Rodzicielstwo: plany a rzeczywistość

To może i ja się wypowiem...
Jestem matką dwóch dorosłych już synów. I mogę z całą stanowczością stwierdzić, że moje wyobrażenia o rodzicielstwie nie pokryły się w całości z rzeczywistością z jaką przyszło się zmierzyć przy wychowywaniu dzieci.
Matką zostałam w dosyć młodym wieku - 21 lat. Aczkolwiek było to świadome rodzicielstwo. Bo był ślub i naturalną koleją rzeczy jak dla mnie było to, że po ślubie pojawia sie dziecko. Nie było myślenia, czy nas stać, czy już czas itp. I tak samo jak ja myślało wiele moich koleżanek (niby dwadzieścia lat a ile się w myśleniu na temat rodzicielstwa zmieniło). Potem decyzja o drugim dziecku - żeby syn miał rodzeństwo. No i potem zwyczajne, codzienne życie. Poukładane, spokojne... do czasu wejścia w wiek dojrzewania młodszego syna
I wtedy okazało się, że jednak nie da się przewidzieć co takiemu młodzieńcowi może przyjść do głowy... Tym większe zaskoczenie, że ze starszym takich kłopotów nie było. I człowiek był dumny z siebie i głosił teorie, że zna się na wychowywaniu dzieci i jak ci inni rodzice te dzieci wychowują, że tyle kłopotów mają I tu los dał "po nosie". I z hukiem sprowadził na ziemię
Więc twierdzę, że nigdy do końca nie można przewidzieć i zaplanować w 100% tego jakie będzie nasze dziecko. Bo to jest odrębny człowiek, ze swoim usposobieniem, charakterem, humorami itp. Ale za to jaką daje satysfakcję jak dziecko jest już dorosłe i widzisz, że jednak dobrze je wychowałaś

Może ktoś jeszcze się podzieli swoimi doświadczeniami?

Ciekawi mnie to co piszesz, że na dzieci zdecydowałaś się z rozsądku. Co dokładnie masz na myśli? Stwierdziłaś pewnego dnia, że w tym wieku "wypadałoby", czy może "potem będzie za późno, zegar biologiczny tyka", albo, że dzieci to taki brakujący element do obrazu twojej szczęśliwej rodziny?
Jeżeli nie lubisz dzieci to skąd w ogóle ta decyzja?

I ostatnia kwestia dotycząca "wpadki", czy nawet gdybyś miała na tyle stabilną sytuację finansową, żeby wychować kolejne dziecko bez wyrzeczeń (w sensie finansowym) z twojej strony to też byś usunęła? Z czego to u ciebie wynika? Lubisz mieć pod kontrolą cale swoje życie na tyle, by dziecko, którego nie było w planach wyeliminować?

O tym, że nie lubię dzieci przekonałam się pierwszy raz wtedy jak miałam coś ok 17 lat, zaraz po tym jak zostałam chrzestną. Wtedy miałam pierwszy raz styczność z takim małym dzieckiem, gdzie byłam już na tyle dojrzała żeby obiektywnie ocenić sytuację, nie z perspektywy ,,jaki piękny ten dzidziuś'' a z perspektywy jego rodziców, tym że cały czas trzeb się nim zajmować, że on ciągle się drze.
Ja jestem osobą która potrzebuje przestrzeni, spokoju, szybko się nudzę, dość szybko popadam w depresje, dziecko szybko by mi się znudziło i by mnie wykończyło.

Z drugiej strony obawiam się, że jak mi się kiedyś odmieni, a będzie już za późno to co wtedy?
Poza tym dzieci takie już 8 letnie są całkiem znośne. Dorosłe dzieci też mają swoje dobre strony.
Kwestia żeby wytrzymać ten koszmar jak dziecko ma 2-5 lat.
Wtedy najlepiej oddać dziecko niani, a samemu rzucić się w wir pracy, i być gościem w domu.
No i ja tak kombinowałam, że jeżeli będzie na tyle kasy, i taka okazja mi się trafi, to się skuszę,
Jednak kwestia podstawowa to znalezienie odpowiedniego, kandydata, na ojca. To kim byłby potencjalny ojciec dziecka ma duże znaczenie, przy podejmowaniu decyzji urodzić vs usunąć.

Jedno jest pewne.Egoiści nie powinni mieć dzieci.
Nie ma co ukrywać jak się ma dziecko to z wielu rzeczy trzeba zrezygnować.Przynajmniej na pewien czas.
Jeśli ktoś ma podejście że zostawi dziecko niani bo dzieci nie znosi to nie powinien ich mieć!

Nie wiem dlaczego tak dyskredytujesz rowiedzione matki chcące ułożyć sobie zycie na nowo.Niekoniecznie musi ono być "z przygodnym fagasem".I może być często lepsze niż z biologicznym ojcem.
Napisałaś sama,że swoje pierwsze dziecko zostawiłaś pod opieką teściowej i uciekłaś do pracy bo miałaś dość opieki.Jeśli tak wyglądało zadbanie o dziecko w najdrobniejszych szczegółach to ok

Opieka opieką, ale dzieci chyba tęsknią za rodzicami i ich obecnością w domu. Tyle się trąbi na prawo i lewo, że żadne zabawki i pierdółki nie zastąpią dziecku mamy i taty. Myślę, że dla dzieci nie ma wielkiego znaczenia czy mają osobny pokój czy dzielą go z bratem lub siostrą (oczywiście do pewnego wieku, bo nastolatkom na pewno to przeszkadza). Przyznam szczerze, że szłam do 1 klasy gimnazjum, kiedy przestałam mieszkać z siostrą w naszym wspólnym pokoju, a nigdy nie doskwierał mi jakiś brak prywatności, wręcz przeciwnie, kiedy rodzice zaczęli myśleć o urządzeniu piętra i osobnych pokoi dla mnie i siostry uważałam, że to zbędny wydatek, bo przecież razem dobrze nam się mieszka. Teraz z perspektywy czasu wiem, że dobrze zrobili, ponieważ będąc już w gimnazjum, liceum jednak osobny pokój się przydaje.
Ponadto mówiąc o zaniedbaniu nie miałam na myśli tego, że opiekunka nie zadba dobrze o podstawowe potrzeby dziecka i o jego bezpieczeństwo, ale bardziej chodziło mi o wspólnie spędzany czas, nawiązywanie więzi z dzieckiem poprzez wspólną zabawę, spacery itp. ciepło i troska jakiej opiekunka nie da dziecku, bo to rola matki.

A co do tego, że przybrany ojciec nie może być lepszy niż biologiczny to totalnie się nie zgodzę. Mam przykład niedaleko siebie. Ojciec zostawił matkę i kilkuletnią córeczkę, założył nową rodzinę i o dziecku zupełnie zapomniał, nie utrzymywał nawet kontaktów. Matka ponownie wyszła za mąż i dziecko wychowywało się z przybranym ojcem, który się nią opiekował. Kiedy na weselu dziękowała rodzicom to właśnie ojczymowi, a nie biologicznemu ojcu, którego z resztą na tymże weselu nie było. Sądzę, że to nie jest odosobniony przykład. Nie jeden biologiczny tatus spłodzi i na tym się kończy jego rola.

I ostatnia rzecz: wybacz, że pytam, mogę się mylić, ale kojarzę z innych wątków, że ty też rozstałaś się z ojcem swoich dzieci. Jeżeli coś pomyliłam to wyprowadź mnie z błedu.

mam dwoje dzieci i żadne nie było planowane. Może i lepiej, bo gdybym planowala to do dzisiaj bym nie miała zadnego. Generalnie to nie przepadam za małymi dziecmi, ale swoje - wiadomo - dla kazdej mamusi osmy cud swiata ;-) wiec w sumie nie odczuwałam jakiegoś dysomfortu z tego powodu, ze mi takie male cos drze jape nocami.. Choc przepraszam, wlasciwie to żadne nie darlo, jakos trafily mi się grzeczne egzemplarze ;-) Syn był większym zarlokiem, ale 3 miesieczna corka przesypiala spokojnie bez budzenia na jedzenie cala noc.
Nie miałam zadnych wyobrazen co do macierzyństwa bo bylam bardzo moda wtedy i niespecjalnie rozwazalam te kwestie a potem ciaza spadla na mnie nieoczekiwanie i zajelam się rzeczywistoscia, zamiast rozmyslac nad tym faktem, ze oto mam dziecko. Zwlaszcza, ze za niecale  2 lata miałam już kolejne. Mielismy. Bo przecież wiatr mnie nie zapylil ;-)
Szybo zorganizowałam sobie zycie tak, ze dawałam rade bez większych problemów z dwojka. Mialam ten komfort, ze nie musiałam pracowac, wiec było mi latwiej zajac się domem i dziecmi. Szczerze to miałam jeszcze czas na własne przyjemności. Maz niespecjalnie mi pomagal, bo pracowal na nasza gromadke i wracal o 18, wiec na koniec dnia niewiele juz zostawalo do roboty procz zabawy...
Gdy zaszłam w ciaze nie mielismy nawet własnego kata i glownie to tylko mnie martwilo, bo perspetywa mieszkania z tesciowa nie bardzo mi się usmiechala. Ale wynajelismy mieszanie. Moj maz okazal się bardzo zaradnym człowiekiem. Ja nie musiałam się o nic martwic i to był dla mnie luksus. Gdyby było inaczej pewnie miałabym inne wspomnienia związane z macierzyństwem.