie jestem taka jak ona!

no cóż,a oprócz tego ze matka każe ci wychodzic z psem w mroz(nosz tragedia) to masz do niej jeszcze jakieś gorzkie żale??
a nieee jest jeszcze ze co chwile sie czepia,no moze czepia sie o naukę ,nie zdalas chyba ze 2 razy? skoro zaraz będziesz dziewietnastolatka

nie do końca widzę tutaj winę matki,konflikt pokolen owszem ,ale cos mi sie widzi ze jestes leniwa i to ty masz wieczne pretensje do matki,oceniasz jej życie osobiste jakby to twoja kolezanka byla

Raz nie zdałam. Mam po prostu szybko urodziny. O wiele rzeczy się czepia, nauka jest okej. Chodzi jej raczej o mój charakter. Wiem co się dzieje w jej życiu osobistym, bo z nią mieszkam i ona również wie o moim. Nie miałabym do niej pretensji, gdyby ona się nie czepiała o byle co. Zaczynam chorować, ona nie może wyjść na dwór chociaż raz na 2 dni? Taki problem?

Mam na myśli to, że nie potrafi budować relacji emocjonalnych z córką. A jedyne na czym się skupia to szukanie w necie bielizny, kolczyków, samochodów itd. Powinna chociaż raz zapytać jak się czuję, przytulić czy coś. A ona nic. Skała. Ja nie jestem materialistką, ale kilka razy z rzędu powiedziała że przytyłam. Zapytam co ją to interesuje.  A ona mówi, że jestem jej wizytówką, bo ona pracuje na Tym samym osiedlu gdzie mieszkamy.

Myślę, że może być z tego powodu nieszczęśliwa i wyżywać się na mnie. Powinna chociaż raz odejść od tego komputera i posiedzieć ze mną. Gdy rozmawiamy (rzadko) to jeśli czegoś nie zrozumiem, zapytam to ona się buntuje i mówi, "głupie pytania zadajesz". Jak nie rozumiem to czemu nie odpowie?  Po prostu

weronika97 napisał/a:

Myślę, że może być z tego powodu nieszczęśliwa i wyżywać się na mnie. Powinna chociaż raz odejść od tego komputera i posiedzieć ze mną. Gdy rozmawiamy (rzadko) to jeśli czegoś nie zrozumiem, zapytam to ona się buntuje i mówi, "głupie pytania zadajesz". Jak nie rozumiem to czemu nie odpowie?  Po prostu

no tak istotnie moze byc,ze jest sfrustrowana swoimi niepowodzeniami ,skupia sie na tobie,mam koleżankę która jak jej sie wali w związkach to ,,fuka,,na dzieci ,wkurza ja wszystko,nie potrafi sie zdystansowac

weronika97 napisał/a:

Powinien być podział obowiązków. Ona wychodzi w poniedziałek, a ja we wtorek. I tak na przemian. A gdy ja za często wychodzilam, to ona się przyzwyczajała i olewała obowiązki.

z tym podzialem obowiązków to hmm jakby ci to powiedzieć,jakby mi syn powiedział ze mam cos robić co drugi dzien bo to jest podzial  obowiazkow to by dostal odpowiedz ze jak będzie mial swoj dom i zarabiał to będzie tam ustalał reguły

weronika97 napisał/a:

Trzymalysmy się razem, gdy byliśmy w trakcie rozwodu. Potem byłyśmy osobnymi światami. Czasem gadamy o głupotach, ale później znów wracamy do rutyny i się boję.
Też chcę być taka jak Ty dla moich dzieci. Nie pozwolę żeby cierpiały, będę mieć wzorzec mamy mojego chłopaka.

wiesz jak cię to pocieszy to mialam dużo gorzej od ciebie,mimo ze moja matka profesjonalnie uczy ludzi jak maja żyć i radzić sobie , ,,ze sobą,, to sama byla matka która stosowala zimny wychów,tresowala a nie wychowywala,wymagała,wciąż byłam.pod presja i tez musialam byc jej wizytówką,super sie uczyc i super wygladac,oczywiscie byc zawsze bardzo szczupłą,zawsze ,,siedziała,,mi w talerzu ,pilnowala bym za dużo.nie jadla,bym dbala o siebie,higiena do przesady,dezodoranty bardzo szybko,depilacja bardzo szybko,pierwsza w klasie golilam pachy i nogi ,a to byly lata gdzie byly inne standardy

Byłaś dzieckiem kochanym warunkowo, Lusi.
Pamiętam, jak mój mąż przerabiał ten właśnie wątek na swojej terapii.
Pamiętam jak opowiadał mi wtedy o tym i jak dziwacznie nieludzkie mi się to wydawało.
Nie pochodzę ze zdrowego domu, tylko tego akurat problemu nie miałam.

LUSILJU napisał/a:

weronika97 napisał/a:

Powinien być podział obowiązków. Ona wychodzi w poniedziałek, a ja we wtorek. I tak na przemian. A gdy ja za często wychodzilam, to ona się przyzwyczajała i olewała obowiązki.

z tym podzialem obowiązków to hmm jakby ci to powiedzieć,jakby mi syn powiedział ze mam cos robić co drugi dzien bo to jest podzial  obowiazkow to by dostal odpowiedz ze jak będzie mial swoj dom i zarabiał to będzie tam ustalał reguły

Mogłabym to zaproponować, bo ja też tutaj mieszkam. A to ze matka kupiła mieszkanie na kredyt i spłaca 30 lat nie oznacza, że córka musi wszystko robić za nią. .