To może i ja coś napiszę?

No i uciekł Piotruś Pan-Proszę o przeniesienie do tematu"Moja historia"-noooooo......nie jest niesamowita

Wiem ,że nie zaczyna się zdania od Więc....
Więc,o co chodzi ?

Cześć Piotr
witaj po tej stronie Mocy...
Będzie ciąg dalszy?

w dziale Moja Niesamowita Historia, tak jak w innych poza tym, obowiązują zaostrzone zasady zasady. Tu można pisać post pod postem i tworzyć OT = większa swoboda wypowiedzi.

Piotr, czy to Ty chciales mi pomoc, kiedy mi chlopa bylo brak?
A pozniej stwierdziles, ze do niemiec Ci troche za daleko?

PS: Moj ojczam tez chlal, bil i gebe darl, ale mam go w ...

Tobie też Piotruś,czyżby Donna lepiej Cię znała?

Kajasz się,więc może Ci wybaczą

Tak , sorry, tamten Piotr pisal sie z ogonkiem...
ale nie ma za co przepraszac, trzeba sobie pomagac w biedzie

Witaj Starr
Nie wiem czy będzie ciąg dalszy bo na starcie zrobiłem błąd.

To co napisałem było potrzebą chwili, impulsem.
Takich opowiadań jak moje jest tu pewnie dziesiątki, może i setki nawet.
Czy jest sens to powielać? No może i jest, bo zawsze znajdzie się te 0,5 procenta inne.
I to inne jest nadzieją, punktem zaczepienia, ostatnią szansą.
Wszystkiego dobrego w Nowym 2016 Roku .

Moze i sa dziesiatki, ale nie ma Twojej histori
I ludze beda pisac z Toba i do Twoich przezyc sie odnosic.
Zapewne tez komus to pomoze, komus cos doda, a komus moze zaszkodzi...
tego nie wiesz, wiec jesli Ci przyniesie ulge to pisz, my czytamy i dorzucamy 5 groszy

I nie wyłapałeś te 0,5 procenta-nie miej nadziei .Żadnego punktu zaczepienia.Wszystkiego dobrego-zacznij od siebie ;)Powodzenia w 2016 Roku

Ku......de nie znam Doonny,ale odnoszę wrażenie,że znacie się "blisko"nie wiem o co chodzi,jakieś gierki ze sobą prowadzicie?Dajcie sobie po razie i będzie spokój.Powodzenia Misiaczki

Upss. Przepraszam bo nie obejrzałem tego teledysku całego. Skojarzenie było z red, więc pozwoliłem sobie zadedykować.
Mam nadzieję, że się nie obrazisz.

Starr dziękuję.
Wiem, że jest sens pisać.
Chociażby w powietrze,ale jest sens.
Bez sensu jest stanąć na wiadukcie i rzucić się pod nadjeżdżający pociąg, albo w 50 metrową przepaść, no może w moich warunkach 100 metrową .
Życie jest zbyt piękne i nie przewidywalne, żeby je kończyć w ten sposób.
Więc pewnie i mojej historii będzie ciąg dalszy

Nie wiem przed czym mogą Cię ostrzegać, bo ja nie jetem tu od wczoraj. Zajrzyj do działu zdrady, a tam mnie znajdziesz, od lutego ubiegłego roku.
ja jestem nie szkodliwy i w chwili obecnej jak to mówią w sieciach telefonicznych ,, nie osiągalny" .

Mam wrażenie, że właśnie to zrobiłeś. Założyłeś nową kafejkę ;-)))

Ponieważ goszczę się po sąsiedzku, to na dobry początek przyniosłam Ci trochę drożdżowego ciasta i kubek gorącego kakao, abyś mógł dziś już spokojnie zasnąć, a jutro powrócić do składania słów.
Kiedy pisałeś początek Twojej hstorii spadł śnieg.
Myślę, że to bardzo dobry znak ;-)

Ja Ci odpowiem: przed pisaniem nie na temat, czyli tworzeniem offtopów, pisaniem posta pod postem i ogólnie przed tym, co jest wg regulaminu niedozwolone, przynajmniej do czasu gdy wątek zostanie przeniesiony do Naszej Społeczności jako kafejka. Teraz JWPM bardzo tego pilnują. Chyba to nie jest miłe nie móc zalogować się na swoje konto...

Czyli, będę tu zaglądał

Teraz trzeba napisać do moderacji, w moim przypadku była to Vinnga (winnga@netkobiety.pl) z prośbą o przeniesienie wątku do Naszej Społeczności, jako net-kafejkę. Ja czekałem tydzień, ale sie udało Uda się i Tobie.

Tak sobie myślę, że każdy z nas ma w swoim życiu tę jedną, wyjątkową osobę, o której może powiedzieć, że zawdzięcza to kim jest.
Ja też taką mam.
I chociaż trudno o mnie powiedzieć, że jestem mamim synkiem, to dla mnie jest nią moja mama.
Pewnie w większości przypadków tak jest, ale przez to, że moja mama jest jaka jest, to wiem jak bardzo dziecku potrzebne jest matczyne ciepło.
Była ze mną od zawsze, od kiedy tylko pamiętam.
Uczyła mnie czytać, kiedy jako 5 letni szkrab latałem za nią z bajkami ,,Poczytaj mi mamo", pamięta je ktoś jeszcze, a ona chociaż była bardzo zajęta, tłumaczyła mi, co oznaczają te dziwne symbole obok kolorowych rysunków.
Jechała na drugi koniec Polski, żeby kupić swojemu synowi wymarzony magnetofon Kasprzaka, bo inni już mieli taki sprzęt w domu.
Zawsze mogłem na nią liczyć, zawsze była obok, zawsze pomocna, bez fochów, bezwarunkowo kochająca.
Dla mnie wzór matki, wzór człowieka, który pomimo wcale nie łatwego życia zawsze w rękawie miał garść dobrych słów, a za pazuchą uśmiech, który potrafił rozgonić najczarniejsze chmury.
Ale ma jedną wadę, należy do tych osób, które kochają za bardzo.
Jako nastolatek, będąc w tzw. okresie buntu, nie mogłem zrozumieć dlaczego ona ciągle jest z moim ojcem.
Nie mieściło mi się w głowie, jak można żyć z człowiekiem, który potrafi tak poniżyć, który przechodzi do porządku dziennego nad złem, które dzień wcześniej, po pijanemu wyrządził najbliższej osobie.
Namawiałem ją, zostaw go, tak nie można żyć.
Ale ona nie chciała, wybaczała, trwała przy nim.
Teraz kiedy mój ojciec odszedł, niespodziewanie 2 lata temu, pożegnał się z tym światem w trzy dni, nigdy nie chorując wcześniej.
Kiedy widziałem ją zapłakaną nad jego stygnącym na szpitalnym łóżku ciałem.
Wiem, że kochała za bardzo, bezwarunkowo.
Wiem, dlaczego ja jestem taki jaki jestem.
Najgorsze jest to, że chociaż może to i piękne tak kogoś kochać, to zdaję sobie sprawę jak może to być destrukcyjne.
Kocham moich synów, ale jako odpowiedzialny ojciec, nie chcę im przekazać takiego podejścia do życia, jak ja dostałem, bo wiem, że wyrządziłbym im tym przeogromną krzywdę.
Miłej i spokojnej nocy.

-

Cześć Piotr
Przeczytałam. Fajnie źe dążysz do zsyntetyzowania informacji o swoim życiu. Będę tu zaglądać, bo ciekawa jestem, jak ułożyłeś sobie siebie

Ale przecież Twoja ukochana mama trwając przy tym facecie, pozwalając mu krzywdzić siebie i Ciebie, wyrządziła Ci krzywdę.
Może nie potrafiła inaczej. W tamtych czasach nie było tyle informacji na ten temat, za to więcej "zrozumienia" dla alkoholizmu.
Mimo wszystko, miała ręce, nogi i głowę i na jakims tam poziomie na pewno wiedziała, że dzieje Ci się krzywda.
Być może je oddanie dla Ciebie było jej formą kompensacji.

Witajcie.
W moim życiu spotkałem tylko dwie osoby, które potrafiły wzbudzić we mnie tak skrajne uczucia jak miłość i nienawiść.
Tak sobie myślę, jak to działa, że do większości ludzi czujemy albo sympatię albo niechęć, a zdarza się nam spotkać osoby, w stosunku do których nie potrafimy ostatecznie określić naszych uczuć.
Mój ojciec był człowiekiem, który miał dwa oblicza.
Trzeźwy, spokojny, opanowany, człowiek wzbudzający powszechną sympatię.
Jaki był po alkoholu to wie garstka ludzi.
Nie znam dokładnie jego historii, wiem tylko, że został osierocony przez matkę kiedy miał jakieś 10 lat.
Wychowywał go ojciec i starsze siostry.
Jego rodzina znacznie różniła się od rodziny mamy, bo miał rodzeństwo z poprzednich związków zarówno matki jak i ojca, zupełnie inaczej niż u mamy.
Tak myślę, że sporo jako dziecko przeszedł w życiu, wychował się na wsi, zresztą moja mama również.
Ja również urodziłem się w tamtych stronach, ale po roku rodzice przeprowadzili się na drugi koniec Polski.
Mimo tego, że nie wychowałem się w miejscu mojego urodzenia, to uważam, że jest to jeden z najpiękniejszych zakątków naszego kraju, mówię tu o Żuławach.
Zawsze chętnie je odwiedzam od dziecka, i jeżeli miałbym kiedykolwiek zmienić miejsce zamieszkania to tylko na tamte rejony.
Z gór w depresję, ale taki już mam chyba charakter, że lubię tak diametralne zmiany.
Wracając do ojca, dziwny to był człowiek.
O ile żonę traktował nie najlepiej, o tyle ja zawsze byłem dla niego najważniejszy, bywał zazdrosny o to jakie relacje mam z matką, potrafił to wypomnieć, ale zawsze czułem, że nie da mi zrobić krzywdy i w sumie fizycznie nigdy jej nie zrobił.
O przepraszam raz mu się zdarzyło, kiedy jako chyba 6 letni szkrab, pojechałem na moim rowerku do pracy mojej mamy.
Nie miałem daleko, nie jechałem ulicami, tylko parkową ścieżką, ale mimo tego, kiedy ojciec wyszedł przed dom i wołał mnie do domu, a mnie nie było, to się zdenerwował.
Poszedł za mną, bo domyślił się gdzie mogę być.
Powrót do domu nie był zbyt przyjemny, bo ja jechałem na rowerku, a on szedł za mną i co jakiś czas obrywałem po tyłku rózgą, którą sobie sprawił po drodze .
Tak sobie myślę, czy można kochać dziecko jednocześnie nie kochając jego matki?
Wiele złego doświadczyłem od ojca, pod kątem psychicznym oczywiście, bo jego relacje z matką, są doskonałym przykładem, że nie powinno się być ze sobą ze względu  na dzieci.
Ale powiem wam jeszcze tak, o ile jako jego syn, ciągle mam w pamięci całe zło, które mi i mamie wyrządził. O tyle jako ojciec jego wnuków, mogę powiedzieć, że w sporym stopniu się zrehabilitował.
Był wspaniałym dziadkiem, chłopcy przepadali wręcz za nim, potrafił tak się z nimi wygłupiać i bawić, jak by między nimi nie było żadnej różnicy wieku.
Pewnie między innymi i z tego powodu zmieniło się moje zdanie o nim jako o człowieku.
Wybaczyłem mu.
Dobrej nocy.

Hej Piotr, właśnie zastanawiam się na jakie siły obliczone jest to życie. Zawsze umiałam cieszyć się drobiazgami, ale nikt tego nie docenił, a każdy to wykorzystał. Doprowadziło mnie to do tego, że teraz uciekam od wszelkich emocji i uczuć, choć to nie takie proste, ale chyba już niewiele mogę zmieścić w swoim sercu i psychice, dlatego żeby nie zwariować, obrałam taką strategię. Nie polecam, ale na krótką metę może pomóc otrząsnąć się z przeszłości. A dzieci - dzieci są najważniejsze, to krew z naszej krwi i kość z naszej kości. Trzeba ich dobrze i mądrze kochać, żeby żyło im się maksymalnie szczęśliwie i innym z nimi.

Wiesz ja jestem na tej samej drodze.
Kiedyś cieszący się życiem, drobiazgami, nie zwracający uwagi na nie starty kurz, nie sprzątniętą pajęczynę, bo uważałem, że nie o to chodzi w życiu.
Teraz wiem, że pomimo, że się kocha, to trzeba tez wymagać.
Przede wszystkim szacunku do siebie.
Zapominamy o tym czasem, nie zwracamy uwagi na szczegóły, a okazuje się, że one są ważne.
Ja jeszcze nie uciekam od emocji, nadal one mną targają, ale czasem sobie myślę, o ile łatwiej by się żyło, gdyby można było je wyłączyć.
Gdyby można było przejść dalej nad pewnymi sprawami.
Muszę się tego nauczyć, bo na razie nie potrafię.
Dobrej nocy.

W nocy, po lesie?? Mój pies by się bał

Czytam sobie tutaj wiele historii.
Wierzę, że większość jest prawdziwa.
Czasem w którejś coś napiszę.
Ale im więcej czytam, tym bardziej widzę, że ludzie żyją w szklanej bańce.
I dopóki ktoś jej nie przekłuje, to myślą, że tak powinno być.
Smutne to jest.
Dziś pisałem chwilę z pewną kobietą.
15 lat żyje z mężczyzną.
To jej pierwszy partner.
I co?
On przed tv, a ona pisze z innym.
Gdzie komunikacja?
Gdzie uczucie?
Gdzie troska o drugiego człowieka?
Partnera.
Jak słyszę, że on nie lubi rozmawiać to mi się wszystko w środku przewraca.
A dlaczego nie lubi?
Przepraszam, że na kobiecym forum to napiszę.
Ale czy wy wszystkie tak myślicie?
Czy to jest wystarczający argument aby wejść w relację z innym mężczyzną?
Bo on nie lubi.
Bo on nie chce.
Bo on jest zmęczony.
To może znajdzie się inny, co będzie potrafił, lubił, nie będzie zmęczony?
https://www.youtube.com/watch?v=W2nWne3l4ws
Taki mały psikus na kobiecym forum.
Dobrej nocy.