Nie chcę mieszkać z matką Partnera - Netkobiety.pl

Dzień dobry

Coś się dziwnego zadziało i 3 posty urwane powstały.
Przepraszam, wklejam jeszcze raz tutaj.

Potrzebuję w miarę obiektywnego spojrzenia na dość nieciekawą sytuację.
W sumie to efekt mojej naiwności, chęci zrozumienia, czystych intencj...
Ech, miękkie serce, i dupa skopana...

Jestem w związku prawie 7 lat. Od początku - porozumienie dusz. On, jedynak, ale nie taki stereotypowy. Jego matka odeszła od ojca. Nie była cały czas obecna w życiu syna.

Kiedy poznałam matkę, lampka mi się zaświeciła. Bardzo chciała być fajna, taka do młodych, że ona na tej samej fali nadaje (szło i nadal idzie za tym niezwykle rozbuchane ego - "jaka ja najpiękniejsza i najwspanialsza, wszyscy mnie chwalą". Wiecie, gwiazda na salonach, normalnie wszyscy klękają

Ale do rzeczy.
Dwa lata temu "teściowa" kupiła dom. Po jakimś czasie, dowiedziałam się, że do domu dołożył się mój Partner. Na początku utrzymywali, że syn pożycza mamie kasę. Teraz nie dość, że poświęca 100% swojego czasu temu domowi i jej zachciankom, to wkłada tam swoje pieniądze i szykuje sobie górę dla siebie (bo nie ma przecież innej możliwości w tych czasach .

Mówiłam, że możemy wynająć albo kupić starą chałupę za grosze i remontować, tak jak tę wspomnianą. Że damy radę razem, ważne, że bylibyśmy razem. Ale nie.
Miasto nie wchodzi w grę. Ja bym gdzieś
na obrzeżach wytrzymała, ale pracujemy w delegacji i często, na dłużej, mieszkanie stałoby puste.

Matka manipuluje, truje, liczy się jej gniazdko, a w nim jej syn, no i ewentualnie ja. To typ księżniczki, czeka na zachwyty, na pokłony, a ode mnie ich nie dostaje - nie potrafię wazelinować. Nie spełniam jej zachcianek, nie tańczę, tak jakby chciała.

Najgorsze jest to, że jest tak przebiegła, że mój Partner nie dostrzega jej gry. Jak mi dopieka, to tak, żeby go w pobliżu nie było. Gdy raz nie wytrzymałam i się popłakałam, bo tak mnie przeturlała psychicznie (w białych rękawiczkach rzecz jasna), to niestety to na mnie był zły. Nie wiem, czy świadomie, czy nie, ale bierze ją w obronę.

Nie kazałam mu wybierać, bo uważam, że matki są do kochania na całe życie, ale... Wygląda na to, że mój Partner jest na smyczy swojej rodzicielki. Mało tego, jego matka widzi w nim swojego partnera, a on wszedł w tzw. program lojalnościowy... I sobie robią razem dom, a ja? Mam się z tym pogodzić?... Dostosować się?...

Czuję się, jak dodatek.
Wiem, że jeśli tam wyląduję, będzie po związku. Wykończę się. Brzydzę się intrygami, judzeniem, wampiryzmem, wymuszaniem na kimś wdzięczności i dozgonnej służalczości.

Jestem na skraju wyczerpania, boli mnie, że mimo rozmów, tłumaczenia, nie jestem traktowana poważnie. Nie gderam, nie wymuszam, nie stawiam ultimatum, ale stawiam granice.

Coraz czesciej myślę o rozstaniu, mimo tego, że bardzo mojego partnera kocham...

Tak, nie mamy nic wspólnego, prócz wspomnień.
Planów też nie mamy. Bo co tu planować.

Ich wieloletnie problemy rodzinne przełożyły się  na nasz związek.
Matka ma kryzys wieku średniego, ojciec schorowany. A mój Partner czuje się zobowiązany dbać o obojga rodziców.

To jest wrażliwiec o dobrym sercu, ale ślepy na intrygi matki. Ona jest w tym wręcz profesjonalna.
Nie mogę tego pojąć, jak można tak niszczyć czyjeś życie.

Podejdźmy do sprawy merytorycznie.
Na pierwszy rzut oka wszyscy chcą tego biednego chłopca ratować. Matka chce mu zapewnić dom, Ty chcesz go ratować przed zaborczą matką, a tymczasem chłopaczyna żyje sobie jak pączuś i korzysta z każdego.
Jedyną osobą, którą powinnaś ratować jesteś Ty sama.

Jeśli widzisz, że zamieszkanie z matką chłopaka zatruje Ci życie, należy to powiedzieć partnerowi jasno i wyraźnie.
Chłopak ma prawo zdecydować czy zostaje z matką czy buduje przyszłość z Tobą. W końcu to jego życie i ma prawo wyboru. Istotne jest to, żeby wiedział, że nie może mieć wszystkiego
Tu nie chodzi o wybór między Tobą a matką, tylko o wybór miejsca zamieszkania, co wpłynie na Wasze dalsze życie. Tego możesz od niego oczekiwać.

Im wcześniej postawisz jasno sprawę, że nie zamieszkasz we wspólnym domu z jego matką, tym szybciej dowiesz się na co możesz liczyć i nie stracisz kolejnych lat.

Może tak jest jak piszesz , no i co na to poradzisz?
Nie możesz wybrać za partnera. Możesz  wybrać tylko za siebie.
I to nie jest tak, że coś musisz, bo oni zdecydowali razem remontować dom i zamieszkać. Ty przez cały czas też masz prawo wyboru, czy chcesz mieszkać razem z nimi czy nie.

Skoro on inwestuje tam kasę, i jak mówisz "szykuje sobie górę" to czego ty sie spodziewasz?
Odpowiedz będzie jasna.
A ta kobieta zniszczy ci życie.
zresztą,ogólnie dziwna sprawa że przez 7 lat, wasz związek zatrzymał sie na poziomie "jakoś to będzie"
Przechodzony związek.
Dziwie sie że ty nie miałaś żadnych planów, żadnego małżeństwa,wspólnego domu nawet po tylu latach.

Piszesz ładnie że:

A za chwilę mamy piękny przykład:

Jak widzisz, to bardzo stereotypowy jedynak i maminsynek.

Po pierwsze, jesteś 7 lat w związku z człowiekiem. Bez ślubu, bez planów, bez poważniejszych zobowiązań. Czy Wy w ogóle mieszkacie razem?
Twój facet bez porozumienia z Tobą inwestuje w dom matki z założeniem, że się tam wyprowadzi. Absolutnie nie bierze Cię pod uwagę.
Matka odstawia cyrki, a synuś bierze jej stronę.

Moja droga, nie chcę Cię za bardzo przygnębiać, ale zmarnowałaś 7 lat życia. Absolutnie nie masz czego tam szukać, bo oni sobie świetnie bez Ciebie poradzą spijając z dzióbków i ćwierkając. Przykro mi, że tak wyszło, ale czas pomyśleć o sobie.

Będzie problem z własnością. Matka partnera przecież nie przepisze nagle części na dziewczynę syna (słusznie i logicznie), przez co autorka ewentualnie będzie miała możliwość mieszkać w cudzym domu. A że facet sobie szykuje górę, ładuje w to pieniądze i chce się opiekować matką, to nie ma co zakładać, że to tymczasowe rozwiązanie. Jeżeli kiedyś dojdą do etapu małżeństwa czy choćby wspólnego budżetu, to autorka tak czy siak będzie lądowała pieniądze w coś, do czego nie będzie miała żadnych praw. Średnia perspektywa.

Tylko, tak sobie myślę, ten dom sam w sobie to najmniejszy problem. Większym jest facet (a nie jego matka!). Po siedmiu latach związku on podejmuje takie decyzje (życiowe i finansowe) bez konsultacji z autorką, a nawet do pewnego stopnia za jej plecami? Co to za związek, w którym "partner" robi takie plany z matką, a nie z kobietą?

Dziękuję Wam, potwierdziłyście moje smutne wnioski.

Dawałam czas, nie wiem czemu, komu...
Myślałam naiwnie, że czas jest moim sprzymierzeńcem, że może przesadzam..
To jest tak chora sytuacja, że aż śmieszna. Rozumiem pomaganie, ale nie do tego stopnia.

Wielu wkoło mi tłumaczyło, że to "takie czasy, ciężko z kasą, że ważne żeby się zaczepić na chwilę i będziecie kombinować coś swojego". Ale ja to bym wolała wyjechać do Chin i zaczynać wszytsko od nowa, niż wejść w to bagno.

Powiedziałam mu, że nie będę mieszkać z jego matką.
Gdybym otworzyła wcześniej oczy, może ułożyłoby mi się to moje życie inaczej. A tak, to tylko wyć się chce.

"Powiedziałam mu, że nie będę mieszkać z jego matką."

A co on na to?

Nie każe Ci tam mieszkać... Czyli jak i czy widzi waszą przyszłość?

Liczy, że przeciągnie sprawę... I jakoś to będzie
Musisz być konsekwentna, skoro pożyczył, to niech matka odda mu pieniadze i działa na własną rękę. Powinnaś z nim zerwać w tej sytuacji, to może dopiero to da mu do myślenia. Nic już nie tracisz, bo co miałaś stracić, już straciłaś.

Ja uważam ze i tak jesteś szczęściara ze nie zamieszkałas z matka partnera bo to dopiero zniszczyłoby Ci psychikę. Tak to zawsze możesz się pocieszać, ze byłaś mądra przed szkodą.
Serio nie wiem co faceci maja w głowach ze w ogóle na takie pomysły wpadają.
Ja tez byłam w długim związku, gdzie mój były podobnie, remontował sobie pokoik u mamusi a kolor farb konsultował z mama i siostra - mnie w tym wszystkim jakby nie było… Po latach widzę jak to dobrze, ze go zostawiłam.
Natomiast z moim obecnym mężem sprawa wyglądała trochę inaczej, bo miałam może więcej do powiedzenia, ale nie wiem co mnie przyćmiło ze zgodziłam sie na pięterko u teściów. Beznadziejny czas, który na szczęście szybko minął. Nigdy więcej.
Młodzi jeśli chcą żyć w zgodzie i mieć zdrowe nerwy, powinni mieszkać osobno

Witajcie!myślę że nie tylko teściowe są złośliwe,synowe też. Moje relacje są chłodne ze szczyptą sarkazmu,sama też pracowałam na to żeby były zepsute,ale ona też

Problem nie polega na tym, jaka jest matka Twojego partnera (ani kto w tym układzie jest wredny), tylko że on podejmuje decyzje, które dotyczą Was obydwojga nie konsultując tego z Tobą, próbując postawić Cię przed faktem dokonanym. Bywają trudne sytuacje, gdy nie ma dobrego wyboru - któraś strona musi się dostosować. Tutaj jednak wygląda na to, że Twój partner niespecjalnie liczy się z Twoim zdaniem. Kurde no, rozumiem, jakby na początku związku kontynuował remonty, które zaplanował przed poznaniem Ciebie. Tu jednak sytuacja jest kuriozalna. Jesteście razem siedem lat i Twój facet nie pyta Cię o to, jak widzisz Waszą przyszłość, ot, akceptuje, że możesz nie chcieć tam mieszkać, a on ma swoje plany, których nie zmieni? Nie wygląda to dobrze.

Dzień dobry, dziękuję wszystkim za odpowiedzi.

Mój Partner przejrzał na oczy. Ku mojemu zaskoczeniu, sprawa wyjaśniła się w zaskakująco szybkim tempie - formalnie dom w połowie należy do niego.
Teściowa bojąc się, że straci syna, ustąpiła.
Kontakt jest poprawny, ale mocno ograniczony.

W wieku 59 lat zaryzykowała i założyła biznes z koleżanką. Ma zajęcie, jest urobiona po pachy

A my postawiliśmy wszystko na jedną kartę. Lada dzień wyjeżdżamy z kraju na kilka lat.
Mimo dużych zmian, ogromnej niepewności związanej z obcym miejscem, cieszymy się sobą i nowymi perspektywami.

Pozdrawiam