Zostawił mnie by mnie nie ranić... Z szacunku... ?!

Witam Was wszystkich, jestem tu nowa i chcę podzielić się z Wami swoją historią/dramatem/osobistą tragedią (zwał jak zwał). Mam 24 lata i czego właściwie tu szukam? Porady, zrozumienia a może odpowiedzi od kogoś kto był w podobnej sytuacji (naiwne wiem). Poznalam półtorej roku temu fajnego chłopaka, 3 lata młodszego, było nam razem wspaniale, długo o mnie walczył. Okazało się jednak że jest trochę za młody, ma inne priorytety. Wybrał karierę jednak nasz kontakt do końca się nie urwał. Ja strasznie, niewyobrażalnie cierpiałam (wiem jak ckliwie to brzmi i zdaje sobie sprawę że wiele z Was było w podobnej sytuacji), ponizalam się błagając o jego powrót i całkiem stracilam do siebie szacunek. Długo trwało zanim zaczelam znów normalnie funkcjonowac, zwłaszcza że on często dawał o sobie znać a ja nie umiałam być na to obojętna. Przez ponad półtorej roku byłam sama, odrzucalam każdego mężczyznę który chciał się zbliżyć, balam się zaufać. Aż pewnego dnia podszedł do mnie w barze pewien chłopak, 27 letni nazwijmy go "D". Rozmawialiśmy pół nocy, wziął mój numer i odprowadził mnie do domu. Od tego czasu zaczęliśmy się spotykać. Wiedziałam, że on też jest po nieudanym związku, że przez 2 lata mieszkał z dziewczyna w Anglii i że go zostawila. Bardzo cierpiał, bo także nadal się do niego przez jakiś czas odzywala. Rok wcześniej wróciła do Pl a on został w Anglii, byli jeszcze w maju razem na weselu i wtedy definitywnie go zostawila zrywając wszelki kontakt. On gdy wrócił do Pl, praktycznie zaraz poznał mnie. Uznalam, że razem damy radę, że warto. Tematy tamtych związków raczej były przez nas omijane tudzież unikane. Wiedziałam, że zarówno u niego jak i u mnie tli się jeszcze zgliszcze dawnego uczucia. Był między nami pewien dystans, ale słabł z czasem. Gdy się widzieliśmy był dla mnie wspaniały, czuły, jakbym była dla niego całym światem. Gdy się rozstawalismy rzadko się odzywał (codziennie, ale niewiele), aż do następnego spotkania. Uznalam, że może nie lubi pisać SMS-ów, sam zresztą mówił że woli pisać na żywo. Choć zdarzały się dni że pisalismy cały czas... Byliśmy razem 3 miesiące (wiem to krótko, ale nie jest tu ważny czas, tylko fakt, że mu zaufalam, pierwszemu mężczyźnie po ponad roku), to były jedne z najpiękniejszych miesięcy w moim życiu bo dogadywalismy się jakbysmy znali sie od lat i byli dla siebie stworzeni. Nie chciał się spieszyc, nie chciał poznac moich rodziców, chyba bal się szybkiego tempa. Kiedy czar prysl ? Tak samo niespodziewanie jak się pojawił.. W sobotę się widzieliśmy, było wspaniale, jak zawsze..kino, kolacja, seks. Zegnalismy się z uśmiechem na twarzy i zapowiedzią kolejnego spotkania. W ND mieliśmy isc na spacer ale lało, w pn zapytał czy się spotkamy. Podjechal wieczorem. Pocałował mnie jak zawsze.. Po czym powiedział, że musimy porozmawiać.. Wyglądał jakby zaraz miał się poplakac, nigdy nie widziałam u niego takiej rozpaczy... Powiedział że nie jest gotowy na nowy związek, że probowal ale sam widzi że nie daje siebie w pełni, że wie że bym czasem chciała żeby do mnie napisał ale nie potrafi. Gdy jesteśmy razem jest super a gdy wraca do domu ma zderzenie ze wspomnieniami.Że nie chodzi o inną dziewczynę czy powrót do byłej, tylko po prostu jest w środku pusty i nie jest w stanie zaangażować się emocjonalnie. Pow że jestem wspaniałą, dobra i niesamowitą osobą i nie chce mnie ranić.. Ale inaczej nie potrafi, bo nie chce żebym była trzecią, że ma z tamta dziewczyną za dużo wspomnień przez tyle lat i musi sobie z tym poradzić sam, uciekając w muzykę, która jest odskocznia. Że z szacunku do mnie woli skończyć to teraz i jest mu cholernie przykro że to jestem właśnie ja. Ze gdyby miał mnie gdzieś to by to ciągnął nie wiedząc jak to się skończy i gromadząc dalsze wspomnienia przez które potem cierpialabym bardziej.. Mowilam mu że mój ojciec chciałby go poznać, to pewnie też zaważyło na jego decyzji, bo pow też że wie że ja bym chciała więcej, aby się zaangażował, poznał moich rodziców, ale on nie umie.. Nie chce żeby to było takie na pół gwizdka, chce się ogarnąć i zacząc z czystą karta. I niczego nie chce mi obiecać, żebym potem nie cierpiała. Dał mi książkę na święta z dedykacją.. Przytulilam się i rozplakalam, on też i gładził mnie po plecach. I poszlam.. I teraz nie umiem się pozbierać.. Nie wiem co robić... Dać mu czas? Jest szansa że zateskni ? Że zmieni zdanie? Że jednak mu na mnie zależy? Bo do cholery nie wierze że nie, że przez cały czas udawał! Tych gestów które w moja stronę stosował nie da się udawać! Za szybko się zaangażowałam.. Chce go z powrotem.. Powiedzie jak to widzicie..