rozstanie - chcę sobie poradzić ...!

Cześć,

wiesz co jestem w bardzo podobnej sytuacji. Dokładnie 4 tygodnie temu (04.12) po powrocie z wakacji na których byliśmy razem ze swoimi znajomymi rozstałem się z osobą która była dla mnie najważniejsza na świecie (byliśmy razem 2,5 roku). Starałem się dla niej, okazywałem dowody swojej miłości, wspierałem. Z doświadczenia z poprzedniego związku wiedziałem, że w pewnym momencie wkrada się rutyna do związku z którą trzeba walczyć, dlatego spędzaliśmy czas aktywnie na wspólnych wyjazdach, razem lubiliśmy podróżować. Pewnie po powrocie z wyjazdu gdybym nie podjął "kolejnej" już decyzji o rozmowie i o tym jak mnie traktuje do dzisiaj byli byśmy razem, a ja wkurzałbym się tym, że ona traktuje mnie tak jak traktuje. Powiedziała, że się wypaliła. Staram się dopatrzeć u siebie jakiś wad, wiem gdzie mniej więcej popełniłem błąd mimo, że wszyscy w koło mówią, że to nie u mnie był problem tylko z nią jest coś nie tak. Każdy dzień to walka ze sobą samym. Nie mam do niej już telefonu, smsy skasowałem, wiadomości na fejsie też. Wspólne rzeczy spakowałem i prezenty do kartonu i schowałem głęboko w piwnicy. Spytasz się co ze ze zdjęciami? Mieliśmy ich bardzo dużo z racji tego, że wiele podróżowaliśmy razem. Przez 2,5 roku zebrało się tego około 40 GB. Sporo. Nie skasowałem tego z komputera. Zgrałem na dysk zewnętrzny i dołożyłem do kartonu ze wspólnymi zdjęciami. Każdego dnia mam ochotę do niej napisać. Trzyma mnie jednak myśl, dlaczego ZNOWU ja? Dlaczego to ja mam się poniżać? Nie nie ma sensu. Myślę sobie jak zatęskni to napisze (ale faktycznie pewnie ona  nie napiszę bo jaki miała by w tym cel).

Teraz? Wracam do normalności, spotykam się ze znajomymi. Wolny czas? Spędzam aktywnie, góry, bieganie, siłownia. Takie mam pasje. Kiedyś zapomnę, nie wiem kiedy, na razie myśli mam codziennie, ale staram się je zastąpić tymi złymi, tymi w których pamiętam jak mnie traktowała i jak się zachowywała w stosunku do tego co jej dawałem. Jest ciężko ale kiedyś to minie.

Powodzenia!

Wszystko kiedyś wróci do normy. Napisać na 100% napisze po pewnym czasie. Pytanie tylko jak Ty to odbierzesz i co z tym będziesz chciała zrobić. Jak niedziela? Pierwszy raz od czasu rozstania pozostałem w domu. Jutro powrót po 2 tygodniach do pracy, nie będzie łatwo jak to po świętach. Z drugiej strony cieszę się na powrót do pracy, nowe wyzwania, zajęcia. Czas szybciej minie. Najważniejsze jest to że jutro od 5.30 rano do 20 będę mam zaplanowany dzień tak jak i we wtorek. Szybko minie, a w środę? Znowu wolne pewnie będzie jakiś wypad w góry albo jakaś przebieżka po okolicy.

złudnie myślałam, że już mi jest lepiej... a jednak wczoraj miałam ochotę napisać, zadzwonić tak po prostu podzielić się - akurat oglądałam film i wiem, że jemu też by się spodobał...nie zrobiłam tego.... brakuje mi go też fizycznie ...obok mnie....

byłam w pracy, niedługo przychodzi koleżanka, jutro przyjeżdża rodzina cały czas coś robię, coś się dzieje
jednak tęsknię jeszcze
u mnie w sumie to wszystko jest na świeżo
ile u Was trwał czas dojścia do siebie ? po jakim czasie przestałyście, przestaliście tęsknić?
może jeszcze jest ktoś kto przechodzi podobnie?

A ja Ci powiem tak. Przez okres swojego związku wiele razy byłem "źle" traktowany. Nie widziałem tego albo po prostu nie chciałem widzieć. W pewnym sensie myślałem, że się zmieni nawet w momencie ostatniej rozmowy.
Jak sobie radzę? Nie jest łatwo. Dni lecą, ja staram się jak mogę. Sporo zajęć w ciągu dnia. Gdy tylko mi się ona przypomni a jest to częste w ciągu dnia (z racji niedługiego okresu od rozstania) staram się wymyślić coś co mi robiła złego np. że nie potrafiła odezwać się przez 3-4 dni, że żyje, że jest cała i zdrowa. To, że to zawsze ja się dopytywałem o wszystko. To że stało się jak się stało mimo, dokładnie 3 miesiące temu pisała mi jak to między nami jest fajnie, że tyle już przeżyliśmy, a jeszcze więcej przed nami. Tak tak przed nami były, aż jeszcze 2 miesiące. Najgorzej jest jak gdzieś idę coś robię, czy to w góry czy na siłownie, a w głowie myśl właśnie teraz robilibyśmy to czy tamto....ostatnio nawet dostałem informację od jej mamy (z jej rodzicami miałem bardzo dobry kontakt). Że jej mama żałuje, że tak się stało, że jej córka popełnia wielki błąd i sama nie wie czego chce od życia. Wielu moich znajomych twierdzi tak jak ona no ale cóż, trzeba iść do przodu, zacisnąć pięści czy zęby. Mam czasami a nawet często ochotę napisać ale zaraz sobie mówię: dlaczego znowu ja?, dlaczego to ja mam się płaszczyć czy też "pieskować"? Niech teraz ona przemyśli sprawę, a jak nie trudno ja znam swoją wartość.

To samo tyczy Ciebie "najna2016", jesteś kobietą, każde takie doświadczenie nas tylko wzmacnia no i ma w sobie jakiś ukryty cel. Głowa do góry!

Jak byłaś tylko pół roku w związku, to puść sobie na luz. Po prostu nie wyszło. To, iż znaliście się latami to nie jest ważne. Tylko okres związku.
Pół roku to bardzo nie wiele, a więc nie ma nad czym rozpaczać. Bierz się w garść.

Przeglądałam Twój wątek - chcesz jeszcze w tym tkwić? może czas na koniec żałoby, koniec tej historii - albo inaczej czy Ty chcesz to zakończyć ? czy chcesz w tym trwać?

Ja również od wczoraj jestem sama... Po dwóch latach związku i planowaniu wspólnej przyszłości... Tak po prostu to skończyliśmy. Ja skończyłam. Ale on nie protestował... Miałam dość kłamstw, ciągłych imprez z jego strony i przeginania z alkoholem. To jeszcze gowniarz który się w życiu nie wyszalal. A ja chcę już stabilizacji... Czy boli? Od dwóch dni jestem na lekach uspokajających.. Olalam egzaminy w szkole, bo nie byłam w stanie wstać i się ogarnąć.. Dodajcie mi siły bo czuje się jak wrak człowieka..

Witaj Pegutka, przykro mi, że teraz jesteś w takim stanie. Teraz masz ciężki czas. W tej chwili na pewno sobie lepiej radzę - chociaż bardzo tęsknię - natomiast byliśmy razem ponad 0,5 roku i wiedziałam, że wynik może być taki jak teraz chociaż liczyłam, że będziemy razem dłużej i że właśnie będziemy razem podejmowali nasze decyzje.
Dobrych kilka lat temu też zakończyłam związek prawie 8 letni. Było mi bardzo ciężko, natomiast jedno co na pewno wyniosłam po tamtym czasie, że nawet najgorsze dno mija. Mimo, że na tamten czas (dodatkowo tamten koniec zbiegł się z innymi trudnymi sytuacjami w moim życiu nie udźwignęłam tego i się załamałam. Wtedy wydawało się mi, że nie ma nadziei na nic a życie bardzo pozytywnie mnie zaskakuje - spotkało mnie wiele dobrego i wspaniałych chwil, czasu. Dlatego teraz też inaczej patrzę na różne rzeczy, które dzieją się w moim życiu.

Pozdrawiam i życzę wytrwałości w tym co Cię teraz spotyka

Witam Cię ponownie Najna2016 :-) Odpowiadając na Twoje pytanie ... Tak , spotykam się z kimś. Poznaliśmy się w zeszłym roku w maju. Cały czas się poznajemy , trochę docieramy ,on starszy ode mnie o kilkanaście lat, dojrzały facet,  oboje pokiereszowani przez los, więc łatwo nie jest. To nie związek , a bardziej niezobowiązująca relacja , daliśmy sobie czas ... a czas pokaże czy to się rozwinie. Po tych wszystkich przejściach chyba nic lepszego mi nie pozostaje jak dać sobie czas. Łatwo nie jest , nic na siłę. Po tym całym "wybuchu atomowym" z moim ex , tak bardzo potrzebowałam zastąpić go kimś , że rzuciłam się w wir bezsensownych randek i każdy facet był nie taki jak ex, bo każdego porównywałam ... Bałam się samotności , znajomi jak już kurz po wybuchu opadł , też zajęli się swoimi sprawami , a ja musiałam się zmierzyć z samotnością. Z pustym domem , z pustym łóżkiem , z wielkim stołem w jadalni ... gadałam do psa i kota ;-) Teraz już się przyzwyczajam do nowego stanu... Jak już sobie odpuściłam z tymi randkami, to pojawił się ten ktoś. Widocznie tak miało być.